barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Hadden Sayers is een uit Texas afkomstige zanger, gitarist en songwriter, die al heel wat jaren meedraait. Het is voor wat betreft albums een paar jaar stil geweest rond hem, maar nu komt hij met twee cd’s tegelijkertijd uit. Het rustige “Acoustic Dopamine wordt elders besproken. Het rockende “Dopamine Machine” is nu aan de beurt.

Twee cd’s, waar de verschillen niet groter kunnen zijn, maar die toch bij elkaar horen. Het zijn namelijk verschillende versies van dezelfde nummers. Voor de opnamen is Sayers naar Nashville gegaan, waar hij in de studio is begeleid door uitstekende sessiemuzikanten, t.w. Greg Morrow (drums), Johnny Neel (orgel) en Rusty McFarland (bas, akoestische gitaar, percussie). Op een van de nummers zingt Ruthie Foster. Op “Dopamine Machine” staan elf door Sayers zelfgeschreven nummers, variërend van stevige op blues geënte rocksongs tot soulvolle slowblues. Prima geschreven en gemusiceerd. Mijn persoonlijke favoriet is het bluesnummer “Blood Red Coupe Deville”.

Twee cd’s met verschillende versies van dezelfde nummers uitbrengen. Je moet het maar durven. Bij Hadden Sayers is het een geslaagde poging geworden. Twee prima cd’s.

Website: www.haddensayers.com

Reacties

Hadden Sayers is een uit Texas afkomstige zanger, gitarist en songwriter, die al heel wat jaren meedraait. Het is voor wat betreft albums een paar jaar stil geweest rond hem, maar nu komt hij met twee cd’s tegelijkertijd uit. Het rockende “Dopamine Machine” wordt elders besproken en het rustige “Acoustic Dopamine” is nu aan de beurt. Twee cd’s, waar de verschillen niet groter kunnen zijn, maar die toch bij elkaar horen. Het zijn namelijk verschillende versies van dezelfde nummers.

Wordt Sayers op het rockalbum door een voltallige band begeleid, hier is hij alleen te horen. Op twee nummers na dan. Zangeres Ruthie Foster is op een van de nummers te horen en op een ander verrijkt Jim Ed Cobbs het geheel met handklappen, voetstompen en diverse voorwerpen. Luisterend naar beide albums hoor je weliswaar dezelfde nummers, maar op “Acoustic Dopamine” zijn ze veel intiemer en intenser, omdat je beter op de teksten let. Een nummer dat bijzonder vermelding verdiend is wat mij betreft het mooie “Blood Red Coupe Deville”.

Twee dezelfde maar toch zeer verschillende albums. Je moet het maar kunnen. En Hadden Sayers bewijst hiermee dat het mogelijk is.

Website: www.haddensayers.com

Reacties (1)

Blue By Nature met zangeres Karen Lawrence en gitarist Rick Dufay was in de negentiger jaren een veelgevraagde band in en rond Los Angeles. Met hun door blues geïnjecteerde rock wisten ze menig concertzaal plat te spelen. Lawrence maakte indruk met haar zangwerk en wist menigmaal in de lijst ‘Best Female Singers’ van het blad Kerrang! opgenomen te worden. Zij heeft naast haar eigen bands ook samengewerkt met Aerosmith en Jeff Beck.

Het laatste album van de band verscheen in 2000. En nu duikt ineens “Best Of Live” op. Het blijkt een compilatie te zijn van de beste nummers, die al eerder verschenen op “Live At The Lake”. Lawrence en gitarist Fred Hostetler hebben deze onder handen genomen en nu als “Best Of Live” uitgebracht. We horen een band, die op de top van haar kunnen is. Een prima samenspel, opwindend en scherp, een goede zangeres. Niets op aan te merken, aanschaffen dat ding.

Toch heb ik wat problemen met dit soort van producten. Men neemt een twintig jaar oude cd, rommelt wat met remastering e.d. en…. voilá, een nieuwe cd. Een makkelijk en goedkope manier om wat geld in het laatje te brengen?

Reacties (1)

Al sinds zijn tienertijd schrijft BJ Baartmans liedjes. Eerst voornamelijk voor anderen en pas rond zijn dertigste is hij deze zelf gaan vertolken. Naast veel gevraagd liedjesschrijver is hij ook een veelgevraagd muzikant, die met een keur van binnen- en buitenlandse artiesten heeft samengewerkt. Baartmans talent ligt hem vooral in het schrijven van kleine verhaaltjes, die in een muzikaal jasje worden verpakt. Onder de namen BJ’s Pawnshop en BJ’s Wild Verband heeft hij dertien cd’s uitgebracht.

Na zo’n twintig jaar te hebben opgetreden werd het kennelijk eens tijd voor een terugblik. En dit is nog eens een cd, waarbij de titel de lading dekt. “Verzamelaar” is precies wat het is, namelijk een verzameling van nummers die een speciale betekenis voor hem hebben. De dertien nummers zijn ergens van 2012 en 2018 opgenomen in Studio Wild Verband in Boxmeer. Het zijn nummers die in het verleden niet op een eigen cd zijn verschenen, maar door anderen zijn vertolkt of het op een eigen plaat niet hebben gered. Baartmans heeft enkele ervan wel live ten gehore gebracht. Baartmans krijgt ondersteuning van mensen als Mike Roelofs (toetsen, drums), Sjoerd van Bommel (drums), Gerco Aerts (bas), Bart de Win (piano accordeon) en Emil Szarkowicz (klarinet). Hoewel hij normaal zowel Engels- als Nederlandstalig zingt heeft hij hier uitsluitend gekozen voor het Nederlands. De nummers tonen aan waar de kracht van Baartmans ligt, namelijk het vertellen van prachtige, kleine verhaaltjes. Luister maar eens naar “De Trein” en “Tiengemeten”. Wat stijl betreft zit hij ergens tussen folk, blues en pop. Een prachtige cd met dertien pareltjes.

Website: www.bjbaartmans.nl

Reacties (2)

Geboren in 1965 in New Orleans heeft Keith Stone vijftig jaar lang de invloeden van deze stad in zich opgezogen. Hij heeft gespeeld met artiesten als Dr. John, Ernie K-Doe en Irma Thomas en stond hij in het voorprogramma van onder meer Ray Charles en Albert Collins. Twee jaar geleden verscheen zijn debuut “The Prodigal Returns”, die nu is opgevolgd door “Blues With A Taste Of New Orleans”.

Stone laat zich op deze cd begeleiden door Red Gravy met Tom Worell (toetsen), Kennan Shaw (bas) en Eddie Christmas (drums, percussie). Maar, zoals ze zelf zeggen, in plaats van een voorman met band is dit een band met een voorman. De band klinkt als een eenheid, ook de zelfgeschreven nummers zijn een inspanning van de gehele band. Naast de al genoemde heren horen we op een aantal nummers ook nog slide gitarist Brent Johnson en saxofonist Jimmy Carpenter. Zoals New Orleans een amalgaam is van muziekstijlen, zo horen we op dit album diverse stijlen terug. Van latin en funk tot swampy en downhome blues, het zit er allemaal in. Bijzondere vermelding verdienen wat mij betreft “Red Gravy” en “Something In The Water”, beiden met de heerlijke New Orleans pianostijl van Worell, en de slowblues “Hard To Have The Blues”. Een prima album.

Website: www.keithstonemusic.com

Reacties (2)

Met een muzikale achtergrond, die vele generaties oud is, uit de Appalachen en Texas kun je makkelijk stellen dat Martha Fields de muziek met de paplepel ingegoten heeft gekregen. Haar eerste herinneringen zij dat ze op haar moeders schoot met haar mee zat te zingen. Haar twee eerste cd’s, “Long Way From Home” (2015) en “Southern White Lies” (2017) zijn overall goed ontvangen.

Haar derde album “Dancing Shadows” is net uitgekomen. Zij heeft zich een tijdje teruggetrokken in Zuidwest Frankrijk, waar de veertien nummers zijn ontstaan, die op de cd zijn terechtgekomen. Ondersteuning kreeg zij van Manu Bertrand (gitaren, lapsteel, pedal steel, dobro), Manu Godard (Hammond B3), Serge Samyn (contrabas), Urbain Lambert (gitaren), Vincent Samyn (piano), Olivier Leclerc (viool), Denis Bielsa (drums, percussie) en de zang van Monica Taylor en Travis Fite. Het resultaat is een wonderschoon album geworden, die muzikaal put uit de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis. Folk, country, bluegrass, blues en rock, het zit er allemaal in. Martha Fields is daarnaast een liedjesschrijver van formaat, die de luisteraar meevoert op zeer persoonlijke reis door het Amerikaanse zuiden. Nummers die een bijzondere indruk op mij hebben achtergelaten zijn het treurige “Oklahoma” en het intrigerende “Desert Flower”. Een prachtig album, klasse.

Website: www.texasmartha.com

Reacties (3)

Het is de laatste jaren snel gegaan met AJ Plug. Na de debuut-cd “Let Go Or Be Dragged” (2014) en het twee jaar geleden verschenen en goed ontvangen “Chew Chew Chew”, radio- en televisie-optredens en deelname aan de ‘Keeping the blues alive’-tour van Johan Derksen is Sandra een zangeres waar men in Nederland niet meer omheen kan. Over het algemeen kent men de muziek van AJ Plug als stevig rockende blues. Maar samen met haar levenspartner Klaas werden ook akoestische sessies gegeven, waarbij we een heel andere kant van deze zangeres leerden kennen.

Zo werd het kennelijk tijd om deze kant ook eens digitaal vast te leggen en op cd uit te brengen. Voor de opnames werd afgereisd naar een oude boerderij in het Drentse Grolloo, de plaats waar ook de boerderij staat, waar Harry Muskee heeft gewoond. Door tussenkomst van Johan Derksen is deze boerderij aan Sandra en Klaas verhuurd. Op de cd zijn zeven zelfgeschreven nummers terechtgekomen, waarvan er slechts een al in een andere versie te horen was op “Chew Chew Chew”. AJ Plug wordt begeleid door de al genoemde Klaas Kuijt op gitaar en verder Guy Smeets (gitaar), Johnny D (bas) en Roel Spanjers (piano, accordeon), die ook voor de productie heeft gezorgd. De sfeer op de is rustig, mag best relaxed worden genoemd. Ook de stem van Sandra, die anders de planken van het podium krom weet te brullen, blijkt prima geschikt voor deze stijl. Een prima plaat. Zeker een aanrader.

Website: www.ajplug.nl

Reacties (2)

Met een carrière van zo’n 35 jaar en vijftien albums op zijn naam heeft Billy Hector een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Ooit, in de zeventiger jaren, speelde hij bij de Shots, een band die de rol als huisband overnam van Southside Johnny & the Ashbury Jukes in de beroemde club Stone Pony. Vanaf 1993 werkt hij onder eigen naam. Hector is sterk beïnvloed door gitaristen als T-Bone Walker, Freddie King, Jimi Hendrix en Roy Buchanan. Hij heeft zijn eigen stijl ontwikkeld, maar deze invloeden zijn duidelijk nog aanwezig.

De nieuwste cd heet “Someday Baby” en bevat elf eigen nummers en twee covers. Hector, die zang en gitaar verzorgd, wordt begeleid door een hele serie muzikanten en we horen naast bas en drums ook de nodige blazers en toetsen. Het aanbod is behoorlijk gevarieerd. Er staan nummers op met een invloed uit Mississippi, New Orleans en ook swingende en funky soul en southern rock. Het zijn stuk voor stuk prima nummers, waarmee Hector bewijst dat hij ook nog eens een begenadigd liedjesschrijver is. Bijzondere vermelding verdienen wat mij betreft het titelnummer “Someday Baby”, met fraaie slidegitaar, de slowblues “Hit The Road” en het opwindende “Creeper”, waar John Ginty achter de toetsen kruipt. Een uitstekende cd.

Website: www.billyhector.com

Reacties (2)

Damon Fowler heeft, na een tijdje met zijn maatjes JP Soars en Victor Wainwright als Southern Hospitality getoerd te hebben, onlangs zijn zevende solo-cd uitgebracht met de titel “The Whiskey Bayou Session”. Fowler is geboren in Damon, Florida. Op zijn twaalfde begint hij met gitaar spelen en in de loop van de jaren kwam daar de lapsteel en dobro bij. Zijn debuut verscheen in 1999 en inmiddels zijn we alweer zes eigen albums en een met Southern Hospitality verder.

“The Whiskey Bayou Session” is de eerste cd die verschenen is op het Whiskey Bayou label van Tab Benoit. Naast Fowler (zang, gitaar, lapsteel) horen we Todd Edmunds (bas), Justin Headley (drums) en Tab Benoit, die op enkele nummers gitaar speelt. Van de elf nummers zijn er acht door Fowler geschreven waarvan twee samen met Ed Wright en zes met Benoit. Muzikaal zitten we duidelijk in het gebied van de soulvolle blues. De soul komt niet in de laatste plaats van de wat hese stem van Fowler. Het resultaat is een prima album, dat van begin tot eind weet te boeien. Bijzondere vermelding verdienen naar mijn mening het eerste nummer, het soulvolle “It Came Out Of Nowhere” met een fantastische gitaarsolo, het swingende “Running Out Of Time” en het country-achtige “Candy”. Een mooi album.

Website: www.damonfowler.com

Reacties (2)

Dat de blues dood zou zijn wordt al sinds de vijftiger jaren van de vorige eeuw gezegd. Niets is minder waar. Blues is, net als alles, onderhevig aan ontwikkeling en evolutie. Dat is wel duidelijk door de jonge muzikanten die dit genre in hun hart hebben gesloten en er mee aan de slag gaan. Een van hen is de uit het Australische Perth afkomstige Matty T Wall. Na zijn debuutalbum “Blue Skies” in 2016, waarop hij duidelijk nog zoekend was, lijkt hij nu zijn stijl gevonden te hebben.

Op “Sidewinder” staan twaalf nummers, waarvan acht van eigen hand. Wall wordt begeleid door Stephen Walker (bas) en Ric Whittle (drums). Daarnaast horen we nog blazers, keyboard en strijkwerk. Wat stijl betreft bevindt Wall zich ergens tussen rock en blues, waarbij ook invloeden uit boogie, soul en hardrock te horen zijn. Naast een uitstekend en smaakvol gitarist is hij een prima zanger. Hoewel ik wel een puntje van kritiek heb in een nummer als “Change Is Gonna Come”. Hierin hoor je duidelijk dat hij zijn stem moet forceren om er voldoende soul in te leggen. Verder past het allemaal prima. Bij een nummer als “Something Beautiful” pas de stem weer prima. Schoenmaker blijf bij je leest. Andere nummers die het vermelden waar zijn, zijn de stevige uitvoering van Freddie Kings “Going Down”, het zelfgeschreven “Can’t Stop Thinkin’” en “Mississippi KKKrossroads”, een soort hardrock/hiphop dat duidelijk is geïnspireerd door Nina Simones “Mississippi Goddamn”. Prima cd.

Website: www.mattytwall.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl