barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

61 Ghosts is een duo uit het noordoosten van de VS. Het wordt gevormd door zanger/gitarist Joe Mazzari en drummer Dixie Deadwood. Beiden zijn beïnvloed door zowel de rootsmuziek van John Hiatt en Guy Clark, de Deltablues als het stevige werk van een Link Wray en een Rory Gallagher.

Op de EP “…To The Edge” staan zes door Mazzari zelfgeschreven nummers. Als extra paar handen is bassist J.D. Sipe ingehuurd. Het aanbod op de EP varieert van rauwe, haast punkachtige blues tot bedachtzame akoestische ballads. Het kan haast niet verder uit elkaar liggen, maar ik waardeer beide varianten, omdat ze kwalitatief gewoon goed zijn. Voorbeelden hiervan zijn het ruige “World Gone Crazy” en het intieme “Show Me Your Scars”. Een prima ‘amuse’ voor een eventueel volledig album.

Website: www.61ghosts.com

Reacties

Toen John Lodge twee jaar geleden zijn solo-cd “10,000 Light Years Ago” uitbracht stond voor hem meteen vast dat hij met een eigen band daar ook mee wilde gaan toeren. Bij zijn eerste soloplaat “Natural Avenue” uit 1977 is het er door de werkzaamheden bij de Moody Blues niet van gekomen. En nu moest het anders, vond hij. Hij vormde een band rond zich, die bestond uit Alan Hewitt (keyboards/music director) en Norda Mullen (fluit), die beiden deel uitmaken van de Moody Blues entourage. Gordon Marshall (drums, ex-Moody Blues), Tim Maple (gitaar) en Gemma Johnson (cello) completeren de club. Met deze groep werd in 2016 rondgetoerd in het Verenigd Koninkrijk. Het laatste concert van de tournee vond plaats in Johns geboortestad Birmingham. De zaal waar het gebeurde was de Birmingham Town Hall, een zaal met speciale herinneringen voor John Lodge. Hij vertelde mij namelijk dat hij hier veel artiesten, waaronder de legendarische Buddy Holly & the Crickets heeft zien optreden.

Dit concert is volledig opgenomen en nu uitgebracht onder de titel “Live from Birmingham – The 10,000 Light Years Tour” op cd, dvd en als 180 grams rood vinyl dubbelalbum. De boxset bevat behalve een cd en dvd van het concert ook een ‘behind the scenes’ bonus-dvd. Het artwork op de hoes is gedaan door de legendarische Roger Dean. Wat op de dvd getoond wordt is een concert zonder trucs, zonder opsmuk en fratsen. Maar gewoon zes uitstekende muzikanten die doen wat ze het beste kunnen, namelijk prima muziek maken. John Lodge en band hebben er duidelijk zin in. We horen een aantal Moody Blues klassiekers als “I’m Just a Singer (In A Rock and Roll Band)”, “Ride My Seesaw” en “Isn’t Life Strange”, enkele nummers van Johns recente soloalbum en een van het album “Blue Jays”, dat hij samen met Justin Hayward opnam. Het grootste deel zijn nummers die nooit eerder live te horen zijn geweest. Het livegeluid van de band is steviger dan we van de Moody Blues gewend zijn. Ik denk dat de invloed van music director Alan Hewitt met zijn jazz- en fusionachtergrond daar mede debet aan is.

Over het geheel genomen is “Live from Birmingham – The 10,000 Light Years Tour” gewoon een prima cd/dvd. Zoals ik al schreef, zonder fratsen en trucs, maar gewoon prima muziek.

Lees hier het interview dat ik onlangs met John Lodge had.

Website: www.johnlodge.com

Reacties (2)

Zijn debuutalbum verscheen in 2005 en nu, twaalf jaar later, brengt de Canadese zanger/gitarist André Bisson zijn zevende cd “Break” uit. Door de jaren heen heeft Bissons zijn stijl zich geuit door zwaar tegen soul aanliggende blues en dat is met het nieuwe album niet anders.

Bisson wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waaronder een blazerssectie, die voor een groot deel debet is aan het soulachtige geluid. Er staan twaalf nummers op de cd, waarvan een groot deel door Bisson zelf is geschreven. Opvallend is de geheel eigen versie van het bekende Beatles-nummer “Eleanor Rigby”. Zoals gezegd, Bissons stijl is blues met duidelijke invloeden uit de soul. Om meer precies te zijn: uit de Motown soul. Hij is een goed en smaakvol gitarist met een soulvolle stem, die zich uitstekend voor het genre leent. Mijn favoriete nummers zijn het stevige “Feelin’ Fine”, het rock ’n roll-nummer “Next In Line” en het al genoemde “Eleanor Rigby”. Er is genoeg te genieten: aanrader.

Website: www.andrebisson.ca

Reacties (3)

Drie jaar na hun debuutalbum “Rootbag” verschijnt de tweede cd van Richard van Bergen & Rootbag. De debuut-cd werd na verschijnen overladen met loftuitingen, maar helaas sloeg het noodlot toe. Al voor het verschijnen kwam bassist Dick Wagensveld plotseling te overlijden en drummer Jeroen Goossens stapte uit de muziek. Met bassist Roelof Klijn en drummer Jody van Ooijen heeft zanger/gitarist Richard van Bergen nu een nieuwe Rootbag gevormd. Verder doen Roel Spanjers (piano, Hammond), Erik Spanjers (percussie) en Gait Klein Kromhof (harmonica) mee.

Op de nieuwe cd “Walk On In”staan twaalf nummers, waarvan er elf door van Bergen zijn geschreven. De band legt zich niet vast op één soort blues, maar beheerst alle genres. Zo horen we afwisselend bluesstijlen uit Texas en Mississippi, swampblues uit Louisiana en de boogie die we het best kunnen relateren aan John Lee Hooker. De heren pakken het goed aan, want het is geen bij elkaar geraapt zootje geworden, maar meer een bloemlezing van de verschillende bluesstijlen. Het resultaat is een gevarieerd en erg goed gemaakt album.  Met de opener “Rock Me Right” wordt meteen duidelijk welke richting we met de cd opgaan: blues, rock en roots. Mijn persoonlijke favorieten zijn “Love My Baby”, waarbij de harmonica van Gait Klein Kromhof het echte bluesgevoel geeft, en het titelnummer, de boogie “Walk On In”. Een meer dan uitstekende cd, die het ware bluesgevoel vertolkt. Aanrader.

Website: www.rootbag.nl


Reacties (1)

De muziek is hem met de paplepel ingegoten. Zijn Braziliaanse ouders waren rondreizende muzikanten. Joel DaSilva is geboren en opgegroeid in Chicago en woont tegenwoordig in Fort Lauderdale, Florida. Na twee eerdere albums onder de naam Joel DaSilva & the Midnight Howl is nu onder uitsluitend zijn eigen naam “Everywhere From Here” verschenen.

Op de cd, die in totaal een (te) korte 35 minuten duurt, staan tien nummers, waarvan er acht door DaSilva zijn geschreven of meegeschreven. Zanger/gitarist DaSilva wordt begeleid door Robert Cleary (bas), Chris Peet (drums), John Calzavara (pedalsteel), Alejandro Sanched (accordeon), Rick Rico Geragi (percussie), Tom Regis (toetsen) en Natasha Watkins (achtergrondzang). Muzikaal gezien zit het album in de Chicagoblues, hoewel DaSilva niet bang is voor uitstapjes naar bv. de Deltablues en de soul. Het resultaat is een mooi gevarieerd aanbod aan muziek. De band zorgt voor een prima begeleiding en DaSilva heeft een prettig, vol stemgeluid en hij is een prima gitarist en liedjesschrijver. Mijn favoriete nummers zijn “Time Heals All Wounds”, waarin de invloed van B.B. King duidelijk naar voren komt, en het dreigende “Down In The Delta”.

Website: www.joeldasilvamusic.com

Reacties (3)

Sinds 1966 is John Lodge bassist en een van de kernleden van de legendarische band de Moody Blues. Samen met zanger en gitarist Justin Hayward heeft hij de meeste nummers voor de band geschreven. Naast het werk met de Moody Blues heeft Lodge ook twee soloalbums uitgebracht, namelijk “Natural Avenue” (1977) en “10,000 Light Years Ago” (2015). Na het uitkomen van laatstgenoemde cd is hij met een eigen band gaan toeren in Groot-Brittannië. Van het laatste optreden, dat werd gehouden in Johns geboortestad Birmingham, zijn opnamen gemaakt die op cd, dvd en limited edition 180 grams vinyldubbelalbum zullen worden uitgebracht. Toen ik de kans kreeg deze opnamen te bekijken en de mogelijkheid aangeboden kreeg voor een interview met John Lodge hoefde ik er niet lang over na te denken. Netjes op de afgesproken tijd belde John Lodge mij en na het uitwisselen van de bekende beleefdheden kon het gesprek beginnen.

In 2015 bracht jij “10,000 Light Years Ago” uit, jouw eerste soloplaat in 38 jaar tijd. En kort daarna ben jij met een eigen band gaan toeren. Hoe kwam dat zo?

Toen ik de cd uitbracht was ik meteen van plan om met een eigen band te gaan optreden. Dat had ik voor mijzelf al uitgemaakt. Nadat in 1977 “Natural Avenue” verschenen was heeft het werk voor de Moody Blues mij ervan weerhouden om met een eigen band op tournee te gaan. De nummers van die plaat zijn dus nooit live gespeeld. En dat moest deze keer anders, vond ik. Dus heb ik een band om mij heen verzameld, geleid door mijn goede vriend Alan Hewitt, die ook al enkele jaren met de Moody Blues speelt. Vorig jaar hebben we een tournee gedaan door Groot-Brittannië en aan het eind van deze maand gaan we naar de VS. Het laatste optreden vorig jaar vond plaats in de Birmingham Town Hall, een zaal met bijzondere herinneringen voor mij. Ik ben ik Birmingham geboren en in de Town Hall heb ik nog Buddy Holly and the Crickets zien optreden. En andere rock ’n roll-helden. Daar is het voor mij allemaal begonnen. We hebben besloten om dit concert op te nemen en dit wordt nu zowel op dvd en dvd, alsook een 180 grams vinyldubbelalbum uitgebracht. De hoes is gemaakt door Roger Dean, voor mij een van de beste rockschilders.

Op “10,000 Light Years Ago” en de nieuwe live-dvd/cd staan een aantal autobiografische nummers. Kun je daar iets over vertellen?

Dat klopt inderdaad. Een nummer als “Those Days In Birmingham” gaat over mijn jeugd in deze stad. Hoe ik opgroeide, gitaar leerde spelen, hoe we naar Eddy’s Café gingen om plaatjes uit de jukebox te draaien. Zelf heb ik eerst gitaar leren spelen voordat ik overschakelde naar de basgitaar. De jonge muzikanten kwamen elkaar tegen in de plaatselijke muziekwinkel. Daar stond een prachtige Precision basgitaar te koop, die ik uiteindelijk heb aangeschaft. Nou ja, mijn vader heeft hem betaald. Met deze Precision zijn alle nummers van de Moody Blues opgenomen. “Simply Magic” heb ik geschreven naar aanleiding van de geboorte van mijn kleinzoon. Maar de tekst van het nummer strekt verder. Het gaat ook over dat, al gaat alles goed, er altijd iets kan gebeuren waardoor het nog beter en mooier wordt. Maar ook oudere nummers koen voort uit eigen ervaring of observatie. “I’m Just A Singer (In A Rock ’n Roll Band)” is ontstaan in de roerige jaren zestig. Mensen waren op zoek naar antwoorden en ik dacht bij mijzelf dat ik die ook niet kon geven. Ik ben gewoon maar een muzikant. Weet je, toen wij begonnen zongen we oude Amerikaanse bluesnummers. Voor ons was het nog al vreemd om als jonge Britse ventjes te zingen over de Mississippi Delta, waar we nog nooit waren geweest. Maar als je luistert naar de teksten, die de oude bluesmannen zongen, kwam de essentie ervan voor een groot deel neer op wat wij ook zongen. Hoop, liefde, het leven. Want waar je ook vandaan komt, wat je achtergrond is, ieder is voor een groot deel eender en gelijkwaardig.

Je bent nu 72 jaar jong. Het viel mij op dat je nog steeds zo goed bij stem bent. Hoe doe je dat?

Haha, dank je wel. Eigenlijk is dat heel eenvoudig. Je moet blijven oefenen. Ik oefen dagelijks met mijn bas en gitaar en ook doe ik dagelijks stemoefeningen. En verder moet je zorgen dat je gezond en fit blijft. Iedere dag een wandeling en zorgen dat je niet oververmoeid of gestrest raakt. And keep away from the bad stuff!

Ik heb begrepen dat je naast het maken van muziek ook nog andere interesses hebt. Een ervan is het maken van wijn. Kun je daar iets over vertellen?

Dat klopt. Ik heb al vele jaren interesse in wijn. Niet om alleen maar te drinken, maar het hele proces van het ontwikkelen, het maken tot en met het proeven toe. In 2002 ben ik begonnen met iemand uit Nappa Valley, Californië. Deze wijn kwam in 2011, na 9 jaar in de kelder, uit onder de naam Krisemma Wine, vernoemd naar mijn kinderen Kristian en Emily. Emily is degene die het bedrijf runt. Hierna kwam nog een bordeaux uit Frankrijk en een chardonnay uit Zuid-Afrika. Deze heeft vorig jaar de Gold Trophy als beste Zuid-Afrikaanse chardonnay gewonnen.

En daarnaast doe je ook nog aan goede doelen.

Inderdaad, ik ben lid van een aantal clubs, de Variety Club Golf Society en de Grand Order of Water Rats, waarmee geld wordt ingezameld om goede doelen te ondersteunen. Zelf heb ik nog een stichting op Barbados, die een dorp bouwt en ondersteunt, waar invalide kinderen kunnen wonen en verzorgd worden. Ik zie het zo, ik heb zelf zo veel gekregen, het leven is goed voor mij. En door bijvoorbeeld het organiseren van een golfwedstrijd of het geven van concerten kan ik iets terug geven aan de maatschappij. Ik doe het niet om erkenning te krijgen of zelfs maar trots te zijn op mijzelf. Ik kan mensen helpen en doe dat ook. Dat is voor mij de hoofdzaak.

Op het ogenblik zijn jij en jouw Moody Blues collega druk met solowerk. Zijn er nog plannen voor iets nieuws van de Moody Blues. Ik hoorde overigens dat jullie zijn genomineerd voor de Rock ’n Roll Hall of Fame.

Nou, dit jaar hebben we met de Moody Blues een tournee gedaan om de vijftigste verjaardag van de lp “Days Of The Future Passed”. Hierin wordt deze lp volledig ten gehore gebracht. Het concert dat we in Toronto hielden is opgenomen en wordt in december op dvd uitgebracht. Wij zouden als band weer graag iets nieuws uitbrengen, maar de huidige muziekindustrie moet dat eerst zien zitten. Toen wij begonnen werd deze geleid door muziekliefhebbers en kregen wij alle kansen. Maar nu zijn het boekhouders, die uitsluitend geïnteresseerd zijn in het verdienen van geld. Muziek is bijzaak geworden. Het moet allemaal korte nummers worden, die allemaal op elkaar lijken. Dat we nu voor de Hall of Fame zijn genomineerd is erg mooi. Dat betekent dat we nog steeds de fans hebben die ons ondersteunen. Ik voel het als één grote familie. Het toeval wil dat wij op het podium staan en het publiek in de zaal. Maar in feite zijn wij gewoon één.

Met deze vraag zijn we bijna aan het eind van het interview toegekomen. John krijgt van mij nog een keuzevraag, één die niets met muziek te maken heeft. Waarom is het fijn om jou als vriend te hebben?

Vriendschap is ongelooflijk belangrijk. Onvoorwaardelijk. Als je honderd procent eerlijk bent dan heb je een band die eeuwig duurt.

               

Met dit antwoord komt een einde aan het interview. John Lodge is een goede gesprekspartner die ruimschoots de tijd neemt voor het gesprek. Uit alles komt naar voren dat het een echte familieman is, sowieso voor zijn eigen gezin, kinderen en kleinkinderen, maar ook het publiek als een grote familie beschouwt.

De liveregistratie “Live From Birmingham – The 10,000 Light Years Tour” is vanaf 20 oktober 2017 verkrijgbaar op dvd, cd en vinyl. Voor meer informatie over John Lodge verwijs ik naar de websites www.johnlodge.com en www.krisemmawine.com.  

Reacties (3)

Larry Teves, zoals de zichzelf Chickenbone Slim noemende zanger en gitarist in het burgerlijke leven heet, komt uit San Diego en heeft een muzikale ervaring van ruim vijfentwintig jaar. In 2015 verscheen zijn debuut-cd “Gone”, die nu gevolgd is door “The Big Beat”. Teves is een groot fan van ouderwetse instrumenten en apparatuur. Hij houdt niet van trucs als overdubs en knalt het liefst zijn muziek direct op de band. Deze voorliefde deelt hij met Big Jon Atkinson van Big Tone Studios, waar zijn beide cd’s zijn opgenomen.

Op het album wordt hij begeleid door zijn band The Biscuits, zo genoemd omdat hij die het liefst eet. The Biscuits bestaan uit de Kid Anderson (gitaar), Jon Atkinson (gitaar, bas, harmonica), Scot Smart (bas, gitaar) en Marty Dodson (drums). Op “The Big Beat”staan negen zelfgeschreven nummers. Het grootste deel dat we horen is gewoon blues, lekker in het gehoor liggend en swingend. Er zijn twee uitstapjes in de richting van de country & western met “Hemi Dodge” en Vodka And Vicodin”, die gewoon goed klinken. Maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan zijn bluesnummers als “Long Legged Sweet Thing” en “Me And Johnny Lee”.

Website: www.chickenboneslim.com

Reacties (2)

Het schijnt dat deze Leonard Griffie al een aantal decennia meedraait in de muziek, maar een grote naam is hij tot nog toe niet geworden. En op het internet valt er ook erg weinig over hem te vinden. Wat ik heb kunnen vinden beperkt zich tot het feit dat hij met blueszangeres Karen Lovely heeft samengewerkt en hij onlangs zijn tweede solo-cd heeft uitgebracht. Het eerste kwam in 2013 uit en was getiteld “Give It To Me”.

De tweede cd heet “Better Late Than No Time Soon”, wat inderdaad een juiste bewering is. Op de cd staan veertien door Griffie zelfgeschreven nummers, waarvan een in samenwerking met ene Walker en ene Smith. Hij wordt begeleid door een uitstekende band, bestaande uit Doug McAlister (bas), Mark Stever (drums), Michael Vannice (piano, orgal), Gordon Greenley (saxofoon) en Randy Scherer (trompet). Wat we horen zijn nummers, die prettig in het gehoor liggen en als soulvolle blues kunnen worden bestempeld. Vooral de blazers zorgen voor het soulvolle geluid. Griffie is een goed gitarist. Als zanger munt hij niet echt uit, maar hij heeft een warm geluid, waarmee hij zich in dit genre prima weet te redden. Mijn favoriete nummers zijn de swingende “I’m Not Like That” en “Ain’t Nobody Home” en de door gitaar en orgel gedomineerde instrumental “Up And At Em”.

Website: www.leonardgriffie.com

Reacties (2)

Tot enkele jaren geleden hadden de broers Denis en Ralph McKee op een enkel optreden na maar zelden met elkaar gespeeld. Hoewel muziek altijd een onderdeel van hun leven heeft uitgemaakt hebben zij toch hun eigen weg gevonden. Ralph, de oudste van de twee, ging rechten studeren en werd een prominent advocaat in Ann Arbor, en een talentvolle tennisspeler. De 11 jaar jongere Denis woont in Los Angeles en heeft de muziek als beroep gekozen. Door familieomstandigheden kwamen de broers na langere tijd samen en al snel zaten zij in de studio. Het resultaat ervan, de cd “Enjoy It While You Can” werd overal goed ontvangen.

Blijkbaar is dit goed bevallen, want nu is hun tweede cd, “Moon Over Montgomery” uitgekomen. En net als bij de eerste hebben zij een flinke groep muzikale vrienden bereid gevonden er aan mee te werken. Naast de al genoemde Denis (gitaren, Hammond B3, toetsen, bas en zang) en Ralph (bas, zang en lapsteel) horen we onder meer Bob Schultz (zang), Jeff Robinson (zang), Larry McCray (gitaar), Bobby West (toetsen) om er maar een paar te noemen. Van de zestien nummers zijn er veertien door de broers zelf geschreven. Muzikaal gezien zitten de heren tussen soul, blues en gospel. Het aanbod is gevarieerd, van ballads tot uptempo dansnummers, alles zit er in. Een prima opvolgers die helemaal in de lijn ligt van het debuutalbum.

Website: www.mckeebrothers.com

Reacties (2)

Het is een jubileumjaar voor Jan Willem Roy. In 1997 kwam zijn eerste album uit en nu, twintig jaar later, ziet zijn elfde plaat het licht. Deze cd, “A Room Full Of Strangers” genaamd bevat twaalf nummers, die zich allemaal bewegen in de stijl, die we van JW kennen: americana, een verzamelnaam voor muziek die put uit country, rock en blues.

Op de cd wordt JW Roy begeleid door zijn vaste band, The Royal Family, bestaande uit Roel Spanjer (toetsen), Cok van Vuuren (gitaar), Rob Wijtman (drums) en Judith Renkema (bas). Daarnaast horen we bijdragen van Michael Prins JWs broer Jeroen Roy, violist Joost van Es, Lea Kliphuis, Ilse Delange en de broers Arnout en Sander Brinks van Tangerine. “A Room Full Of Strangers” is een zeer persoonlijk album geworden, waar twee thema’s als rode draad doorheen lopen. Het is enerzijds een overdenking van waar hij nu staat in het leven en aan de andere een ode aan zijn vader, die tijdens de voorbereidingen van de cd kwam te overlijden. Muzikaal zit het allemaal goed in elkaar. Het varieert van ballads tot rauwere rootsachtige rock. Daar is niets mis mee. De kracht van het album zit hem juist in de teksten. Mooie nummers zijn voor mij “Blue Sunrise” en “Are You Ready”, die beiden gaan over waar men staat in het leven en het aandurven van veranderingen. Indruk maken op mij de nummers “Broke Brothers”, dat JW samen met zijn broer Jeroen zingt over het gevoel als de ouders zijn overleden, en “The Big Chief”, dat gaat over JWs overleden vader. Een prima cd.

Zie ook het interview dat ik vorige week met JW Roy had naar aanleiding van deze cd.

Website: www.jwroy.nl

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl