barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Stil zitten is er niet bij voor Laura Tate. Op haar negende stond ze al op het podium. Zij heeft gewerkt als actrice, heeft films en video’s geregisseerd en geproduceerd, doet vrijwilligerswerk voor diverse goede doelen en heeft ook nog tijd gevonden om vier cd’s op te nemen. Haar nieuwste, “Let’s Just Be Real” is onlangs verschenen, waarop zij een aantal covers en wat origineel werk zingt. Laura’s zangstijl beweegt zich in het gebied tussen jazz en blues, iets dat voor sommige nummers een verrassend resultaat geeft.

Op “Let’s Just Be Real” wordt Laura ter zijde gestaan door een aantal leden van de band van Teresa James & the Rhythm Tramps. Hieronder zangeres Teresa James, bassist Terry Wilson, gitarist Billy Watts, Lee Thornberg op diverse blaasinstrumenten en drummer Tony Braunagel. Zij worden aangevuld door toetsenspeler Jeff Paris, saxofonist Paulie Cerra en percussionist Leslie Smith. Een aantal van de nummers op de cd zijn geschreven door haar begeleiders. Verder horen we covers van onder meer Naomi Neville (aka Allen Toussaint), Phil Lynott, Douglas MacLeod en Mel Harker; aan laatstgenoemde heeft zij haar voorlaatste cd gewijd. De luisteraar wordt afwisselend getrakteerd op soulblues, jazz, blues en soul. Laura heeft een aangenaam stemgeluid en de muziek erachter is gewoon erg prettig. Fraai zijn nummers als “Still Got The Blues”, geschreven door Mel Harker en Doug MacLeod, “I’ll Find Someone Who Will” van Teresa James en Terry Wilson en het eveneens door Wilson geschreven “If That Ain’t Love”. Een grote verrassing is Laura’s versie van de oude Thin Lizzy hit “Boys Are Back In Town”. Ik verraad er niets over; luister er maar naar.

Een prima cd. Heerlijke jazzy blues, gewoon genieten.

Website: www.musicbylauratate.com

Reacties (1)

De Zweedse band Lighthouse Sweden is gevormd rond het echtpaar Linda en Mats Brandemark. Voordat zij een setje werden hadden beiden al een indrukwekkende carrière opgebouwd. Linda Malmström, zoals zij toen nog heette, toerde als soloartiest door Europa en Canada en had enkele albums uitgebracht en Mats was onder meer lid van Big Road en Mobben & Friends en ook hij is hiermee op een aantal albums te horen. Zij ontmoetten elkaar in 2004, waarna zij als duo verder gingen. In 2010 werd de eerste band opgericht, waar vier jaar later Lighthouse Sweden uit voort is gekomen. Dat jaar verscheen hun eerste titelloze album.

Hun tweede album “Silence In The City” is onlangs verschenen. Naast de al genoemde Linda (zang, akoestische gitaar) en Mats (zang, gitaren, toetsen) bestaat de band uit Tobias Bergström (elektrische gitaar), Thomas Björklund (drums) en Marc Gransen (bas, zang). De elf nummers op het album zijn door Linda, Mats en Gunnar Hofverberg geschreven. Wat stijl betreft laat Lighthouse Family zich niet zo makkelijk in een vakje duwen. Het album biedt een variëteit aan van americana, blues, pop en country. Het klinkt bijzonder aangenaam. Muzikaal en tekstueel zit het allemaal prima in elkaar. Opvallend is hoe de stemmen van het echtpaar Brandemark bij elkaar passen. Mijn favoriete nummers zijn het naar de Dire Straits neigende “Hole In My Soul” en het bluesnummer “Everybody’s Been A Fool”, waarin de band steun krijgt van de mondharmonica van de legendarische Derrick Big Walker.

Website: www.lighthousesweden.com

Reacties (3)

John McAneney (oftewel Johnny Max) is iemand die stevig in de blues staat, maar het niet schuwt om andere genres te verkennen. Combineer dit met een flinke dosis humor en je hebt waar de Johnny Max Band voor staat. McAneney is als lid van diverse bands te horen, maar we beperken ons hier tot de Johnny Max Band. Hun eerste album werd in 2000 uitgebracht en met “Roadhouse Soul” is – als ik goed heb geteld – hun zevende cd verschenen.

Naast de al genoemde zanger Johnny Max bestaat de band uit Kevin Vienneau (gitaren, mandoline, zang), Rob Gusevs (toetsen), Russ Boswell (bas), Jim Casson (drums) en Quisha Wint (achtergrondzang). Op “Roadhouse Soul” vinden we tien zelfgeschreven nummers, Zoals hierboven beschreven staan deze stevig in de blues, maar horen we ook uitstapjes naar soul, rock en jazz. Johnny heeft een aangenaam en melodieus stemgeluid, dat prima wordt aangevuld door de gitaar van Vienneau en de toetsen van Gusev. Mijn persoonlijke favoriet is het soulvolle “Lend A Helping Hand”. Een prima album.

Website: www.johnnymaxband.com

Reacties (1)

Joost Verbraak en Jan van Bijnen hebben beide gestudeerd aan het Rotterdams Conservatorium en hebben beiden ruime muzikale ervaring. De heren hebben een gemeenschappelijke interesse in americana, bluegrass en klassieke blues en deze combinatie is te horen op hun cd “2nd Line City”.

Het album bevat negen nummers, waarvan alleen het titelnummer een eigen compositie is. De enige andere muzikant die te horen is, is pianist Co Vergouwen (op het titelnummer). De overige instrumenten, t.w. zang, gitaar, percussie, dobro, banjo, lapsteel, bas, mandoline, accordeon (Jan van Bijnen) en zang, sousafoon, percussie, trompet, trombone, Philicorda, Rhodes (Joost Verbraak) nemen de heren zelf voor hun rekening. Wat we voorgeschoteld krijgen is een veelvoud aan stijlen, variërend van country, texmex, blues en soul. Het is niet zo dat ze het spoor bijster zijn en niet voor een bepaalde stijl weten te kiezen. Er zit voldoende Verbraak/van Bijnen in om deze stijlen te combineren. Bijzonder fraai vind ik bijvoorbeeld nummers als “Mean Old World” (T-Bone Walker) en “Nobody’s Fault But Mine” (Blind Willie Johnson). Het geheel vormt gewoon een goede en aangename cd. Prima.
Website: www.verbraakvanbijnen.nl


Reacties (2)

Ruim 34 jaar is de Zeeuwse formatie The Juke Joints een vaste waarde in ons land. Een band met een eigen geluid, want geen van de huidige bands heeft zowel de blues als de zydeco zo omarmd als dit viertal. The Juke Joints hebben vanaf hun debuutplaat uit 1986 een flinke serie albums uitgebracht, zowel in de studio als live opgenomen. En hoe goed hun cd’s ook zijn, een optreden meemaken is nog altijd de beste manier om de band te ervaren.

Nog niet zo lang geleden traden Peter Kempe (zang, drums, mandoline, gitaar), Sonny Boy van der Broek (harmonica, accordeon), Michiel Staat (gitaar) en Derk Korpershoek (bas) voor BRTO radio op in Het Zwijnshoofd in Bergen op Zoom. De registratie van dit optreden is nu verschenen onder de naam “Crossroads un&plugged”. We horen een twaalftal nummers, deel eigen werk en deels covers, die op een ‘unplugged’ wijze worden gebracht. Het is in feite een bloemlezing uit de ruime discografie van de band. Er wordt op relaxte wijze gemusiceerd met hoorbaar plezier voor zowel band als publiek. Voor de laatste twee nummers schuift ook de Australische bluesgitarist Lloyd Spiegel aan. Een prima cd, waarin de heren bewijzen dat ze het musiceren nog lang niet moe zijn.

Website: www.thejukejoints.com

Reacties (1)

The Mojo Stars komen uit Vancouver, Canada en bestaan nu zo’n jaar of tien. In de tussentijd was er een ‘pauze’ van een jaar of twee, maar sinds 2012 is de band weer bij elkaar. Het debuutalbum “Devil’s Advocate” verscheen in 2009 en nu ligt hun tweede album, “Under The Influence” in de winkels. De band bestaat uit Randy Clarke (zang), Mark Rankin (gitaar), Tom Gould (saxofoon), Rob Marr (bas), Shawn Soucy (drums), Kenny Boychuck (Hammond B3) en Steve Soucy (toetsen). De stijl is het best te beschrijven als blues en soul met een neiging naar rock.

Op “Under The Influence” staan elf nummers, die allemaal van de hand van zanger Randy Clarke en gitarist Mark Rankin zijn. De tekst van een van de nummers is geschreven door Carly Clarke. Zes nummers zijn live opgenomen tijdens een optreden in New Westminster (BC), Canada en wisselen op de cd de studionummers af. De keus om zowel studio- als livenummers elkaar te laten afwisselen is vrij ongewoon. Maar op deze cd werkt het goed. De luisteraar krijgt zo een goede indruk van beide. De cd bestaat uit een goede mix van uptempo en swingend werk en rustigere ballads. Erg fraai vind ik de twee live opgenomen nummers “No Use In Crying”, met een mooi intro van saxofonist Gould, en het soulvolle “Why Didn’t You Know?”.

The Mojo Stars zijn opnieuw een bewijs dat in Canada bijzonder goede muziek wordt gemaakt. Klasse.

Website: www.themojostars.com

Reacties (2)

Als ergens een titel de lading dekt dan is het wel die van de uit het westen van Canada afkomstige Boogie Patrol met hun nieuwe cd “Man On Fire”. Het swingt, rockt en boogiet dat het een lieve lust is en of ze in vlammen staan. De band bestaat uit Rott’n Dan Shinnan (zang, harmonica), Yuji Ihara (gitaar), Chad Holtzman (gitaar, achtergrondzang), Nigel Gale (bas) en Emmet VanEtten (drums, percussie). In Canada hebben ze sinds de oprichting in 2007 een stevige reputatie opgebouwd. Tijd om met hun vierde cd “Man On Fire” eens over de grens te gaan kijken.

Bij de eerste tonen is duidelijk in welk gebied Boogie Patrol zich beweegt. Stevig swingende soul, funk en boogie. Het is moeilijk om stil te blijven zitten. De tien nummers op de cd zijn door leden van de band zelfgeschreven. De vijf heren worden ondersteund door de toetsen van Mac Arnold en een blazerssectie, de Mocking Shadows Horns (Kim Beachum, Gareth Hughes, Carsten Rubeling), die bijdragen aan het soulgevoel. De ritmesectie is strak en houdt de rest van de band in het gareel. Opvallend zijn de rauwe vocalen van Rott’n Dan Shinnan, die soms lijkt op een Joe Cocker, maar dan met de soul van een James Brown. Mijn favoriete nummers zijn het rustige “Foolish Mind”, waarin het volume wat omlaag gaat en het melodieuze van hun muziek juist wordt benadrukt, en het stevig rockende “Easy To See”. Een prima album.

Website: www.boogiepatrol.com

Reacties (3)

Brody Buster is als een soort van wonderkind begonnen. Op zijn zevende leerde hij mondharmonica spelen en binnen twee jaar was hij al een naam op rekening mee te houden. Hij speelde onder meer met Keb’Mo’, Chaka Khan en B.B. King en was op tv te zien in de Tonight Show en in series als Full House. Maar op zijn zestiende had hij er genoeg van en wilde alleen nog maar dingen doen die tieners doen. Toch kruipt het bloed….. enz. Inmiddels heeft de nu 32-jarige Brody zijn plaats weer veroverd en won hij dit jaar bij de IBC de eerste prijs voor beste harmonicaspeler en werd tweede in de categorie solo/duo.

 

Hij treedt zowel met band als solo op. Als soloartiest is onlangs zijn cd “Brody Buster’s One Man Band” verschenen met daarop twee eigen nummers en vijf covers. Zoals gezegd is het solo te horen, dus begeleid hij zijn eigen zang met gitaar, mondharmonica en met zijn voeten bedient hij een drum. Brody is een onvervalste rocker met de blues als basis. Dat is het best te horen in zijn eigen twee nummer “2029” en “Into The Wind”. Verder horen we gestripte, maar daarom niet minder spannende versie van “Get Out Of My Life” (Eugene Smiley Sr), “New Speedway Boogie” (Grateful Dead), “I’m On Fire” (Bruce Springsteen), “Get Back” (Beatles) en “Nothing Compares 2U” (Prince). Interessant om te horen hoe Buster deze heeft bewerkt en er een eigen twist aan heeft gegeven. Een leuke cd.

Website: https://nl-nl.facebook.com/brodybusterband

Reacties (3)

De als Bill Homan geboren Watermelon Slim kan een boek schrijven over zijn leven. Hij heeft verschillende baantjes gehad, zoals vrachtwagen- en heftruckchauffeur, en ook heeft hij als boer ooit watermeloenen verbouwd. Ondanks zijn werkverleden heeft Homan universitaire graden in journalistiek en geschiedenis. Na in Vietnam gewond te zijn geraakt leerde hij in het ziekenhuisbed gitaar spelen. Uit het ziekenhuis gekomen was hij anti-oorlog en hij begon dan ook met het zingen van protestliederen. Na in 2002 een bijna fatale hartaanval te hebben overleefd heeft hij besloten de muziek eens serieus aan te pakken. Inmiddels heeft hij al elf countryblues-albums op zijn naam staan.

Met “Golden Boy” is onlangs zijn twaalfde album verschenen met daarop tien nummers, waarvan er zeven door hem zelf zijn geschreven. Hoewel geboren in Boston in 1949 zingt Homan zingt met een zwaar zuidelijk dialect. Dat hij is opgegroeid in Tulsa, Oklahoma is daar duidelijk de oorzaak van. Dat het af en toe lijkt alsof hij zijn kunstgebit thuis heeft laten liggen maken het verstaan er niet makkelijker op. Maar ach, ook dat heeft zijn charme. Dat hij zich dat realiseert is duidelijk, omdat hij in de linernotes geen “vocals”, maar “voice” achter zijn naam aangeeft. Daarnaast speelt hij slidegitaar en mondharmonica. We horen een combinatie van blues, folk en rock. Hij begint met twee bluesnummers en wisselt achtereenvolgens Native-American zang af met folksongs en meer blues. Op mij maken “WBCN”, een anti-oorlogsnummer, herinnerend aan zijn tijd als anti-Vietnamoorlog activist, en “Wolf Cry”, een waarschuwing tegen het vernielen van onze wereld begeleid door Native-American zang, de meeste indruk.

Watermelon Slim is iemand, waarvan de teksten op zijn minst net zo belangrijk zijn als de melodieën. Het is goed dat er een boekje met deze teksten is meegeleverd. Een uitstekend album.

Website: www.watermelonslim.com

Reacties (2)

In 2012 besloten vier rock ‘n roll- en rockabillyfans uit Wetteren (Oost-Vlaanderen) een band op te richten. De Big Time Bossmen was geboren. Langzamerhand snoven de heren ook aan blues, swamprock en soul en in 2016 doken zij samen met Walter Broes de studio in. Het resultaat hiervan ligt nu in de winkels in de vorm van de cd “Working On A Plan”. De band bestaat uit David Bauwens alias Dick Hardy (zang, harmonica), Piet Vercauteren (gitaar), Bruno Dierick (staande bas) en Rien Gees (drums).

Op de cd twaalf staan eigen nummers en een cover (Ruth Browns “5-10-15 Hours”). Als gastmuzikanten doen Pieter Akkermans (Hammond), Dirk Naessens (fiddle) en Dirk Lekenne (slidegitaar) mee. De stijl van de heren is onmiskenbaar rockabilly en rock ’n roll, maar uitstapjes naar rock en blues worden niet geschuwd. Op deze manier is een leuke cd ontstaan met een gevarieerd aanbod.  Rockabilly en rock ’n roll zijn ook de nummers waarmee de cd wordt geopend, “Make My Way” en “Baby What’s Wrong”. En dat blijft de rode draad, zoals in “Wouldn’t That Be Great” en “Take No Prisoners”. De uitstapjes worden gedaan met het stevig rockende “The Last Fuck”, western swing in “Big Time Bossman” en de blues in “Damn You Woman”.

Een erg leuke cd, waarmee de verwachting wordt gecreëerd dat de heren live best een feestje kunnen bouwen.

Website: https://nl-nl.facebook.com/bigtimebossmen/

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl