barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Martin Goyette is een zanger en harmonicaspeler uit het Canadese Quebec. Hij leert als 18-jarige de blues spelen door goed te luisteren naar Robert Johnson en Muddy Waters. Al in 1997 wint hij zijn eerste prijs als lid van de Dirty Blues Band. Deze wordt gevolgd door een prijs in 2002, hij wordt tweede in de Blues Talent Search in 2006 en krijgt in 2016 landelijke bekendheid als hij deelneemt aan de Canadese versie van The Voice. In 2013 verschijnt Martins eerste soloalbum “Sweet Warm Jelly” en onlangs is zijn tweede cd “Big Beets” op de markt gekomen.

Op het album staan negen zelfgeschreven nummers en een cover. Goyette is een uitstekende harmonicaspeler en heeft een stem alsof hij die ochtend met grint heeft staan gorgelen. Hij beweegt zich muzikaal in het gebied tussen blues en rock. Dat is meteen duidelijk bij de eerste tracks “St John Morning Blues” en “Night Out”, dat vooral door de fraaie gitaarlijn opvalt. Een zwak nummer vind ik het Franstalige “Mirza”, de enige cover op de cd. Beter geslaagd zijn het funky “Free Love” en “Rollin’”, dat me een beetje doet denken aan de Rolling Stones in hun beste (1969-1971) tijd. Ik heb Martin rauwe stemgeluid al genoemd. Dat is zowel een kwaliteit als een valkuil. De ene keer past het bij het nummer, maar soms maakt het de tekst onverstaanbaar. Maar over het algemeen is dit een prima album. Er valt genoeg te genieten.

Website: www.martingoyette.com

Reacties

Na dit album een aantal keer beluisterd te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat het nét iets anders heeft dan andere albums. Een soulvolle sound met gitaar, Hammond en drums met gevoelige zang horen we vaker. En wat het nu zo anders maakt kan ik niet zeggen, maar op de een of andere manier raakt de muziek van Zoe Schwarz Blue Commotion mij meer dan dat van anderen. Deze uit het Engelse Dorset afkomstige band bestaat sinds 2012 en met “This Is The Life I Choose” hebben zij onlangs hun vierde cd uitgebracht. Zangeres Zoe Schwarz wordt begeleid door gitarist Rob Koral, Hammond-organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson.

Op het album staan elf nummers plus twee bonustracks. De elf nummers zijn geschreven door Schwarz en Koral, waarbij van twee de tekst is geleverd door Phil Cole en bij een verdere twee door Pete Feenstra. De bonustracks zijn covers. Meteen bij het eerste nummer, de R&B-song “Hold On”, is duidelijk welke kant we met dit album opgaan:onmiskenbare  door jazz gevormde blues. Het aanbod varieert van uptempo nummers tot slowblues. Drums en Hammond vormen een stevige basis, waarop zang en gitaar kunnen bouwen. Mijn favoriete nummers zijn de slowblues “Broken”, het op muziek gezette gedicht “Call Of The Night” van Pete Feenstra, en het swingende “I Wanna Get Something Started With You”.

Zoals ik aan het begin al schreef maakt dit album een bijzondere indruk op mij. Hoe en waarom kan ik niet zeggen, maar dat is de kracht die muziek heeft op het gevoel. Dat hoef je niet te kunnen verklaren.

Website: www.bluecommotion.com


Reacties (2)

Sinds haar debuutalbum in 2007 heeft de uit Philadelphia afkomstige Gina Sicilia steeds meer naam weten te maken. Onlangs verscheen “Tug Of War”, dat in oktober werd voorafgegaan door de EP “Sunset Avenue”. De vijf nummers van de EP zijn ook opgenomen op de nieuwe cd. Jammer voor hen die de EP hebben aangeschaft; die hebben deze vijf nummers nu dubbel.

Van de elf nummers op “Tug Of War” zijn er acht door Gina geschreven. Zij wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waarvan gitarist/bassist Dave Darling met Gina heeft meegeschreven aan een van de nummers en medeverantwoordelijk was voor de productie. Gina heeft een prachtige, soulvolle stem, die uitstekend past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Bovendien is zij een goede tekstschrijver. Inspiratie voor haar teksten haalt zij uit haar eigen leven, ervaringen en observaties. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn de swingende opener “I Don’t Want To Be In Love”, de blues “Damaging Love”, het akoestische “Abandoned” en de geheel eigen en zeer knappe versie van het aloude Beatles-nummer “All My Loving”.

Met “Tug Of War” heeft Gina Sicilia opnieuw aangetoond dat zij behalve een goede zangeres ook een uitstekende tekstschrijver is, die de diepte in kan gaan.

Website: www.ginasicilia.com

Reacties (3)

Een vals slotakkoord

Toen Michael de Jong op vrijdag 16 juni jl. de prijs die hoort bij de opname in de Dutch Blues Foundation Hall of Fame in ontvangst nam, vertelde hij dat hij eindelijk een oude belofte had ingelost. In 1994 had hij staand aan diens doodkist zijn vader beloofd dat hij zijn leven niet meer zou verzieken en dat hij zou zorgen dat de naam “De Jong” met trots gedragen zou kunnen worden. Michael had een jaar ervoor na een wild leven al drank en drugs afgezworen en hij verzekerde zijn vader dat hij vanaf dat moment op de straight and narrow zou blijven.

      

Al in februari was tot ieders verbazing – en niet in de laatste plaats van de ontvanger zelf - aangekondigd dat Michael in de Hall of Fame zou worden opgenomen. Deze prijsuitreiking vond in de pauze van het laatste concert van de ‘Requiem for the Lonely’-tournee in het theatertje aan de Rijnstraat in Wijk bij Duurstede. De prijs werd hem uitgereikt door een van zijn oudste Nederlandse vrienden Willem van Dullemen. Ondanks het feit dat hij ziek was had Michael toch besloten te gaan optreden. ’s Middags om 1 uur schreef de huisarts hem rust voor, maar Michael laat zijn fans niet graag in de steek. Met extra medicijnen wist hij zich overeind te houden. Toch was te merken dat hij niet in orde was. Aan Michaels inzet heeft het niet gelegen; die geeft zich altijd voor meer dan 100%. Maar het was niet het beste optreden dat ik van hem heb meegemaakt. Hij verontschuldigde zich en vertelde dat hij zware medicatie had moeten nemen om überhaupt te kunnen optreden.

Ik heb zelf wel kritiek op de organisatie. Het optreden was uitverkocht en het zaaltje zat stampvol met door Michael uitgenodigde vrienden en betalende gasten. Ik schrijf expres zaaltje, want veel meer dan dat was het niet. Er was halverwege een piepklein podium neergezet, waarop Michael zich amper kon bewegen. Voor de door de Dutch Blues Foundation ingehuurde fotograaf Folkert Hielema, die zich in een rolstoel moet voortbewegen, was niet voor een rolstoelvriendelijke toegang gezorgd, waardoor hij door vier mannen de trap af moest worden getild. Eenmaal op zijn plaats kon hij zich niet meer bewegen, waardoor hij zijn foto’s slechts vanaf dezelfde plaats kon maken. Ook de prijsuitreiking verliep rommelig. Er werd nogal getobd met het opzetten van banners, die in de toch al beperkte ruimte behoorlijk in de weg stonden. Daarbij vind ik dat een toegangsprijs van 15 euro behoorlijk hoog als je daarbij alleen op klapstoeltjes kunt zitten.

Voor een prijs als de opname in de Blues Hall of Fame, wat toch moet doorgaan als een soort van Lifetime Achievement Award, had ik als organisatie meer moeite gedaan om op zijn minst een passende locatie te vinden. En zeker omdat dit was aangekondigd als Michael de Jongs laatste concert. Een beter afscheid heeft hij zeker verdiend.

           

Reacties (1)

De Canadese mondharmonicaspeler Guy Belanger zit al sinds 1974 professioneel in de muziek. Hij heeft in diverse bands gespeeld, is de wereld rondgetrokken, maar pas in 2008 verscheen zijn debuutalbum. En daarna is het snel gegaan. Inmiddels is zijn zevende album, genaamd “Traces & Scars”, verschenen en heeft hij een kast vol met onderscheidingen

Op “Traces & Scars” staan twaalf nummers. Tien instrumentals, een gezongen door Belanger en een dat wordt gezongen door de Canadese zangeres Luce Dufault. Begeleid wordt Belanger door gitarist André Lachance, drummer Michael Roy en Marc-André Drouin, die bas, gitaren en piano speelt. Belanger is een fenomenaal goede mondharmonicaspeler, die uit zijn kleine instrument een bijzonder mooi en gevoelvol geluid weet te toveren. Het werkt als een stem; zang wordt hier niet gemist. Hoewel de stem van Luce Dufault er zeker voor zorgt dat het door haar gezongen “Who’s Left Standing” een van de beste nummers van het album is. Twee andere nummers die er boven uit steken zijn wat mij betreft “My Dearest Friend”, opgedragen aan een goede vriend, en het titelnummer “Traces & Scars”, een samenspel tussen gitaar, harmonica en de cello van de Franse Eric Longsworth. Een uitstekende cd.

Website: www.guybelangermusic.com

Reacties (2)

Chastity Brown is de dochter van een Afro-Amerikaanse vader en een blanke Ierse moeder. Ze groeide op in Tennessee en speelde saxofoon en drums in de plaatselijke kerk. Later leerde ze ook gitaar, banjo en piano. Haar eerste cd kwam uit in 2007 en nu is met “Silhouette Of Dreams” haar vijfde album op de markt gekomen.

Op de cd staan tien door Chastity zelfgeschreven nummers, waarvan enkele in samenwerking met Robert Timothy Mulrennan. En zelf nummers schrijven is de grote kracht van haar. Er zijn veel componisten die zelf mooie en veelzeggende teksten schrijven. En Chastity behoort bij de besten ervan. Zij schrijft uit zowel eigen ervaringen als fantasie. En dat in zowel helder teksten als in metaforen, zoals we van ware dichters gewoon zijn. Zelf beschrijft ze het album als én ‘politiek’ en ‘psychologisch’ ten opzicht van zichzelf en de huidige toestand in de VS. “Drive Slow”, een van mijn favorieten, is zo’n voorbeeld van zelfreflectie, van wel of niet durven, van koesteren. Andere favorieten van mij zijn het woedend klinkende “Carried Away” en het midtempo “Colorado”, een mooi rocknummer.

Een meer dan uitstekend album van Chastity Brown. Goede muziek die prachtige teksten verpakt. Een album om goed naar te luisteren en van te genieten.

Website : www.chastitybrownmusic.com

Reacties (1)

Zelf beschouw ik Janiva Magness als een van de beste en echte blueszangeressen van deze tijd. Echt omdat zij de blues zingt uit haar eigen levenservaringen. De beste…. nou ja, luister zelf maar. Met haar laatste en twaalfde cd, “Love Wins Again”, verdiende zij een nominatie voor een Grammy Award. Om dit te vieren trok Janiva met een aantal muzikanten de studio in om een aantal favoriete bluesnummers op te nemen. Deze zes nummers zijn nu op de mini-cd “Blue Again” verschenen.

Zij wordt begeleid door Zack Zunis (gitaar), Garret Deloian (gitaar), Gary ‘Scruff’ Davenport (bas), Matt Tecu (drums) en Arlan Schierbaum (Hammond orgel). Daarnaast doen als gasten nog David ‘Kid’ Ramos (gitaar), Sugaray Rayford (zang) en T.J. Norton (harmonica) op elk een van de nummers mee. De productie was in handen van Dave Darling. De cd begint met het van Bo Diddley bekende “I Can Tell”, wordt gevolgd door Al Koopers “I Love You More Than You’ll Ever Know”, en het van Etta James bekende “If I Can’t Have You”. De laatste drie nummers zijn Little Joe Hintons “Tired Of Walking”, het ooit door Nina Simone gezongen “Buck” en sluit af met “Pack It Up”, dat we kennen van Freddie King. Het zijn stuk voor stuk geweldige uitvoeringen van deze klassiekers. Mijn favoriet is de samen met Sugaray Rayford gezongen “If I Can’t Have You”.

Mijn enige punt van kritiek is ook een compliment: de cd is gewoon te kort. Het smaakt gewoon naar meer. Klasse.

Website: www.janivamagness.com

Reacties (2)

Met een kleine 30 jaar ervaring in de blues heeft Polly O'Keary met haar band the Rhythm Method haar vierde cd uitgebracht. Polly is afkomstig uit Seattle, ze is bassiste en zangeres, heeft over de hele wereld getoerd en in haar carrière nog al wat prijzen in de wacht gesleept The Rhythm Method bestaat uit Polly’s echtgenoot drummer Tommy Cook en gitarist David Miller. De tien nummers op de “Black Crow Callin’” zijn door Polly en de band zelf geschreven.

Het aanbod op de cd is een goede mix van blues, rock met wat uitstapjes naar andere genres. Het begint met een stevige shuffle “Hard Hearted World", waarin Miller duidelijk zijn kunnen op gitaar toont. In het stevige “Red Light”gaat hij helemaal los.  De blues en rock zijn de rode draad op het album, maar op gezette tijden wordt het tempo ook omlaag geschroefd en laat de band een prachtige slowblues horen. De aanvulling van de blazers van The Powerhouse Horns geven een soulvol karakter mee en de inbreng van de Hammond B3 van Norm Bellas, de piano van Eric Robert en harmonica van Jim McLaughlin zorgt voor een verrijking van het geluid. Mijn favoriete nummers zijn het stevig rockende “Red Light” en de fraaie ballad “Reconciled”.

Een uitstekende cd, over het geheel tamelijk stevig, maar met de nodige rustpunten. Goed gezongen en gespeeld en knap gecomponeerd. Zeker waard om beluisterd te worden.

Website: www.pollyokeary.com

Reacties (3)

Jari ‘Jarkka’ Rissanen is een Finse gitarist die al heel wat jaren meeloopt in het muziekwereldje. Met de band Tonal Box Trio heeft hij zo’n beetje de hele wereld bereisd. Omringd door de woestijnzonen Markus Väisänen (gitaar), Tatu Back (bas), Esa Kärki (drums) en Marko Salmela (conga’s, percussie) heeft hij de volledig instrumentale cd “Hybrid Soul” uitgebracht, die is verschenen op het Finse label Humu Records.

De tien nummers, die op de cd staan, zijn allemaal rustig en laidback. Lekker voor op de achtergrond als je een boek aan het lezen bent of iets anders aan het doen bent waar je niet door wordt afgeleid. De term liftmuziek schiet me te binnen. Het stoort niet, maar doet verder ook niets. Niet dat er niet goed wordt gemusiceerd. Integendeel, dat kunnen de vijf heren wel. Maar nergens op de cd hoor ik iets dat het hart wat sneller doet slaan.

Er zijn ongetwijfeld luisteraars die dit prachtig vinden, maar aan mij is het niet besteed.

Website: http://www.humurecords.com/jarkkarissanenpresseng.html

Reacties

Enkele jaren geleden bracht de Jack Roberts Harvey Band een goed ontvangen cd uit en nu, herdoopt tot Jim Roberts and the Resonants met Jack, Roberts en Harvey als kern is “Beneath The Blood Moon” uitgekomen. Naamgever Jim Roberts (de alias van James R. Poggensee) zingt en bespeelt de slide- en cigarbox gitaren, Mike Harvey drumt en Tony Jack Grigsby bespeelt de bas op vijf nummers. Op vier nummers wordt de bas bespeeld door Rick Hollander. En verder horen we op een aantal nummers Grant Cihlar (slidegitaar), Nathan Rivera (accordeon), Felix Flanagan (harmonica) en Mike Finnigan (Hammond B3, piano).

Op “Beneath The Blood Moon” staan tien originele nummers, die door Roberts alleen of in samenwerking met Jack, Harvey en Hollander zijn  geschreven. Het zijn tien uitstekend geschreven en uitgevoerde nummers. De band beweegt zich ergens tussen downhome Mississippi en Louisiana blues en southern rock. Het geheel staat als een huis. Een goede basis, strak gehouden door bas en drums, waarop de overige muzikanten verder kunnen bouwen. Mijn persoonlijke favorieten zijn het lekker groovende “Tupelo Fool” en het akoestische “The Hell Hound’s Due”, met begeleiding van Roberts resonatorgitaar en de harmonica van Felix Flanagan. Prima werk.

Website: www.jimrobertsandtheresonants.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl