barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Al een dikke twintig jaar maken Lex Grey and the Urban Pioneers de podia in en rond hun woonplaats New York onveilig. Daar hebben zij in deze twee decennia een solide reputatie als stevig rockende bluesband weten te vestigen. Regelmatig wordt Grey vergeleken met Janis Joplin en, hoewel dit heel grote schoenen zijn, weet zij die behoorlijk goed te vullen.

Met “Usual Suspects” is de zevende cd van het gezelschap verschenen. Hierop vinden we negen eigen nummers, geschreven of meegeschreven door Lex Grey. De Urban Pioneers bestaat uit Vic Mix (gitaren), Kaia Updike (bas, piano, fluit, viool), Brian Dewan (orgel, piano, accordeon), John Holland (drums, percussie) en nog een tiental gasten. Muzikaal bevindt de band zich, zoals al aangegeven, in de stevige rockende blues. Ze kunnen aardig tekeer gaan, maar een enkel rustmomentje is ook ingebouwd om op adem te komen. Opvallend zijn bijvoorbeeld “Dirty Secret”, waarin Grey haar voorbeeld Joplin nog het meest benadert, de boogie  “SRV” over Stevie Ray Vaughan, en de fraaie ballade “Renegade Heart” die het album afsluit.

Website: www.lexgreymusic.com

Reacties (2)

Alice DiMicele is een Amerikaanse singer-songwriter, die in 1965 is geboren in Elizabeth, New Jersey. Haar eerste plaat verscheen in 1988. In haar nummers komt zij vaak op voor het milieu, de vrede en de rechten van de LGBT-gemeenschap. Naast de muziek zet zij zich ook voor deze doelen in. Wat dat betreft past zij perfect in de traditie van zangers als Pete Seeger, Joan Baez en Arlo Guthrie.

Met “One With The Tide” is onlangs haar veertiende album verschenen. De rode draad op het album is haar strijd voor milieu en vrede. Er staan negen nummers op, waarvan acht door Alice zijn geschreven. De cover is John Lennons “Imagine”. Muzikaal zitten we ergens tussen folk en blues. Alice wordt begeleid door een band, die doet wat het moet doen, namelijk begeleiden. De muziek staat duidelijk in dienst van de teksten. Daar draait het hier om. Ik geef een paar voorbeelden. Het openingsnummer “One With The Tide” is opgedragen aan haar overleden goede vriend en medeactivist Barry Snitkin. Een nummer als “Voice Of The Water” gaat over de strijd die de stam van de Winemem Wintu uit Californië voert om de stand van de zalm in de McCLoud weer op peil te krijgen. In “Desire” vertelt zij dat wij de natuur ons nog steeds de baas is. “Lonely Alone” gaat over het leven met een alcoholist.

Een goede cd van een uitstekende singer-songwriter. Een geëngageerde dame, die ons duidelijk iets te vertellen heeft. Grote klasse.

Website: www.alicedimicele.com

Reacties (3)

Sugar Queen, die bij de burgerlijke stand bekend staat als Michele Denise, heeft de muziek met de paplepel ingegoten gekregen. Begonnen in het kerkkoor heeft zij zich in de loop van de jaren opgewerkt als een zangeres om rekening mee te houden. Zij heeft de hele wereld rondgetoerd en woont momenteel in Nederland. Zij laat zich begeleiden door de Straight Blues Band, een verzameling van Nederlandse en Belgische muzikanten. Op de gitaren horen we Andy Aerts en Jean Raven, de bas is van Ronald Burssens, de harmonica van Wim Heirbaut en de drums van Thierry Stievenart. Op de cd wordt deze club aangevuld door Dirk Lekenne (slidegitaar) en Wim Degeest (harmonica).

Op het album “340 Blues” staan elf nummers. De Straight Blues Band maakt de naam waar: onvervalste recht-toe-recht-aan blues. Het is een uitstekende band met zeer ervaren muzikanten. En de stem van Sugar Queen hangt tussen soul en blues in. Vanzelf sprekend zijn invloeden van een Etta James of een Mavis Staples hoorbaar, maar Michele is zeker geen kopie van deze dames. Daarvoor heeft zij meer dan genoeg eigen klasse. Het aanbod varieert van Chicagoblues tot Memphis soul en van slowblues tot funk. Meteen vanaf het eerste nummer, de shuffle “Crab Boil Shuffle” zit de sfeer er al goed in. Mijn persoonlijke favorieten zijn de slowblues “Wanna Take My Man” en het vlotte “15 Dollars”. Een prima cd.

Website: www.sugarqueenblues.com

Reacties (5)

Blue Commotion, de band rond zangeres Zoë Schwarz bestaat sinds 2012 en in hun zesde jaar hebben zij onlangs hun vijfde cd, getiteld “The Blues And I Should Have A Party” uitgebracht. Het viertal is afkomstig uit het mooie graafschap Dorset in het zuidwesten van Engeland. Naast de al genoemde Zoë Schwarz bestaat de band uit gitarist Rob Koral, Hammond-organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson.

Op “The Blues And I Should Have A Party” staan dertien door Schwarz en Koral geschreven nummers. Twee ervan zijn gedichten van Pete Feenstra, de bekende Engelse bluespromotor en radioman met Nederlandse roots (geboren in Rotterdam). Muzikaal beweegt het viertal zich in het gebied van swingende blues met duidelijke invloeden uit jazz en rock. Gesteund door drums en de baslijnen van de Hammond zorgen zang, gitaar en het smeuïge orgelgeluid voor een heerlijk stuk muziek. Muzikaal zit het allemaal wel goed en ook de teksten verdienen het om goed te beluisteren. Of het nu gaat om verlaten worden (“You’ve Changed”, “You Don’t Live Here Anymore”), het verlies van een familielid (“The Memory Of You” na het overlijden van de moeder van Zoë) of herinneringen aan vroeger (Pete Feenstra’s “Way Down In The Caves”), het klopt allemaal. Mijn persoonlijke favorieten zijn het droevige “You’ve Changed” en het door Feenstra geschreven “Time Waits For No One”, dat gaat over de veranderingen en het al dan niet blijven stil staan.

Gevoel en emotie in een mooi muzikaal jasje, daar gaat het toch om in de blues. En Zoë Schwarz Blue Commotion heeft dat helemaal begrepen.

Website: www.bluecommotion.com

Reacties (3)

De in 1983 geboren Crystal Shawanda groeide op in het Wikwemikong reservaat op een eiland in Lake Huron, Canada. Zij behoort bij de oorspronkelijke bewoners van Canada en is onderdeel van de stam van de Ojibwe. Haar ouders hebben haar de countrymuziek bijgebracht, maar via haar broer leerde zij de blues kennen. In 2008 bracht Crystal haar debuutalbum “Dawn Of A New Day” uit. Deze en haar volgende drie albums beweegt zij zich nog i het gebied van de countrymuziek. Met het onlangs verschenen “Voodoo Woman”, haar vijfde cd, is Crystal nu ook het pad van de blues ingeslagen.

Het album bestaat uit tien nummers, het merendeel ervan covers. Crystals stem doet denken aan een kruising tussen Janis Joplin, Big Mama Thornton en Koko Taylor. Vooral haar versies van “Wang Dang Doodle”, “Hound Dog” en “Ball And Chain” laten ons aan deze drie bluesdames denken. Opvallend is dat iemand die uit de country komt kan brullen als een echte bluesdiva. Een toontje lager kan zij ook, zoals ze bewijst in “I’d Rather Go Blind” en de prachtige ballad “Misty Blue”. Met eigen nummers als bijvoorbeeld “Cry Out For More” laat Crystal horen dat zij meer kan dan alleen maar zingen. Een prima cd.

Website: www.crystalshawanda.co


Reacties (2)

De Rex Granite Band is een band uit Omaha, Nebraska, die is gevormd rond – je raad ’t al – Rex Granite. Deze richtte de band in 2002 op en bracht een jaar later de eerste cd “Rollin’ And Tumblin’” uit. Het was een tijdje stil rond de band, maar drie jaar geleden werd besloten de draad weer op te pakken. De band bestaat uit gitarist en naamgever Rex Granite, bassist James Carrig en drummer Anton David. Zangeres en gitariste Sarah Benck Tardy is blijkbaar zo belangrijk dat ze apart wordt genoemd.

Op hun tweede cd “Spirit/Matter/Truth/Lies”, die onlangs verscheen, staan tien nummers, waarvan negen eigen nummers van de hand van Kevin Loomis en Sarah Benck. De enige cover is Percy Mayfields “Please Send Me Someone To Love”. Gesteund door een aantal gastmuzikanten op piano, harmonica en blaasinstrumenten heeft de band een erg leuke cd gemaakt. Opvallend zijn vooral het venijnige slidespel van Granite en de soulvolle zang van Benck. Het zijn stuk voor stuk prima nummers, die ergens tussen soulvolle en de downhome blues thuis horen. Daarbuiten vallen het caribisch klinkende “Sail Away (pt1)” en de stevige rocker “Spirit/Matter/Truth/Lies”. Mijn persoonlijke favorieten zijn de ingetogen gezongen “Please Send Me Someone To Love” van Percy Mayfield, de stevige soul van “What You’re Missing”, en “Move Along”, waarin de zang van Benck doet denken aan die van Bonnie Raitt. Een prima album.

Website: https://www.facebook.com/pg/The-Rex-Granite-Band-featuring-Sarah-Benck

Reacties (3)

Al meer dan vijftig jaar behoort Mick Kolassa tot de blueselite van Memphis, Tennesse. In 2014 verscheen zijn eerste cd en hij heeft er zijn in, want even zoveel jaar heeft hij nu zijn vierde uitgebracht. Deze nieuwe cd “Double Standards” heeft een dubbelzinnige titel. Het zijn dertien bluesklassiekers, die als duet zijn opgenomen. Het idee voor deze cd is ontstaan uit een grap tussen Kolassa en Sugaray Rayford, beiden met wat kilootjes te veel op de ribben, die van plan waren het oude Willie Dixon nummer “300 Pounds Of Joy” op te nemen. Uiteindelijk zijn er genoeg bluesartiesten gevonden die aan het project wilden meewerken.

Het project is volledig gesteund door Micks goede vriend Jeff Jensen, die ook de productie ervan heeft gedaan. Naast Mick (zang, gitaar) en Jeff (gitaar, productie) horen we bassist Bill Ruffino en drummer James Cunningham, beiden van de Jeff Jensen Band, en Chris Stephenson (orgel), Eric Hughes (harmonica), Jeremy Powell (piano) en Alice Hasan (viool). Van de dertien nummers horen we er drie van Tampa Red en drie van Willie Dixon. En verder nog nummers van Big Bill Broonzy, B.B. King en Jimmy Cox. Overduidelijk is het speelplezier, wat een zeer positieve uitwerking heeft op de gebrachte muziek. Het zijn stuk voor stuk goed gebrachte nummers, waar ik al enkele keren met plezier naar heb geluisterd Ik zal enkele uitschieters noemen. Geopend wordt de cd door het duet met Sugaray Rayford, dat hier is omgedoopt naar “600 Pounds Of Joy”. Zwoel wordt het met “Fever”, waarbij Annika Chambers als partner fungeert. Echte downhome blues horen we als Eric Hughes de harmonica blaast in “Key To The Highway” en de boel swingt en rockt met Jeff Jensen in “Outside Woman Blues”. Een prima cd.

Website: www.mimsmick.com

Reacties (2)

Toen ik Robbert Fossen in november van het afgelopen jaar sprak zat hij midden in de opnamen van zijn nieuwe cd. Hij vertelde toen er zeer tevreden over te zijn. Maar ja, zoals een vader zijn kind altijd de mooiste vindt hoeft dat nog niet te betekenen dat anderen dat ook vinden. De baby is nu gearriveerd – om maar even bij deze metafoor te blijven – en nu mogen andere beoordelen of het wel zo’n schoonheid is.

Het album is getiteld “Get Off On It” en het bevat veertien nummers, waarvan er vijf door Robbert Fossen zijn geschreven. Naast Robbert, die de zang, gitaar en mondharmonica voor zijn rekening neemt, bestaat de band uit Lothar Wijnvoord (gitaar), Pascal Lanslots (Hammond B3), Ivan Schilder (piano), Jan Markus (bas), Eduard Nijenhuis (drums) en een blazerssectie met Robbert Tuinhof (tenorsax), Annemiek Loog-Henrichs (trombone) en Pier Barkent (trompet). Een achtergrondkoor met Cosmea Panka, Ramona Nelom en Tamara Spithorst completeert het geheel.

Robbert Fossen staat uiteraard bekend als dé vertegenwoordiger van de Chicagoblues in Nederland. Ook op “Get Off On It!” is dat de rode draad. Covers van nummers van Eric Bibb, Ray Charles en Tony Joe White zorgen voor wat uitstapjes naar andere bluesstijlen. Fossen wordt begeleid door stuk voor stuk uitstekende muzikanten, die hoorbaar een band vormen. Dat komt sowieso de kwaliteit van de muziek ten goede. Er zitten geen zwakke nummers tussen; uitschieters in positieve zin zijn er naar mijn mening wel. Ik wil hierbij duiden op de gospelblues “Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down” van Eric Bibb, de Ray Charles song “I Believe To My Soul”, waarin vooral de piano het dominante instrument is, en het door Fossen geschreven “Thirty Years”, waarin hij vertelt over zijn eigen 30-jarige muziekcarrière.

Kortom, een ‘baby’ om trots op te zijn. Een zeer geslaagd album van hoge kwaliteit.

Website: www.robbertfossen.com

Reacties (4)

Na zo’n twintig jaar de voorman te zijn  geweest van de bluesrock formatie Mud Dog, waarmee hij drie albums heeft gemaakt, heeft de Canadese zanger en gitarist Steve Sainas nu zijn eerste solo-cd uitgebracht. Hierop is hij een geheel andere richting is ingeslagen. De bluesrock heeft op “Simple As This” moeten plaatsmaken voor een meer akoestische, roots-achtige stijl, die nog steeds zwaar verankerd is in de blues. Hij wordt begeleid door drummer Kelly Stodola en bassist Chad Matthews, beiden muzikanten met brede ervaring.

De tien nummers op “Simple As This” zijn door Steve Sainas zelf geschreven. Het akoestische karakter van de cd nodigt de toehoorder uit om de nummers eens goed te beluisteren en dan valt op wat een goed tekstschrijver hij is. Daarnaast is hij een uitstekend gitarist en heeft hij een warm stemgeluid met een wat rauw randje. De teneur van het album ligt, naast enkele nummers over liefde, vooral bij de problemen in de huidige maatschappij. Maar het is niet allemaal duister en droevig, er klinkt ook hoop uit, zo lang we maar samenwerken. Nummers die mij vooral bevallen zijn het uptempo “Got Your Love” met invloeden uit zowel blues als jazz, de treurige ballad “So Alone” en het bijna zeven minuten lange “Rise Above”. Vooral het laatste nummer intrigeert en blijft spannend tot het eind toe.

Voor fans van de zogenaamde rootsrock is dit album zeker verplichte kost. En het kan geen kwaad als anderen er ook eens naar willen luisteren. Zeker een aanrader.

Website: www.stevesainas.ca

Reacties (3)

Tijdens zijn muzikale loopbaan van ruim 25 jaar heeft zanger Jimmy Zee een behoorlijke reputatie opgebouwd in zowel zijn thuisland Canada als de VS en Europa. Kenmerkend is zijn rauwe, raspende stemgeluid, die een jarenlang gebruik van whiskey en verblijf in rokerige kroegen doet vermoeden. De Jimmy Zee Band bestaat naast de al besproken naamgever uit Nadine States (zang), Miles Hill (bas), Joel Fountain (drums), Darryl Havers (toetsen), Harpdog Brown (harmonica) en Steve Hilliam (saxofoon).

Met “What You See Is What You Get” is onlangs zijn zesde cd verschenen. Naast de al genoemde bandleden horen als gasten nog Annabelle Chvostek (achtergrondzang), Terry Townson (trompet), Elliot Polsky (percussie) en Rick Threat (zang). Op het album staan tien door Jimmy Zee zelfgeschreven nummers. Het aanbod varieert van Deltablues tot bluesrock, terwijl ook invloeden van country niet worden geschuwd. Het klinkt grof, smerig, tot-aan-de-enkels-in-de-klei. Kortom, onvervalste downhome blues. Dat is meteen duidelijk vanaf de eerste tonen van de opener, titelnummer “What You See Is What You Get”. Nummers die extra vermelding verdienen zijn het rockende “I Ride Alone” en het aanstekelijke “My Old Lady Is A Freakshow”. Een fraaie afsluiter is de akoestische ballad “I’m No Good Without You”. Een prima cd.

Website: www.zeeblues.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl