barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
 




























































Reacties

Rockende ritmes, swingende blazers, spetterend gitaarwerk, deze cd heeft alles wat je verwacht van de soulblues. De Canadese André Bisson heeft onlangs met “Left With The Blues” zijn zesde cd uitgebracht. Hij zorgt zelf voor zang, gitaar en piano en wordt ondersteund door saxofonist Bil Holinaty, trompettist Loretta Hale, bassist Kevin Beeby and drummer Glenn Paul. Met zijn vijven vormen zij een uiterst hechte groep.

Van de tien songs zijn er negen door Bisson zelf geschreven. Wat stijl betreft is het duidelijk blues met een ondertoon van soul en gospel. De nummers zitten prima in elkaar en zijn met hoorbaar speelplezier opgenomen. Mijn favorieten zijn “Deepest Kind Of Mean” met hulp van harmonicaman Jerome Godboo, en de slowblues “Ordinary Day”.

Kortom, een prima album van deze getalenteerde Canadees. Absoluut waard om gehoord te worden.

Website: www.andrebisson.ca

Reacties (1)
Deze cd is al enige tijd uit, maar toch vond ik hem waardevol genoeg om hem nog te recenseren. Het is inmiddels al de elfde van deze uit Hildesheim, Duitsland afkomstige band, die is gevormd rond de gebroeders Arlt. Michael (zang, harmonica) en Andreas (gitaar, zang) zijn duidelijk de spil van de band, die verder bestaat uit toetsenist Dennis Koeckstadt, bassist Henning Hauerken en drummer Bernhard Egger.
B.B. & The Blues Shacks was een graag geziene gast in de Downtown Bluesclub in Hamburg, waar ik ze regelmatig met veel plezier heb zien optreden. De band speelt, zoals het zelf noemen, retro-blues. Eigenlijk een combinatie van jumpblues en rock 'n roll, kortom authentiek swingende blues.
Specifiek was altijd de combinatie van gitaar en harmonica, maar laatstgenoemd instrument heeft op dit album een wat minder prominente plaats gekregen. Deze cd is opgenomen in de Londense Toe Rag studio, vandaar de toepasselijke naam “London Days”.
 
Meteen met het eerste nummer “Real Good Times” laat de band horen welke richting het opgaat. Lekkere swingende uptempo blues dat goed soulvol wordt gezongen door Michael. Dat hij over een mooie soulstem beschikt laat hij in “Just You” nog eens goed horen. En dat broer Andreas een van de smaakvolste gitaristen van Europa is laat hij nog eens goed horen op “Fools Getting Stronger”.
Het album is een goede mix van covers en eigen werk en, zoals we van hen gewend zijn, gestoeld op de naoorlogse stadsblues. Dit album is voor mij een stap vooruit en ik denk dat deze band nog vele jaren meekan.
 
Lees meer...   (2 reacties)

Bacon Fat Louis is een bluesduo uit de Salland (Overijssel), bestaand uit zanger/gitarist Bo Hudson en drummer/percussionist Sandy 'Slim' Sticks. na jarenlang in diverse bands te hebben gespeeld hebben Hudson en Sticks het plan opgevat de blues in zijn meest pure vorm te spelen op meest zelfgemaakte instrumenten. Het slagwerk wordt aangevuld met potten en pannen, flessen en alles wat zich laat betimmeren en Bo speelt meestal op zelfgemaakte driesnarige Cigarbox gitaren.

De debuut-cd bestaat uit twaalf songs, waarvan er tien zelf zijn geschreven. De andere twee zijn van de hand van Mississippi Fred McDowell en Jimi Hendrix. Wat we te horen krijgen is een combinatie van R.L. Burnside en Seasick Steve, maar getrokken uit de Hollandse klei. Rauwe opzwepende muziek met weinig middelen op de plaat gezet. Voor de broodnodige variatie is ook gezorgd. Het is niet allemaal rauw en ruig, maar we krijgen gelegenheid even op adem te komen bij songs als de countryachtige ballad "Oh Johanna". Deze klinkt live opgenomen met S.G.J. Epskamp, die voor de tweede stem zorgt. Voor nog een aantal songs worden hij en S. Pierik als achtergrondzangers ingezet. Dan wordt er weer een aantal songs  ruig de boogie gespeeld tot de eerste cover, Mississippi Fred McDowells "You Gotta Move", een akoestische blues waarop het duo ondersteuning krijgt van de al genoemde Epskamp en drummer A. Mincha. Ook "Man From The Country" is er een om even adem te halen. Als laatste krijgen we een bonustrack te horen met de eenvoudige naam "Bonus Track", waarop de cd op passende - dus stampende en ruige - wijze wordt uitgeluid.

BarnOwlBlues vindt: een hele leuke cd. Zeker voor liefhebbers van pure en eerlijke blues zonder franjes en tierelantijnen is dit een aanrader.

Reacties

Eind 2013 zijn Bo Hudson en Sandy Slim Sticks onder de naam Bacon Fat Louis begonnen als duo. Na de toetreding van Hokey Bellamore gaat de band als trio door het leven. Het debuutalbum werd goed ontvangen en inmiddels is een conceptalbum gepland.

Als tussendoortje is een EP verschenen met de titel “Live”. Vijf nummers, die laten horen waar Bacon Fat Louis live toe in staat is. En dat is niet gering. Vier nummers zijn eigen composities. De opener en enige cover, Bukka White’s “Shake Em On Down”, swingt en rockt als geen ander. Het gaat er wat rustiger aan toe op “Stagguh Lee”, maar daarna gaat de versnelling er weer op. Een fraai visitekaartje, dat een goede indruk geeft van het kunnen van de band.

Website: www.baconfatlouis.nl

Reacties (1)

Bad Brad & The Fat Cats is een trio jonge bluesmuzikanten uit de staat Colorado. De band bestaat uit naamgever Brad Strivers (zang, gitaar), Alec Strivers (drums) en Nic Clark (mondharmonica). Onlangs is hun tweede cd, "Take A Walk With Me", uitgebracht, waarop zij nog aanvullende hulp hebben gekregen van Lionel Young (slide gitaar), Dwight Carrier (accordeon), Gregg Mackenzie (harmonica), Bill Shannon (bas) & Alissa Chesis (bas). Het trio beschikt over een enorm talent en zij weet de luisteraar van begin tot eind te boeien.

Het album bestaat uit dertien door Brad geschreven songs, die zich allemaal binnen het rockende bluesstramien bewegen. De Texasblues is de rode draad, die begint met "Take A Walk With Me" en via boogies als 'Ego Trip", shuffles als "Take It Easy", slowblues als "Lucky Man" en een surfrocker als "UMA" worden we steeds naar deze stijl teruggevoerd. Mijn persoonlijke favorieten zijn  de al genoemde "Lucky Man" en het jagende "Man On The Move". Brad heeft een prettige stem, die absoluut niet bij zijn leeftijd (23 jaar!) past, en hij heeft een geweldige gitaartechniek. Nic is een uitstekende harmonicablazer en Alec geeft een prima backing. 

BarnOwlBlues vindt, ondanks wat steeds wordt beweerd is deze cd het zoveelste bewijs dat de blues nog steeds niet dood is. Bad Brad & The Fats Cats is een frisse verschijning en mede met hun inzet kan de blues nog jaren vooruit. Met het gevarieerde aanbod van blues en boogie is er voor iedereen wel wat te genieten.

www.fatcatsofficial.com

Reacties (1)

Treurigheid, melodrama, problemen, het zijn zaken waar de blues over het algemeen mee in verbinding worden gebracht. Humor en blues schijnt niet voor de hand te liggen, ondanks de talloze voorbeelden die er vanaf het ontstaan van de blues zijn. Iemand die al ruim 30 jaar lang blues en humor combineert is Chris Barnes, zanger, acteur, komiek en schrijver. Bad News Barnes is de naam waaronder hij deze missie uitvoert.

Op het onlangs verschenen “90 Proof Truth” bewijst hij met een cd en dvd dat blues en humor zeker samen gaan. Muzikaal gezien zit het wel snor. Maar wat wil je met bandleden die het vak hebben geleerd bij de Blues Brothers, Blood Sweat & Tears, Frank Zappa, Paul Butterfield om er maar een paar te noemen. Een van de bandleden is Dana Fuchs. En dan heb je heel wat in huis. Barnes zelf is uitgerust met een rauwe bluesstem, blaast een flinke partij harmonica en heeft het talent om uitstekende humoristische en maatschappijkritische teksten te schrijven. Fraaie voorbeelden van humor en blues zijn “America Needs A Queen”, “Post Op Transgender” en “Hungry And Horny”. Een mooi voorbeeld van betrokkenheid is “Westboro Baptist Church”, over een kerk die zich heeft uitgesproken tegen homoseksualiteit. De cd wordt vergezeld van een live-dvd.

Een uitstekend album met prachtige en leuke blues. Van zeer hoge klasse.

Website: www.chrisbarnesnyc.com

Reacties (1)

The Balkun Brothers, een uit Connecticut afkomstig trio, zet met “RedRova” een stevige stap in de wereld van de stevige bluesrock. De band, bestaand uit de broers Steve (zang, gitaar) en Nick Balkun (drums, zang) en bassist Caleb Battersby, bestaat sinds 2010 en hebben onlangs hun eerste album uitgebracht.

Door het vele optreden (in 2014 zelfs bijna 200 keer) heeft de band zich ontwikkelt tot een hechte eenheid. De twaalf songs hebben hun basis in de stevige blues met zo links en rechts wat uitstapjes naar de progrock of psychedelische muziek. De muziek geeft een live-gevoel weer zonder trucs, overdubs e.d. Iets wat de beleving van het album geheel ten goede komt. De beste songs zijn naar mijn mening “Too Damn Long” en het schitterende “Sally Blues”.

Een band om in de gaten te houden. En als zij weer eens deze kant opkomen…. Ga erheen. Een aanrader.

Website: www.balkunmusic.com


Reacties (2)

Het overlijden van Rory Gallagher in 1995 was voor de bluesrock in het algemeen en zijn fans in het bijzonder een grote klap. Gelukkig wordt de herinnering aan hem levendig gehouden door de regelmatige (her)uitgaven van zijn werk en ook door de vele Tribute-bands. En de herinnering wordt het best levend gehouden door twee oud-leden van Rory's band: bassist Gerry McAvoy en drummer Ted McKenna. In 2011 ontstond deze band met de Nederlander Marcel Scherpenzeel op gitaar en als zanger.

Onlangs verscheen de cd/dvd "Too Much Is Not Enough". Het cd-gedeelte is een EP met zeven songs, waarvan er zes door de band zelf zijn geschreven en een is een cover van Gallagher. De muziek is goede afspiegeling van dat wat we van Rory Gallagher. Gewoon eerlijke rauwe bluesrock zonder al te veel opsmuk met als uitzondering het wat tegen Southern Rock aanleunende "I Don't Cry" en de Gallagher-cover "If I Had A Reason", dat weer een beetje countryachtig aandoet.

Het tweede deel van het album is een dvd met concertregistratie van 30 april 2013 uit het Duitse Remchingen. De band is in topvorm met een rustig, maar secuur meppende McKenna aan de basis, een McAvoy, die het publiek steeds opnieuw opzweept en het prima naar zijn zin heeft, en het geweldig spelende Scherpenzeel. De band werkt zonder enige rustpauze door elf Gallagher-klassiekers als "Bought & Sold", "Laundromat" en "Tatoo'd Lady" en zetten een prima set neer.

Voor iedere fan van Gallaghers muziek is dit album een aanrader. Te meer vanwege de zes eigen nummers die op de EP zijn verschenen

www.bandoffriends.eu

Reacties

Voor wie het nog niet weet of voor hen die de afgelopen jaren onder een steen hebben geleefd, de Band of Friends is enkele jaren geleden opgericht door ex-Rory Gallagher leden Gerry McAvoy en Ted McKenna, aangevuld met de Nederlandse gitarist en zanger Marcel Scherpenzeel. Zwaartepunt van hun optredens was de muziek van Rory Gallagher levend te houden. Maar Band of Friends is meer dan een coverband. Daar zorgt de klasse van de individuele muzikanten wel voor. Bovendien heeft Marcel een geheel eigen stijl en zorgt zijn inbreng voor een eigen gezicht van de band. In 2013 werd de cd/dvd “Too Much Is Not Enough” uitgebracht met op de cd uitsluitend eigen werk.

Onlangs is de tweede van de band verschenen, waar geen enkel nummer van Rory Gallagher meer op staat. De enige cover is een bewerking van Frankie Millers “A Sense Of Freedom”, de overige tien nummers zijn van de hand van de drie heren zelf. Wat we te horen krijgen is uiteraard stevige bluesrock, wat meer losgeweekt van de Gallagher-stijl, waardoor de cd meer eigen smoel heeft gekregen. Het stevige drumwerk van McKenna en de pompende bas van McAvoy houden de boel strak, terwijl Scherpenzeel voor het vuurwerk zorgt. Mijn favoriete nummers zijn “A Sense Of Freedom” en “Wanna Be Next To You”, beiden met prima gitaarwerk, en de afsluiter, het akoestisch folk-achtige “King Of The Street”. Gewoon een fijne bluesrock-cd.

Website: www.bandoffriends.eu

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl