barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

The Balkun Brothers, een uit Connecticut afkomstig trio, zet met “RedRova” een stevige stap in de wereld van de stevige bluesrock. De band, bestaand uit de broers Steve (zang, gitaar) en Nick Balkun (drums, zang) en bassist Caleb Battersby, bestaat sinds 2010 en hebben onlangs hun eerste album uitgebracht.

Door het vele optreden (in 2014 zelfs bijna 200 keer) heeft de band zich ontwikkelt tot een hechte eenheid. De twaalf songs hebben hun basis in de stevige blues met zo links en rechts wat uitstapjes naar de progrock of psychedelische muziek. De muziek geeft een live-gevoel weer zonder trucs, overdubs e.d. Iets wat de beleving van het album geheel ten goede komt. De beste songs zijn naar mijn mening “Too Damn Long” en het schitterende “Sally Blues”.

Een band om in de gaten te houden. En als zij weer eens deze kant opkomen…. Ga erheen. Een aanrader.

Website: www.balkunmusic.com


Reacties (2)

Het overlijden van Rory Gallagher in 1995 was voor de bluesrock in het algemeen en zijn fans in het bijzonder een grote klap. Gelukkig wordt de herinnering aan hem levendig gehouden door de regelmatige (her)uitgaven van zijn werk en ook door de vele Tribute-bands. En de herinnering wordt het best levend gehouden door twee oud-leden van Rory's band: bassist Gerry McAvoy en drummer Ted McKenna. In 2011 ontstond deze band met de Nederlander Marcel Scherpenzeel op gitaar en als zanger.

Onlangs verscheen de cd/dvd "Too Much Is Not Enough". Het cd-gedeelte is een EP met zeven songs, waarvan er zes door de band zelf zijn geschreven en een is een cover van Gallagher. De muziek is goede afspiegeling van dat wat we van Rory Gallagher. Gewoon eerlijke rauwe bluesrock zonder al te veel opsmuk met als uitzondering het wat tegen Southern Rock aanleunende "I Don't Cry" en de Gallagher-cover "If I Had A Reason", dat weer een beetje countryachtig aandoet.

Het tweede deel van het album is een dvd met concertregistratie van 30 april 2013 uit het Duitse Remchingen. De band is in topvorm met een rustig, maar secuur meppende McKenna aan de basis, een McAvoy, die het publiek steeds opnieuw opzweept en het prima naar zijn zin heeft, en het geweldig spelende Scherpenzeel. De band werkt zonder enige rustpauze door elf Gallagher-klassiekers als "Bought & Sold", "Laundromat" en "Tatoo'd Lady" en zetten een prima set neer.

Voor iedere fan van Gallaghers muziek is dit album een aanrader. Te meer vanwege de zes eigen nummers die op de EP zijn verschenen

www.bandoffriends.eu

Reacties

Voor wie het nog niet weet of voor hen die de afgelopen jaren onder een steen hebben geleefd, de Band of Friends is enkele jaren geleden opgericht door ex-Rory Gallagher leden Gerry McAvoy en Ted McKenna, aangevuld met de Nederlandse gitarist en zanger Marcel Scherpenzeel. Zwaartepunt van hun optredens was de muziek van Rory Gallagher levend te houden. Maar Band of Friends is meer dan een coverband. Daar zorgt de klasse van de individuele muzikanten wel voor. Bovendien heeft Marcel een geheel eigen stijl en zorgt zijn inbreng voor een eigen gezicht van de band. In 2013 werd de cd/dvd “Too Much Is Not Enough” uitgebracht met op de cd uitsluitend eigen werk.

Onlangs is de tweede van de band verschenen, waar geen enkel nummer van Rory Gallagher meer op staat. De enige cover is een bewerking van Frankie Millers “A Sense Of Freedom”, de overige tien nummers zijn van de hand van de drie heren zelf. Wat we te horen krijgen is uiteraard stevige bluesrock, wat meer losgeweekt van de Gallagher-stijl, waardoor de cd meer eigen smoel heeft gekregen. Het stevige drumwerk van McKenna en de pompende bas van McAvoy houden de boel strak, terwijl Scherpenzeel voor het vuurwerk zorgt. Mijn favoriete nummers zijn “A Sense Of Freedom” en “Wanna Be Next To You”, beiden met prima gitaarwerk, en de afsluiter, het akoestisch folk-achtige “King Of The Street”. Gewoon een fijne bluesrock-cd.

Website: www.bandoffriends.eu

Reacties (2)

Met een onderbreking van een aantal jaren kan Barrelhouse terugkijken op een carrière van ruim veertig jaar. In 1974 is de band opgericht uit de restanten van de Oscar Benton Blues Band en al snel bouwden zij een reputatie op als uitstekende liveband. En nog steeds weten deze door de wol geverfde muzikanten een opwindende show te geven.

Onlangs verscheen de cd “Almost There” met als subtitel ‘it might be just around the corner what you are looking for’, een thema over hoop, dat in een aantal zelfgeschreven nummers om de hoek komt kijken. Met producer Erik Schurman heeft de band de cd live in de studio opgenomen, wat het spontane karakter van de nummers ten goede is gekomen. Van de twaalf nummers zijn zes eigen composities. Het van Ike Turner bekende “Don’t Hold Your Breath” maakt van de covers het meeste indruk op mij. Buiten dat ze een uitstekende (live)band zijn ligt de kracht van Barrelhouse ook bij de eigen composities. Nummers van Tineke Schoemaker als “I Wish I Could Pray”, dat gaat over het overlijden van een vriend, en “Lonely Together” over de verwerking van haar scheiding geven dit een persoonlijk tintje. Wat stijl betreft biedt de cd een fraaie variatie van uptempo rockende nummers en ingetogen ballads.

Met “Almost There” toont Barrelhouse aan nog steeds bij de beste Nederlandse bluesbands te behoren; één die  ook makkelijk internationaal overeind blijft. Een prima album.

Website: www.barrelhouse.nl


Reacties (1)

Zowel Beth Hart als Joe Bonamassa hebben succesvolle solocarrières, maar na een eerste samenwerking in 2011 beviel dit beiden kennelijk zo goed dat zij elkaar zo af en toe eens opzoeken. Het eerste resultaat van die samenwerking is de cd "Don't Explain", in 2013 gevolgd door "Seesaw". Ook live gaat die samenwerking uitstekend, zoals uit de concertregistratie "Live In Amsterdam" blijkt.

Het dubbelalbum bestaat uit 21 songs die op 29 en 30 april 2013 zijn opgenomen in ons hoofdstedelijke Carré. Zij worden begeleid door een uitstekende band, bestaande uit tweede gitarist Blondie Chaplin , bassist Carmine Rojas, drummer Anton Fig en een blazerssectie met trompettist Lee Thornburg en saxofonist Ron Dziubla. Beth Hart is een uitstekende zangeres, die hier goed op dreef is. Zij kan zowel schreeuwen als Janis Joplin en mooi ingetogen zingen als Billie Holiday. En ook Joe Bonamassa geeft zich helemaal met vurige licks, heldere solo's en smaakvol gitaarwerk.

Af en toe gaat het dak eraf in songs als "Nutbush City Limits" en "I'd Rather Go Blind", maar ze krijgen ook het publiek muisstil met de vertolking van de Billy Holiday-klassieker "Strange Fruit".

BarnOwlBlues vindt dit een fantastisch live-album van twee topartiesten. Een absolute aanrader.

Reacties

Met hun tweede samenwerking brengen gitarist Joe Bonamassa en zangeres Beth Hart een ode aan de oorsprong van de soul. Bonamassa's veelzijdigheid komt wederom tot uiting; of hij zich nu stort op blues, hardrock, bluesrock of, zoals hier, soul, hij kan gewoon alles. En Beth Harts stem met het markante vibrato kan ook op al die muziekstijlen worden losgelaten.

Het duo heeft op "Seesaw" elf klassiekers bewerkt en er een mooie eigen en respectvolle versie van gemaakt. Of het nu Ike & Tina's stampende "Nutbush City Limits" of de zoete ballad "A Sunday Kind Of Love" van Etta James is, het is allemaal prima gedaan. Beth Hart kan heel mooi en ingetogen zingen, maar ook brullen als een leeuw en Bonamassa dans er omheen met zijn gitaar. Persoonlijke heb ik altijd moeite als Billie Holiday's "Strange Fruit" door een blanke vrouw wordt vertolkt, maar deze versie is heel respectvol, al bereikt het niet de beklemmende sfeer van het origineel. Nummers die ik nog apart wil noemen zijn Al Koopers ballad "I Love You More Than You'll Ever Know" en "Miss Lady" met geweldig gitaarwerk van Bonamassa.

Net als op hun eerste samenwerking "Don't Explain" van twee jaar geleden completeren beiden elkaar prima. Een prima formule en ik zou er niet vreemd van opkijken als dit in de toekomst nogmaals wordt opgepakt.

Reacties

De uit 's-Hertogenbosch afkomstige Bo Brocken heeft toegelegd op de akoestische bluesstijl van de dertiger tot vijftiger jaren. Als Big Bo speelt hij eigen nummers in deze stijl en vertolkt hij bluesklassiekers van grote namen als Charley Patton, Skip James, Muddy Waters en Robert Johnson om er maar een paar te noemen.

Op zijn album “Traveling Riverside”, vernoemd naar de reis langs de Mississippi die hij in 2011 maakte, vertolkt Bo vijftien bluesklassiekers van, naast de al eerder genoemde heren, Brownie McGhee/Sonny Terry, Blind Willie McTell, Lead Belly en nog een paar. Bo weet in diverse stijlen te spelen, zodat hij de nummers in hun oorspronkelijk jasje vertolkt. Hij trapt echter niet in de valkuil te veel als de betreffende artiest te willen klinken. De eigen inbreng is wat dat betreft precies goed. Op het album is Bo grotendeels alleen te horen; hij speelt diverse gitaren, hihatt, basdrums en harmonica. Op drie nummers wordt hij ter zijde gestaan door harmonicaman Ruurd van der Vegt.

Het resultaat is een prima album geworden met een mooie diversiteit aan originele bluesstijlen, zoals Deltablues, Rags, Mississippi Hill Blues en Piedmont blues. Kortom, een zeer fraai eerbetoon aan de blueshelden van weleer.

Website: www.bobrocken.nl

Reacties (1)

In 2012 besloten vier rock ‘n roll- en rockabillyfans uit Wetteren (Oost-Vlaanderen) een band op te richten. De Big Time Bossmen was geboren. Langzamerhand snoven de heren ook aan blues, swamprock en soul en in 2016 doken zij samen met Walter Broes de studio in. Het resultaat hiervan ligt nu in de winkels in de vorm van de cd “Working On A Plan”. De band bestaat uit David Bauwens alias Dick Hardy (zang, harmonica), Piet Vercauteren (gitaar), Bruno Dierick (staande bas) en Rien Gees (drums).

Op de cd twaalf staan eigen nummers en een cover (Ruth Browns “5-10-15 Hours”). Als gastmuzikanten doen Pieter Akkermans (Hammond), Dirk Naessens (fiddle) en Dirk Lekenne (slidegitaar) mee. De stijl van de heren is onmiskenbaar rockabilly en rock ’n roll, maar uitstapjes naar rock en blues worden niet geschuwd. Op deze manier is een leuke cd ontstaan met een gevarieerd aanbod.  Rockabilly en rock ’n roll zijn ook de nummers waarmee de cd wordt geopend, “Make My Way” en “Baby What’s Wrong”. En dat blijft de rode draad, zoals in “Wouldn’t That Be Great” en “Take No Prisoners”. De uitstapjes worden gedaan met het stevig rockende “The Last Fuck”, western swing in “Big Time Bossman” en de blues in “Damn You Woman”.

Een erg leuke cd, waarmee de verwachting wordt gecreëerd dat de heren live best een feestje kunnen bouwen.

Website: https://nl-nl.facebook.com/bigtimebossmen/

Reacties (2)

Comebacks komen in de blues wel vaker voor. Legendarisch zijn de oude bluesartiesten als Son House, Mississippi John Hurt, Skip James en vele anderen die in de dertiger jaren platen opnamen en toen in de vergetelheid raakten. Pas nadat ze in de zestiger jaren door veelal blanke bluesfans waren herontdekt en weer gingen opnemen hadden ze nog een fraaie oude dag. Je zou denken dat dit niet meer voorkomt, maar niets is minder waar. Er zijn nog steeds artiesten die in de zeventiger jaren actief waren en nu buiten de belangstelling staan. Een van hen is de bijna 70 jarige Bill Blue. In de zeventiger jaren deelde hij het podium met ZZ Top, Allman Brothers Band, Albert King, Johnny Winter en hij maakte deel uit van de band van Arthur 'Big Boy' Crudup. Na diens dood toerde hij geruime tijd met de Bill Blue Band over de wereld tot hij zich zo'n dertig jaar geleden in de Florida Keys vestigde en er niet meer weg ging.

Lokaal bleef hij nog muzikaal actief, maar daar bleef het op. Tot de Engelse muziekproducent Ian Shaw zich er ook vestigde en hij Bill zag. Hij wist hem over te halen weer de studio in te gaan en het resultaat "Mojolation" is nu uitgekomen. Bill wordt bijgestaan door een aantal vrienden, waaronder drummer Richard Crooks, die heeft gewerkt met Bob Dylan, Paul Simon en Leonard Cohen en de Engelse gitarist Matt Backer, die heeft gespeeld met Steve Winwood, Joe Cocker, Emmylou Harris en ook Julian Lennons bandleider was. Verder doen  nog de gitaristen Michael McAdams (v/h Reba McEntire) en Larry Baeder en als blazers de Funk In The Middle Horns mee.

Het merendeel van de songs is uptempo en rauwe pure r&b. Bill speelt een geweldige partij gitaar en heeft een stem alsof hij iedere dag grint eet in plaats van cornflakes. Dat is meteen bij de openingstrack "It's Gotta Change" duidelijk. Rauwer en puurder komen ze niet. Rauwe stem, rauwe gitaar en een slide die door merg en been gaat. Ook songs als "Guitar Whore" en "Who Let That Stranger In?" hebben eenzelfde overweldigende impact.  Down-to-earth met fantastisch gitaarwerk, wat wil een bluesfan nog meer. Alleen in de klassieker "Poor Boy Blues" en het wat rustigere "I Ain't From Mississippi" wordt wat gas teruggenomen. Denk niet dat het dan zoetsappig en lieflijk wordt. Nee, niets van dit alles, het blijft rauw en puur, maar dan  gewoon wat rustiger. De uitsmijter "On The Road For Big Boy" wordt nog eens gas gegeven en laat Bill grandioos slidewerk horen met opwindend blazersgeweld op de achtergrond.

BarnOwlBlues vindt: van het begin tot het einde een album vol met energieke rauwe en eerlijk blues. Dank aan producer Ian Shaw die dit juweel weer uit de vergetelheid wist te halen.

Reacties (2)

Er vallen bij mij vaak  cd’s op de deurmat. Cd’s die leuk of minder leuk, goed of minder goed zijn. En zo af en toe is er een bij waar je meteen recht overeind van gaat zitten, die de aandacht van begin tot eind vasthoudt. Zo’n cd is “I Can’t Change” van Billy the Kid & the Regulators. Het is een zesmansformatie uit Pittsburgh rond zanger/gitarist Billy Evanochko. De rest van de band wordt gevormd door de gitaristen Jon Vallecorsa en James Dougherty, bassist Arnold Stagger, drummer Brian Edwards en toetsenspeler Ublai Bey. Het een en ander wordt dan nog gecompleteerd door een aantal gastmuzikanten.

Het album “I Can’t Change” bevat tien songs, waarvan zes eigen composities. Wat stijl betreft is de basis blues, maar dan van de soort die zwaar tegen soul en funk aanleunt. De songs zijn van een zeer hoog niveau, het swingt, het grijpt je, het heeft alles wat je van soulblues verwacht. Stuk voor stuk prachtige nummers, waarvan ik als favorieten kies voor “Who”, dat we kennen van Little Walter, en het swingende “I Can’t Change”.

Een meer dan uitstekend album, die het zeker verdiend om gehoord te worden. Topklasse.

Website: www.billythekidband.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl