barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Met “Time To Roll” heeft het uit het Ottawa, Canada afkomstige trio, dat zich MonkeyJunk noemt hun vijfde cd uitgebracht. De band, bestaande uit Steve Marriner (zang, harmonica, toetsen, baritongitaar, bas), Tony D (sologitaar) en Matt Sobb (drums, percussie) noemt de door hun gemaakte muziek  zelf swampy blues/roots music.

Wat stijl betreft horen we weinig anders dan op het vorige album “Moon Turning Red” dat ik ruim een jaar geleden heb beoordeeld. Toch zit er in de diepte een extra laag en bij goed luisteren en blijkt dat te komen doordat Marriner voor het eerst gebruik maakt van een elektrische bas en de lage tonen niet alleen meer uit zijn baritongitaar laat vloeien. De muziek klinkt verder lekker. De negen eigen composities en een cover (Albert Kings “The Hunter”) worden gewoon goed neergezet. Een nummers dat tussen swingend elektrische blues bijzonder opvalt is het akoestische “Undertaker Blues”, een countryblues in de trant van een John Lee Hooker. Andere nummers die er wat mij betreft uitsteken zijn “Pray For Rain” vanwege het mooie slidegitaarwerk van Tony D, en het tragikomische “Gone”.

Website: www.monkeyjunkband.com

Reacties

Het is alweer bijna zover, de 33e editie van de International Blues Challenge in Memphis. Voor Nederland doen daar van 31 januari tot en met 4 februari a.s. de Detonics en Robbert Fossen & Dave Warmerdam aan mee. Als herinnering aan de editie van vorig jaar is door de Blues Foundation in samenwerking met promotor Frank Roszak een cd verschenen met live-opnamen van negen finalisten. Op zich een interessante cd, want op een enkele artiest na zijn de meeste aan deze kant van de Atlantische Oceaan nog vrij onbekend. Een mooie wijze om ook met hen kennis te maken.

Een zeer gevarieerde cd ook, want we horen de gedreven gitaarrock van de Canadees Paul Deslauriers Band, gevolgd door de rock ’n roll van Innervision, traditionele blues van Sonny Moorman en de met blazers verrijkte soulblues van de Norman Jackson Band. Trey Johnson en Jason Willmon duiken als gitaar-/harmonica-duo weer de traditionele blues in, gevolgd door het stevige werk van de Hector Anchondo Band, dan de akoestische gitaar van Bing Futch. De laatste twee zijn het knallende werk van Dave Muskett en het bedachtzame van Ben Hunter en Joe Seamons. Bing Futch en het duo Hunter & Seamons zijn onder hen die een prijs hebben gekregen.

Reacties

In zijn jeugd heeft de Canadees Lucas Haneman zich laten inspireren door folk, blues, jazz en rock. Dit alles komt samen in de Lucas Haneman Express, die naast Haneman bestaat uit drummer/percussionist Jeff Asselin, zangeres Megan Laurence en bassist Martin Newman. Haneman zingt, speelt gitaar en mandoline en is de songwriter. Voor hem is dit de derde cd, de eerste met de Express.

Met “Tearing Up The Rails” horen we veertien fris rockende bluesnummers. Er staan twee covers op, namelijk “Magic Carpet Ride” (Steppenwolf) en “Run To You”(Bryan Adams), waar geheel nieuwe arrangementen voor zijn geschreven. De overige twaalf nummers zijn van de hand van Haneman. Prima geschreven, mooie teksten, waarmee hij ook nog iets te vertellen heeft. Voor mij steken “The Verdict”met de harmonica van Steve Marriner (MonkeyJunk), “That’s The Truth” met de samenzang van Haneman en Megan Laurence, en de slowblues “Waiting At Your Door” boven de andere nummers uit. Een prima kennismaking met deze Canadese band.

Website: www.lhexpress.ca en www.lucashaneman.com

Reacties (2)

Wie nooit eerder van Manitoba Hal gehoord heeft moet nu even opletten. Deze Canadese bluesman reist de wereld over met zijn ukelele en weet met slechts dit kleine instrument zijn toehoorders te boeien. Manitoba Hal Brolund is wat je een echte bluesman zou kunnen noemen, een verhalenverteller, iemand die zijn kunst doorgeeft aan de jongere generatie. Naast het doen van optredens en het maken van cd’s geeft hij namelijk ook workshops. Als men aan een ukelele denkt dan komt spontaan Hawaï in je gedachte, maar Hal heeft er toch met overtuiging een bluesinstrument van weten te maken.

Op 28 april 2016 trad Manitoba Hal op in de Missy Sippy Blues & Roots Club op in het Belgische Gent. En de opnamen van dit concert zijn nu verschenen op een dubbel-cd met de toepasselijke naam “Live In Ghent”. Het is zijn zesde album. Vierentwintig nummers lang voert hij de luisteraar mee op een reis door de bluesgeschiedenis. Zeven eigen composities en verder horen we covers van onder meer Robert Johnson, Bukka White en Willie Dixon. Op enkele nummers is een tweede partij te horen, maar met enig onderzoek (YouTube) is te zien dat de basislijn in een loop wordt opgenomen en afgespeeld, waarbij zang en melodielijn en solo live worden gespeeld.

Manitoba Hal bewijst dat er, behalve een goede muzikant, niet veel méér voor nodig is om een avond goede muziek te maken.

Website: www.manitobahal.com

Reacties (1)

De afgelopen jaren hebben we al diverse bijzondere dingen van Reverend Freakchild mogen vernemen. De man die ook de namen Fordham, Cleophus James, Fleetwood, Sal Paradise en Floyd Graves gebruikt kan zich bewegen in stijlen die variëren van croonen tot punkrock, maar zijn hart heeft hij toch verpand aan gospel en blues.

Zijn meest recente album “Preachin' Blues” dekt wat dat betreft ook de lading: hij preekt. Naast zingen en het bespelen van de National Resonator gitaar en mondharmonica. Hij preekt over muziek, het leven, filosofie. Zeven preken, variërend in lengte van 9 seconden tot anderhalve minuut, wisselen negen nummers af. Hiervan zijn twee eigen composities en verder covers van o.m. Blind Lemon Jefferson, Son House, Rev. Gary Davis en Prince. Prince? Inderdaad, diens “Kiss” krijgt een geheel eigen bewerking mee en klinkt als een Mississippi bluesnummer. Het laatste nummer, “Grinnin' In Your Face” van Son House, is in 2013 live in Berlijn opgenomen. De rest is in een take opgenomen in de studio in Portland. Daarnaast is het een zogenaamde 'enhanced cd' met een goedgeschreven artikel getiteld ‘Transcendence through Music: Buddha and the Blues’ Voor fans van ouderwets klinkende Mississippiblues, die zich niet storen aan wat gesproken teksten, is dit zeker een cd om te beluisteren.

Website: www.www-reverendfreakchild.org

Reacties (2)

Het is geen naam die iedereen meteen iets zegt. Waarschijnlijk komt dat omdat Landon Spradlin zich grotendeels binnen de christelijke muziek beweegt. Toch verdient deze gitarist meer aandacht, want als muzikant en songwriter is hij van grote klasse. Even een korte bio. In 1953 in New Orleans geboren, heeft zichzelf gitaar leren spelen en op de middelbare school treedt hij in bandjes op. Vanaf 1978 woont hij in de staat Virginia, waar hij zich twee jaar later bekeert tot het geloof. Het geloof, de muziek en zijn gezin blijven de rest van zijn leven belangrijk voor hem. Veel optredens in de VS en daarbuiten, samenwerking met andere muzikanten en een aantal cd’s volgen.

In 1995 krijgt hij de kans om in het Engelse Brighton opnamen te maken met begeleiding van drummer Henry Spinetti en bassist/gitarist Dave Markee, beiden uit de band van Eric Clapton, en verder o.m. gitarist Norman Barratt en toetsenman Dan Cutrona, die ook de productie heeft verzorgd. Het resultaat hiervan, “No More Blue Mondays” kwam dat jaar uit en is nu opnieuw uitgebracht. En het is een prima album geworden. Spradlin heeft een goede volle stem en hij is een uitstekende gitarist. Vijf van de negen nummers zijn door hem gecomponeerd. We horen een mooie mix van blues en gospel. Het onderwerp van de nummers is grotendeels het christelijke geloof. Hoe kan het ook anders bij iemand die naast muziek ook pastoraal werk verricht in de kerk van Gretna, Virginia, waar Spradlin nu woonachtig is. Mijn favoriete nummers zijn de slowblues “No More Blue Mondays” en het swingende “My Help”.

Website: www.landonspradlin.com

Reacties (3)

Met een titel als “Get Ready For Me” wordt al een signaal afgegeven. En Tom Craig is inderdaad iemand om rekening mee te houden. De uit Philadelphia afkomstige zanger en gitarist was in zijn studietijd een prima jazzzanger, maar naast invloeden van Ella Fitzgerald en Mel Tormé houdt hij ook van de Memphis soul uit de 60er en 70er jaren. In het verleden werkte hij al samen met drummer John O’Connell en sinds het afgelopen jaar is samengewerkt met de uit New Jersey afkomstige Soul Patch, bestaande uit o.m. toetsenman Eric Johnson, en de saxofonisten Vince Gleason en Skyler Hagner.

Het debuutalbum “Get Ready For Me” van Craig en de band ligt nu in de winkels. Er staan twaalf door Tom Craig geschreven nummers op, die zich allemaal bewegen binnen de Memphis-sound, dus soulblues met goede zang, opwindende ritmes, een smeuïg orgelgeluid en een stuwende blazerssectie. Het zit er allemaal in. De stembeheersing maakt de jazzachtergrond van Craig duidelijk hoorbaar. De interactie tussen Craigs gitaarriffs en het Hammondorgel van Johnson maakt het helemaal af. Een prima debuut.

Website: www.soulpatchband.net


Reacties (3)

Bij onze oosterburen zijn zij een veelgevraagde band, deze uit Groningen afkomstige VanderLinde. Met “Devil’s Trails” heeft deze band hun zesde album uitgebracht. Een dubbelalbum, waarop de stijlen, waarin de band zich beweegt mooi voor het voetlicht worden gebracht. We horen pop, americana, rock tot onvervalste hardrock aan toe. Ruim twee uur en 31 + 1 (hidden track) nummers lang is het volop genieten. Naast naamgever Arjan van der Linde (zang, bas, gitaar en de belangrijkste songwriter) bestaat de band uit Bert Schwertmann (gitaar, bas en zang), Wietse Koning (gitaar) en Mark Eshuis (drums).

Het album is opgenomen in de The Bamboo Room in Highland Heights, Kentucky met Erwin Musper aan de knoppen, die ook al producer was van Def Leppard, Bon Jovi, VanHalen en Anouk om er maar een paar te noemen. Ook King of the World heeft hun nieuwste cd er opgenomen. Arjan van der Linde en de mannen van KOTW zijn geen onbekenden van elkaar. Zo speelt KOTW-drummer Fokke de Jong hier op een aantal nummers mee. Het dubbelalbum is qua muziekstijlen netjes verdeeld in pop, rock en americana op de eerste cd. Rock en hardrock vinden we op de tweede. De eerste cd heeft associaties met de muziek van Stephen Stills, Crowded House en de Eagles. Met goed in het gehoor liggende nummers als “Florescent Light”, “”Love Accordingly (Song For Evelyn)” en “Talk About It”. Op de tweede laat VanderLinde horen ook stevig en hard te kunnen rocken met onder meer “She’s Rock ’n Roll” en “Miss Molly”. Drie van de nummers zijn live opgenomen. Als verrassing is een hidden track opgenomen in de vorm van Led Zeppelins “The Ocean”.

Een meer dan uitstekend album van deze prima Nederlandse formatie. Muziek die je toch veel te weinig op de Nederlandse radio hoort. Eerder heb ik over VanderLinde al eens geschreven, dat ik zelf een term als on-Nederlands goed niet graag gebruik. VanderLinde zou ik willen omschrijven als een band die grote internationale namen recht in de ogen kan kijken.

Website: www.vanderlinde.info

Reacties (1)

Hoewel hij in Mississippi al naam heeft gemaakt is Stevie J. Blues voor de rest van de wereld nog vrij onbekend. Wellicht dat dit met zijn cd “Back 2 Blues” verandert. De in Jackson, Mississippi woonachtige Stephen Johnson luistert al zijn hele leven naar de bijnaam Stevie J. Om verwarring te voorkomen met een andere Stevie J. (Steven Jordan) uit Atlanta, die vrij succesvol is als platenproducent en een eigen tv-show heeft, heeft noemt hij zich tegenwoordig Stevie J. Blues. Jarenlang speelde hij gospel totdat Bobby Rush hem in zijn band haalde. In 2008 en 2010 verschenen al solo-cd’s. En nu is “Back 2 Blues” uitgebracht.

De elf nummers bewegen zich allemaal tussen de blues, gospel en soul, voorzien van blazers en fel gitaarwerk. Kortom, de Memphisblues. Stevie J. is een goed en soulvol zanger en een prima gitarist. Buiten dat is hij ook een prima songwriter. Negen van de elf nummers zijn door hem geschreven, waarvan een samen met Anthony Dalcoe. De gospel- en soulachtergrond is duidelijk aanwezig in nummers als “Come See Me” en “Son Of A Sanctified Preacher”, waarin hij zijn levensverhaal vertelt en als zoon van een predikant de weg naar de blues heeft gevonden. Grote indruk heeft op mij het openingsnummer “Lil’ Mo’ Love”, waarin hij over een tragische schietpartij op een school zingt.

Prima cd, een ontdekking voor mij. Een aanrader, zeker voor liefhebbers van goede Memphis soulblues.

Website: www.steviejblues.me

Reacties (3)

Er is veel over te doen geweest, deze nieuwe cd van de Rolling Stones. De één vindt dat dit het beste is wat er dit jaar is verschenen, de ander zegt erover het maar een rammelgedoe te vinden. Moet het worden vergeleken met het werk van andere bands, of dien  je er rekening mee te houden dat het juist de Rolling Stones zijn die dit uitbrengen of niet?

Feit is wel dat een groep van 70+ers (voor het gemak rekenen we het jonkie, de 69-jarige Ron Wood er ook maar bij) een hele fijne bluesplaat hebben gemaakt. Het viertal Jagger, Richards, Watts en Wood is goed op dreef en het spelplezier is duidelijk aanwezig. Vooral de 73-jarige Jagger is goed op dreef met zijn zang en harmonicawerk. Als bluesbandje in de vroege jaren zestig begonnen is door hun ruim 50-jarige carrière steeds weer duidelijk geweest dat ze de blues nooit helemaal zijn vergeten. En op “Blue & Lonesome” brengen de heren nogmaals een ode aan hun helden. We horen twaalf nummers, bluesklaasiekers van Little Walter, Willie Dixon, Howlin’ Wolf, Magic Sam, Eddie Taylor, Jimmy Reed en Little Johnny Taylor. Het viertal wordt gesteund door Darryl Jones (bas), Chuck Leavell (piano, Hammond B3) en Matt Clifford (toetsen). Op twee nummers horen we ook nog het gitaarspel van Eric Clapton.

Het is gewoon lekker om te horen hoe deze supersterren de oude tijden laten herleven en misschien, heel misschien, lukt het hen deze bijzonder mooie muziek opnieuw in de belangstelling te krijgen.

Website: www.rollingstones.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl