barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Laatste artikelen

Na zo’n twintig jaar de voorman te zijn  geweest van de bluesrock formatie Mud Dog, waarmee hij drie albums heeft gemaakt, heeft de Canadese zanger en gitarist Steve Sainas nu zijn eerste solo-cd uitgebracht. Hierop is hij een geheel andere richting is ingeslagen. De bluesrock heeft op “Simple As This” moeten plaatsmaken voor een meer akoestische, roots-achtige stijl, die nog steeds zwaar verankerd is in de blues. Hij wordt begeleid door drummer Kelly Stodola en bassist Chad Matthews, beiden muzikanten met brede ervaring.

De tien nummers op “Simple As This” zijn door Steve Sainas zelf geschreven. Het akoestische karakter van de cd nodigt de toehoorder uit om de nummers eens goed te beluisteren en dan valt op wat een goed tekstschrijver hij is. Daarnaast is hij een uitstekend gitarist en heeft hij een warm stemgeluid met een wat rauw randje. De teneur van het album ligt, naast enkele nummers over liefde, vooral bij de problemen in de huidige maatschappij. Maar het is niet allemaal duister en droevig, er klinkt ook hoop uit, zo lang we maar samenwerken. Nummers die mij vooral bevallen zijn het uptempo “Got Your Love” met invloeden uit zowel blues als jazz, de treurige ballad “So Alone” en het bijna zeven minuten lange “Rise Above”. Vooral het laatste nummer intrigeert en blijft spannend tot het eind toe.

Voor fans van de zogenaamde rootsrock is dit album zeker verplichte kost. En het kan geen kwaad als anderen er ook eens naar willen luisteren. Zeker een aanrader.

Website: www.stevesainas.ca

Reacties (1)

Tijdens zijn muzikale loopbaan van ruim 25 jaar heeft zanger Jimmy Zee een behoorlijke reputatie opgebouwd in zowel zijn thuisland Canada als de VS en Europa. Kenmerkend is zijn rauwe, raspende stemgeluid, die een jarenlang gebruik van whiskey en verblijf in rokerige kroegen doet vermoeden. De Jimmy Zee Band bestaat naast de al besproken naamgever uit Nadine States (zang), Miles Hill (bas), Joel Fountain (drums), Darryl Havers (toetsen), Harpdog Brown (harmonica) en Steve Hilliam (saxofoon).

Met “What You See Is What You Get” is onlangs zijn zesde cd verschenen. Naast de al genoemde bandleden horen als gasten nog Annabelle Chvostek (achtergrondzang), Terry Townson (trompet), Elliot Polsky (percussie) en Rick Threat (zang). Op het album staan tien door Jimmy Zee zelfgeschreven nummers. Het aanbod varieert van Deltablues tot bluesrock, terwijl ook invloeden van country niet worden geschuwd. Het klinkt grof, smerig, tot-aan-de-enkels-in-de-klei. Kortom, onvervalste downhome blues. Dat is meteen duidelijk vanaf de eerste tonen van de opener, titelnummer “What You See Is What You Get”. Nummers die extra vermelding verdienen zijn het rockende “I Ride Alone” en het aanstekelijke “My Old Lady Is A Freakshow”. Een fraaie afsluiter is de akoestische ballad “I’m No Good Without You”. Een prima cd.

Website: www.zeeblues.com

Reacties (1)

De Backtrack Blues Band komt uit Tampa Bay, Florida en is een van de oudste bands uit die staat. Opgericht in 1980 hebben zij het podium gedeeld met artiesten als Stevie Ray Vaughan, B.B. King, Albert Collins, Johnny Winter, Gregg Allman om er maar een paar te noemen. De band bestaat uit bassist Jeff ‘Stick’ Davis, zanger en mondharmonicaspeler Sonny Charles, leadgitarist Kid Royal, gitarist Little Johnny Walter en drummer Joe Bencomo. Ieder van hen is een specialist op hun gebied en samen vormen zij een team dat zijn gelijke niet kent.

Onlangs verscheen van hen het zesde album “Make My Home In Florida”, een dubbelpak met cd en dvd met opnamen van een optreden in het Palladium Theatre in St. Petersburg, Florida van 6 januari 2017. We horen negen nummers, waarvan vier van de hand van Sonny Charles, en vijf covers. De band brengt een combinatie van Chicago- en Texas-blues, zeer professioneel en met een overduidelijk speelplezier. Vooral dit laatste komt de spontaniteit ten goede. De drie begeleiders zorgen voor een stevig fundament, waarop Kid Royal en Sonny Charles kunnen bouwen. Royal neemt op twee nummers de zang waar, wat duidelijk maakt dat hij van hen beiden de wat mindere zanger is. Zijn gitaarwerk maakt dit echter weer goed. Sonny Charles is een goed zanger en uitstekende harmonicablazer in de traditie van de grote en kleine Walter. Volgens de hoestekst is er niet aan de opnamen gesleuteld, geen overdubs of andere fratsen. De geluidsopnamen zijn helder en de dvd geeft het optreden in hd-kwaliteit weer. Een prima cd en dvd van een uitstekende liveband, die het ongetwijfeld ook hier op de festivals goed zal doen. Welke promotor durft?

Website: www.backtrackbluesband.com

Reacties (2)

Als een soort van kerstcadeautje viel halverwege december de cd “Close To You” van Ronny Aagren & his Blues Gumbo bij mij op de deurmat. En een cadeautje was het zeker! De band bestaat nog niet zo lang – opgericht in april 2016 – maar voorman Ronny Aagren heeft al zo’n dertig jaar muzikale ervaring. Hij woont in Rælingen in Noorwegen en heeft in zowel zijn thuisland als internationaal gespeeld met Larsen Last Chance, the Harmophones, Billy C. Farlow en JT Lauritsen om er maar een paar te noemen.

Aagren, die zingt en gitaar speelt, heeft een kleine twee jaar geleden de Blues Gumbo opgericht, bestaande uit Alexander Andrè Johnsen (piano, orgel, zang), Roar Paulsberg (bas, zang) en Ole-Christian Rydland (drums, zang). In Noorwegen zijn de heren behoorlijk succesvol en nu is het eens tijd om de vleugels uit te slaan. “Close To You” is het eerste album van de band. We treffen er elf door Aagren geschreven nummers op aan. Wat we te horen krijgen is een portie uitstekende blues, zoals we die kennen uit de zuidelijke staten van de VS. Zogenaamde ‘down home’-blues van het wat stevigere soort vermengd met invloeden van southern rock en soul. De shuffle “Trying To Get Closer To You” toont meteen waar de band toe in staat is. Lekker swingend, een strak ritme, fel gitaarwerk en een soulvol stemgeluid. De band vergast de luisteraar op een variatie aan muziek, van blues, tot gospel (“Precious Lord”) en bluesrock (“After Midnight” en “A Question Of Time”). Mijn favorieten zijn de soulblues nummers “There Is Hope” en “Silence”.

De band heet Blues Gumbo en dat is precies wat we voorgeschoteld krijgen: een goed smakende variëteit aan muziek. Een heel prettige verrassing, een prima cd.

Website: https://www.facebook.com/RonnyAagrenAndHisBluesGumbo/

Reacties (2)

Het is alweer bijna zover, de 34e editie van de International Blues Challenge in Memphis. Als herinnering aan de editie van vorig jaar is door de Blues Foundation in samenwerking met promotor Frank Roszak een cd verschenen met live-opnamen van veertien finalisten. Op zich een interessante cd, want op een enkele artiest na zijn de meeste aan deze kant van de Atlantische Oceaan nog vrij onbekend. Een mooie wijze om ook met hen kennis te maken.

De aftrap wordt gedaan door de winnaar in de categorie ‘bands’: Dawn Tyler Watson met het gospelachtige “Shine On”.  De winnaar van de categorie ‘solo/duo’ Al Hill horen we met geweldig pianospel in “Don’t Dig Today”. Het is een zeer gevarieerde cd geworden. Bijna iedere variatie van blues is hier wel vertegenwoordigd, van countryblues tot bluesrock, soul, gospel en boogie. Het zit er allemaal bij. Een mooi overzicht om de eigentijdse artiesten te horen in alle vormen van dit ruim honderd jaar oude muziekgenre. Mijn persoonlijke favorieten zijn Brody Buster’s One Man Band, de countryblues van Felix Slim en Sugar Browns “Meet Me In The Country”.

Website: www.frankroszakpromotions.com

Reacties (2)

Het swingt, het rockt, het jumpt. Daar kwam ik al snel achter toen ik de nieuwe cd “Wow! Wow!” van de Rotterdamse formatie Dee’s Honeytones draaide. De band bestaat nu zo’n jaar of zes en heeft praktisch overal in Nederland opgetreden en ook de buurlanden mochten van hen al genieten. Het kwartet bestaat uit naamgever en bandleider Dee-Ann van den Berg (zang, piano, Hammondorgel, ritmegitaar), Mars van den Berg (contrabas), Pat Angel (gitaar) en René Klein (drums). In 2014 werd hun eerste cd “Hot Damn” uitgebracht, die onlangs is gevolgd door “Wow Wow”.

Dee’s Honeytones wordt ondersteund door de 44 Horns (Lodewijk Reijs op baritonsax en Tim Blonk op tenor- en altsax) en trompettist Marcel de Roode. Op “Wow! Wow!” staan twaalf nummers, waarvan er acht zelf zijn geschreven. Het is jumpblues, swing en R&B wat de klok slaat. Stil blijven zitten wordt dan echt een probleem, mocht je dat per se willen. Voor alle anderen is het gewoon een erg leuke en dansbare plaat. Mijn persoonlijke favorieten zijn het kwieke “Out Of My Mind” en het jazzy “Nine Kisses”. Prima werk.

Website : www.honeytones.nl

Reacties (2)

Gitarist Bobby Kyle heeft al een muzikale loopbaan van zo’n veertig jaar achter zich. Hij begeleidde onder meer Lonnie Mack, Eddie Kirkland en was acht jaar vast bandlid van Johnny Copeland, waarmee hij de hele wereld over toerde. Inmiddels is hij ook alweer jarenlang bezig als soloartiest en wordt hij ondersteund door zijn vaste band, The Administers. Met hen heeft hij een aantal soloalbums uitgebracht.

Nu is Bobby’s nieuwste cd “It’s My Life” uitgekomen met twaalf nummers, waarvan zes eigen composities en werk van zijn oude werkgevers Johnny Copeland en Eddie Kirkland. Ook hier wordt hij begeleid door the Administers, bestaande uit gitarist Joel Perry, bassist Everett Boyd en drummer Marc Copell. En verder doen nog wat gasten als Dave Keyes (toetsen) en Little Sammy Davis (harmonica), om er maar enkele te noemen, mee. We horen op de cd een mix van stevige blues en tegen blues aanleunende soul. Prima gemaakt, goed uitgevoerd. Een blazerssectie zorgt voor het soulgeluid. Kyle is een goed zanger met een rauw stemgeluid, dat goed bij dit genre past. Prima nummers zijn Copelands “Daily Bread”, waarin de beide gitaristen en pianist Keyes elkaar mooi aanvullen, “Lost And Found” dat door Kyle uitstekend wordt gezongen, en “Blood From A Stone”, waarin de hoofdrol is weggelegd voor de drie blazers. Een prima cd.

Website: www.bobbykyle.com

Reacties (2)

Erwin Java mag geen onbekende worden genoemd in de Nederlandse muziekwereld. Gitarist bij White Honey, Herman Brood’s Wild Romance, Cuby & the Blizzards en King Of The World. Daarnaast is hij sessiegitarist en producent, en medeoprichter en docent aan het Noorder Muziekinstituut in Groningen. In zijn hele carrière heeft Java zich dienstbaar aan anderen opgesteld. Dit weliswaar op een wijze die hem voldoende in de spotlight wist te brengen. En nu is het er eindelijk van gekomen en heeft Erwin Java zijn eerste solo-cd uitgebracht.

De tien nummers op “Keepin’ It Real…”, zoals deze is genoemd, bevat tien nummers die hem naar eigen zeggen iets hebben gedaan. Het zijn tien nummers uit de blues, jazz en soul, die worden gebracht op de wijze zoals we dat van Erwin kennen. Ondersteuning krijgt hij op zang van Tineke Schoemaker en Ralph de Jong, met daarnaast Marcel Wolthof (drums), Guus Strijbosch (bas), Bas Mulder (keyboard, piano), Tollak Ollestad (harmonica) en Hennie Dolsma (achtergrondzang). De cd begint met het oude jazznummer “Sweet Georgia Brown”, dat al is gespeeld door mensen als Louis Armstrong, Oscar Peterson, Ray Charles en vele anderen. De instrumentale versie op deze cd is een geheel eigen bluesversie van deze klassieker. Jimmy Reeds “High And Lonesome” is een slowblues waarin Ralph de Jongh de zang waarneemt. Tineke Schoemaker is vervolgens te horen in de mooie soulblues “Don’t Give Up On Me” en het Jimi Hendrix-nummer “Red House”. We horen Ralph weer in de slowblues versie van “I Put A Spell On You”, waarin Erwin halverwege excelleert in een lange gitaarsolo. Een tweede en derde Jimmy Reed-nummer volgen met “You Don’t Have To Go” en “Big Boss Man”. Een prachtige “Ain’t No Love In The Heart Of The City” wordt gevolgd door Sleepy John Estes’ “Divin’ Duck Blues”. Het laatste nummer in een instrumentale en soulvol gespeelde versie van het van Sam Cooke bekende “A Change Is Gonna Come”.

Een meer dan uitstekend album van deze Nederlandse meestergitarist. De cd wil op de een of andere manier maar niet uit de speler komen. Grote klasse.

Website: www.erwinjava.nl

Reacties (2)

De in New York gevestigde Mama SpanX bestaat nu zo’n jaar of twee en de band verenigt soul, rock, funk en pop in zich. Zangeres Nikki Armstrong en drummer Ben Beckley hebben de band rond zich verzameld. Naast hen bestaat deze uit Steve Johnson (gitaar), Harlan Spector (Hammond B3, piano, Moog), Steve Sadd (tenor-, sopraansax), Julie Sax (alt-, baritonsax, fluit), Russ Mullen (trompet, trombone) en David Abercrombie (6-snarige basgitaar). Allen hebben een gedegen muziekopleiding en/of jarenlange muzikale ervaring. Een goede opleiding of ervaring is niet genoeg om een echt band te vormen. En daar is dit achttal prima in geslaagd.

“State Of Groove” is de eerste cd die de band heeft uitgebracht. Er staan negen nummers op, waarvan acht originals. De enige cover is “Alligator Boogaloo”, een oude hit uit 1967 van jazzsaxofonist Lou Donaldson. Het eerste nummer “Rocket” geeft meteen aan waar de band voor staat, namelijk stevig rockende en swingende funk. Nikki Armstrong heeft een dijk van een stem – zij is wel vergeleken als een mix van Tina Turner, Bonnie Raitt, Gladys Knight en Janis Joplin – waarmee zij van begin tot eind de aandacht vasthoudt. En dit swingende karakter blijft tot de laatste tonen van de cd behouden. De muziek is stevig verankerd in de 70er jaren soul en funk á la Sly & the Family Stone en James Brown. Het is in ieder geval niet makkelijk om stil te blijven zitten. Een leuk detail zijn het geluid van een platenspeler aan het begin en einde van de cd. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn “Wrong Side Of The Garden” met het bluesachtige gitaarspel van Steve Johnson, en het rockende “Being Beautiful”.

Website: www.mamaspanx.com

Reacties (2)

In april 2016 begon Pennyleen Krebbers met een crowdfundingsactie, waarmee ze binnen korte tijd voldoende geld bijeen kreeg om haar nieuwe cd te financieren. Die cd komt in de loop van 2018 uit en nu is als voorproefje de single “Help Me” verschenen.

Deze single is geproduceerd door Gabriël Peeters en het betreft een duet met Mark Lennon, de zanger van de Amerikaanse countryrockband Venice.  In het nummer “Help Me” wordt een relatiecrisis en daaropvolgende breuk bezongen. PennyLeen schrijft haar nummers uit eigen ervaring en “Help Me” kan worden beschouwd als een gebeurtenis die dicht bij haar staat. Dat maakt het nummer zo eerlijk. Muzikaal ligt het goed in het gehoor en de stemmen van PennyLeen en Mark vullen elkaar mooi aan. “Help Me” is een mooie smaakmaker en het maakt mij nieuwsgierig naar de rest van het album.

De cd “Still Waters/Savage Waves” wordt op 18 februari a.s. uitgebracht.

Website: www.pennyleen.nl

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl