barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

In 2015 vormde zangeres en bassiste Raha Javanfar rond zich een band, die de naam Bad Luck Woman & Her Misfortunes draagt. Een jaar later verscheen in thuisland Canada de debuut-cd “Cursed”, die nu ook aan deze kant van de oceaan verkrijgbaar is. De band bestaat naast de al genoemde Raha uit gitarist Fraser Melvin, saxofonist Andrew Moljgun en drummer Jonathan Hyde. Tom Moffett (trompet) en Jay Swinnerton (piano) vullen het kwartet aan. Op vier nummers zijn op gitaar Adam Beer Colacino en op drums Galen Pelley te horen.

Op de cd staan tien nummers, waarvan  Javanfar en Melvin er elk een schreven De overige acht zijn bekend van onder meer Memphis Minnie, Julia Lee en Melvin Smith. Het is in feite een eerbetoon aan de dames van de klassieke blues, jazz en r&b en dan de wat ondeugende en dubbelzinnige variant ervan. De luisteraar wordt teruggevoerd naar de clubs van de vijftiger jaren. De band beweegt zich makkelijk tussen een big band-stijl, swingende jump-blues en pure blues. De acht covers worden prima uitgevoerd, maar ook het door Javanfar geschreven “Take Our Time Together” is het waard om beluisterd te worden. Een leuke cd, zeer geslaagd.

Website: www.badluckwoman.com

Reacties (3)

Voor zijn derde soloalbum heeft Dave Hunt, ook bekend als Harmonica Dave, de muzikale weg voortgezet die hij met zijn eerste twee heeft ingezet. Het is een mix van Delta blues en southern rock, terwijl we af en toe een vleugje British R&B te horen krijgen. Dave is al vanaf zijn 18e professioneel muzikant, begonnen als drummer maar als snel gewisseld naar de microfoon en daar verder gegaan als zanger en harmonicaman. In zijn bijna 50-jarige carrière is hij bij een flink aantal bands te horen geweest. In 2014 kwam zijn eerste soloplaat “Box Full Of Blues” uit, een jaar later gevolgd door “Whiskey And Demons”.

Op zijn derde cd “100 Horses” staan twaalf zogenaamde originals. Je zou Hunt een one-man band kunnen noemen. Ook hier is hij op de meeste instrumenten (zang, harmonica, gitaren, drums en bas) te horen. Hij krijgt hulp van Andy Littlewood op toetsen, achtergrondzang en gitaar, terwijl deze ook de meeste nummers samen met Hunt heeft geschreven en ook voor de productie en mix verantwoordelijk was. Als gasten doen nog Pete Nelson (drums), Darren Yates (zang) en de blazers van het MEP Collective mee. De rode draad van het album is een reis door de VS, maar tegelijkertijd is het een metafoor voor een reis door het leven. We gaan op pad met “Across The USA” en (of met!) “100 Horses” en onderweg komen we liefdesverdriet “Love’s Just A Killer”, verlies in “Deadman’s Shoes” en verslavingen in “Rehab”. Het einde wordt bezongen in “Shot Me”. Een mooi album, waarop de verloop van het leven met hoogte- en vooral dieptepunten wordt bezongen.

Website: www.davehuntblues.co.uk

Reacties (2)

Foto's:  Ton Dontje  Meer foto's op www.fotomemories.nl

 Hans La Faille's Bromance

          

         

========================================

Dynamite Blues Band

          

        

======================================

 Paardekooper

          

        

=====================================

The Damned & Dirty

             

        

=========================================

Richard van Bergen & Rootbag

          

        

==============================









Reacties (1)

Downchild is een Canadese band, die al sinds 1969 bestaat. Hun eerste plaat kwam in 1971 uit en het totaal aan albums en singles is niet meer op twee handen (en twee voeten!) te tellen. Ook de prijzenkast puilt uit. Ik verwijs daarvoor graag naar hun website. De band begon onder de naam Downchild Blues Band, maar ergens in de jaren tachtig is deze ingekort tot Downchild. Donnie Walsh (gitaar, harmonica) vernoemde de band naar een nummer van Sonny Boy Williamson; sindsdien staat hij bekend als Mr. Downchild. Chuck Jackson (zang, gitaar, harmonica) voegde zich ruim twintig jaar geleden bij de club, die nu verder bestaat uit Pat Carey (saxofoons), Michael Fonfare (piano, orgel, dobro), Gary Kendall (bas) en Mike Fitzpatrick (drums). Op deze cd doet trompettist Peter Jeffrey op een aantal nummers mee.

De nieuwe cd “Something I’ve Done” is – als ik goed heb geteld – de 33e plaat die door de band is uitgebracht. Hierop staan tien nummers, waarvan er acht door de bandleden zijn geschreven. Wat stijl betreft leunt deze zwaar op zowel de Chicagoblues als de soulblues uit Memphis met uitstapjes naar de rock ’n roll en jazz. De band is hecht, wat niet verwonderlijk is, omdat geen van de leden korter als twintig jaar bij de club is. Bijzondere vermelding verdienen naar mijn mening het rockende “Albany, Albany”, de soulblues “Take A Piece Of My Heart” en het door de harmonica gedomineerde “Mississippi Woman, Mississauga Man”. Een uitstekende cd van een band die na een kleine vijftig jaar nog steeds de voetjes van de vloer krijgt.

Website: www.downchild.com

Reacties (2)

Sass Jordan is een Brummie (geboren in het Engelse Birmingham), maar woont al zo lang in Canada dat zij als Canadese beschouwd kan worden. Van 1988 tot 2009 heeft zij zeven albums uitgebracht en dit heeft haar geen windeieren gelegd. Zij heeft met onder meer Joe Cocker samengewerkt (hun duet is te horen in de film The Bodyguard) en heeft het podium gedeeld met Aerosmith, Van Halen en Alice Cooper.

Precies 25 jaar  nadat het album “Racine” uitkwam, waarmee zij doorbrak, heeft Sass Jordan besloten dit album opnieuw op te nemen en uit te brengen als “Racine Revisited”. In de filmwereld is het al vele jaren de gewoonte het script van een oude film van stal te halen en opnieuw op te nemen, maar dat dit in de muziek gebeurt is helemaal nieuw voor me. Vooral omdat het nieuwe album bijna een-op-een gelijk is met het origineel uit 1992. Zij wordt nu begeleid door haar echtgenoot, Guess Who-zanger Derek Sharp (gitaren, orgel, piano, zang), Chris Caddell (gitaar), Brent Fitz (drums, percussie) en Rudy Sarzo (bas). Het geluid is wat voller, maar dat lijkt mij vooral te danken aan de verbeterde studiotechnieken. Is het een slecht album? Nee hoor, dat niet. Sass Jordan is nog steeds een uitstekende zangeres, muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, de nummers zijn gewoon goed.

Liefhebbers van rock en bluesrock, vooral zij die het origineel “Racine” niet hebben, kunnen het album met een gerust hart aanschaffen. Er is genoeg te beleven. Persoonlijk gaat mijn voorkeur uit naar een uitgave met bijvoorbeeld ‘previously unissued’ materiaal. Of, nog liever, een geheel nieuw album.

Website: www.sassjordan.com

Reacties (1)

Dat het hier een debuutalbum betreft wil nog niet zeggen dat de Canadese muzikant Mike ‘Mudfoot’ McDonald een groentje is in de muziekwereld. Hij draait al zo’n veertig jaar mee en heeft het podium gedeeld met onder meer B.B. King, Steppenwolf, Three Dog Night en James Cotton. Daarnaast leidde hij jarenlang de huisband van Grossman’s Tavern Sunday Night Jam. Dit zegt de meesten van ons niet zoveel, maar in Canada was dit de springplank voor artiesten als Jeff Healey, Alanah Myles, Pat Rush en vele anderen.

Blijkbaar werd het de hoogste tijd om hem eens een eigen plaat op te laten nemen. En die ligt er nu in de vorm van de cd “Tired Of The Same Old Rut? Play This”. Hier treffen we tien nummers aan, waarvan de aloude “Put A Spell On You” van Screaming Jay Hawkins de enige cover is. Wat stijl betreft varieert het gebodene tussen blues, southern rock en rockende blues. McDonald wordt ondersteund door een hele rij aan muzikanten, waarvan gitarist Pat Rush en harmonicaspeler Jordan Patterson voor mij de bekendste zijn. De cd begint en eindigt met “Tired Of The Same Old Rut?”, waarvan de laatste als zogenaamde ‘radio edit’, een stevig rockend en aanstekelijk nummer. Dan volgt met “Put A Spell On You” de enige cover, hier in een sterkte uitvoering. Het vermelden waard vind ik de instrumental “Valerie”, waarin hij met zijn maatje Pat Rush een dubbelgitaar aanpak a la de Allman Brothers Band te horen is, en de boogie “Come On Baby” met de harmonica van Jordan Patterson. Een prima plaat.

Website: www.mikemudfootmcdonald.com

Reacties (2)

Het is te danken aan de onvermoeibare inzet van Gerard Kolenbrander, de man van de rock- en bluesuitzending op Dinxperfm, de plaatselijke zender van Dinxperlo, dat op 28 oktober jl. de Duitse bluesgitarist Gregor Hilden kwam optreden. Als kers op de taart was de Nederlandse gitarist Jeremy Aussems van de Detonics uitgenodigd om mee te spelen. Het optreden vond plaats in het gezellige eetcafé Old Dutch, waar ik een gesprek met beide gitaristen had.

Het eerst is Gregor Hilden aan de beurt. Hij is afkomstig uit Münster en speelt al ruim twintig jaar een prominente rol binnen de Duitse blueswereld. Op zijn twaalfde begon hij met gitaar spelen en vanaf een jaar of zestien raakte hij geïnteresseerd in de blues en verlegde hij steeds meer zijn focus in die richting. “Ik hoorde eerst Mike Bloomfield en Peter Green. Gaandeweg heb ik mij verdiept in hun voorbeelden en van daaruit heb ik mijzelf ontwikkeld. Ook hield ik van jazzgitaristen als Wes Montgomery en Kenny Burrell en luisterde ik veel naar soul. Uit die combinatie van blues, vooral de frasering van Peter Green, en jazz heb ik mijn eigen stijl weten te ontwikkelen. Zelf zingen zie ik niet zo zitten, (lachend) eigenlijk kan ik dat niet. Ik speel gewoon gitaar.” Gregor vertelt dat hij Peter Green helaas niet live heeft gezien toen hij op de top van zijn kunnen was. “In de negentiger jaren heb ik hem een keer zien spelen, maar dat was een schaduw van zijn beste tijd.”. Hij besloot pas relatief laat om professioneel muzikant te worden. “Eigenlijk pas rond mijn dertigste. Mijn eerste cd was uitgekomen en ik kon veel optreden met eigen band en als begeleider van anderen. Daarnaast heb ik een tijd gitaarles gegeven, maar daar ben ik mee gestopt. Ik heb nog wel een online handel in gitaren. Dat geeft mij de gelegenheid de hele dag met gitaar spelen bezig te zijn.” Het gesprek komt op de redelijk vaak gehoorde opmerking dat de blues dood is. “Nee, dat vind ik niet. Gelukkig zijn er steeds nieuwe, jonge muzikanten die blues spelen. Kijk maar naar Jeremy, die vanavond meespeelt. Iemand als Joe Bonamassa bijvoorbeeld werkt keihard en heeft de blues naar de grote zalen en festivals terug weten te brengen.” Naast gitarist en handelaar in gitaren is Gregor ook een verzamelaar van vintage gitaren. Zijn favoriete gitaar, voornamelijk vanwege de sound, is een Les Paul uit 1968, die hij heeft meegenomen voor het optreden van deze avond. Op de vraag of hij zich meer als gitarist of als bluesgitarist ziet antwoordt hij: “Absoluut als bluesgitarist. (lachend) Maar wel een die open staat voor andere stijlen.” Voor het optreden van vanavond is de Detonics-gitarist Jeremy Aussems uitgenodigd. Hoe is het contact ontstaan? “Dat heeft Gerard Kolenbrander geregeld. Ik kende hem niet en we hebben ook niet geoefend. We zien wel wat er vanavond gebeurd.”  Vanzelfsprekend komt de toekomst ter sprake. “Er komt in ieder geval een nieuwe cd. Een beetje in dezelfde trant als mijn vorige soloalbum “In Phase”, dus volledig instrumentaal. En verder gewoon doorgaan met waarmee ik nu bezig ben.”

Hiermee is het eerste interview afgelopen. Gregor Hilden is een vriendelijke, rustige gesprekspartner, die een haast verlegen indruk maakt. Iemand die daar geen last van heeft is Jeremy Aussems, die nu aanschuift. Jeremy is gitarist bij Jeremy and the Groovebreakers en the Choax en hij valt de laatste paar jaar vooral op door zijn spel in de Detonics, een band die hoge ogen gooit binnen de Nederlandse blueswereld. Ik vraag hoe het komt zo’n jonge vent  gekozen heeft om zo’n oude-mannen-muziek als de blues te gaan spelen. “Dat is helemaal hun schuld”, hij wijst op zijn ouders Jennifer en Fons, die hem vanavond vergezellen. “Thuis hoorde ik constant hardrock en blues. Toen ik vier was zag ik voor het eerst een video met Stevie Ray Vaughan en toen was ik al verkocht. Op mijn zesde kreeg ik mijn eerste gitaar en zo is het gekomen”. Ondanks zijn aspiraties als gitarist heeft hij al jong besloten om een ander beroep te kiezen. Hij is namelijk barbier en werkt samen met zijn vriendin in hun eigen zaak VIP Hair by Sam in Kaatsheuvel. “Ja, daar heb ik voor gekozen, omdat ik geen zin heb om ieder weekend van huis te zijn en pas midden in de nacht weer thuis te komen. Het moet leuk blijven. Zodra muziek maken op werken gaat lijken is er geen lol meer aan. Ook de andere jongen van de band hebben allemaal een vaste baan. De muziek komt er gewoon bij.” Gregor Hilden vertelde mij al dat hij en Jeremy elkaar nooit eerder hebben ontmoet. “Dat klopt, maar ik kende hem natuurlijk wel. Gerard heeft ons samengebracht. Fantastische toch, om met zo’n gitarist op het podium te staan?” Ik vraag ook Jeremy naar zijn toekomstplannen wat muziek betreft. “Omdat het met de Detonics zo goed gaat staat het werk met de Groovebreakers en the Choax op een laag pitje. We zijn al aan het denken aan een studio-cd met de Detonics en hebben nog andere plannen.” Hij vertelt mij wat ideeën die zij hebben, maar belooft mij hierover nog niets te schrijven. En ik kan bevestigen dat het veelbelovend klinkt. Het is goed dat er nog jonge muzikanten als Jeremy Aussems zijn, die zorgen dat de handgemaakte muziek blijft bestaan.

              

Hierna was het de hoogste tijd voor het optreden. Even na 9 uur trapten Gregor Hilden en zijn band (bas, gitaar, orgel) af met “Mr. Magic” van Hildens cd “In Phase”. Er was helaas relatief weinig publiek op het concert afgekomen; ik telde er zo’n kleine veertig. Jammer, want een artiest als Gregor Hilden verdient meer. De band had er duidelijk zin in en al snel was er sprake van een chemie tussen hen en het publiek. Organist Wolfgang Roggenkamp stal met regelmaat de show met zijn solo’s en Gregor tovert met een lachend gezicht de ene na de andere gitaarsolo uit zijn snaren. Na drie nummers werd Jeremy Aussems gevraagd op het podium te komen, waarna beide gitaristen voor vuurwerk zorgden. Na een korte pauze ging de Gregor Hilden Band weer verder. En voor de laatste nummers werd Jeremy weer op het podium gevraagd. Gregor vertelde dat hij hem niet alleen waardeerde maar tijdens het samenspelen een fan van Jeremy Aussems was geworden. Na een toegift, die voor deze gelegenheid eigenlijk niet gepland was, trok de band nog eens alle registers open, was het tegen kwart voor twaalf echt afgelopen. Een prima optreden, dat mogelijk is gemaakt door Gerard Kolenbrander, die twee fantastische gitaristen heeft samen weten te brengen. Ik hoorde hem na het optreden tegen Gregor zeggen, dat hij  volgend jaar weer iets met Gregor Hilden wil organiseren. Ik zorg er in ieder geval voor, dat ik er weer bij ben.

      

Reacties (3)

Zoals de naam al aangeeft komt Bruce Lester Johnson uit Mississippi. Al vanaf zijn jongste jeugd is hij omringd door de muziek van Jackie Wilson, die zijn neef is, Al Green en Lou Rawls. Na een tijd als marinier te hebben gediend is hij verhuisd naar Parijs, waar hij lid werd van de band van bassist Big Joe Turner. Inmiddels woont Bruce ‘Mississippi’ Johnson al weer enkele jaren in Londen. De cd “The Deal Baby” is zijn debuut.

Wat meteen opvalt is de donkere baritonstem van Johnson. Hij is een uitstekende zanger, die precies het juiste gevoel, de zogenaamd ‘soul’, en timing weet te raken. Op de cd staan twaalf nummers, die zich allemaal bewegen in de door blues beïnvloedde soul. Hij wordt begeleid door een uitstekende band, die onder leiding staat van pianist Johan Dalgaard. We horen hier zowel rustige nummers als “Years, Tears” en het bedachtzame “No Good”, als dansbare songs als het funky “I Can’t Shake The Blues” en het dubbelzinnige “Freak On Or Die”. Genoeg te genieten hier, waarbij “That’s The Deal Baby” met mooi pianowerk van Dalgaard, en “The Neighbour Next Door”, een van de weinige nummers is waarbij de gitaar op de voorgrond treedt, mijn favorieten zijn.

Deze eerste cd van Bruce ‘Mississippi’ Johnson is een mooie kennismaking met deze zanger. Het smaakt in ieder geval naar meer.

Website: www.brucemississippijohnson.com

Reacties (2)

Matt Walklate komt uit Ierland, Paolo Fuschi, uit Sicilië. Beiden wonen nu in Manchester en toen zij in 2014 voor het eerst samen speelden bleek hun gezamenlijke liefde voor oude blues en alles wat er nog omheen hangt. Beide muzikanten hadden al hun sporen verdiend. Walklate, die harmonica, fluit, en doedelzak speelt, o.m. in de traditionele Ierse muziek en blues, en gitarist/bassist Fuschi met zijn eigen band, de Fuschi4, en als begeleider bij talloze andere muzikanten. Als duo hebben zij vorig jaar de cd “Kicking Up The Dust” uitgebracht.

Rond deze tijd verschijnt hun single “Out Of The Sun” /  “So Deep In Trouble”. Het is duidelijk dat zij hun liefde voor de oude blues trouw zijn gebleven. Op “Out Of The Sun” worden de heren begeleid door de percussionisten Rachel Lasham en Laurie Agnew, terwijl ze op “So Deep In Trouble” er alleen voor staan. Net als bij hun cd van vorig jaar put het duo uit de oude blues van de periode dat deze overging van country- naar cityblues. Het zijn een paar prima uitgevoerde nummers. Goed dat er nog mensen zijn die deze muziek blijven uitvoeren en in stand houden. Aan te schaffen via de website: www.walklateandfuschi.com

Reacties (2)

Gitarist/zanger Alastair Greene komt uit Zuid-Californië en heeft de afgelopen twintig jaar zowel met eigen band en als begeleider een solide reputatie opgebouwd. Zo is hij te horen op tientallen cd’s, waaronder die van Aynsley Dunbar en Alan Parsons. Van laatstgenoemde is hij sinds 2010 een vast lid van de band geweest. Begin dit jaar heeft hij hiervan afscheid genomen om zich weer te richten op zijn solocarrière. Het resultaat hiervan ligt in de vorm van de cd “Dream Train” nu in de winkels.

Het is het zevende soloalbum van Alastair Greene en hij wordt begeleid door Austin Beede (drums) en Jim Rankin (bas), waarmee hij een waar powertrio vormt. Dat hij een goede reputatie heeft bewijst de deelname van Walter Trout, Debbie Davis, Mike Finnigan, Mike Zito en Dennis Gruenling. Van de dertien nummers zijn er twaalf door Greene geschreven. De cd begint met het titelnummer “Dream Train”, energiek met stevig slidewerk, dat de toon voor de rest van het album zet. Het is over het algemeen stevige bluesrock, waarbij de wat ingetogenere ballads voor de broodnodige variatie zorgen. Een voorbeeld hiervan is het akoestische “Song For Rufus”. Mijn persoonlijke favorieten zijn  de boogie “Rain Stomp”, het instrumentale “Grateful Swagger” met Debbie Davis op gitaar, en het door Mike Zito ondersteunde “Down To Memphis, dat naar southern rock neigt.

Alastair Greene brengt niet nieuws, maar wat hij doet is gewoon behoorlijk goed. Voor de liefhebbers van stevige en melodieuze bluesrock is dit zeker een aanrader.

Website: www.agsongs.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl