barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Laurie Jane and the 45s is een band uit Louisville, Kentucky. De samenstelling is Laurie Jane Duggins (zang), Cort Duggins (gitaar, piano, lap steel), Jason Embry (staande bas) en Scott Dugdale (percussie). De band beperkt zich niet tot blues, maar combineert deze met rockabilly en soul, een mix die zorgt voor goed dansbare muziek.

Op hun debuut cd “Midnight Jubilee” staan elf nummers, waarvan er acht zijn geschreven door Cort Duggins. Zoals al aangegeven is de dansbaarheid de grootste gemene deler van deze cd. In de uptempo nummers komt de band het beste tot zijn recht. Bij de ballads ontbreekt naar mijn mening wat diepgang. Laurie heeft een prettige stem, maar ze mist op de juiste plekken wat kracht. Opvallende nummers in de positieve zijn voor mij het jazzy gezongen “It’s Been A Long Time”, waar de stem van Laurie juist wel goed past, het bluesachtige “Couldn’t Cry Alone” en de swingende afsluiter “Not With You”.

Elf leuke nummers op deze plaat. Ondanks wat kritiek van mijn kant toch een leuke cd. Ik denk dat Laurie Jane and the 45s wel voor een feestje kunnen zorgen tijden een liveshow.

Website: www.lauriejaneandthe45s.com

Reacties

Vorig jaar dook ineens de naam Bruce Mississippi Johnson op toen diens debuut-cd “The Deal Baby” verscheen. Toch is deze Bruce Lester Johnson geen nieuweling in de muziek en heeft hij zijn sporen al aardig verdiend. Al vanaf zijn jongste jaren is hij omringd door de muziek, van de gospel uit de kerk, waar zijn grootvader de dominee was, en van onder meer Al Green. Lou Rawls en Jackie Wilson, die zijn neef  is. Een carrière als marinier heeft e.e.a. wat vertraagd, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vorige week had ik een telefonisch interview met Bruce, waar hij mij er meer over vertelde.

De naam Bruce Mississippi Johnson zal nog niet veel mensen iets zeggen. Kun je om te beginnen iets over jezelf vertellen? Ik ben geboren in Starkville, Mississippi, waar ik tot mijn twaalfde heb gewoond. Daarna ben ik naar Indianapolis verhuisd om bij mijn vader te gaan wonen. Ik ben pas gaan zingen vanaf een jaar of vijftien, zestien. Op mijn zeventiende ben ik bij de US Marines gegaan en heb gediend in Zaïre en Frankrijk. Daar zong ik nog zo af en toe. Hoewel ik er zeven jaar ben gebleven was het militaire leven niet echt iets voor mij. Nog in Zaïre werd ik lid van een plaatselijke band en trad ik regelmatig met hen op. Mijn carrière als marinier liep een beetje ten einde, dus werd het tijd om aan iets anders te gaan denken.

Heb je meteen aan een carrière in de muziek gedacht of had je nog andere plannen? Wat mij betreft kon het alleen de muziek worden. Vanaf mijn zeventiende was ik in het leger en iets anders dan muziek heb ik eigenlijk niet geleerd. Ik heb naar veel muziek geluisterd en heb me daardoor door vele artiesten laten beïnvloeden. Echte idolen heb ik nooit gehad, maar de muziek van iemand als Gil Scott-Heron heeft altijd indruk op mij gemaakt. En wat dat betreft ook Little Milton en Albert King. In Parijs, waar ik toen woonde, werd ik zanger in Blues Caravan, de band van Big Joe Turner, die bekend is als bassist van B.B. King. Met hem heb ik veel opgetreden en ben ook wel eens in Nederland geweest. Amsterdam, Rotterdam en Nijmegen zijn plaatsen die ik mij herinner.

Vorig jaar kwam jouw debuut-cd “The Deal Baby” uit, die overal goed ontvangen is. Je schrijft jouw eigen nummers. Waar haal je jouw inspiratie vandaan? Ik schrijf mijn nummers samen met pianist John Dalgaard zonder wie deze cd niet tot stand gekomen zou zijn. (John Dalgaard is een Deense pianist, die sinds 1998 in Parijs woont, red.) Samen schrijven we de nummers. De inspiratie haal ik uit de dingen die ik mee maak of waar ik over lees of hoor. De nummers op “The Deal Baby” gaan over de kunst lief te hebben en over mislukkingen in de liefde. Voldoende inspiratie, hoor.

Je woont nu al jaren in Londen en daarvoor in Parijs. Ben je ooit nog van plan om terug te keren naar de VS? Nee, eigenlijk niet. Ik woon al langer buiten de VS dan dat ik er daadwerkelijk gewoond heb. Het enige wat ik mis is mijn familie, maar die kan ik gewoon bezoeken. Ik voel mij in Europa meer thuis dan in Amerika.

Wat zijn jouw plannen voor de toekomst? Een nieuwe cd, tournees? Plannen om ook Nederland weer eens te bezoeken? Op het ogenblik zit ik in Parijs om samen met John Dalgaard te werken aan nieuwe nummers. Het karakter van de nummers zal anders zijn dan op mijn eerste cd. Ik wil de mensen nu proberen te bereiken door mijn betrokkenheid in muziek om te zetten. Het zal gaan om de verhoudingen tussen de rassen, over discriminatie en rassenongelijkheid. Ik wil proberen hiermee een dialoog te openen. Het is allemaal nog in een beginstadium; er is nog veel werk te doen. We hebben zelfs nog geen platenmaatschappij gevonden die het wil uitgeven. En ik wil natuurlijk optreden en op tournee gaan. En ik wil ook Nederland weer eens bezoeken. Plannen genoeg, zoals je hoort.

Dan heb ik nog een laatste vraag voor je, die niets met muziek te maken heeft. Maar wel een waardoor we Bruce Johnson beter leren kennen. Stel dat je een vriend of vriendin hebt die in alles op jou lijkt – waaraan zou je je op den duur gaan ergeren? Uitstelgedrag, daar hoef ik niet lang over na te denken, uitstelgedrag.

Bruce, dank je dat je de tijd hebt genomen voor dit interview. Veel succes en wellicht tot ziens. En jij ook bedankt, Eric, dat je aandacht schenkt aan mij en mijn muziek. Wie weet komen we elkaar tegen als ik Nederland bezoek.

Website: www.brucemississippijohnson.com

Reacties (2)

Hij is geboren in september 1945 in Topeka, Kansas als Benson Lee Kaukonen en is de jongere broer van Jefferson Airplane gitarist Jorma Kaukonen. Peter begon begin zestiger jaren in de blues- en folkscene voordat hij in 1964 een bluegrassgroep vormde. Later richtte hij zijn eigen band Black Kangaroo op, waarmee hij enkele platen maakte, en ging later als soloartiest aan de slag. Daarnaast werkte hij nauw samen met Jefferson Airplane, Jefferson Starship, Hot Tuna. Peter Kaukonen is multi-instrumentalist (akoestische en elektrische gitaar, akoestische en elektrische bas, mandoline, bouzouki, lap steel gitaar en piano), die zijn invloeden haalt uit de Chicago and delta blues, fingerpicking guitar, new-age muziek, rock and roll, jazz en klassieke muziek. Bovendien is hij niet bang om te zeggen wat hij denkt.

Het is zo’n tien jaar geleden dat hij zijn laatste cd heeft gemaakt. “Crazy Quilt” is een titel die de lading dekt. Het is een verzameling van zijn werk, diverse stijlen, soms humoristisch en dan weer rechtstreekse aanklachten. Ik noem er een paar. Het eerste nummer, het instrumentale “(Drifting) Cozumel” is van zichzelf al een soort van quilt. Diverse stijlen passeren de revue met Latijns-Amerikaanse klanken als grote gemene deler. In “The Ballad of Sarah Palin” rekent hij op komische wijze af met de voormalig gouverneur van Alaska. In “The Ballad Of Sadam Hussein” doet hij hetzelfde, niet alleen over de Iraakse dictator, maar het is ook een aanklacht over de wereldpolitiek. “Ghost Music” is een verhaal over een geest die de muzikant zelf heeft gecreëerd. “Bobby Gets Old” gaat over ouder worden en vooral het feit dat je je daar aan gaat ergeren. In “The Nature Of The Beast”  vertelt hij over het monster in de mens.

Zowel muzikaal als tekstueel is dit een fantastisch album. Een absolute aanrader.

Website: www.peterkaukonen.com

Reacties (1)

The Reverend Shawn Amos is een waar bluespredikant. Zijn zesde album “The Reverend Shawn Amos Breaks It Down“ is daar het bewijs van. Het ontstond toen hij begin 2017 door Tennessee en Alabama toerde en zich bewust werd van zijn kleur. Hij realiseerde zich hoe de mensen zich van elkaar verwijderen terwijl men elkaar toch hard nodig heeft.

Op “The Reverend Shawn Amos Breaks It Down“ staan negen nummers, waarvan vijf van Amos zelf. Het begint met “Moved”, een gospelachtig nummer met alleen de zang en harmonica van Amos en de gitaar van Chris ‘Doctor’ Robert. In het vlotte soulnummer “2017” wordt gewaarschuwd voor beïnvloeding van ideeën en gedachten. Het rockende “Hold Hands” vraagt zich af waarom we niet kunnen samenwerken. Een beetje in de sfeer van hippiegedachte van de zestiger jaren. De eerste cover is een vreemde eend in de bijt, namelijk een versie van “The Jean Genie” van David Bowie. Dit nummer krijgt hier een funky bewerking. Dan volgt een drieluik onder de naam Freedom Suite, beginnend met “Uncle Tom’s Prayer” een a capella versie van het Civil Rights nummer van Cordell Hull Reagon uit het begin van de zestiger jaren. Dit wordt gevolgd door “Does My Life Matter”, gebaseerd op een tekst van Bukka White. In de linernotes wordt de naam Booker T. Washington aangegeven. Verwarrend omdat dit de gekleurde pedagoog, schrijver en voorvechter voor betere rechten van de zwarte bevolking is. Bluesman Bukka White is naar hem vernoemd en heet eigenlijk voluit Booker T. Washington White. Het drieluik wordt afgesloten met het door Amos geschreven “(We’ve Got To) Come Together”. Het wordt weer vrolijk met “Ain’t Gonna Name Names”, een vlotte blues. Met de tweede cover “(What’s So Funny ‘Bout) Peace, Love And Understanding” van Nick Lowe wordt het album afgesloten.

De beide genoemde covers vind ik zelf de zwakste nummers van het album. De overige zeven zijn van absoluut grote klasse, zowel wat muziek als tekst betreft.

Website: www.shawnamos.com

Reacties (2)

Vanaf 16 februari a.s. toert Big Bo – bij de burgerlijke stand bekend als Bo Brocken - door Nederland met het theaterprogramma “Preaching The Blues”. Begeleidend daarbij wordt op die dag een cd met dezelfde titel uitgebracht. Tijdens de voorstelling vertelt Bo over een jongeman die, na zijn ontvoering uit West-Afrika en reis naar Amerika, als slaaf wordt verkocht op een markt in New Orleans. We volgen hem verder langs de Mississippi en door de Delta.

Op het album staan twaalf bluesnummers, die voor het eerst in de twintiger en dertiger jaren zijn opgenomen door legendes als Robert Johnson, Charley Patton, Bukka White, Bessie Smith, om er maar enkele te noemen. Bo heeft getracht deze nummers zo authentiek mogelijk op te nemen. En in deze opzet is hij zeer goed geslaagd. De opnamen zijn namelijk mono met slechts één microfoon, namelijk een NNC Marconi AXB uit ca 1937, gedaan. En alles op een enkele middag. Een grappig details is dat er bij ieder nummer wat gekraak te horen is, alsof je een 78-toeren plaat opzet. Het uitstekende spel op de diverse gitaren en mondharmonica en het ‘donkere’ stemgeluid maken het helemaal af. De twaalf nummers op “Preaching The Blues” zijn stuk voor stuk juweeltjes. En toch zijn er enkele die ik na diverse keren luisteren tot mijn favorieten mag rekenen. Dat zijn Mississippi Fred McDowells “Going Over The Hill”, Bessie Smiths “Back Water Blues” met gitaarwerk dat aan Big Bill Broonzy doet denken, en de traditional “Pallet On The Floor”.

Bo Brocken is iemand die de oude blues een warm hart toedraagt. Hij wil deze muziekstijl zo breed mogelijk verspreiden en daarbij de achtergronden vertellen. Als conclusie kan ik meegeven dat Big Bo een meer dan uitstekend album heeft afgeleverd.  

De presentatie van het album en de première van de theatervoorstelling is op 16 februari as in het Rietveld Theater in Delft. Lees hier het interview dat ik onlangs met Bo had.

Website: www.bobrocken.nl

Reacties (2)

Foto's van Kuno Mooren

Enkele jaren geleden begon voor Johan Derksen het avontuur om met de “Pioniers van de Nederpop” de theaters rond te trekken. Nu is de blues aan de beurt met het programma “Johan Derksen Keeps The Blues Alive!”. Nog tot begin juni toert het gezelschap door Nederland.

   

Net als bij de Pioniers vormen bij dit programma ook de uit Den Haag afkomstige The Clarks de ruggengraat. Samen met toetsenman Roel Spanjers begeleidden zij achtereenvolgens zanger Michel van Dijk (Les Baroques, Brainbox, Alquin), harmonicablazer Big Pete en zangeres AJ Plug. Naast wat bluesklassiekers werd zowel voor als na de pauze aandacht besteed aan Engelse bands als de Spencer Davis Group, de Animals, de Rolling Stones, Them en de Pretty Things. Het begon dan meer te lijken op een soort “Pioniers van de British Blues”.

    

Na de pauze was het tijd voor gitarist Erwin Java en zangeres Kat Riggins. Die laatste werd aangekondigd met Derksens foute opmerking  ”zwarter dan die vervelende mevrouw Simons in Amsterdam” (citaat) en dat zij uit het diepe zuiden van de VS komt. Ze komt uit Miami, Florida en dat is nu niet echt een plaats die kan worden aangemerkt als “het diepe zuiden”. Erwin en Kat lieten horen hoe de blues moet worden gespeeld. Kat Riggins heeft een stem waarmee ze kan fluisteren en brullen. De soli van Erwin Java zijn fel, scherp en smaakvol geplaatst. De laatste set was ingeruimd voor Theo van Es, bekend van de Shoes. De beste Nederlandse blueszanger, volgens Derksen, omdat de rest dood is of niet meer kan zingen. Tja, het is ook een mening.

      

Het een en ander wordt door Derksen aan elkaar gepraat. Soms humoristisch en soms slaat hij de plank volledig mis. Zoals met de bewering dat er in Nederland geen goede blues meer wordt gemaakt, maar dat hij voor deze avond de crème de la crème op dit gebied bijeen heeft weten te brengen. Toegegeven, de deelnemende muzikanten zijn stuk voor stuk goed. Dat er verder in Nederland niets meer rondloopt is gewoon niet waar. Maar de heer Derksen staat bekend om zijn vaak ongenuanceerde uitspraken; we zijn het gewend van hem. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat we niets hoorden van de Nederlandse blues. Niets van Cuby & the Blizzards, Livin’ Blues en Oscar Benton, om er maar een paar te noemen.

Ondanks de kritiek die ik heb kan ik toch terug kijken op een geslaagde avond. Prima muziek, een goede show. Het publiek heeft er duidelijk van genoten en daar gaat hem om. Hoogtepunten waren voor mij Kat Riggins, Erwin Java en het spel van toetsenman Roel Spanjers.

        

Reacties (1)

Nog geen twee jaar geleden kwam de debuut-cd van Greg Sover, “Songs Of A Renegade” uit, die nu wordt opgevolgd door “Jubilee”. Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op.

Op “Jubilee” staan zeven nummers, waarvan een dubbel (als radio-edit) en een cover. Greg Sover (zang, gitaren) wordt begeleid door Garry Lee (bas, percussie), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen) plus een aantal anderen die te horen zijn op cello, viool en harmonica. Was Sovers eerste cd nog op blues geënte rock, met “Jubilee” wordt het accent meer naar de blues gelegd. Bij de openingstrack “Emotional” horen we nog de rockkant, maar “het tweede nummer “Jubilee” is een traditionele blues. “Hand On My Heart” staat er dubbel op (een als radio-edit) gaat wat meer richting pop, en in “I Give My Love” horen we wat Caribische klanken terug. De cover “As The Years Go Passing By” en het live opgenomen “Temptation” staat weer stevig in de blues.

Een leuk album met een diversiteit aan stijlen. Met iets meer dan dertig minuten is het wat mij betreft helaas wat aan de krappe kant.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Met het naderende uitkomen van de nieuwe cd van Big Bo, genaamd “Preaching The Blues” leek het mij een goed idee om eens een gesprek te hebben met de goede man. Wat is zijn achtergrond, wat zijn zijn drijfveren? Een afspraak was snel gemaakt en op dinsdag 6 februari jl. toog ik naar de mooie stad Deventer, waar Bo Brocken en zijn vriendin Vera sinds een jaartje wonen. Met iets voor bij de koffie en een flesje Schiedams medicijn onder de arm werd ik in het gezellige huis door Bo en hond Pablo hartelijk ontvangen.

Ik vraag Bo wanneer hij het eerst door het bluesvirus werd geïnfecteerd. “Dat was toen ik een jaar of twaalf was. Thuis was altijd veel muziek te horen. Mijn vader draaide graag boogie woogie. Ook Fats Domino en dan zit je al tegen de blues aan. Op een Belgische zender was het programma Boom Boom te horen, waar twee uur lang blues werd gedraaid. Heel leuk en toen ik het nummer “Mad Man Blues” van John Lee Hooker gebeurde er iets met me. Ik weet niet wat, maar het raakte me van binnen. Vanaf dat moment ben ik beter naar blues gaan luisteren. Ik ging gitaar spelen en verdiepte me er nog meer in. Eerst speelde ik in allerlei rockbandjes, maar later ging de blues toch weer de boventoon voeren.” Op school had hij meer interesse in muziek dan in leren. “Ik zat op HAVO/VWO niveau, maar uiteindelijk ben ik met een MAVO-diploma van school gegaan.” Echt ambitie voor een normale baan had hij niet. “Ik was meer met muziek bezig. Wel heb ik allerlei baantjes gehad. Zo heb ik nog een tijd gewerkt bij Elpee, een platenzaak in Den Bosch. Je ziet het, ik was toch ook weer met muziek bezig. Ik heb het geluk dat ik met Vera ben, die een vast salaris heeft. Daardoor kan ik mij de hele dag met muziek bezig houden. En met de achtergronden ervan.”

Bo heeft het tot zijn missie gemaakt deze achtergronden te vertellen. Bij het uitbrengen van de nieuwe cd volgt ook een tournee waarmee Bo het verhaal en de ontstaansgeschiedenis van de blues vertelt. Mensen weten wel wat blues is en in grote lijnen ook waar het vandaan komt. Maar er gaat zoveel verloren. “Het is zo’n mooi verhaal. Blues is heel klein in de huidige muziekwereld, maar alles wat nu wordt gespeeld komt er vandaan. En dan de geschiedenis. De slavernij, een zwarte bladzijde uit de geschiedenis, waar ook de Nederlanders mede schuldig aan zijn. Onlangs heb ik op YouTube naar de documentaire “The Origins of the Sambo, the Coon & Mammy” zitten kijken. Ik ben er altijd mee bezig.” Waar komt die gedrevenheid vandaag om dit verhaal te willen vertellen? “Ik denk dat je een goed inlevingsvermogen moet hebben. Het leven was voor mij niet altijd even vriendelijk. Je leert dan vanzelf anders naar dingen en mensen kijken.”

Bo is zelf al diverse keren naar de VS geweest en naast Memphis bekeken te hebben, waar hij heeft opgetreden tijdens de International Blues Challenge, is hij verder gereisd en heeft hij de Mississippi Delta verkend. “Ik ben er al eerder geweest en ben toen van Chicago tot aan New Orleans gereisd. Vier jaar later was ik in Memphis vanwege de IBC en ben toen de Delta in gegaan. En daar waan je je af en toe in Ethiopië. Er valt ook helemaal niets meer te halen. Het is of daar de tijd vanaf de veertiger jaren heeft stil gestaan. En dat terwijl het ooit de rijkste staat van de VS is geweest door de katoenproductie. Een stadje als Indianola bijvoorbeeld. B.B. King is er geboren. Daar loopt een spoorlijn doorheen. Aan de ene kant is het mooi. Mooie huizen, parken. Maar aan de andere kant, letterlijk ‘the other side of the track’, woont de zwarte bevolking en loop je door de krottenwijk. Als je dan zo’n bar binnen gaat met een gitaarkoffer wordt eerst gevraagd wat je in je koffer hebt. Het kan immers zomaar een wapen zijn. Als het een gitaar blijkt te zijn en je muziek begint te maken dan is het ijs gebroken. Het duurt even en dan komen de verhalen ook. Het mooiste compliment kwam toen ik zat te zingen en een van de mannen, die in de bar zaten, steeds dichter bij kwam en riep ‘He’s a black man!’. “

De cd is nu klaar en komt bijna uit. Met de voorstelling “Preaching The Blues” gaat Bo op tournee. Heeft hij al plannen voor de toekomst? “O ja, dit programma blijft bestaan. Ik wil het verhaal van de Blues zoveel mogelijk vertellen. Daar zal in de loop van de tijd wel eens iets aan veranderen, maar de basis blijft bestaan. Verder werk ik al enkele jaren aan een nieuw album met zelfgeschreven nummer. De muziek is klaar, maar ik moet de zang nog opnemen.” Bo laat een paar tracks gedeeltelijk horen. “Verder heb ik ideeën voor een nieuwe voorstelling, maar daar wil ik nog niet te veel over kwijt. Je moet je blijven vernieuwen. Het blijft blues, maar dan met een ander thema.”

Als afsluiter laat ik Bo uit een aantal vragen kiezen, die hij niet kan zien en die niets met muziek te maken. Het staat hem vrij hier op te antwoorden of niet. Hij trekt de vraag: Welke belangrijke keuze heb je onlangs gemaakt? “Dat zijn er eigenlijk twee. Mag dat ook? De eerste is dat ik gestopt ben met roken en daar ben ik erg blij mee. Goed voor de gezondheid en mijn stem is er ook beter door geworden. En de tweede keuze is dat ik mij nu full time aan de muziek kan wijden. Vera heeft een vast inkomen en bovendien doet zij de zakelijke kant. Ik kan me verder met de muziek bezig houden.

De presentatie van de cd en de première van de voorstelling zal plaatsvinden op 16 februari a.s. in het Rietveld Theater in Delft. Meer informatie is te vinden op de website www.bobrocken.nl

Reacties (2)

In het voorjaar van 2016 stuurde PennyLeen Krebbers mij een e-mail, waarin ze over haar plannen vertelde voor een nieuwe cd. Het probleem was toen dat ze nog niet genoeg geld bij elkaar had om deze droom te verwezenlijken. Tijdens een interview in haar woonplaats Arnhem heeft zij mij toen meer van dit project verteld. Een crowdfundings-actie werd gestart en ruim binnen de daarvoor gezette tijd was er voldoende opgehaald om dit project te financieren.

En nu is de cd klaar en heeft de titel “Still Waters/Savage Waves” kregen. Deze titel staat voor de persoonlijkheid van PennyLeen. Enerzijds zeer expressief en energiek, anderzijds gevoelig en onopvallend. De teksten van de dertien nummers (twaalf plus een bonustrack) zijn allemaal van de hand van PennyLeen. Ook in het muzikale deel heeft zij een aandeel gehad. Grote hulp komt van haar partner, producent en multi-instrumentalist Gabriël Peeters. De cd mag er zijn. We horen prettig in het gehoor liggende nummers, variërend van pop en soul tot onvervalste rock. Belangrijker nog dan de aangename muziek zijn de mooie teksten. Haar nummers gaan over blijdschap, en over verdriet. Over angst, het vinden van rust, het geluk van een nieuwe liefde, de beëindiging van een oude relatie. Het is een zeer persoonlijk album geworden. PennyLeen is een uitstekende zangeres. Iemand die kan fluisteren en ook kan brullen. Bijzonder is de samenwerking met Mark Lennon (zanger van Venice) in het fraaie “Help Me”, dat al als single is uitgekomen. Mijn favoriete nummers zijn “What I Want To Know”, waarin zij zelf sax speelt, en het rauwe “Not Good Enough”, waarin ze als een onvervalste rocker te keer gaat.

Als conclusie kan ik zeggen dat “Still Waters/Savage Waves” een zeer geslaagd album is geworden. Goede nummers, goed gemaakt. Klasse.

Website: www.pennyleen.nl

Reacties (2)

Zanger en gitarist Peter Karp is geboren  in New Jersey. Vanaf zijn negende woont met zijn vader en stiefmoeder in een trailerpark in Alabama. Hier kwam hij voor het eerst in aanraking met de muziek van Son House, Robert Johnson en Muddy Waters. Zijn eigen muzikale carrière bracht hem via punk en rock uiteindelijk toch weer naar de blues. Hij werkte tien jaar in de filmindustrie, omdat hij gedesillusioneerd was in de muziekindustrie. Toch liet de muziek hem niet los en in 1998 verscheen zijn eerste, slecht opgenomen live-cd. En nu is hij een van de meest gewaardeerde bluesmuzikanten van het ogenblik.

Zijn nieuwste cd is getiteld “Blue Flame”, een titel die hij ontleent heeft aan een gesprek dat hij ooit had met Willie Dixon, de (letterlijk) grote bluesman en componist: “When it’s honest and real it burns hot, like a blue flame.” Op de cd staan dertien eigen nummers, waarvan er een aantal al eerder te horen waren op de live-cd “The Arson’s Match”. Deze zijn voor dit album opnieuw in de studio opgenomen. Karp, die zingt en gitaar, orgel, piano, harmonica en accordeon speelt, krijgt hulp van mensen als Mick Taylor (gitaar), Kim Wilson (harmonica), Todd Wolfe (gitaar), Dave Keyes (toetsen) om er maar een paar te noemen. Karp is een prima songwriter, die gevoel, spanning en ook humor in zijn teksten weet te leggen. Ik hoor een rode draad met het thema dat het leven je kan teleurstellen en je problemen kunt krijgen, maar het beste is om door te blijven gaan op de door jou ingeslagen weg. Ik hoor dit onder meer in nummers als “Rolling On A Log”, “Train O’ Mine”, The Turning Point” en “Round And Around”. Zijn humor komt onder meer tot uiting in “Your Prettiness” en “Loose Ends”. Wederom een prima cd.

Website: www.peterkarp.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl