barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Ruim tien jaar geleden ontstond bij een aantal Pink Floyd-fans het idee om wat nummers van hun idolen in een complete show te verwerken. Inmiddels heeft deze groep zich ontwikkeld tot het vermaarde Pink Floyd Project en toert het land rond met zowel akoestische optredens als spectaculaire shows. Om deze mijlpaal te vieren is in 2016 besloten het project nog eens groter dan anders uit te gaan voeren, vandaar de naam Pink Floyd Project XXL. Speciaal daarvoor heeft Durga McBroom zich bij de groep gevoegd. Deze Amerikaanse zangeres heeft jarenlang met onder meer Pink Floyd en David Gilmour samengewerkt. Met dit extra grote project heeft de band in 2016 en 2017 door de Nederlandse theaters rondgetoerd. Op 12 december was het Zuiderstrandtheater in Scheveningen aan de beurt.

Als de zaallichten doven wordt een grote pop het podium op gedragen en schalt de tekst uit de film Spartacus met Kirk Douglas door de speakers, gevolgd door de eenzame saxofoon van Hans Wijnbergen  aan de zijkant van de zaal. Hij speelt “Outside The Wall”, waarna de band losbarst met “In The Flesh”. Daarna volgen van “The Wall” nog “The Happiest Days Of Our Lives” en “Another Brick In The Wall pt 1 en 2”, het laatste uiteraard met het niet weg te denken kinderkoor. De sfeer zit er meteen goed in en Pink Floyd Project XXL laat in een ruim twee uur durende show een bloemlezing horen uit het werk van de grote meesters. Kriskras hoort het publiek werk uit de begintijd met Syd Barrett, de topperiode met Rogers Waters en David Gilmour aan het roer, en de laatste jaren van de band met alleen David Gilmour aan het hoofd. “Mother” is een fraai duet tussen Bert Heerink en Durga McBroom. Van “Dark Side Of The Moon” wordt “Money”, “Time”, “Us And Them” en “Great Gig In The Sky” gespeeld. Bij het laatstgenoemde nummer nemen alle vier de dames een deel voor hun rekening. Verder horen we nog onder meer het rauwe en beangstigende “Dogs Of War”, “One Of These Days”, waarmee de tweede set begon, en het juweeltje “Shine On You Crazy Diamond”, dat is opgedragen aan de betreurde Syd Barrett.

       

Naast een prima muzikale presentatie, want de dames en heren zijn gewoon uitstekende muzikanten, was er ook voor het oog genoeg te beleven. Pink Floyd zelf stond al bekend om de uitgekiende lichtshows en ook Pink Floyd Project XXL weet op dit gebied uit te blinken. De nummers worden begeleid door de erbij passende filmprojectie op het grote ronde scherm. Het werk met licht en lasers maakt de zaak helemaal af. De speciaal voor deze tour ingevlogen zangeres Durga McBroom blijkt prima in het geheel te passen. Ze is een uitstekende en veelgevraagd zangeres, die regelmatig de aandacht naar zich toe weet te trekken, zonder zich – als een ster of diva - boven de rest te plaatsen en darmee prima in het geheel past. De basis van de band staat als een huis, waarop de andere muzikanten kunnen bouwen. Zang wordt afgewisseld tussen Heerink, Mustamu en de al genoemde McBroom. En gitarist Henk Bennen tovert de ene na de andere Gilmour-achtige solo of lick uit zijn instrument.

        

Na een dankwoord van gitarist André Becker wordt nog het fenomenale “Comfortably Numb” gespeeld, waarin Henk Bennen als sologitarist lekker kan vlammen. Hierna verdwijnen de artiesten van het podium om binnen enkele minuten weer te verschijnen. Onder luid applaus speelt Becker het intro van “Wish You Were Here” en echt afgelopen is het pas na “Run Like Hell”. Het einde van een grandioze voorstelling. Muziek en show zijn van een eersteklas kwaliteit en hebben internationale allure. Een absolute topband.

        

      

Samenstelling: André Becker (zang, gitaar); Bert Heerink (zang); Chris Mustamu (zang); Henk Bennen (gitaar); Wilco Zethof (drums); Paul Bergman (keyboards); Willem Friso Wielinga (keyboard); Romke de Jong (basgitaar); Hans Wijnbergen (saxofoons); Sanne Hoeksema (achtergrondzang); Femke Hoeksema (achtergrondzang); Eva Sinnema (achtergrondzang)

Special guest: Durga McBroom (zang). Lees hier het interview dat ik onlangs met haar had.

Meer informatie op www.pinkfloydproject.nl



Reacties

Sinds het verschijnen van haar debuut-cd “Wildfire” deze zomer heeft de uit het Engelse Bristol afkomstige Elles Bailey het drukker dan ooit. Promoties, optredens en plannen voor een opvolger houden haar van de straat. De komende dagen treedt zij drie keer in Nederland op. Een mooie gelegenheid om haar wat vragen te stellen.

Wat meteen opvalt is haar hese en wat rauwe stemgeluid. Het lijkt erop dat zij avond aan avond whiskey drinkend in rokerige bars doorbrengt. Dat is echter niet de oorzaak van haar stemgeluid. Toen zij drie jaar oud was kreeg zij een zware longontsteking. Gelukkig herstelde ze ervan en zij hield er deze stem aan over. Voordat ik mijn vragen aan haar stelde heb ik haar beloofd, omdat iedereen er al naar vraagt, het er niet over te hebben. Maar ik maak wel de opmerking dat haar stem goed bij haar muziek past. “Het past bij de bluesachtige stijl, waarin ik zing. Iets dat vrij uniek is en mijn verhaal er achter definieert mij als artiest.”

De cd “Wildfire” is volledig in de VS opgenomen. “Ik kreeg de gelegenheid om de opnames in Nashville te maken. Een kans die ik niet kon laten gaan. Het team, waar ik mee werkte was fantastisch. Maar ik heb ook thuis in Engeland veel werk gedaan in de Modern World Studios in Tetbury in de Cotswolds. Ook daar had ik een geweldig team. Het geeft het album een trans-Atlantisch tintje, vind ik.”

Je schrijft jouw eigen nummers. Waar haal je inspiratie vandaan? Komt dat uit jouw persoonlijke ervaringen? “Ja, ik schrijf graag en ik word door zoveel verschillende dingen geïnspireerd. En zeker komt dat door persoonlijke ervaringen. Maar op “Wildfire” staan drie nummers, waarin ik een eerbetoon breng aan artiesten en verhalen die mij gedurende vele jaren hebben beïnvloed. Als voorbeeld: “Girl Who Owned The Blues” is een ode aan Janis Joplin. “Perfect Storm” schreef ik over Muscle Shoals en de ‘kleurenblinde’ muziek die zij maakten en die tot op vandaag nog steeds artiesten inspireert.”

Mijn favoriete nummers zijn “Shackless Of Love” en “Let Me Hear You Scream”. Kun je me daar iets over vertellen? “Let Me Hear You Scream” gaat over mijn reis in de muziekindustrie en hoe het zakelijke deel ervan mijn soms deprimeert. Gelukkig helpen het publiek, dat ik onderweg zie, en mijn geweldige fans mij er weer bovenop. “Shackles Of Love” heb ik samen met Bobby Wood en Roger Cook geschreven. Het gaat over het gevangen zitten in een liefdeloze relatie en de inspanningen die het vergt om uiteindelijk weg te vliegen”.

Ook nam je twee nummers op als eerbetoon aan Howlin’ Wolf en de al genoemde Janis Joplin. Welke fascinatie heb je met beiden? “Janis Joplin brak mijn hart. Ik hield altijd al van haar muziek, maar toen ik in haar geschiedenis dook werd de pijn en ellende duidelijk, die zij in haar muziek stak. Dat inspireerde mij tot het schrijven van “Girl Who Owned The Blues”. En “Howlin’ Wolf” gaat over Chess Records en al die fantastische artiesten die zovelen hebben geïnspireerd en dat nog steeds doen. Ik reisde met mijn vader en een oude gitaar door het Verre Oosten en wij luisterden uitsluitend naar oude rock ’n roll en blues. Zittend op een steiger in Thailand heb ik dit nummer geschreven.”

Wat wilde jij vroeger worden. Wat waren jouw dromen als kind? “Als kind al wilde ik zangeres worden. Ik denk dat ik acht jaar oud was toen ik zei net zo beroemd te willen worden als…. Baby Spice! (Je ziet nu hoe oud ik ongeveer ben!!)”

En welke dromen heb je nu? “In staat zijn om muziek te maken, op te treden, gelukkig zijn en een gezin stichten. Ik hou van mijn leven, zoals het nu is!

Met wie zou je nog wel eens willen samenwerken? “Met Chris Stapleton (Amerikaanse singer-songwriter, red) zou ik willen samenwerken. Ik luister nu naar zijn nieuwste cd. Een fantastische schrijver en artiest.”

Wat zijn jouw plannen voor de toekomst? Een nieuwe cd? “In januari ga ik de studio weer in. En volgend jaar natuurlijk optreden en op tournee gaan. Ik kom dan nog een paar keer naar Nederland, daar verheug ik mij alvast op.

Jouw eerste album “Wildfire” is overal goed ontvangen. Ben je niet bang voor het zogenaamde “second album”-syndroom, omdat verwacht wordt dat de opvolger minstens zo goed wordt. “Ja, doodsbang ben ik daarvoor!  “Wildfire” is inderdaad heel goed ontvangen…. So, no pressure, right. Maar ik heb al veel nummers klaar liggen en ik ben klaar om het volgende deel van mijn verhaal te vertellen.”

Mijn laatste twee vragen hebben niets met muziek te maken, maar kunnen iets meer vertellen over Elles Bailey zelf. Stel je voor dat je een vriend hebt die in alles hetzelfde is als jij. Aan welke karaktereigenschappen zou jij je uiteindelijk gaan ergeren? “Die vraag geef ik liever door aan mijn broer, mijn man en de band… antwoorden te over!” Waarom is het fijn om jou als vriend te hebben? “Ik denk omdat ik zorgzaam ben en iedereen gelukkig wil maken. En ik hou ook van een geintje!”

Elles Bailey treedt het komende weekend op in Nederland. Zij is op de volgende plaatsen te zien:

15 december: Iduna, Drachten ; 16 december: Willem Twee, ’s-Hertogenbosch ; 17 december: Q-Factory, Amsterdam

Meer informatie is te vinden op www.ellesbailey.com

Reacties (1)

De Jim Shaneberger Band is wat omschreven kan worden als een klassiek powertrio. Bij dit fenomeen, dat zo’n vijftig jaar geleden begonnen is door Cream en de Jimi Hendrix Experience, is de bezetting opgebouwd uit een gitarist, bassist en drummer. De rockgeschiedenis kent al een hele serie van deze trio’s en de band, wier cd ik nu bespreek is er precies zo een. Het trio bestaat uit naamgever, zanger en gitarist Jim Shaneberger, bassist Jeffrey Baldus en drummer Steve Harris. Hun eerste cd “Work In Progress” werd goed ontvangen en leverde een aantal nominaties op. En nu ligt de opvolger “Above And Below” in de winkels.

Op de cd staan negen door de band zelfgeschreven nummers. En, zoals het een powertrio betaamt, bevinden die zich allen in het gebied van rock en bluesrock. De drums van Harris en de bas van Baldus leggen het fundament, waar gitarist/zanger Shaneberger op kan bouwen. Bij het eerste nummer , “My Way”, was ik nog niet echt overtuigd. Prima bluesrock, dat wel, maar ik had het allemaal al wel gehoord. Dat veranderde bij “Indifference”, een nummer over een tweetal schietpartijen in de VS, waarbij de politie onschuldige - en gekleurde - burgers neerschoot. Dan blijft we te maken te hebben met een band die nog wat te vertellen heeft. Muzikaal krijgt de luisteraar verder een mix van bluesrock en powerballads aangeboden. Nummers die wat mij betreft nog een bijzondere vermelding verdienen zijn de ballad “Bright Side” en de funky instrumental “Just Sayin’, Bro”, waar vooral de bas van Baldus de hoofdrol vervult. Een prima plaat.

Website: www.jimshanebergerband.com

Reacties (1)

De uit het Engelse Bath afkomstige gitarist Jamie Thyer maakt al een dikke drie decennia de podia in zijn thuisland en het Europese vaste land onveilig. Het is er een van ‘dik-hout-zaagt-men-planken’. Stevige rock en bluesrock. Tot voor kort deed hij dat met zijn vaste band Jamie Thyer’s Worried Men. Hij wordt ook wel eens gezien als een kruising tussen George Thorogood, Gary Moore en Wilko Johnson.

Onlangs verscheen zijn nieuwe cd, waarop hij wordt begeleid door The Dominators, bestaande uit bassist Dave Burns (Tony Dowler’s Hellhounds, Sinnerboy) en drummer Jonathan ‘Sketch’ Sketcher (The Big Head, Barefoot). Deze muzikale zwaargewichten zorgen voor tien prima rock en bluesrock nummers op deze cd. Stevig werk met de broodnodige variaties. Bijzonder vind ik de instrumentale powerballad “My Own Company”, het op een Diddley-ritme gebouwde “On My Way” en de instrumental “Ratllesnake Snail”, waarin bassist Burns ook een kans krijgt te soleren. Een prima album.

Website: www.theworriedmen.com

Reacties (1)

Arjan van der Linde, zanger, bassist, songwriter en naamgever van VanderLinde, steunt al langer een weeshuis in Olon, Ecuador. De opbrengsten van de nieuwste cd “Live Trails” komen ten goede aan dit weeshuis. De band en producer Erwin Musper, die als vrijwilliger in het betreffende weeshuis werkt, staan hun inkomsten af, zodat er meer geld kan worden gebruikt voor het beoogde doel.

VanderLinde bestaat uit de al genoemde Arjan (zang, bas, gitaar), Bert Schwertmann (akoestische gitaar, basgitaar, zang), Wietze Koning (elektrische gitaar), Mark Eshuis (drums) en Christof Bauwens (resonator, lapsteel, zang). Met “Live Trails” brengt VanderLinde hun zevende cd op de markt. Zoals de naam al verraadt is het live opgenomen, en wel op 3 februari 2017 in VERA in Groningen, de thuisbasis van de band. Op de cd treffen we twaalf eigen nummers aan, die zich allemaal bewegen in het gebied Countryrock, Westcoastpop met uitschieters naar rock ’n roll en hardrock. Een zeer gevarieerd aanbod dus. De nummers, die ik al van de studio-cd’s ken blijven ook live overeind. VanderLinde is een band met uitstekende muzikanten, die ook nog prima samen werken en daardoor een echt én hechte band vormen. De samenzang doet bij wijle denken aan bands als Buffalo Springfield, CSN&Y en de Eagles. Het gitaarwerk van Wietze Koning is van grote klasse. Voor mij is hij een van de beste gitaristen van Nederland. In januari schreef ik al bij de beoordeling van de dubbel-cd “Devil’s Trails” dat VanderLinde een band is die grote internationale namen recht in de ogen kan kijken. Met deze live-cd is mijn mening hierover alleen nog maar meer bevestigd.

Eigenlijk was het de bedoeling dat het bij een enkele uitgave zou blijven. Er waren zeer veel aanvragen voor de cd, dat de eerste persing snel uitverkocht was. En omdat het een goed doel betreft heeft Arjan besloten een tweede persing te laten doen. De cd’s zijn te bestellen via de website.

Website: www.vanderlinde.info

Reacties (2)

De in Melboune, Australië woonachtige Andrea Marr is geboren in Sri Lanka. In haar huidige thuisland heeft zij al een carrière om U tegen te zeggen. Haar eerste cd kwam in 2002 uit. Zes jaar later wist zij internationale aandacht op zich te vestigen met “Little Sister Got Soul”. Zij heeft haar land inmiddels twee keer vertegenwoordigd bij de International Blues Challenge in Memphis.

Op haar nieuwe cd “Natural” staan elf nummers, waarvan er negen door Marr zijn geschreven of meegeschreven. Haar band The Funky Hitmen – vanzelfsprekend compleet met blazers - zorgt voor een uitstekende en swingende backing. Wat we te horen krijgen is een flinke partij ouderwets goede soul, die zo uit de studio’s van Stax gekomen had kunnen zijn. Dat is meteen duidelijk vanaf de eerste nummers “Force Of Nature” en het van Aretha Franklin bekende “Rock Steady”. De energie en passie worden niet meer losgelaten tot de laatste tonen van “Sticks & Stones” klinken. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn de slowblues “That’s Where Love Ends” met fraai toetsenwerk van Carn Scott, en het al genoemde, zacht swingende “Sticks & Stones” met mooi gitaarspel van Dave Reynolds.

Website: www.andreamarrmusic.com

Reacties (2)

De uit New York afkomstige zanger, pianist en liedjesschrijver Dave Keyes is al meer dan dertig jaar werkzaam in de blues. Hij heeft als begeleider het podium gedeeld met een keur aan artiesten als Odetta, Bo Diddley, Eddy Clearwater, Big Jay McNeely, Gladys Knight, Lou Rawls en vele anderen. Naast een veelgevraagd begeleider heeft hij ook een solocarrière, die heeft geresulteerd in vijf goed ontvangen albums, tournees en optredens door de VS en Europa, en een serie prijzen en nominaties.

Met “The Healing” heeft Dave Keyes onlangs zijn zesde soloalbum uitgebracht. Hij wordt hierop begeleid door o.m. de gitaristen Popa Chubby en Arthur Nelson, bassist David J. Keyes (geen familie), drummer Frank Pagano en een achtergrondkoor met Alexis P. Suter, Vicki Bell en Ray Grappone. Op de cd staan elf nummers, waarvan er negen door Dave Keyes, al dan niet in samenwerking met een ander, zijn geschreven. Elf prima gebrachte nummers die diep uit de blues, soul en gospel putten. Goed gespeeld en gezongen. Genieten van begin tot eind. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn het swingende “Ain’t Looking For Love”, dat wordt gezongen door Vaneese Thomas, het van Sister Rosetta Tharpe bekende “Strange Things Happening” met een vraag-en-antwoord spel tussen Keyes en het bovengenoemde achtergrondkoor, en “Come To Me”, waarin Popa Chubby zich uitleeft op zijn gitaar.

Dave Keyes heeft “The Healing” opgedragen aan Leon Russell, zijn grote voorbeeld. Het is een meer dan uitstekend gemaakte cd geworden. Prachtige blues, dus genieten van begin tot einde. Aanrader.

Website: www.davekeyes.com

Reacties (2)

De Italiaanse Davide Pannozzo gitarist kreeg het aanbod om een album te laten produceren door drummer Steve Jordan en bassist Will Lee. Voorwaarde was dat hij naar New York zou moeten verhuizen. Om deze kans te krijgen was een verhuizing geen probleem voor Davide, dat is wel duidelijk. Zijn eerste cd verscheen in 2003, op zijn vierde (“Born Electric” uit 2012) werd hij begeleid door Robben Ford en Carl Verheyen en onlangs is zijn zesde verschenen, waarbij de productie in handen was van de eerder genoemde Jordan en Lee.

Op “Unconditional Love”, zoals de cd heet, staan tien nummers, waarvan acht door Pallazzo zelf zijn geschreven. De twee covers zijn bewerkingen van nummers van George Harrison en Billy Cobham. In zijn spel  hoor je invloeden van Jeff Beck, Eric Clapton en Jimi Hendrix, die hij in een eigen stijl weet te smeden. Het is stevig en melodieus. Dat stevige is meteen duidelijk met het eerste nummer “Six Wires”, gevolgd door het wat lichtere reggae-achtige “Living Loving & Giving”. Het soulvolle “I Heard You” en de naar de country neigende “Bring Me To The Light” maken de variatie in het aanbod compleet. Het funky “One & Only” eindigt met een fantastische gitaarsolo en met het stevige “Changing Illusions” horen we Jeff Beck en Jimi Hendrix terug. In George Harrisons “Wah Wah” hoor je wat oosterse mystiek terug, dat wordt gevold door het jazzy “The Purest Thing” en de jazz/funk “Stratus”, dat is geschreven door Billy Cobham. Als uitsmijter krijgen we nog een stuk fusion voorgeschoteld met “Lord Knows What’s In My Heart”.

Een uitstekend album van deze Italiaanse snarengeselaar. Aanrader.

Website: www.davidepannozzo.com

Reacties (3)

Het is alweer een hele tijd geleden dat de Australiër Lloyd Spiegel een studio-cd uitbracht. Dat was “Tangled Brew” in 2010. Niet dat hij stil heeft gezeten. Integendeel, Spiegel is bijna constant aan het toeren geweest door Europa, de VS en uiteraard in Australië. Zo dook hij onlangs op de laatste cd “Crossroads Un&plugged” van onze eigen Juke Joints op. Maar het werd inderdaad de hoogste tijd voor een eigen nieuw album.

En dit album is er nu in de vorm van “This Time Tomorrow”. Lloyd Spiegel heeft negen van de tien nummers voor de cd geschreven tijdens zijn uitgebreide tournees door Europa en de VS. Het begint met het relaxt broeierige “Devil On My Shoulder” en de shuffle “All The Cats Are Grey”, waarmee meteen duidelijk wordt, dat hij het niet moet hebben van het volume, maar zijn muziek meer geëigend is om rustig naar te luisteren. Het gaat wat meer de kant van de rock op met titelnummer “This Time Tomorrow” en de bluesrock in “Lost Like Me”. Een leuk weetje is dat “Stranger Things” zich in Amsterdam afspeelt. Een prima album vol met rootsmuziek, die stevig in de blues verankerd staat.

Website: www.lloydspiegel.com

Reacties (2)

De uit Galveston, Texas afkomstige Hamilton Loomis mag in ons land geen onbekende meer zijn. Hij is hier al diverse keren op bezoek geweest. Hij werd op 1 november 1975 geboren in een muzikaal gezien en begint al op jonge leeftijd met het bespelen van piano, drums, mondharmonica en gitaar. Als 16-jarige ontmoet hij Bo Diddley backstage bij een van diens optredens, wat als resultaat heeft dat hij aan het eind van het concert het podium met de oude meester deelt. Deze neemt hem dan onder zijn hoede. In 1994 komt Hamiltons eerste plaat uit, eenvoudig getiteld “Hamilton”, waarmee hij meteen een Grammy Award in de wacht sleept.

Zijn negende cd heet “Basics” en hiermee heeft hij een zeer persoonlijk album gemaakt. Met de genoemde basis bedoelt hij dat hij terug is gegaan naar zichzelf. Alle nummers zijn dan ook door Loomis, al dan niet in samenwerking met anderen, zelf geschreven. De band bestaat uit Armando Aussenac (drums), Fabian Hernandez (saxofoon), Chris Eger (slidegitaar), Sabrina LaField (bas, zang), Bo Jordan Loomis (maracas), terwijl hij zelf de zang, gitaren, bas, mondharmonica en toetsen voor zijn rekening neemt. Het eerste nummer “Sugar Baby” is opgedragen aan de Congenital Hyperinsulinism International, een organisatie voor onder meer onderzoek en ondersteuning bij de ziekte, waar zijn driejarige zoontje aan lijdt. Muzikaal zit Loomis tussen rockende en funky blues. Het swingt, het rockt, het klopt gewoon allemaal. Op het laatste nummer “Funky Little Brother” heeft hij drie jonge (13-16 jaar oud) gitaristen uitgenodigd, namelijk Alex McKown, Zach Person en Michael Bryan-Harris, waarbij hij nu zelf mentor wordt van de nieuwe generatie. Een prima plaat.

Website: www.hamiltonloomis.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl