barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

De naam Bill Johnson zal wellicht niet iedereen iets zeggen, maar hopelijk verandert dat met de uitgave van deze cd. De goede man is al zo’n dertig jaar bezig in de muziek en is in zijn thuisland Canada geen onbekende. Hij is in 2006 verkozen tot Guitarist of the Year tijdens de Maple Blues Awards. Wat cd’s betreft is Johnson niet erg productief. Zijn voorlaatste dateert al uit 2010 en met “Cold Outside” is net zijn vierde album uitgekomen.

De elf nummers zijn door Johnson zelf geschreven, die ook zingt en gitaar speelt. Hij wordt begeleid door Rick Erickson (bas), Darcy Philips (toetsen), Ross Hall en Joby Baker, die het drumwerk verdelen, en David Vest (piano). De muziek doet prettig aan. We horen wat Chicagoblues, wat Westcoastblues, wat country. Een beetje van alles wat. Het wordt met hart en ziel gezongen en komt daardoor overtuigend over. En dat geldt vooral in de treurige “Cold Outside” (ellendiger dan dit kun je haast niet geraken) en “My Natural Ability”, wat toevallig ook mijn beide favoriete nummers zijn.

Voor mij is “Cold Outside” een eerste kennismaking met Bill Johnson en die is mij zeer goed bevallen. Zoals ik al begon hoop ik dat hij met deze cd ook de aandacht uit Europa op zich gevestigd krijgt.

Website: www.billjohnsonblues.com

Reacties

De gebroeders McKee – Denis en Ralph – hebben op een enkel optreden na maar zelden met elkaar gespeeld. Hoewel muziek altijd een onderdeel van hun leeftijd heeft uitgemaakt hebben zij toch hun eigen weg gevonden. Ralph, de oudste van de twee, ging rechten studeren en werd een prominent advocaat in Ann Arbor, en een talentvolle tennisspeler. De 11 jaar jongere Denis woont in Los Angeles en heeft de muziek als beroep gekozen. Door familieomstandigheden kwamen de broers na langere tijd samen en al snel zaten zij in de studio. Met de hulp van muzikale vrienden en kennissen is uiteindelijk een eerste album tot stand gekomen.

Naast de broers die gitaar, toetsen, bas en zang (Denis) en bas, zang, lapsteel en baritongitaar (Ralph) spelen horen we Bobby West (toetsen), Bob Schultz (zang), Larry McCray (gitaar) om er maar een paar te noemen. In totaal doen er 24 muzikanten aan het album mee. Op het album staan veertien nummers, waarvan er zes van Bobby West, een van Denis en Bob Schultz, en Ralph en Denis er elk nog twee voor hun rekening namen. Wat stijl betreft kan het album prima als blues, soul en funk worden benoemd. Het swingt van begin tot eind. Naast de broers vormen voornamelijk Bobby West en Bobby Schultz de spil van deze cd. Met de gasten – stuk voor stuk topmuzikanten – is dit een uitstekende cd geworden.

Website: www.mckeebrothers.com

Reacties (1)

De Argentijn Gonzola Bergara staat bekend als een van de meest getalenteerde zigeunerjazzgitaristen in de wereld. Daarnaast is hij een zeer grote fan van bluesmuziek en met “Zalo’s Blues” heeft hij met zijn trio zijn eerste bluesalbum uitgebracht. De andere twee leden van het trio zijn bassist Mariano D’Andrea en drummer Maximiliano Bergama.

Niet alleen in de zigeunerjazz is Bergara een virtuoos; ook als bluesgitarist staat hij zijn mannetje. En hoe. Met de twaalf nummers, waarvan er elf door hemzelf zijn geschreven, krijgen we een variatie te horen van stevige bluesrock, Texasblues en zelfs een stuk country & western. De nadruk ligt bij rockende blues met nadruk op ‘Blues’. Goed geschreven, goed uitgevoerd, spannende gitaarsolo’s, wat wil een bluesliefhebber nog meer? De afsluiter is de in een soort Piedmontstijl uitgevoerde “Won’t Stay With You”, waarin slechts gitaar en zang van Bergara te horen zijn. Mijn favoriete nummers zijn de boogie “Drinking” en de enige cover, het van Jimmy Reed bekende “You Don’t Have To Go”.

Kortom, een meer dan uitstekend album met geweldig gitaarwerk. Aanrader.

Website: www.gonzalobergara.com

Reacties (3)

Op 23 september jl. is de nieuwste cd van de Ruben Hoeke Band, Sonic Revolver uitgekomen. Dat vond ik een mooie gelegenheid om met Ruben in gesprek te gaan. Een afspraak was snel gemaakt en op donderdag 22 september toog ik naar de gezellige woning van de familie Hoeke in het Noord-Hollandse Wormer. Gezeten aan de eettafel met een grote pot thee voor ons en af en toe onderbroken door zonen David en Boaz en hond Freek hebben we ruim een uur zitten praten. Lees hier het verslag van dit gesprek.

De cd krijgt nu al lovende recensies in de pers. Op mijn vraag of hij dit had verwacht krijg ik het eerlijk antwoord: “Ja, eigenlijk wel. Nou ja, laten we zeggen dat ik het had gehoopt. Zelf zijn we er erg tevreden over. Er zit voor iedereen wel wat in en je kunt, ook al hou je niet van die muziek, horen dat het gewoon goed is. De mix hebben we laten doen door Pieter Bas Borger, een echte professional, en dat hoor je. Die man verstaat zijn vak.” Voor deze cd zijn achttien nummers geschreven, waarvan er vijf al in een vroeg stadium zijn gesneuveld. De overige dertien nummers zijn verder ontwikkeld en uiteindelijk ook op het album terecht gekomen. Ik vraag naar de betekenis van de titel Sonic Revolver en dat wordt verklaard dat dit niets te maken heeft met wapens, maar meer met het werkwoord to revolve, wat onder meer doordraaien of doorgaan betekent. Iets waar hij en zijn band steeds meer bezig zijn, een doorgaande ontwikkeling. Bovendien heette het vorige album Loaded, dus is de nieuwe titel een logisch vervolg.

De band bestaat uit bassist Paul Brandsen, die er al langer bij is, drummer en broer EricHoeke, waar Ruben in het verleden al vaker mee heeft gespeeld, en als zanger de 25-jarige Lucas Pruim. “Ik ben erg blij met de band, vooral Lucas is een verrassing. Toen onze vorige zanger Frank van Pardo de band verliet heb ik een lijst gemaakt met zangers die ik geschikt achtte. Dat was nog een heel gepuzzel en mede door het maken van een puntenlijst en wat andere selecties kwam uiteindelijk Lucas als meest geschikte kandidaat naar voren.” Begin 2015 belde Ruben hem met de vraag of hij in maart van dat jaar op vier verschillende data iets te doen had. Op het ontkennende antwoord kreeg hij de nummers die hij moest zingen toegestuurd. Toen al bleek de gedrevenheid van Lucas, want al bij de eerste repetitie kende hij de nummers uit zijn hoofd. Niet alleen de teksten, maar ook de correcte wendingen en intonaties. Tien dagen erna stond hij met de band op het podium.

Van de dertien nummers op Sonic Revolver zijn er twaalf geschreven door Ruben en Lucas. De enige cover is ooit nog gespeeld door Rubens vader, blues- en boogiewoogie pionier Rob Hoeke. Ik ben benieuwd hoe deze nummers tot stand zijn gekomen. “Eerst ontstaat de muziek en Lucas schrijft dan de teksten.” Ruben lachend: “Heb jij de teksten gelezen? Begrijp jij ze?” Ik moet toegeven dat ik er soms geen snars van begrijp. Lucas schrijft vaak in metaforen, die voor velerlei uitleg vatbaar zijn. Pet The Fat Cat (Milk Her Sugar) is er zo'n voorbeeld van. “Dat vergaat mij net zo. Je moet het hem zelf maar eens vragen.” Hij gaat verder: “Ik ben erg blij met de samenwerking. Zelf vind ik alle nummers even goed, maar een die er naar mijn gevoel boven uitsteekt is Selling To Sell. Ik was even een tijdje vergeten hoe leuk het kan zijn om in een band te spelen. Met deze jongens om me heen heb ik het plezier weer helemaal terug. Ik zie het er zo van komen dat we volgend jaar opnieuw een cd gaan uitbrengen. De spirit is bij iedereen aanwezig.’’

In juni kreeg Ruben het aanbod om gitarist te worden in de band van Beth Hart. “Dat klopt. De vaste gitarist was om de een of andere reden uitgeschakeld. Het zou in eerste instantie gaan voor het Europese gedeelte van haar tournee. Maar toen bleek al snel dat het de bedoeling was dat ik er tijdens het Amerikaanse deel ook bij zou moeten zijn en uiteindelijk ging het om een langjarige samenwerking. Dat was natuurlijk een aantrekkelijk aanbod en ik heb er serieus over nagedacht. Het had zijn voordelen, je reist over de hele wereld, je speelt in de grootste zalen, je leert andere mensen kennen. Maar aan de andere kant, mijn cd zou bijna uitkomen, ik moest mijn eigen optredens afzeggen, je band zit zonder werk. Daarbij komt ook nog dat ik getrouwd ben en twee jonge zoontjes heb. Ik heb er wel heel goed over nagedacht en ben achteraf blij dat ik hiervoor gekozen heb. Misschien over een paar jaar, mar nu nog niet. Op mijn website heb ik er ook een uitgebreide column over geschreven.” http://www.rubenhoeke.com/columns

Goed, een samenwerking met Beth Hart gaat (voorlopig) niet door. De cd komt nu uit, er zijn optredens gepland. Wat zijn de toekomstplannen van Ruben Hoeke? “Eigenlijk zo veel mogelijk spelen. Het uitbrengen van de cd en het feit dat er over geschreven wordt helpt ook bij het organiseren van optredens. Verder doe ik gitaarworkshops en organiseer ik optredens en festivals. In december organiseer en doe ik mee aan de jubileumtournee van Jan Akkerman, die dan zeventig jaar oud wordt. Daar komen onder meer Eelco Gelling, de gebroeders LaPorte, Benjamin Herman en Bert Heerink. Er is genoeg te doen dus.”

Het is dit jaar 24 jaar geleden dat Ruben voor het eerst op een podium stond. Waar is hij terugkijkend op zijn carrière, het meest trots op. “Het meest trots, dat is lastig. Misschien ben ik nog het meest trots dat ik nog steeds van mijn eigen muziek kan leven. Veel van mijn collega's werken als studiomuzikant, maar daar ben ik niet geschikt voor. Ik kan sowieso al geen muziek lezen. Ooit ben ik begonnen met werken bij Albert Heijn, later bij platenzaak Concerto in Amsterdam. Toen kreeg ik een aanbod van The Lau en heb voor de muziek gekozen. Ja, ik denk dat ik het meest trots ben dat ik van mijn passie mijn beroep heb kunnen maken en dit nog steeds kan blijven uitoefenen.”

Met de vernieuwde band, het nieuwe album, de goede internationale ontvangst ervan zou 2016 best eens een sleuteljaar kunnen zijn in de carrière van Ruben Hoeke. De sterren staan in ieder geval gunstig.

Reacties (1)

Op donderdag 22 september 2016 trad Michael de Jong, naar eigen zeggen voor het laatst, op in het Patronaat in Haarlem. Het optreden is een onderdeel van zijn tournee ter begeleiding van zijn recente cd “Requiem For The Lonely”. Vanwege zijn gezondheidstoestand en leeftijd heeft Michael besloten dat dit zijn laatste tournee zal zijn. Er zullen nog af en toe wat losse optredens worden gedaan, maar daar zullen we het dan mee moeten doen.

Het concert heeft een andere opzet dan we gewend zijn. Tijdens vroegere optredens werd een mix gebracht van recente en oudere nummers. Voor deze tournee heeft Michael gekozen zijn nieuwe cd in zijn geheel te spelen. Op het podium is hij omringd door vier gitaren, die bij ieder nummer worden gewisseld. Opvallend is de intensiteit en emotie waarmee Michael zingt en speelt. De nummers gaan over eenzaamheid en gebroken relaties. Tussen de nummers door vertelt hij over zijn leven en zijn herinneringen, we horen anekdotes en grappen. Indrukwekkend zijn nummer als “Almost Rained Today” en “Michael's Blues”, waarin hij aantoont toch de enige ware Bluesman van Nederland te zijn. Na een klein anderhalf uur, alle nummers van de cd zijn gezongen, geeft hij het publiek vijf minuten de tijd om iets te drinken te gaan halen aan de bar. Men was te veel in de ban van zijn optreden en vergat dat er ook nog iets gedronken kon worden. Hij speelt vervolgens nog ruim drie kwartier en laat een kleine selectie horen uit de achttien cd's die hij eerder heeft uitgebracht. Bijzondere indruk op mij maakten “Man From Galilee” en de toegift “Park Bench Serenade”.

Michael de Jong is door de in zijn nummers gelegde emotie en intensiteit als een van de weinigen in staat het publiek niet alleen te laten luisteren maar het ook te laten ondergaan. Beter als dit krijg je ze niet.

Reacties (3)

Met “Ride Or Die” zet Devon Allman de lijn door die hij heeft ingezet sinds hij met “Turquoise” (2013) en “Ragged And Dirty” (2014) solo is gegaan. Het is duidelijk dat hij is gegroeid als songwriter en muzikant; “Ride Or Die” klinkt weer volwassener en completer.

Het gebodene is de southern rock die wij van hem gewend zijn, een mooie mix van rock, blues en country aangevuld met soul en latin. Het is een album met diverse stijlen geworden, maar wel zodanig gebracht dat de nummers elkaar aanvullen en niet als los zand aan elkaar hangen. Begeleid wordt Allman door bassist Steve Duerst, zanger/gitarist Tyler Stokes en drummer Tom Hambridge, die het album ook meeproduceerde. Verder horen we nog toetsenspeler Kevin McKendree, violist Bobby Yang en saxofonist Ron Holloway. Mijn favoriete nummers zijn het swingende “Shattered Times”, waarin McKendree los gaat op zijn keyboard, en het stevige “Galaxies”.

Van de drie solo-cd’s is “Ride Or Die” de beste. Een aanrader voor de liefhebbers van goede southern rock.

Website: www.devonallmanband.com


Reacties (1)

Chunky Tub is een van de vele projecten waar Mike Meijer zich mee bezig houdt. Onder deze doelgroep (de bluesfans) is hij bekend als zanger en drummer van Rusty Apollo. Muzikaal gezien is hij bezig onder de namen Mighty Mike, Mike Mijer en Chunky Tub en verder is Mike regelmatig te zien als acteur in diverse films en tv-series. Naast drums speelt hij ook gitaar. Zijn nieuwste project heet ‘Tryptichon’, dat bestaat uit drie cd’s die onder verschillende namen (Might Mike, Mike Mijer, Chunky Tub) zijn uitgebracht. Voor deze bespreking beperk ik mij tot de cd van Chunky Tub, genaamd “Cookies Don’t Liquify”.

Op de cd staan acht nummers, waarvan er zeven door Meijer zijn geschreven. Het van Howlin’ Wolf bekende “I Asked For Water” is de enige cover. Meijer speelt de meeste instrumenten zelf en voor een paar partijen kan hij terugvallen op Kim Snelten (mondharmonica), Vincent van Warmendam (sologitaar) en Meijers zoon Moos (bariton- en slidegitaar).En het klinkt dirty, down to earth, tot aan de enkels in de Mississippi mud. Rauw en vet. Mijn favoriete nummer is het funky “Wreck A Snatch”, waarin Snelten met zijn harmonica lekker te keer gaat. Grote klasse.

Website: www.mikemijer.nl

Reacties (2)

Dat zijn naam misschien niet iedereen iets zegt komt voornamelijk omdat hij meestal de begeleidersrol op zich heeft genomen. Toch zou je Miller Anderson kunnen rekenen tot een van de betere Britse blues- en rockmuzikanten. Als begeleider was hij te horen bij Ian Hunter, Keef Hartley, de Spencer Davis Group, Savoy Brown, het Jon Lord Blues Project, om er maar een paar te noemen. Bovendien heeft deze Schot (geb. in Houston, Renfrewshire op 12 april 1945) een aantal prima solo-albums gemaakt.

Nu zijn twee van deze solo-cd’s, namelijk “Bluesheart” (2003) en “Chameleon” (2008) opnieuw uitgebracht als Collectors Premium uitgave als dubbel-digipack met op elke cd twee bonustracks. Beide cd’s waren en zijn op zich prima. Er staat een goede mix op van eigen nummers en covers, er wordt goed gemusiceerd. Niets mis mee. De bonustracks op “Bluesheart” zijn live-opnamen, een met het Jon Lord Blues Project en een waar Anderson solo te horen is. De beide bonustracks op “Chameleon’ zijn demo’s. De vier nummers zijn een prima keuze en niet slechts vullertjes.

Zij die deze cd’s nog niet hebben kunnen dit met een gerust hart aanschaffen en zullen niet teleurgesteld zijn. Wie de cd’s al wel hebben kunnen voor een dilemma komen te staan. Is het waard om dit aan te schaffen voor de vier nummers of niet? 

Website: www.mig-music.de

Reacties (1)

Onder de Nederlandse bluesfans mag de geschiedenis van Phil Bee's Freedom genoeglijk bekend zijn. Nog even in het kort om het geheugen op te frissen. De band is gevorm uit zes klassemuzikanten en bestaat nu zo'n drie jaar. Het eerste album “Caught Live” was eigenlijk bedoeld als demo-album, maar bleek zo goed te zijn dat het gewoon is uitgebracht. Achtereenvolgens werd de band winnaar van de Dutch Blues Challenge, werd tweede bij de European Blues Challenge en behaalde de halve finale bij de International Blues Challenge in Memphis. Volgens de bij de cd geleverde informatie kreeg Phil zijn inspiratie voor dit nieuwe album tijdens dit bezoek aan de zgn. geboorteplaats van de blues.

Phil Bee's Freedom bestaat naast zanger en naamgever Philippe Bastiaans uit toetsenspeler Pascal Lanslots, de gitaristen John F. Klaver en Berland Rours, drummer Arie Verhaar en bassist Carlo van Belleghem, terwijl Tarah Ouwerkerk, Nicole Verouden en Maartje Keijzer de achtergrondzang verzorgen. Zoals ik hierboven al schreef zijn dit stuk voor stuk klassemuzikanten. Dit geeft nog geen garantie voor een goed eindproduct. Maar in dit geval hoeven we daar niet bang voor te zijn. De band is prima op dreef en levert hier een uur met meer dan uitstekende muziek af. Van de twaalf nummers zijn negen eigen composities en wat stijl betreft horen we inderdaad de invloed van Memphis, namelijk naar soul neigende blues. Het past allemaal goed en van begin tot eind blijft de cd opwindend en interessant. De ritmesectie houdt het spul strak in het gareel, Pascal is weer meesterlijk op de toetsen, de interactie tussen beide gitaristen is spannend en Phils soulvolle stem is van grote klasse.

Kortom, Phil Bee's Freedom is een van de beste Nederlandse bluesbands en met “Memphis Moon” is een uitstekend album gemaakt. Prima.

Website: www.pbfreedom.com

Reacties (1)

Na vorig jaar een wijziging in de bezetting van de band te hebben doorgevoerd is met “Sonic Revolver” alweer de vierde cd van de Ruben Hoeke Band uitgekomen. Gitarist Hoeke hoeft niet meer te worden voorgesteld; die heeft zijn sporen inmiddels wel verdiend. De rest van de band bestaat uit Rubens broer Erik Hoeke (drums), Paul Brandsen (bas) en Lucas Pruim (zang). Saillant detail is dat Ruben deze zomer tijdens de opnamen van “Sonic Revolver” is gevraagd om de komende jaren deel uit te maken van de band van Beth Hart. Hij gaf de voorkeur aan zijn eigen band en het afmaken van deze cd.

Van de dertien nummers zijn twaalf eigen composities, waarvan Ruben de muziek en Lucas de teksten schreef. De enige cover “That's The Boogie” is ooit door vader Rob met diens Rhythm & Blues Group op de plaat gezet. Op enkele nummers spelen Niels Schutten (Hammond) en Wiek Vermeulen (saxofoon) mee. Wat stijl betreft bevindt het geheel zich in de stevige rock en bluesrock. Strakke drums en bas, gierend gitaarwerk en een zanger met een geweldige strot. Met de ogen dicht luisterend waan ik mijzelf terug in zeventiger jaren, de topjaren van de stevige (blues)rock. Alles uit die tijd zit er in, stevige rockwerk, tussendoor om adem te halen een powerballad en ook horen we garage-/pubrock a la Dr. Feelgood. De presentatie is goed verzorgd als digipack inclusief boekje met teksten.

Vanzelfsprekend zal dit van-dik-hout-werk niet ieders smaak zijn. Maar ook die moeten toegeven dat de hele cd van een prima kwaliteit is. De fans van het stevige bluesrockwerk zouden er sowieso naar moeten luisteren. Mij is de cd in ieder geval goed bevallen.

Website: www.rubenhoeke.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl