barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

De Haagse gitarengeselaar Theo van Niel Jr. kennen we van bands als the Blues Hunters en Mojo Man. Wat begonnen is als een project naast zijn andere werk, is blijkbaar wat uit de hand gelopen. En als gevolg hiervan is zijn eerste solo-cd “Practised Bravado” verschenen met daarop zes zelfgeschreven instrumentale nummers.

Op het album zijn - buiten het drumwerk, dat vakkundig wordt opgevangen door Thomas Lang (op drie nummers) en Davy Andy Henket en Dennis Leeflang (elk een nummer) - alle instrumenten door Theo zelf gespeeld. Zo is hij te horen op elektrische en akoestische gitaren, slidegitaar, mandoline, banjitar, synth en heeft hij het programmeren zelf gedaan. Voor hen die Theo kennen van zijn blueswerk is deze cd waarschijnlijk even een kleine schok. We horen hem hier in duidelijke rocknummers, variërend van jazzfusion naar onvervalste metal. Het zal niets ieders smaak zijn, maar mij bevalt het wel. Hij laat in ieder geval horen waar hij toe in staat is. Het album blijft van begin tot eind boeien. Prima werk.

De cd kan worden besteld via de website van Theo: www.theovannieljr.com

Reacties

Wat je ook van de Harlis Sweetwater Band mag vinden, consequent zijn ze wel. De lijn die ze vanaf hun eerste album “Lights Goin’ Down” (2013) via “Put It In Dirt” (2014) hebben ingezet is met hun nieuwste, derde cd “Holler, Stomp & Growl” doorgezet. Bovendien dekt de titel de inhoud volledig. De band komt uit Huntington Beach, Californië, maar klinkt alsof zij in het grensgebied van Mississippi en Louisiana zijn opgegroeid.

Op “Holler, Stomp & Growl” horen we tien nummers. Gitarist en zanger Harlis Sweetwater is met zijn rauwe stem en agressieve gitaarstijl prominent aanwezig. Het is rauwe blues, rock ’n roll, soul, dus ‘holler’, ‘stomp’ en ‘howl’. Met regelmatig een rustpuntje op even op adem te komen. De blazers, die we op enkele nummers horen, dragen bij aan het soulgevoel. De band gaat meteen sterk los met de stampende opener “Better Than Whiskey” en neemt wat gas los met het door de mondharmonica gedomineerde “Malvato Stew”. Met het voor mij mooiste nummer “Orange Blossom” krijgen we het eerste rustpuntje in de vorm van een ballad. Het tempo gaat weer omhoog in “Sad Man”, dat wordt gevolgd door de soulvolle ballad “Angel” en de stomper “Wheels On The Mile”. “That Was Yesterday” is een soulvol gezongen ballad, gevolgd door de rockende “Trouble” en “Big Bass Drum”. Het laatste nummer, “3.30 In The Morning”, een lied over spijt hebben, wordt gedragen door orgel en blazers, is een mooie rustige afsluiter van het album.

Ook met zijn derde album heeft Harlis Sweetwater indruk op mij kunnen maken. Echte onvervalste rauw rockende blues. Top.

Website: www.harlissweetwater.com

Reacties

Als ventjes van zeven waren zij al bevriend. Jeff Dale en Jeff Stone zijn geboren in de South Side van Chicago en beiden werden al vroeg geïnfecteerd door de blues. Dale schreef zijn eerste nummer toen hij veertien jaar oud was en stond als tiener al op het podium met mensen als Etta James, Lowell Fulson en Pee Wee Crayton. Hij vormde zijn eigen band, bracht goed gewaardeerde platen uit en begeleidde Honeyboy Edwards op een van diens laatste optredens. Hiervan is vorig jaar een cd/dvd verschenen. Stone ging zijn eigen gang in de blues, werd begeleider van onder meer Charlie Love en Rev KM Williams en kreeg lovende woorden van onder meer Lowell Fulson en Sam Myers.

Tijdens hun decennia lange vriendschap is er regelmatig met elkaar gemusiceerd, maar van een gezamlijke cd is het tot nu toe nooit gekomen. Op “The Southside Lives” zijn beiden nu eens samen te horen. Jeff Dale bespeelt gitaar, cigarbox guitar en zingt; Jeff Stone horen we op harmonica. Op enkele nummers worden zij nog begeleid door Pat Ciliberto (bas) en Wendysue Rosloff (drums). Het album bevat elf door Dale geschreven nummers. Dale is een goede schrijver, die zowel ernstige en persoonlijke zaken als humor in zijn teksten weet te verwerken. De diepe vriendschap met Honeyboy Edwards komt tot uiting in drie door de bluesveteraan geïnspireerde nummers, te weten “Honeyboy Story”, “The Old Blues Hotel” en “Hooked Up To A Plow”. De South Side zit nog steeds diep in beide muzikanten en het album is genieten van begin tot eind.  Mijn favoriete nummers zijn het ernstige “Mud On My Shoes” en het humoristische “Rooster”. Aanrader.

Website: www.jeffdaleblues.com

Reacties (1)

Na vorig jaar een EP te hebben uitgebracht is nu van Ivor S.K. (de initialen staan voor zijn achternaam Simpson-Kennedy) een volledige cd verschenen. De nog jonge Australiër – hij is 26 jaar oud – heeft al over de hele wereld gespeeld en zijn inspiratie opgehaald. Als je zijn EP “Delta Pines” met de nieuwe cd vergelijkt is het mooi om te horen hoe hij zich, vooral als songwriter, heeft ontwikkeld.

Op “Montserrat” staan tien door Ivor S.K. zelfgeschreven nummers. Hij begeleidt zichzelf gitaar, bas, drums en percussie. Ik schreef dat hij al over de hele wereld heeft gespeeld en dat laat hij op deze horen. Het eerste nummer, de titelsong “Montserrat”, een loflied op het mooie Caribische eiland. Om meteen daarna te duiken in de countryblues van “Don’t Say Goodbye” en “Ain’t No Cross” en te vervolgen met de reggae “I Been Had”. Vervolgens horen we nog swamp- en New Orleans-blues en een langzame soulballad met “It’s Raining”. Deze laatstgenoemde en de Deltablues “Indianola” en “Good Mawnin’ Judge” zijn wat mij betreft de drie hoogtepunten van deze cd.

Een prima cd van Ivor S.K. Een jonge veelbelovende muzikant, die na de belofte na zijn EP van vorig jaar zeker niet heeft teleurgesteld.

Website: www.ivorsk.com

Reacties (3)

Het is een feit dat Canada een land is waar veel verhalende liedjesschrijvers, of in nieuw-Nederlands singer-songwriters, vandaan komen. Ook op deze site wordt hier regelmatig aandacht aan geschonken. Jesse Waldman is er ook zo een. Hij draait al zo’n jaar of twintig mee in de muziekscene van Vancouver. Maar dat heeft hem niet belet om niet de wereld te bereizen. Hij is in Canada, de VS en Groot-Brittannië al te horen geweest met de grungeband Zygote en met zijn eigen op folk en blues geënte muziek. Daarnaast is hij studioproducer en schrijft hij muziek speciaal voor film en tv-series.

Op zijn eerste solo-cd “Mansion Full Of Ghosts” staan zestien zelfgeschreven nummers. Waldman, die zelf zingt, diverse gitaren, de laptsteel, piano en Rhodes speelt, wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waarvan Marc L’Esperance (zang, drums, harmonica) samen met Waldman de cd heeft geproduceerd. Wat stijl betreft kun je horen dat Waldman is beïnvloed door mensen als Townes van Zandt en Neil Young. De nummers zijn kleine verhaaltjes die in mooie folkachtige blues zijn verpakt. Bijzondere indruk maken op mijn de nummers “East Van Blues”, gezongen door Marc L’Esperance en op gitaar en rhodes begeleid door Waldman, en het aan Monte opgedragen “Hard Livin’”, die tijdens de opnamen van de cd kwam te overlijden en nog op twee nummers te horen is.

Website: www.jessewaldmanmusic.com

Reacties (2)

Stil zitten is er niet bij voor Laura Tate. Op haar negende stond ze al op het podium. Zij heeft gewerkt als actrice, heeft films en video’s geregisseerd en geproduceerd, doet vrijwilligerswerk voor diverse goede doelen en heeft ook nog tijd gevonden om vier cd’s op te nemen. Haar nieuwste, “Let’s Just Be Real” is onlangs verschenen, waarop zij een aantal covers en wat origineel werk zingt. Laura’s zangstijl beweegt zich in het gebied tussen jazz en blues, iets dat voor sommige nummers een verrassend resultaat geeft.

Op “Let’s Just Be Real” wordt Laura ter zijde gestaan door een aantal leden van de band van Teresa James & the Rhythm Tramps. Hieronder zangeres Teresa James, bassist Terry Wilson, gitarist Billy Watts, Lee Thornberg op diverse blaasinstrumenten en drummer Tony Braunagel. Zij worden aangevuld door toetsenspeler Jeff Paris, saxofonist Paulie Cerra en percussionist Leslie Smith. Een aantal van de nummers op de cd zijn geschreven door haar begeleiders. Verder horen we covers van onder meer Naomi Neville (aka Allen Toussaint), Phil Lynott, Doulas MacLeod en Mel Harker; aan laatstgenoemde heeft zij haar voorlaatste cd gewijd. De luisteraar wordt afwisselend getrakteerd op soulblues, jazz, blues en soul. Laura heeft een aangenaam stemgeluid en de muziek erachter is gewoon erg prettig. Fraai zijn nummers als “Still Got The Blues”, geschreven door Mel Harker en Doug MacLeod, “I’ll Find Someone Who Will” van Teresa James en Terry Wilson en het eveneens door Wilson geschreven “If That Ain’t Love”. Een grote verrassing is Laura’s versie van de oude Thin Lizzy hit “Boys Are Back In Town”. Ik verraad er niets over; luister er maar naar.

Een prima cd. Heerlijke jazzy blues, gewoon genieten.

Website: www.musicbylauratate.com

Reacties (1)

De Zweedse band Lighthouse Sweden is gevormd rond het echtpaar Linda en Mats Brandemark. Voordat zij een setje werden hadden beiden al een indrukwekkende carrière opgebouwd. Linda Malmström, zoals zij toen nog heette, toerde als soloartiest door Europa en Canada en had enkele albums uitgebracht en Mats was onder meer lid van Big Road en Mobben & Friends en ook hij is hiermee op een aantal albums te horen. Zij ontmoetten elkaar in 2004, waarna zij als duo verder gingen. In 2010 werd de eerste band opgericht, waar vier jaar later Lighthouse Sweden uit voort is gekomen. Dat jaar verscheen hun eerste titelloze album.

Hun tweede album “Silence In The City” is onlangs verschenen. Naast de al genoemde Linda (zang, akoestische gitaar) en Mats (zang, gitaren, toetsen) bestaat de band uit Tobias Bergström (elektrische gitaar), Thomas Björklund (drums) en Marc Gransen (bas, zang). De elf nummers op het album zijn door Linda, Mats en Gunnar Hofverberg geschreven. Wat stijl betreft laat Lighthouse Family zich niet zo makkelijk in een vakje duwen. Het album biedt een variëteit aan van americana, blues, pop en country. Het klinkt bijzonder aangenaam. Muzikaal en tekstueel zit het allemaal prima in elkaar. Opvallend is hoe de stemmen van het echtpaar Brandemark bij elkaar passen. Mijn favoriete nummers zijn het naar de Dire Straits neigende “Hole In My Soul” en het bluesnummer “Everybody’s Been A Fool”, waarin de band steun krijgt van de mondharmonica van de legendarische Derrick Big Walker.

Website: www.lighthousesweden.com

Reacties (3)

John McAneney (oftewel Johnny Max) is iemand die stevig in de blues staat, maar het niet schuwt om andere genres te verkennen. Combineer dit met een flinke dosis humor en je hebt waar de Johnny Max Band voor staat. McAneney is als lid van diverse bands te horen, maar we beperken ons hier tot de Johnny Max Band. Hun eerste album werd in 2000 uitgebracht en met “Roadhouse Soul” is – als ik goed heb geteld – hun zevende cd verschenen.

Naast de al genoemde zanger Johnny Max bestaat de band uit Kevin Vienneau (gitaren, mandoline, zang), Rob Gusevs (toetsen), Russ Boswell (bas), Jim Casson (drums) en Quisha Wint (achtergrondzang). Op “Roadhouse Soul” vinden we tien zelfgeschreven nummers, Zoals hierboven beschreven staan deze stevig in de blues, maar horen we ook uitstapjes naar soul, rock en jazz. Johnny heeft een aangenaam en melodieus stemgeluid, dat prima wordt aangevuld door de gitaar van Vienneau en de toetsen van Gusev. Mijn persoonlijke favoriet is het soulvolle “Lend A Helping Hand”. Een prima album.

Website: www.johnnymaxband.com

Reacties (1)

Joost Verbraak en Jan van Bijnen hebben beide gestudeerd aan het Rotterdams Conservatorium en hebben beiden ruime muzikale ervaring. De heren hebben een gemeenschappelijke interesse in americana, bluegrass en klassieke blues en deze combinatie is te horen op hun cd “2nd Line City”.

Het album bevat negen nummers, waarvan alleen het titelnummer een eigen compositie is. De enige andere muzikant die te horen is, is pianist Co Vergouwen (op het titelnummer). De overige instrumenten, t.w. zang, gitaar, percussie, dobro, banjo, lapsteel, bas, mandoline, accordeon (Jan van Bijnen) en zang, sousafoon, percussie, trompet, trombone, Philicorda, Rhodes (Joost Verbraak) nemen de heren zelf voor hun rekening. Wat we voorgeschoteld krijgen is een veelvoud aan stijlen, variërend van country, texmex, blues en soul. Het is niet zo dat ze het spoor bijster zijn en niet voor een bepaalde stijl weten te kiezen. Er zit voldoende Verbraak/van Bijnen in om deze stijlen te combineren. Bijzonder fraai vind ik bijvoorbeeld nummers als “Mean Old World” (T-Bone Walker) en “Nobody’s Fault But Mine” (Blind Willie Johnson). Het geheel vormt gewoon een goede en aangename cd. Prima.
Website: www.verbraakvanbijnen.nl


Reacties (2)

Ruim 34 jaar is de Zeeuwse formatie The Juke Joints een vaste waarde in ons land. Een band met een eigen geluid, want geen van de huidige bands heeft zowel de blues als de zydeco zo omarmd als dit viertal. The Juke Joints hebben vanaf hun debuutplaat uit 1986 een flinke serie albums uitgebracht, zowel in de studio als live opgenomen. En hoe goed hun cd’s ook zijn, een optreden meemaken is nog altijd de beste manier om de band te ervaren.

Nog niet zo lang geleden traden Peter Kempe (zang, drums, mandoline, gitaar), Sonny Boy van der Broek (harmonica, accordeon), Michiel Staat (gitaar) en Derk Korpershoek (bas) voor BRTO radio op in Het Zwijnshoofd in Bergen op Zoom. De registratie van dit optreden is nu verschenen onder de naam “Crossroads un&plugged”. We horen een twaalftal nummers, deel eigen werk en deels covers, die op een ‘unplugged’ wijze worden gebracht. Het is in feite een bloemlezing uit de ruime discografie van de band. Er wordt op relaxte wijze gemusiceerd met hoorbaar plezier voor zowel band als publiek. Voor de laatste twee nummers schuift ook de Australische bluesgitarist Lloyd Spiegel aan. Een prima cd, waarin de heren bewijzen dat ze het musiceren nog lang niet moe zijn.

Website: www.thejukejoints.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl