barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Treurigheid, melodrama, problemen, het zijn zaken waar de blues over het algemeen mee in verbinding worden gebracht. Humor en blues schijnt niet voor de hand te liggen, ondanks de talloze voorbeelden die er vanaf het ontstaan van de blues zijn. Iemand die al ruim 30 jaar lang blues en humor combineert is Chris Barnes, zanger, acteur, komiek en schrijver. Bad News Barnes is de naam waaronder hij deze missie uitvoert.

Op het onlangs verschenen “90 Proof Truth” bewijst hij met een cd en dvd dat blues en humor zeker samen gaan. Muzikaal gezien zit het wel snor. Maar wat wil je met bandleden die het vak hebben geleerd bij de Blues Brothers, Blood Sweat & Tears, Frank Zappa, Paul Butterfield om er maar een paar te noemen. Een van de bandleden is Dana Fuchs. En dan heb je heel wat in huis. Barnes zelf is uitgerust met een rauwe bluesstem, blaast een flinke partij harmonica en heeft het talent om uitstekende humoristische en maatschappijkritische teksten te schrijven. Fraaie voorbeelden van humor en blues zijn “America Needs A Queen”, “Post Op Transgender” en “Hungry And Horny”. Een mooi voorbeeld van betrokkenheid is “Westboro Baptist Church”, over een kerk die zich heeft uitgesproken tegen homoseksualiteit. De cd wordt vergezeld van een live-dvd.

Een uitstekend album met prachtige en leuke blues. Van zeer hoge klasse.

Website: www.chrisbarnesnyc.com

Reacties (1)

The Balkun Brothers, een uit Connecticut afkomstig trio, zet met “RedRova” een stevige stap in de wereld van de stevige bluesrock. De band, bestaand uit de broers Steve (zang, gitaar) en Nick Balkun (drums, zang) en bassist Caleb Battersby, bestaat sinds 2010 en hebben onlangs hun eerste album uitgebracht.

Door het vele optreden (in 2014 zelfs bijna 200 keer) heeft de band zich ontwikkelt tot een hechte eenheid. De twaalf songs hebben hun basis in de stevige blues met zo links en rechts wat uitstapjes naar de progrock of psychedelische muziek. De muziek geeft een live-gevoel weer zonder trucs, overdubs e.d. Iets wat de beleving van het album geheel ten goede komt. De beste songs zijn naar mijn mening “Too Damn Long” en het schitterende “Sally Blues”.

Een band om in de gaten te houden. En als zij weer eens deze kant opkomen…. Ga erheen. Een aanrader.

Website: www.balkunmusic.com


Reacties (2)

Het overlijden van Rory Gallagher in 1995 was voor de bluesrock in het algemeen en zijn fans in het bijzonder een grote klap. Gelukkig wordt de herinnering aan hem levendig gehouden door de regelmatige (her)uitgaven van zijn werk en ook door de vele Tribute-bands. En de herinnering wordt het best levend gehouden door twee oud-leden van Rory's band: bassist Gerry McAvoy en drummer Ted McKenna. In 2011 ontstond deze band met de Nederlander Marcel Scherpenzeel op gitaar en als zanger.

Onlangs verscheen de cd/dvd "Too Much Is Not Enough". Het cd-gedeelte is een EP met zeven songs, waarvan er zes door de band zelf zijn geschreven en een is een cover van Gallagher. De muziek is goede afspiegeling van dat wat we van Rory Gallagher. Gewoon eerlijke rauwe bluesrock zonder al te veel opsmuk met als uitzondering het wat tegen Southern Rock aanleunende "I Don't Cry" en de Gallagher-cover "If I Had A Reason", dat weer een beetje countryachtig aandoet.

Het tweede deel van het album is een dvd met concertregistratie van 30 april 2013 uit het Duitse Remchingen. De band is in topvorm met een rustig, maar secuur meppende McKenna aan de basis, een McAvoy, die het publiek steeds opnieuw opzweept en het prima naar zijn zin heeft, en het geweldig spelende Scherpenzeel. De band werkt zonder enige rustpauze door elf Gallagher-klassiekers als "Bought & Sold", "Laundromat" en "Tatoo'd Lady" en zetten een prima set neer.

Voor iedere fan van Gallaghers muziek is dit album een aanrader. Te meer vanwege de zes eigen nummers die op de EP zijn verschenen

www.bandoffriends.eu

Reacties

Voor wie het nog niet weet of voor hen die de afgelopen jaren onder een steen hebben geleefd, de Band of Friends is enkele jaren geleden opgericht door ex-Rory Gallagher leden Gerry McAvoy en Ted McKenna, aangevuld met de Nederlandse gitarist en zanger Marcel Scherpenzeel. Zwaartepunt van hun optredens was de muziek van Rory Gallagher levend te houden. Maar Band of Friends is meer dan een coverband. Daar zorgt de klasse van de individuele muzikanten wel voor. Bovendien heeft Marcel een geheel eigen stijl en zorgt zijn inbreng voor een eigen gezicht van de band. In 2013 werd de cd/dvd “Too Much Is Not Enough” uitgebracht met op de cd uitsluitend eigen werk.

Onlangs is de tweede van de band verschenen, waar geen enkel nummer van Rory Gallagher meer op staat. De enige cover is een bewerking van Frankie Millers “A Sense Of Freedom”, de overige tien nummers zijn van de hand van de drie heren zelf. Wat we te horen krijgen is uiteraard stevige bluesrock, wat meer losgeweekt van de Gallagher-stijl, waardoor de cd meer eigen smoel heeft gekregen. Het stevige drumwerk van McKenna en de pompende bas van McAvoy houden de boel strak, terwijl Scherpenzeel voor het vuurwerk zorgt. Mijn favoriete nummers zijn “A Sense Of Freedom” en “Wanna Be Next To You”, beiden met prima gitaarwerk, en de afsluiter, het akoestisch folk-achtige “King Of The Street”. Gewoon een fijne bluesrock-cd.

Website: www.bandoffriends.eu

Reacties (2)

Met een onderbreking van een aantal jaren kan Barrelhouse terugkijken op een carrière van ruim veertig jaar. In 1974 is de band opgericht uit de restanten van de Oscar Benton Blues Band en al snel bouwden zij een reputatie op als uitstekende liveband. En nog steeds weten deze door de wol geverfde muzikanten een opwindende show te geven.

Onlangs verscheen de cd “Almost There” met als subtitel ‘it might be just around the corner what you are looking for’, een thema over hoop, dat in een aantal zelfgeschreven nummers om de hoek komt kijken. Met producer Erik Schurman heeft de band de cd live in de studio opgenomen, wat het spontane karakter van de nummers ten goede is gekomen. Van de twaalf nummers zijn zes eigen composities. Het van Ike Turner bekende “Don’t Hold Your Breath” maakt van de covers het meeste indruk op mij. Buiten dat ze een uitstekende (live)band zijn ligt de kracht van Barrelhouse ook bij de eigen composities. Nummers van Tineke Schoemaker als “I Wish I Could Pray”, dat gaat over het overlijden van een vriend, en “Lonely Together” over de verwerking van haar scheiding geven dit een persoonlijk tintje. Wat stijl betreft biedt de cd een fraaie variatie van uptempo rockende nummers en ingetogen ballads.

Met “Almost There” toont Barrelhouse aan nog steeds bij de beste Nederlandse bluesbands te behoren; één die  ook makkelijk internationaal overeind blijft. Een prima album.

Website: www.barrelhouse.nl


Reacties (1)

Zowel Beth Hart als Joe Bonamassa hebben succesvolle solocarrières, maar na een eerste samenwerking in 2011 beviel dit beiden kennelijk zo goed dat zij elkaar zo af en toe eens opzoeken. Het eerste resultaat van die samenwerking is de cd "Don't Explain", in 2013 gevolgd door "Seesaw". Ook live gaat die samenwerking uitstekend, zoals uit de concertregistratie "Live In Amsterdam" blijkt.

Het dubbelalbum bestaat uit 21 songs die op 29 en 30 april 2013 zijn opgenomen in ons hoofdstedelijke Carré. Zij worden begeleid door een uitstekende band, bestaande uit tweede gitarist Blondie Chaplin , bassist Carmine Rojas, drummer Anton Fig en een blazerssectie met trompettist Lee Thornburg en saxofonist Ron Dziubla. Beth Hart is een uitstekende zangeres, die hier goed op dreef is. Zij kan zowel schreeuwen als Janis Joplin en mooi ingetogen zingen als Billie Holiday. En ook Joe Bonamassa geeft zich helemaal met vurige licks, heldere solo's en smaakvol gitaarwerk.

Af en toe gaat het dak eraf in songs als "Nutbush City Limits" en "I'd Rather Go Blind", maar ze krijgen ook het publiek muisstil met de vertolking van de Billy Holiday-klassieker "Strange Fruit".

BarnOwlBlues vindt dit een fantastisch live-album van twee topartiesten. Een absolute aanrader.

Reacties

Met hun tweede samenwerking brengen gitarist Joe Bonamassa en zangeres Beth Hart een ode aan de oorsprong van de soul. Bonamassa's veelzijdigheid komt wederom tot uiting; of hij zich nu stort op blues, hardrock, bluesrock of, zoals hier, soul, hij kan gewoon alles. En Beth Harts stem met het markante vibrato kan ook op al die muziekstijlen worden losgelaten.

Het duo heeft op "Seesaw" elf klassiekers bewerkt en er een mooie eigen en respectvolle versie van gemaakt. Of het nu Ike & Tina's stampende "Nutbush City Limits" of de zoete ballad "A Sunday Kind Of Love" van Etta James is, het is allemaal prima gedaan. Beth Hart kan heel mooi en ingetogen zingen, maar ook brullen als een leeuw en Bonamassa dans er omheen met zijn gitaar. Persoonlijke heb ik altijd moeite als Billie Holiday's "Strange Fruit" door een blanke vrouw wordt vertolkt, maar deze versie is heel respectvol, al bereikt het niet de beklemmende sfeer van het origineel. Nummers die ik nog apart wil noemen zijn Al Koopers ballad "I Love You More Than You'll Ever Know" en "Miss Lady" met geweldig gitaarwerk van Bonamassa.

Net als op hun eerste samenwerking "Don't Explain" van twee jaar geleden completeren beiden elkaar prima. Een prima formule en ik zou er niet vreemd van opkijken als dit in de toekomst nogmaals wordt opgepakt.

Reacties

Big Apple Blues is een vijfmansband uit, de naam geeft het al weg, New York. De band bestaat uit Admir ‘Dr. Blues’ Hadzic (bas), Barry ‘The Baron Of The Blues’ Harrison (drums), Zach Zunis (gitaar), Jim Alfredson (toetsen, hammond B3) en Anthony Kane (harmonica). Zij debuteerde in 2015 met het conceptalbum “Energy”, dat het gevoel van een dagje New York weergaf.

Met hun tweede cd “Manhattan Alley” wil de band met tien eigen instrumentals het leven, de creativiteit en de stad van hun afkomst vieren. Big Apple Blues wordt hier verder ondersteund door vrienden met saxofoon, percussie en op een van de nummers een contrabas. Het vette B3-geluid doet bij wijle denken aan een Jimmy Smith of een Booker T. En gitaar en harmonica zorgen voor het bluesgeluid. Het resultaat is een zeer aangename cd geworden. Verwacht geen sensationeel of revolutionair geluid. Nee, het blijft allemaal netjes binnen de lijntje. Maar daar is niets mis mee; het wordt gewoon bijzonder goed gedaan. Het geheel swingt lekker en het is moeilijk op deze ritmes stil te blijven zitten. Het voordeel van instrumentale nummers is, dat je er iedere titel aan kan hangen. Daar is meteen gebruik van gemaakt bij de opener, die de titel “You Gotta Start Somewhere” meekreeg. Andere nummers die wat mij betreft een speciale vermelding verdienen zijn het funky en smerig klinkende “Steamroller” en het jazzy “Deep Talkin’”. Een leuke cd

Website: www.bigappleblues.com 

Reacties (3)

Vanaf 16 februari a.s. toert Big Bo – bij de burgerlijke stand bekend als Bo Brocken - door Nederland met het theaterprogramma “Preaching The Blues”. Begeleidend daarbij wordt op die dag een cd met dezelfde titel uitgebracht. Tijdens de voorstelling vertelt Bo over een jongeman die, na zijn ontvoering uit West-Afrika en reis naar Amerika, als slaaf wordt verkocht op een markt in New Orleans. We volgen hem verder langs de Mississippi en door de Delta.

Op het album staan twaalf bluesnummers, die voor het eerst in de twintiger en dertiger jaren zijn opgenomen door legendes als Robert Johnson, Charley Patton, Bukka White, Bessie Smith, om er maar enkele te noemen. Bo heeft getracht deze nummers zo authentiek mogelijk op te nemen. En in deze opzet is hij zeer goed geslaagd. De opnamen zijn namelijk mono met slechts één microfoon, namelijk een NNC Marconi AXB uit ca 1937, gedaan. En alles op een enkele middag. Een grappig details is dat er bij ieder nummer wat gekraak te horen is, alsof je een 78-toeren plaat opzet. Het uitstekende spel op de diverse gitaren en mondharmonica en het ‘donkere’ stemgeluid maken het helemaal af. De twaalf nummers op “Preaching The Blues” zijn stuk voor stuk juweeltjes. En toch zijn er enkele die ik na diverse keren luisteren tot mijn favorieten mag rekenen. Dat zijn Mississippi Fred McDowells “Going Over The Hill”, Bessie Smiths “Back Water Blues” met gitaarwerk dat aan Big Bill Broonzy doet denken, en de traditional “Pallet On The Floor”.

Bo Brocken is iemand die de oude blues een warm hart toedraagt. Hij wil deze muziekstijl zo breed mogelijk verspreiden en daarbij de achtergronden vertellen. Als conclusie kan ik meegeven dat Big Bo een meer dan uitstekend album heeft afgeleverd.  

De presentatie van het album en de première van de theatervoorstelling is op 16 februari as in het Rietveld Theater in Delft. Lees hier het interview dat ik onlangs met Bo had.

Website: www.bobrocken.nl

Reacties (2)

De uit 's-Hertogenbosch afkomstige Bo Brocken heeft toegelegd op de akoestische bluesstijl van de dertiger tot vijftiger jaren. Als Big Bo speelt hij eigen nummers in deze stijl en vertolkt hij bluesklassiekers van grote namen als Charley Patton, Skip James, Muddy Waters en Robert Johnson om er maar een paar te noemen.

Op zijn album “Traveling Riverside”, vernoemd naar de reis langs de Mississippi die hij in 2011 maakte, vertolkt Bo vijftien bluesklassiekers van, naast de al eerder genoemde heren, Brownie McGhee/Sonny Terry, Blind Willie McTell, Lead Belly en nog een paar. Bo weet in diverse stijlen te spelen, zodat hij de nummers in hun oorspronkelijk jasje vertolkt. Hij trapt echter niet in de valkuil te veel als de betreffende artiest te willen klinken. De eigen inbreng is wat dat betreft precies goed. Op het album is Bo grotendeels alleen te horen; hij speelt diverse gitaren, hihatt, basdrums en harmonica. Op drie nummers wordt hij ter zijde gestaan door harmonicaman Ruurd van der Vegt.

Het resultaat is een prima album geworden met een mooie diversiteit aan originele bluesstijlen, zoals Deltablues, Rags, Mississippi Hill Blues en Piedmont blues. Kortom, een zeer fraai eerbetoon aan de blueshelden van weleer.

Website: www.bobrocken.nl

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl