barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Blues uit Portugal. Dat is toch Fado? Inderdaad, Fado wordt Portugese blues genoemd. Maar er lopen in dat land ook een paar muzikanten rond die de Amerikaanse blues spelen. En dat zeker niet onverdienstelijk doen. Frankie Chavez is een van hen. Deze zanger en gitarist komt uit Lissabon en heeft kort geleden zijn derde cd uitgebracht. Zijn eerste twee “Family Tree” (2012) en “Heart & Spine” (2014) werden beiden zeer goed ontvangen.

Onmiddellijk na het uitbrengen van laatstgenoemde ging hij aan de slag met “Double Or Nothing”, die onlangs op mijn deurmat belandde. De tien nummers op het album zijn door Chavez, hetzij alleen of in samenwerking met zijn collega’s, geschreven. De onderwerpen van zijn nummers zijn zeer divers; het gaat over persoonlijke zaken als verlies en geboorte, liefde, rondreizen, tevergeefse inspanningen, maar ook over terroristen en het beperken van vrijheid. Muzikaal zit het ook goed in elkaar. De stijl varieert van stevige pop en folkrock tot psychedelische rock en blues. Men zou kunnen beweren dat hij zijn stijl nog aan het zoeken is, maar ik denk eerder dat hij zich laat vastpinnen of in een laatje laat stoppen. Mijn persoonlijk favoriete nummers zijn de twee bluesrock nummers “Save” en “Sliding Donnie” en de ballad “Time For A Change”, dat mij een beetje aan Stephen Stills doet denken.

Een prima plaat. Zowel muzikaal en tekstueel is het volop genieten.

Website: www.frankiechavez.com

Reacties (1)

De in Texas geboren Lightnin’ Willie, bij de burgerlijke stand bekend als William K. Hermes, draait al heel wat jaren mee in de blueswereld. Hij heeft het podium al eens gedeeld met Willie Nelson, Bob Dylan en Leon Russell en is een gewaardeerd muzikant bij zowel collega’s als publiek. Verwacht van hem geen nieuw ingeslagen wegen, het is gewoon goedgemaakte en gedegen swingende blues.

Onlangs verscheen zijn album “No Black No White Just Blues”, een titel die eigenlijk al genoeg zegt. Op de cd staan tien zelfgeschreven nummers. Hij wordt begeleid door prima muzikanten, waarvan Pete Anderson (bas, harmonica), Jerry Olsen (drums) en Ron Dziubla (saxofoons) maar een paar voorbeelden zijn. Andersen had ook de productie in handen. Zoals hierboven al aangeduid moet je geen nieuwe benaderingen of ontwikkelingen verwachten. Het is gedegen blues, en zeer goed gemaakt. Het swingt van begin tot eind, ik denk dat weinig mensen stil kunnen blijven zitten als Willie met band optreedt. De onderwerpen variëren van grappig en lichtvoetig tot zwaar en droevig. Voorbeelden hiervan zijn het humoristische “Eyes In The Back Of My Head” en het droevige “Locked In A Prison”. Mijn favoriete nummers zijn de opener “Can’t Get That Stuff” en de boogie “Shake My Snake”, dat de cd afsluit. Prima cd.

Website: www.lightninwillie.com

Reacties (2)

De naam Joseph Veloz zal ons niet meteen iets zeggen. Dat komt dan ook omdat hij al ruim twintig jaar zijn diensten als bassist aan anderen heeft verleend. Hij heeft gespeeld met artiesten als Matt ‘Guitar’ Murphy, Eddie Kirkland, Lucky Peterson, Joanne Shaw Taylor en Greg Nagy om slechts een paar namen te noemen. Daarnaast is hij componist en werkt hij als producer. Ook is hij verbonden aan de NorthRidge Church in Plymouth, Michigan waar hij zich concentreert op christelijke muziek.

De samenwerking met al die artiesten heeft kennelijk wat wederdiensten tot gevolg gehad. Op zijn eerste solo-cd wordt Veloz namelijk ondersteund door collega’s als de gitaristen Greg Nagy en Shawn Kellerman, en toetsenisten Jim Alfredson, John Lee en Jim David om er maar een paar te noemen. Het zingen heeft hij ook aan anderen overgelaten. Op “Offerings” horen we aanbod aan funk, blues en rock verdeeld over acht nummers, waarvan er drie door Veloz zelf zijn geschreven en een in samenwerking met twee collega’s. Met de opener, de funky instrumental “Just Jammin’” knalt hij via de speakers meteen de huiskamer in. Dit wordt gevolgd door Eddie Kirlands “Good Good Day”, dat door Biscuit Miller wordt gezongen en de jazzy funk “Mules For Biles (Blues For Miles”, dat Veloz ooit schreef voor Miles Davis. Lucky Peterson neemt de zang waar op “Jukin’ And Shakin’”. Bijzonder versies zijn de covers van “Jolene” van Dolly Parton en “Kiss” van Prince. Mijn favoriete nummer is het door Greg Nagy’s “I Like Me Better When I’m With You”, waaraan Veloz heeft meegeschreven, waarop Nagy zang en gitaar voor zijn rekening neemt. Een leuke cd.

Website: www.jmveloz.com

Reacties (2)

Sean Taylor is iemand die zich op het kruispunt bevindt van blues, folk en country. Van Ierse afkomst, in Londen geboren, heeft hij met zijn vorige zeven cd’s bewezen een songwriter van formaat en een uitstekende muzikant te zijn. Hij kreeg terecht internationaal lovende kritieken. Taylor is duidelijk beïnvloed door mensen als Townes van Zandt en John Martyn, maar hij voldoende eigen kwaliteiten om zich van anderen te onderscheiden.

Onlangs is Seans achtste cd “Flood & Burn” verschenen met daarop elf eigen nummers en een cover. Het heeft even geduurd voordat ik een recensie kon schrijven. De teksten van Sean zijn namelijk zijn grote kracht en die heb ik eerst even op mij moeten laten inwerken. Muzikaal gezien is het onmiskenbaar Sean Taylor. Soms dromerig, dan weer woedend. Geen muzikale overdaad, maar alles op zijn plaats. En dan die typerende fluisterende stem. Sean is iemand die zeer goed in staat is zijn gedachten, zijn meningen en gevoelens te vertalen in muziek. Ik noem een aantal nummers die het meeste indruk op mij maakten. Het begint met het bezingen van een donkere vergetelheid in “Codeine Dreams”, waarbij de luisteraar zweeft op de tonen van de sax van Joe Morales. “The Cruelty Of Man” is een aanklacht tegen de hedendaagse technologie en de vervlakking in de kunst. Met een nummer als “Troubadour” laat horen dat hij ook over vrolijke dingen kan zingen. “Bad Case Of The Blues” gaat overduidelijk over een liefdesrelatie die voorbij is. De viool van Hana Piranha voegt er nog een extra treurige noot aan toe. In “Life Goes On” laat Sean horen, dat hij een uitstekend gitarist is. Met bassist Danny Thompson en violiste Hana Piranha sluit Taylor in “Better Man” het album af . Hierin beschrijft hij het leven als muzikant en zijn relatie met het publiek.

Enkele jaren geleden heb ik Sean Taylor voor het eerst gehoord, gesproken en zien optreden. Toen was ik meteen onder de indruk van zijn kwaliteiten als songwriter en performer. In de loop van de jaren is hij m.i. nog beter geworden en “Flood & Burn” is het beste dat hij tot nog toe heeft afgeleverd. Een absolute aanrader.

Website: www.seantaylorsongs.com

Reacties (2)

Op de website van de Nederlandse platenmaatschappij Continental staat de vraag “Can a German play the Blues?” Omdat ik zelf bijna twaalf jaar in Duitsland heb gewoond kan ik uit eigen ervaring deze vraag bevestigend beantwoorden. Duitsers kunnen de blues net zo goed spelen als Nederlanders, Belgen, Fransen en Engelsen dat kunnen. En de in Osnabrück geboren zanger/gitarist Kai Strauss is hier het zoveelste voorbeeld van. Enkele jaren geleden was hij nog de gitarist bij de uit Texas afkomstige Memo Gonzales en dit heeft hij vijftien jaar volgehouden. Vanaf 2014 treedt hij onder eigen naam op en met “Getting Personal” is onlangs zijn derde cd op de markt verschenen.

Op deze cd wordt hij begeleid door Alex Lex (drums), Kevin DuVernay (bas), Mo Fuhrhop (keyboards) en Thomas Feldman (sax, harmonica). Extra hulp wordt geboden door saxofonist Sax Gordon, zanger Big Daddy Wilson en gitarist Tony Vega. Het album bevat elf nummers, die variëren van onvervalste blues tot soul en rock ’n roll. De nummers zitten stuk voor stuk prima in elkaar, de band verzorgt een uitstekende backing en ook tekstueel is er helemaal niets op aan te merken. Het gitaarwerk van Strauss is zeer smaakvol en varieert van Chicago- tot Texasblues. Niet verwonderlijk, want tot zijn grote helden behoorden o.m. zowel Buddy Guy als Jimmy Vaughan. Erg mooi vind ik zelf het door Big Daddy Wilson met zijn diepe gospelstem gezongen “I Can’t Wait” en het mooie “Blues For Annie”, een eerbetoon aan de moeder van Kai. Een prima album.

Website: www.electricbluesallstars.com

Reacties (1)

Martin Goyette is een zanger en harmonicaspeler uit het Canadese Quebec. Hij leert als 18-jarige de blues spelen door goed te luisteren naar Robert Johnson en Muddy Waters. Al in 1997 wint hij zijn eerste prijs als lid van de Dirty Blues Band. Deze wordt gevolgd door een prijs in 2002, hij wordt tweede in de Blues Talent Search in 2006 en krijgt in 2016 landelijke bekendheid als hij deelneemt aan de Canadese versie van The Voice. In 2013 verschijnt Martins eerste soloalbum “Sweet Warm Jelly” en onlangs is zijn tweede cd “Big Beets” op de markt gekomen.

Op het album staan negen zelfgeschreven nummers en een cover. Goyette is een uitstekende harmonicaspeler en heeft een stem alsof hij die ochtend met grint heeft staan gorgelen. Hij beweegt zich muzikaal in het gebied tussen blues en rock. Dat is meteen duidelijk bij de eerste tracks “St John Morning Blues” en “Night Out”, dat vooral door de fraaie gitaarlijn opvalt. Een zwak nummer vind ik het Franstalige “Mirza”, de enige cover op de cd. Beter geslaagd zijn het funky “Free Love” en “Rollin’”, dat me een beetje doet denken aan de Rolling Stones in hun beste (1969-1971) tijd. Ik heb Martin rauwe stemgeluid al genoemd. Dat is zowel een kwaliteit als een valkuil. De ene keer past het bij het nummer, maar soms maakt het de tekst onverstaanbaar. Maar over het algemeen is dit een prima album. Er valt genoeg te genieten.

Website: www.martingoyette.com

Reacties (1)

Na dit album een aantal keer beluisterd te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat het nét iets anders heeft dan andere albums. Een soulvolle sound met gitaar, Hammond en drums met gevoelige zang horen we vaker. En wat het nu zo anders maakt kan ik niet zeggen, maar op de een of andere manier raakt de muziek van Zoe Schwarz Blue Commotion mij meer dan dat van anderen. Deze uit het Engelse Dorset afkomstige band bestaat sinds 2012 en met “This Is The Life I Choose” hebben zij onlangs hun vierde cd uitgebracht. Zangeres Zoe Schwarz wordt begeleid door gitarist Rob Koral, Hammond-organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson.

Op het album staan elf nummers plus twee bonustracks. De elf nummers zijn geschreven door Schwarz en Koral, waarbij van twee de tekst is geleverd door Phil Cole en bij een verdere twee door Pete Feenstra. De bonustracks zijn covers. Meteen bij het eerste nummer, de R&B-song “Hold On”, is duidelijk welke kant we met dit album opgaan:onmiskenbare  door jazz gevormde blues. Het aanbod varieert van uptempo nummers tot slowblues. Drums en Hammond vormen een stevige basis, waarop zang en gitaar kunnen bouwen. Mijn favoriete nummers zijn de slowblues “Broken”, het op muziek gezette gedicht “Call Of The Night” van Pete Feenstra, en het swingende “I Wanna Get Something Started With You”.

Zoals ik aan het begin al schreef maakt dit album een bijzondere indruk op mij. Hoe en waarom kan ik niet zeggen, maar dat is de kracht die muziek heeft op het gevoel. Dat hoef je niet te kunnen verklaren.

Website: www.bluecommotion.com


Reacties (2)

Sinds haar debuutalbum in 2007 heeft de uit Philadelphia afkomstige Gina Sicilia steeds meer naam weten te maken. Onlangs verscheen “Tug Of War”, dat in oktober werd voorafgegaan door de EP “Sunset Avenue”. De vijf nummers van de EP zijn ook opgenomen op de nieuwe cd. Jammer voor hen die de EP hebben aangeschaft; die hebben deze vijf nummers nu dubbel.

Van de elf nummers op “Tug Of War” zijn er acht door Gina geschreven. Zij wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waarvan gitarist/bassist Dave Darling met Gina heeft meegeschreven aan een van de nummers en medeverantwoordelijk was voor de productie. Gina heeft een prachtige, soulvolle stem, die uitstekend past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Bovendien is zij een goede tekstschrijver. Inspiratie voor haar teksten haalt zij uit haar eigen leven, ervaringen en observaties. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn de swingende opener “I Don’t Want To Be In Love”, de blues “Damaging Love”, het akoestische “Abandoned” en de geheel eigen en zeer knappe versie van het aloude Beatles-nummer “All My Loving”.

Met “Tug Of War” heeft Gina Sicilia opnieuw aangetoond dat zij behalve een goede zangeres ook een uitstekende tekstschrijver is, die de diepte in kan gaan.

Website: www.ginasicilia.com

Reacties (3)

Een vals slotakkoord

Toen Michael de Jong op vrijdag 16 juni jl. de prijs die hoort bij de opname in de Dutch Blues Foundation Hall of Fame in ontvangst nam, vertelde hij dat hij eindelijk een oude belofte had ingelost. In 1994 had hij staand aan diens doodkist zijn vader beloofd dat hij zijn leven niet meer zou verzieken en dat hij zou zorgen dat de naam “De Jong” met trots gedragen zou kunnen worden. Michael had een jaar ervoor na een wild leven al drank en drugs afgezworen en hij verzekerde zijn vader dat hij vanaf dat moment op de straight and narrow zou blijven.

      

Al in februari was tot ieders verbazing – en niet in de laatste plaats van de ontvanger zelf - aangekondigd dat Michael in de Hall of Fame zou worden opgenomen. Deze prijsuitreiking vond in de pauze van het laatste concert van de ‘Requiem for the Lonely’-tournee in het theatertje aan de Rijnstraat in Wijk bij Duurstede. De prijs werd hem uitgereikt door een van zijn oudste Nederlandse vrienden Willem van Dullemen. Ondanks het feit dat hij ziek was had Michael toch besloten te gaan optreden. ’s Middags om 1 uur schreef de huisarts hem rust voor, maar Michael laat zijn fans niet graag in de steek. Met extra medicijnen wist hij zich overeind te houden. Toch was te merken dat hij niet in orde was. Aan Michaels inzet heeft het niet gelegen; die geeft zich altijd voor meer dan 100%. Maar het was niet het beste optreden dat ik van hem heb meegemaakt. Hij verontschuldigde zich en vertelde dat hij zware medicatie had moeten nemen om überhaupt te kunnen optreden.

Ik heb zelf wel kritiek op de organisatie. Het optreden was uitverkocht en het zaaltje zat stampvol met door Michael uitgenodigde vrienden en betalende gasten. Ik schrijf expres zaaltje, want veel meer dan dat was het niet. Er was halverwege een piepklein podium neergezet, waarop Michael zich amper kon bewegen. Voor de door de Dutch Blues Foundation ingehuurde fotograaf Folkert Hielema, die zich in een rolstoel moet voortbewegen, was niet voor een rolstoelvriendelijke toegang gezorgd, waardoor hij door vier mannen de trap af moest worden getild. Eenmaal op zijn plaats kon hij zich niet meer bewegen, waardoor hij zijn foto’s slechts vanaf dezelfde plaats kon maken. Ook de prijsuitreiking verliep rommelig. Er werd nogal getobd met het opzetten van banners, die in de toch al beperkte ruimte behoorlijk in de weg stonden. Daarbij vind ik dat een toegangsprijs van 15 euro behoorlijk hoog als je daarbij alleen op klapstoeltjes kunt zitten.

Voor een prijs als de opname in de Blues Hall of Fame, wat toch moet doorgaan als een soort van Lifetime Achievement Award, had ik als organisatie meer moeite gedaan om op zijn minst een passende locatie te vinden. En zeker omdat dit was aangekondigd als Michael de Jongs laatste concert. Een beter afscheid heeft hij zeker verdiend.

           

Reacties (1)

De Canadese mondharmonicaspeler Guy Belanger zit al sinds 1974 professioneel in de muziek. Hij heeft in diverse bands gespeeld, is de wereld rondgetrokken, maar pas in 2008 verscheen zijn debuutalbum. En daarna is het snel gegaan. Inmiddels is zijn zevende album, genaamd “Traces & Scars”, verschenen en heeft hij een kast vol met onderscheidingen

Op “Traces & Scars” staan twaalf nummers. Tien instrumentals, een gezongen door Belanger en een dat wordt gezongen door de Canadese zangeres Luce Dufault. Begeleid wordt Belanger door gitarist André Lachance, drummer Michael Roy en Marc-André Drouin, die bas, gitaren en piano speelt. Belanger is een fenomenaal goede mondharmonicaspeler, die uit zijn kleine instrument een bijzonder mooi en gevoelvol geluid weet te toveren. Het werkt als een stem; zang wordt hier niet gemist. Hoewel de stem van Luce Dufault er zeker voor zorgt dat het door haar gezongen “Who’s Left Standing” een van de beste nummers van het album is. Twee andere nummers die er boven uit steken zijn wat mij betreft “My Dearest Friend”, opgedragen aan een goede vriend, en het titelnummer “Traces & Scars”, een samenspel tussen gitaar, harmonica en de cello van de Franse Eric Longsworth. Een uitstekende cd.

Website: www.guybelangermusic.com

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl