barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Weer een Canadese muzikant met een indrukwekkende muzikale carrière. Steve Dawson is een prijzen vergarende muzikant en producer, die aan meer dan tachtig albums heeft gewerkt, hetzij als begeleidend muzikant, producer of als eigen project. “Lucky Hand” is zijn achtste solowerk met uitsluitend instrumentaal werk.

De tien nummers op het album zijn samen met zijn  oude makker Jesse Zubot geschreven, die ook de strijkers op vijf van de nummers heeft gearrangeerd. Dawson wordt begeleid door Peggy Lee (cello), Jesse en diens broer Josh Zubot (viool) en John Kastle (altviool). Daarnaast Charlie McCoy (harmonica) en John Reischman (mandoline) te horen. Het resultaat is een album vol opwindende melodieën, die putten uit een rijk muzikaal verleden. Invloeden van countryblues, folk en countrymuziek zijn duidelijk hoorbaar. Denk aan het werk van een Leo Kottke of een Chet Atkins. Erg mooi is “Little Harpeth”, waarbij Dawsons gitaar en de mandoline van Reischman elkaar aanvullen.

Website: www.stevedawson.ca

Reacties (3)

De in Florida woonachtige Victoria Ginty heeft in de loop van de jaren als een zangeres en tekstschrijver van formaat een behoorlijke reputatie opgebouwd. Daarnaast speelt zij gitaar en viool. Haar band Ladyhawke bestaat uit Tim Costello (gitaar), Mike Ivey (bas), Chuck Wieich (trompet) en Nick Lauro en Wayne Cornelius (sax).

Onlangs is haar cd “Unfinished Business” verschenen met daarop elf nummers, waarvan er acht zijn (mee)geschreven door Ginty. We horen een combinatie van ouderwetse blues, soul en rock. Haar kwaliteiten als tekstschrijver komen naar voren in nummers als “Unfinished Business” (wat zou gebeurd zijn als….) en “Do Me Right” (een waarschuwing). Bijzondere vermelding verdienen nog de prachtige slowblues “Every Night, Every Day”, de mooie ballad “Water”, waarin water de metafoor is voor liefde, die haar verdriet weg wast, en “The Blues Found Me”, waarin ze zingt dat we zelf verantwoordelijk zijn over wat ons overkomt en dat we niet de omstandigheden de schuld moeten geven. Een echte parel. Goed geschreven en uitgevoerd. Prachtig.

Website: www.victoriagintyandladyhawke.com

Reacties (3)

Alweer een groot bluestalent uit Canada, deze Suzie Vinnick. Deze dame was finalist bij de 2013 IBC in Memphis en in eigen land grossiert zij in prijzen. Deze in Toronto woonachtige dame schrijft haar eigen nummers en wat stijl betreft varieert zij tussen blues, gospel en rootsrock.

“Shake That Love Around” is haar zesde album en het is de hoogste tijd dat zij ook aan deze kant van de Atlantische Oceaan bekendheid verkrijgt. Op de cd staan twaalf nummers, waarvan negen door Suzie zijn geschreven of meegeschreven. De aftrap wordt verzorgd door “Happy As Hell”, een flink rockende rootsnummer. Daarna leidt mevrouw Vinnick de luisteraar door een variatie van blues, ballads en americana. Mijn persoonlijke favorieten zijn de blues “Lean InTo The Light” en de ballad “Crying A River For You”. Een prima album, dat hopelijk helpt de aandacht aan deze kant van het grote water op haar te vestigen.

Website: www.suzievinnick.com

Reacties (2)

Zelf noemen ze hun muziek blues ’n roll en dat is eigenlijk best een treffende benaming. Het is rock ’n roll, blues en pittige rock. Een vergelijking met Dr. Feelgood wordt vaak gemaakt en dat is absoluut geen schande voor het Franse vijftal, dat onder de naam Shaggy Dogs de podia in en buiten hun thuisland onveilig maakt. De band bestaat uit bestaat uit Red op zang en harmonica, Jacker op gitaar, Guillermo op drums, Toma op bas en Ben op piano en orgel.

Ook op hun recente cd “All Inclusive” rocken zij weer als vanouds. Het is alweer hun achtste cd. Er staan dertien nummers op, waarvan twaalf van eigen hand. De enige cover is de uitsmijter “No Mo Do Yakamo” van Dr. Feelgood. Behalve een enkel uitstepje naar de latin (“El Dia De Los Muertos”) en een slowblues (“Tired Of It All”) wordt van begin tot eind stevig gerockt. Bijzondere vermelding verdienen de knallende opener “Blues Steady” met prima harmonicawerk van Red, een stuk rumblerock in “Link Wray”, en het dreigende geluid van de al genoemde “Tired Of It All”. Prima plaat.

Website: www.shaggy-dogs.com

Reacties (2)

De in het Canadese Quebec geboren Tas Cru, die eigenlijk Rick Bates heet, woont nu alweer geruime tijd in New York State. In tegenstelling tot de rest van zijn familie had hij niet de ambitie om iets in de muziek te gaan doen. Met de blues kwam hij pas in aanraking nadat een oude dienstmaat uit de marine hem vroeg bij zijn band te komen.  Daarnaast heeft hij kwaliteiten ontwikkeld als liedjesschrijver, die zowel gemeen en boos als liefdevol en humoristische teksten kan maken. En altijd zit er een diepere laag in zijn werk.

Als ik het goed heb bijgehouden is “Memphis Song” zijn zevende album met twaalf zelfgeschreven nummers. Twee ervan in samenwerking met Mary Ann Casale. Deze Mary Ann is op een van de nummers de horen als gitarist, op een tweede neemt zij de zang op zich en in de overige tien zingt zij op de achtergrond. Verder horen we nog o.m. pianist Victor Wainwright, bassist Bob Purdy en slidegitarist Pat Harrington. Muzikaal gezien zit Tas Cru ergens midden in de soulvolle Memphis blues. Dat wordt meteen duidelijk bij de opener “Heal My Soul” dat sterk naar de gospel neigt. Een voorbeeld van de humoristische ondertoon in zijn teksten is “That Look”, een ogenschijnlijk eenvoudige tekst, maar een waar de #MeToo beweging waarschijnlijk iets over te zeggen heeft. Nummers die een bijzondere vermelding verdienen zijn het funky “Give A Little Up”, een duet met Casale, en “Can’t Get Over Blues”, dat eindigt in een jam waarin iedere solist de ruimte krijgt. Een uitstekend album.

Website: www.tascru.com

Reacties (4)

De in het Duitse Offenburg geboren Michael Kaeshammer (1977) heeft het vak geleerd in clubs en op festivals in Duitsland voordat hij – nog als tiener – met zijn ouders naar Canada verhuisde. Zijn debuut-cd “Blue Keys” verscheen in 1996 toen hij 19 jaar oud was. Inmiddels zijn we 22 jaar, negen albums en een kast vol met prijzen verder en heeft Kaeshammer een behoorlijke reputatie opgebouwd. Hij raakte het eerst geïnspireerd door de boogiewoogie klanken van Albert Ammons, Meade Lux Lewis en Pete Johnson en in de loop van de jaren raakte hij steeds meer beïnvloed door het geluid uit New Orleans.

Met “Something New” is onlangs zijn tiende cd verschenen met elf nummers, waarvan er tien door Kaeshammer zijn geschreven of meegeschreven. Naast een uitstekende band zijn er gastrollen weggelegd voor mensen als Cyril Neville, Curtis Salgado, Chuck Leavell en Randy Bachman. Dat geeft weer hoe deze man wordt gewaardeerd door zijn collega’s. De New Orleans-klanken zijn meteen duidelijk in het openingsnummer “Scenic Route”. Deze jazzy stijl komen we vaker tegen op de cd. Maar ook funk en ballads horen we. Erg fijne nummers zijn naar mijn mening “Do You Believe?”, waarin de harmonica van Salgado duelleert met de blazerssectie, en “Who Are You” met de felle gitaar van Randy Bachman. Hoogste tijd om het publiek in Europa eens met deze man kennis te laten maken.

Website: www.kaeshammer.com

Reacties (3)

De uit Toronto, Canada afkomstige Dan McKinnon timmert in zijn thuisland behoorlijk aan de weg. Na zijn debuut-cd “As Sharp As Possible” uit 2013 wist hij vorig jaar zowel een belangrijke prijs als een beurs van de Amy Louie Grossman’s Music School te winnen. Samen met bassist Peter Eratostene en drummer Michael Carbone vormt hij een powertrio van formaat.

Onlangs verscheen zijn tweede album “The Cleaner” met daarop tien eigen nummers. McKinnon neigt duidelijk naar de stevige kant van de blues zonder de basis, de ‘roots’, uit het oog te verliezen. Dat is vooral duidelijk bij nummers als “17 Years”, met gitaarspel dat een knipoog geeft aan Albert King, en “All Mine”, een slowblues dat qua stijl neigt naar iemand als Junior Kimbrough. Mijn persoonlijke favoriet is de slowblues “Til You Come Around”. Prima cd

Website: www.danmckinnonmusic.com

Reacties (2)

De in Chicago geboren Peggie Perkins kon al zingen voordat zij kon praten, althans dat vertelt ons haar website. Op school zat zij in diverse koren en bandjes en op haar achttiende vertrok zij naar Los Angeles om haar geluk te beproeven. Een aantal bands en veel optredens voerden haar langs de Amerikaanse westkust, Canada en Las Vegas.

Onlangs verscheen van haar de cd “Influences” met veertien nummers, die haar in de loop van haar carrière hebben beïnvloed. Een album met covers van onder meer Robert Johnson, Nina Simone, Isaac Hayes en Leiber & Stoller om er maar een paar te noemen. Zij wordt begeleid door Stephen Wade Smith (gitaar), David Lockwood (piano, keyboards), Bobby Freeman (harmonica), Jimi James (slidegitaar), Judy Gylling Smith (bas), Joe Perez (saxofoon), Chris Meyers (drums) en David Dexter (Hammond). Peggie heeft een rauw stemgeluid, waarmee ze zowel flink kan uithalen als fluisteren. Haar band is op zich goed en speelt strak. En dat laatste is naar mijn mening ook een beetje het probleem van het album. Het is te strak en bijna nergens wil het swingen en knallen. Dat beperkt Peggie Perkins dan ook in haar uitvoeringen. Het gaat nergens eens flink los. In de rustigere nummers, zoals “I Need A Little Sugar In My Bowl” en  “Mama, He Treats Your Daughter Mean” is dat allemaal prima, maar in uptempo stukken wordt ze te veel teruggehouden. Dat is bijvoorbeeld het geval bij “Dust My Broom”, waar gitaar en harmonica hun best doen, maar het ritme stoïcijns volhoudt. Met wat meer swing had dit een prima album kunnen worden. Nu is het niet meer dan een mager zeventje.

Website: www.peggieperkins.com

Reacties

De Braziliaanse gitarist Yuri Apsy raakte op 10-jarige leeftijd besmet door het muziekvirus. Door veel te luisteren naar de muziek van de grote meesters als Magic Slim, Freddie King, Elmore James en niet in de laatste plaats B.B. King heeft hij zichzelf gitaar leren spelen. Zijn eerste professionele werk als muzikant was bij de Big Chico Band, waarmee hij overal in Brazilië speelde. Hij was als gitarist te horen op een cd van pianist/organist Mauricio Pedrosa; een rol waarmee hij veel lof oogstte.

Begin vorig jaar verscheen zijn eerste solo-cd “Nothin’ But The Blues” in Brazilië. En deze cd is nu ook hier verkrijgbaar. Yuri Apsy, die zang en gitaar voor zijn rekening neemt, wordt begeleid door gitarist Thiago Siqueira, bassist Yves Apsy en drummer Bruno Ienne. Alle acht nummers op de cd zijn door Apsy zelf geschreven. Ik noemde hierboven al een paar van zijn invloeden en die zijn op deze cd ook zeer goed terug te houden. Veel verrassingen zitten er niet in; we hebben het allemaal al wel eens gehoord. Is dat niet verkeerd dan? Nee, dat hoeft niet, mits het maar goed gedaan wordt. En dat doen Apsy en zijn kornuiten. Het zijn gewoon acht goedgespeelde bluesnummers. Niets meer, maar zeker ook niet minder. Niet echt iets nieuws, maar verder best een goede cd dus eigenlijk.

Website: https://www.facebook.com/YuriApsyGuitar/

Reacties (3)

Na zich twintig jaar van zijn te hebben overgegeven aan drugs en drank en daardoor heel veel heeft verziekt, heeft hij de weg terug gevonden. Uiteraard met professionele hulp en niet in de laatste plaats de ondersteuning van zijn vrouw Heather Lynn Horton en hun dochter hebben hem weer op het rechte pad doen geraken. En zoals een waar singer-songwriter betaamd schrijf je daar liedjes over. Het resultaat daarvan is terecht gekomen op McDermotts nieuwe album “Out From Under”, een treffende titel.

Het is zijn inmiddels zestiende album met daarop elf nummers. Muzikaal biedt het album een grote variëteit aan stijlen, van folk en country tot blues en rock. Het begint meteen donker met “Cal-Sag Road” en de countryblues “Gotta Go To Work”, waarin hij herinnert aan zijn door drank en drugs gevulde jongere jaren. Maar er zijn ook vrolijkere tonen, zoals in het uptempo “Never Going Down Again” met zijn vrouw Heather op de fiddle, en “Sideways”. Bijzonder mooi zijn het bedachtzame “Celtic Sea” en de afsluiter “God Help Us”. Een prachtige plaat.

Website: www.michael-mcdermott.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl