barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Vanaf 16 februari a.s. toert Big Bo – bij de burgerlijke stand bekend als Bo Brocken - door Nederland met het theaterprogramma “Preaching The Blues”. Begeleidend daarbij wordt op die dag een cd met dezelfde titel uitgebracht. Tijdens de voorstelling vertelt Bo over een jongeman die, na zijn ontvoering uit West-Afrika en reis naar Amerika, als slaaf wordt verkocht op een markt in New Orleans. We volgen hem verder langs de Mississippi en door de Delta.

Op het album staan twaalf bluesnummers, die voor het eerst in de twintiger en dertiger jaren zijn opgenomen door legendes als Robert Johnson, Charley Patton, Bukka White, Bessie Smith, om er maar enkele te noemen. Bo heeft getracht deze nummers zo authentiek mogelijk op te nemen. En in deze opzet is hij zeer goed geslaagd. De opnamen zijn namelijk mono met slechts één microfoon, namelijk een NNC Marconi AXB uit ca 1937, gedaan. En alles op een enkele middag. Een grappig details is dat er bij ieder nummer wat gekraak te horen is, alsof je een 78-toeren plaat opzet. Het uitstekende spel op de diverse gitaren en mondharmonica en het ‘donkere’ stemgeluid maken het helemaal af. De twaalf nummers op “Preaching The Blues” zijn stuk voor stuk juweeltjes. En toch zijn er enkele die ik na diverse keren luisteren tot mijn favorieten mag rekenen. Dat zijn Mississippi Fred McDowells “Going Over The Hill”, Bessie Smiths “Back Water Blues” met gitaarwerk dat aan Big Bill Broonzy doet denken, en de traditional “Pallet On The Floor”.

Bo Brocken is iemand die de oude blues een warm hart toedraagt. Hij wil deze muziekstijl zo breed mogelijk verspreiden en daarbij de achtergronden vertellen. Als conclusie kan ik meegeven dat Big Bo een meer dan uitstekend album heeft afgeleverd.  

De presentatie van het album en de première van de theatervoorstelling is op 16 februari as in het Rietveld Theater in Delft. Lees hier het interview dat ik onlangs met Bo had.

Website: www.bobrocken.nl

Reacties (2)

Foto's van Kuno Mooren

Enkele jaren geleden begon voor Johan Derksen het avontuur om met de “Pioniers van de Nederpop” de theaters rond te trekken. Nu is de blues aan de beurt met het programma “Johan Derksen Keeps The Blues Alive!”. Nog tot begin juni toert het gezelschap door Nederland.

   

Net als bij de Pioniers vormen bij dit programma ook de uit Den Haag afkomstige The Clarks de ruggengraat. Samen met toetsenman Roel Spanjers begeleidden zij achtereenvolgens zanger Michel van Dijk (Les Baroques, Brainbox, Alquin), harmonicablazer Big Pete en zangeres AJ Plug. Naast wat bluesklassiekers werd zowel voor als na de pauze aandacht besteed aan Engelse bands als de Spencer Davis Group, de Animals, de Rolling Stones, Them en de Pretty Things. Het begon dan meer te lijken op een soort “Pioniers van de British Blues”.

    

Na de pauze was het tijd voor gitarist Erwin Java en zangeres Kat Riggins. Die laatste werd aangekondigd met Derksens foute opmerking  ”zwarter dan die vervelende mevrouw Simons in Amsterdam” (citaat) en dat zij uit het diepe zuiden van de VS komt. Ze komt uit Miami, Florida en dat is nu niet echt een plaats die kan worden aangemerkt als “het diepe zuiden”. Erwin en Kat lieten horen hoe de blues moet worden gespeeld. Kat Riggins heeft een stem waarmee ze kan fluisteren en brullen. De soli van Erwin Java zijn fel, scherp en smaakvol geplaatst. De laatste set was ingeruimd voor Theo van Es, bekend van de Shoes. De beste Nederlandse blueszanger, volgens Derksen, omdat de rest dood is of niet meer kan zingen. Tja, het is ook een mening.

      

Het een en ander wordt door Derksen aan elkaar gepraat. Soms humoristisch en soms slaat hij de plank volledig mis. Zoals met de bewering dat er in Nederland geen goede blues meer wordt gemaakt, maar dat hij voor deze avond de crème de la crème op dit gebied bijeen heeft weten te brengen. Toegegeven, de deelnemende muzikanten zijn stuk voor stuk goed. Dat er verder in Nederland niets meer rondloopt is gewoon niet waar. Maar de heer Derksen staat bekend om zijn vaak ongenuanceerde uitspraken; we zijn het gewend van hem. Wat ik persoonlijk jammer vond was dat we niets hoorden van de Nederlandse blues. Niets van Cuby & the Blizzards, Livin’ Blues en Oscar Benton, om er maar een paar te noemen.

Ondanks de kritiek die ik heb kan ik toch terug kijken op een geslaagde avond. Prima muziek, een goede show. Het publiek heeft er duidelijk van genoten en daar gaat hem om. Hoogtepunten waren voor mij Kat Riggins, Erwin Java en het spel van toetsenman Roel Spanjers.

        

Reacties (1)

Nog geen twee jaar geleden kwam de debuut-cd van Greg Sover, “Songs Of A Renegade” uit, die nu wordt opgevolgd door “Jubilee”. Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op.

Op “Jubilee” staan zeven nummers, waarvan een dubbel (als radio-edit) en een cover. Greg Sover (zang, gitaren) wordt begeleid door Garry Lee (bas, percussie), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen) plus een aantal anderen die te horen zijn op cello, viool en harmonica. Was Sovers eerste cd nog op blues geënte rock, met “Jubilee” wordt het accent meer naar de blues gelegd. Bij de openingstrack “Emotional” horen we nog de rockkant, maar “het tweede nummer “Jubilee” is een traditionele blues. “Hand On My Heart” staat er dubbel op (een als radio-edit) gaat wat meer richting pop, en in “I Give My Love” horen we wat Caribische klanken terug. De cover “As The Years Go Passing By” en het live opgenomen “Temptation” staat weer stevig in de blues.

Een leuk album met een diversiteit aan stijlen. Met iets meer dan dertig minuten is het wat mij betreft helaas wat aan de krappe kant.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Met het naderende uitkomen van de nieuwe cd van Big Bo, genaamd “Preaching The Blues” leek het mij een goed idee om eens een gesprek te hebben met de goede man. Wat is zijn achtergrond, wat zijn zijn drijfveren? Een afspraak was snel gemaakt en op dinsdag 6 februari jl. toog ik naar de mooie stad Deventer, waar Bo Brocken en zijn vriendin Vera sinds een jaartje wonen. Met iets voor bij de koffie en een flesje Schiedams medicijn onder de arm werd ik in het gezellige huis door Bo en hond Pablo hartelijk ontvangen.

Ik vraag Bo wanneer hij het eerst door het bluesvirus werd geïnfecteerd. “Dat was toen ik een jaar of twaalf was. Thuis was altijd veel muziek te horen. Mijn vader draaide graag boogie woogie. Ook Fats Domino en dan zit je al tegen de blues aan. Op een Belgische zender was het programma Boom Boom te horen, waar twee uur lang blues werd gedraaid. Heel leuk en toen ik het nummer “Mad Man Blues” van John Lee Hooker gebeurde er iets met me. Ik weet niet wat, maar het raakte me van binnen. Vanaf dat moment ben ik beter naar blues gaan luisteren. Ik ging gitaar spelen en verdiepte me er nog meer in. Eerst speelde ik in allerlei rockbandjes, maar later ging de blues toch weer de boventoon voeren.” Op school had hij meer interesse in muziek dan in leren. “Ik zat op HAVO/VWO niveau, maar uiteindelijk ben ik met een MAVO-diploma van school gegaan.” Echt ambitie voor een normale baan had hij niet. “Ik was meer met muziek bezig. Wel heb ik allerlei baantjes gehad. Zo heb ik nog een tijd gewerkt bij Elpee, een platenzaak in Den Bosch. Je ziet het, ik was toch ook weer met muziek bezig. Ik heb het geluk dat ik met Vera ben, die een vast salaris heeft. Daardoor kan ik mij de hele dag met muziek bezig houden. En met de achtergronden ervan.”

Bo heeft het tot zijn missie gemaakt deze achtergronden te vertellen. Bij het uitbrengen van de nieuwe cd volgt ook een tournee waarmee Bo het verhaal en de ontstaansgeschiedenis van de blues vertelt. Mensen weten wel wat blues is en in grote lijnen ook waar het vandaan komt. Maar er gaat zoveel verloren. “Het is zo’n mooi verhaal. Blues is heel klein in de huidige muziekwereld, maar alles wat nu wordt gespeeld komt er vandaan. En dan de geschiedenis. De slavernij, een zwarte bladzijde uit de geschiedenis, waar ook de Nederlanders mede schuldig aan zijn. Onlangs heb ik op YouTube naar de documentaire “The Origins of the Sambo, the Coon & Mammy” zitten kijken. Ik ben er altijd mee bezig.” Waar komt die gedrevenheid vandaag om dit verhaal te willen vertellen? “Ik denk dat je een goed inlevingsvermogen moet hebben. Het leven was voor mij niet altijd even vriendelijk. Je leert dan vanzelf anders naar dingen en mensen kijken.”

Bo is zelf al diverse keren naar de VS geweest en naast Memphis bekeken te hebben, waar hij heeft opgetreden tijdens de International Blues Challenge, is hij verder gereisd en heeft hij de Mississippi Delta verkend. “Ik ben er al eerder geweest en ben toen van Chicago tot aan New Orleans gereisd. Vier jaar later was ik in Memphis vanwege de IBC en ben toen de Delta in gegaan. En daar waan je je af en toe in Ethiopië. Er valt ook helemaal niets meer te halen. Het is of daar de tijd vanaf de veertiger jaren heeft stil gestaan. En dat terwijl het ooit de rijkste staat van de VS is geweest door de katoenproductie. Een stadje als Indianola bijvoorbeeld. B.B. King is er geboren. Daar loopt een spoorlijn doorheen. Aan de ene kant is het mooi. Mooie huizen, parken. Maar aan de andere kant, letterlijk ‘the other side of the track’, woont de zwarte bevolking en loop je door de krottenwijk. Als je dan zo’n bar binnen gaat met een gitaarkoffer wordt eerst gevraagd wat je in je koffer hebt. Het kan immers zomaar een wapen zijn. Als het een gitaar blijkt te zijn en je muziek begint te maken dan is het ijs gebroken. Het duurt even en dan komen de verhalen ook. Het mooiste compliment kwam toen ik zat te zingen en een van de mannen, die in de bar zaten, steeds dichter bij kwam en riep ‘He’s a black man!’. “

De cd is nu klaar en komt bijna uit. Met de voorstelling “Preaching The Blues” gaat Bo op tournee. Heeft hij al plannen voor de toekomst? “O ja, dit programma blijft bestaan. Ik wil het verhaal van de Blues zoveel mogelijk vertellen. Daar zal in de loop van de tijd wel eens iets aan veranderen, maar de basis blijft bestaan. Verder werk ik al enkele jaren aan een nieuw album met zelfgeschreven nummer. De muziek is klaar, maar ik moet de zang nog opnemen.” Bo laat een paar tracks gedeeltelijk horen. “Verder heb ik ideeën voor een nieuwe voorstelling, maar daar wil ik nog niet te veel over kwijt. Je moet je blijven vernieuwen. Het blijft blues, maar dan met een ander thema.”

Als afsluiter laat ik Bo uit een aantal vragen kiezen, die hij niet kan zien en die niets met muziek te maken. Het staat hem vrij hier op te antwoorden of niet. Hij trekt de vraag: Welke belangrijke keuze heb je onlangs gemaakt? “Dat zijn er eigenlijk twee. Mag dat ook? De eerste is dat ik gestopt ben met roken en daar ben ik erg blij mee. Goed voor de gezondheid en mijn stem is er ook beter door geworden. En de tweede keuze is dat ik mij nu full time aan de muziek kan wijden. Vera heeft een vast inkomen en bovendien doet zij de zakelijke kant. Ik kan me verder met de muziek bezig houden.

De presentatie van de cd en de première van de voorstelling zal plaatsvinden op 16 februari a.s. in het Rietveld Theater in Delft. Meer informatie is te vinden op de website www.bobrocken.nl

Reacties (2)

In het voorjaar van 2016 stuurde PennyLeen Krebbers mij een e-mail, waarin ze over haar plannen vertelde voor een nieuwe cd. Het probleem was toen dat ze nog niet genoeg geld bij elkaar had om deze droom te verwezenlijken. Tijdens een interview in haar woonplaats Arnhem heeft zij mij toen meer van dit project verteld. Een crowdfundings-actie werd gestart en ruim binnen de daarvoor gezette tijd was er voldoende opgehaald om dit project te financieren.

En nu is de cd klaar en heeft de titel “Still Waters/Savage Waves” kregen. Deze titel staat voor de persoonlijkheid van PennyLeen. Enerzijds zeer expressief en energiek, anderzijds gevoelig en onopvallend. De teksten van de dertien nummers (twaalf plus een bonustrack) zijn allemaal van de hand van PennyLeen. Ook in het muzikale deel heeft zij een aandeel gehad. Grote hulp komt van haar partner, producent en multi-instrumentalist Gabriël Peeters. De cd mag er zijn. We horen prettig in het gehoor liggende nummers, variërend van pop en soul tot onvervalste rock. Belangrijker nog dan de aangename muziek zijn de mooie teksten. Haar nummers gaan over blijdschap, en over verdriet. Over angst, het vinden van rust, het geluk van een nieuwe liefde, de beëindiging van een oude relatie. Het is een zeer persoonlijk album geworden. PennyLeen is een uitstekende zangeres. Iemand die kan fluisteren en ook kan brullen. Bijzonder is de samenwerking met Mark Lennon (zanger van Venice) in het fraaie “Help Me”, dat al als single is uitgekomen. Mijn favoriete nummers zijn “What I Want To Know”, waarin zij zelf sax speelt, en het rauwe “Not Good Enough”, waarin ze als een onvervalste rocker te keer gaat.

Als conclusie kan ik zeggen dat “Still Waters/Savage Waves” een zeer geslaagd album is geworden. Goede nummers, goed gemaakt. Klasse.

Website: www.pennyleen.nl

Reacties (2)

Zanger en gitarist Peter Karp is geboren  in New Jersey. Vanaf zijn negende woont met zijn vader en stiefmoeder in een trailerpark in Alabama. Hier kwam hij voor het eerst in aanraking met de muziek van Son House, Robert Johnson en Muddy Waters. Zijn eigen muzikale carrière bracht hem via punk en rock uiteindelijk toch weer naar de blues. Hij werkte tien jaar in de filmindustrie, omdat hij gedesillusioneerd was in de muziekindustrie. Toch liet de muziek hem niet los en in 1998 verscheen zijn eerste, slecht opgenomen live-cd. En nu is hij een van de meest gewaardeerde bluesmuzikanten van het ogenblik.

Zijn nieuwste cd is getiteld “Blue Flame”, een titel die hij ontleent heeft aan een gesprek dat hij ooit had met Willie Dixon, de (letterlijk) grote bluesman en componist: “When it’s honest and real it burns hot, like a blue flame.” Op de cd staan dertien eigen nummers, waarvan er een aantal al eerder te horen waren op de live-cd “The Arson’s Match”. Deze zijn voor dit album opnieuw in de studio opgenomen. Karp, die zingt en gitaar, orgel, piano, harmonica en accordeon speelt, krijgt hulp van mensen als Mick Taylor (gitaar), Kim Wilson (harmonica), Todd Wolfe (gitaar), Dave Keyes (toetsen) om er maar een paar te noemen. Karp is een prima songwriter, die gevoel, spanning en ook humor in zijn teksten weet te leggen. Ik hoor een rode draad met het thema dat het leven je kan teleurstellen en je problemen kunt krijgen, maar het beste is om door te blijven gaan op de door jou ingeslagen weg. Ik hoor dit onder meer in nummers als “Rolling On A Log”, “Train O’ Mine”, The Turning Point” en “Round And Around”. Zijn humor komt onder meer tot uiting in “Your Prettiness” en “Loose Ends”. Wederom een prima cd.

Website: www.peterkarp.com

Reacties (3)

Al een dikke twintig jaar maken Lex Grey and the Urban Pioneers de podia in en rond hun woonplaats New York onveilig. Daar hebben zij in deze twee decennia een solide reputatie als stevig rockende bluesband weten te vestigen. Regelmatig wordt Grey vergeleken met Janis Joplin en, hoewel dit heel grote schoenen zijn, weet zij die behoorlijk goed te vullen.

Met “Usual Suspects” is de zevende cd van het gezelschap verschenen. Hierop vinden we negen eigen nummers, geschreven of meegeschreven door Lex Grey. De Urban Pioneers bestaat uit Vic Mix (gitaren), Kaia Updike (bas, piano, fluit, viool), Brian Dewan (orgel, piano, accordeon), John Holland (drums, percussie) en nog een tiental gasten. Muzikaal bevindt de band zich, zoals al aangegeven, in de stevige rockende blues. Ze kunnen aardig tekeer gaan, maar een enkel rustmomentje is ook ingebouwd om op adem te komen. Opvallend zijn bijvoorbeeld “Dirty Secret”, waarin Grey haar voorbeeld Joplin nog het meest benadert, de boogie  “SRV” over Stevie Ray Vaughan, en de fraaie ballade “Renegade Heart” die het album afsluit.

Website: www.lexgreymusic.com

Reacties (2)

Alice DiMicele is een Amerikaanse singer-songwriter, die in 1965 is geboren in Elizabeth, New Jersey. Haar eerste plaat verscheen in 1988. In haar nummers komt zij vaak op voor het milieu, de vrede en de rechten van de LGBT-gemeenschap. Naast de muziek zet zij zich ook voor deze doelen in. Wat dat betreft past zij perfect in de traditie van zangers als Pete Seeger, Joan Baez en Arlo Guthrie.

Met “One With The Tide” is onlangs haar veertiende album verschenen. De rode draad op het album is haar strijd voor milieu en vrede. Er staan negen nummers op, waarvan acht door Alice zijn geschreven. De cover is John Lennons “Imagine”. Muzikaal zitten we ergens tussen folk en blues. Alice wordt begeleid door een band, die doet wat het moet doen, namelijk begeleiden. De muziek staat duidelijk in dienst van de teksten. Daar draait het hier om. Ik geef een paar voorbeelden. Het openingsnummer “One With The Tide” is opgedragen aan haar overleden goede vriend en medeactivist Barry Snitkin. Een nummer als “Voice Of The Water” gaat over de strijd die de stam van de Winemem Wintu uit Californië voert om de stand van de zalm in de McCLoud weer op peil te krijgen. In “Desire” vertelt zij dat wij de natuur ons nog steeds de baas is. “Lonely Alone” gaat over het leven met een alcoholist.

Een goede cd van een uitstekende singer-songwriter. Een geëngageerde dame, die ons duidelijk iets te vertellen heeft. Grote klasse.

Website: www.alicedimicele.com

Reacties (3)

Sugar Queen, die bij de burgerlijke stand bekend staat als Michele Denise, heeft de muziek met de paplepel ingegoten gekregen. Begonnen in het kerkkoor heeft zij zich in de loop van de jaren opgewerkt als een zangeres om rekening mee te houden. Zij heeft de hele wereld rondgetoerd en woont momenteel in Nederland. Zij laat zich begeleiden door de Straight Blues Band, een verzameling van Nederlandse en Belgische muzikanten. Op de gitaren horen we Andy Aerts en Jean Raven, de bas is van Ronald Burssens, de harmonica van Wim Heirbaut en de drums van Thierry Stievenart. Op de cd wordt deze club aangevuld door Dirk Lekenne (slidegitaar) en Wim Degeest (harmonica).

Op het album “340 Blues” staan elf nummers. De Straight Blues Band maakt de naam waar: onvervalste recht-toe-recht-aan blues. Het is een uitstekende band met zeer ervaren muzikanten. En de stem van Sugar Queen hangt tussen soul en blues in. Vanzelf sprekend zijn invloeden van een Etta James of een Mavis Staples hoorbaar, maar Michele is zeker geen kopie van deze dames. Daarvoor heeft zij meer dan genoeg eigen klasse. Het aanbod varieert van Chicagoblues tot Memphis soul en van slowblues tot funk. Meteen vanaf het eerste nummer, de shuffle “Crab Boil Shuffle” zit de sfeer er al goed in. Mijn persoonlijke favorieten zijn de slowblues “Wanna Take My Man” en het vlotte “15 Dollars”. Een prima cd.

Website: www.sugarqueenblues.com

Reacties (5)

Blue Commotion, de band rond zangeres Zoë Schwarz bestaat sinds 2012 en in hun zesde jaar hebben zij onlangs hun vijfde cd, getiteld “The Blues And I Should Have A Party” uitgebracht. Het viertal is afkomstig uit het mooie graafschap Dorset in het zuidwesten van Engeland. Naast de al genoemde Zoë Schwarz bestaat de band uit gitarist Rob Koral, Hammond-organist Pete Whittaker en drummer Paul Robinson.

Op “The Blues And I Should Have A Party” staan dertien door Schwarz en Koral geschreven nummers. Twee ervan zijn gedichten van Pete Feenstra, de bekende Engelse bluespromotor en radioman met Nederlandse roots (geboren in Rotterdam). Muzikaal beweegt het viertal zich in het gebied van swingende blues met duidelijke invloeden uit jazz en rock. Gesteund door drums en de baslijnen van de Hammond zorgen zang, gitaar en het smeuïge orgelgeluid voor een heerlijk stuk muziek. Muzikaal zit het allemaal wel goed en ook de teksten verdienen het om goed te beluisteren. Of het nu gaat om verlaten worden (“You’ve Changed”, “You Don’t Live Here Anymore”), het verlies van een familielid (“The Memory Of You” na het overlijden van de moeder van Zoë) of herinneringen aan vroeger (Pete Feenstra’s “Way Down In The Caves”), het klopt allemaal. Mijn persoonlijke favorieten zijn het droevige “You’ve Changed” en het door Feenstra geschreven “Time Waits For No One”, dat gaat over de veranderingen en het al dan niet blijven stil staan.

Gevoel en emotie in een mooi muzikaal jasje, daar gaat het toch om in de blues. En Zoë Schwarz Blue Commotion heeft dat helemaal begrepen.

Website: www.bluecommotion.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl