barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Cherry White is een bluesrockformatie uit Londen die in en rond hun woonplaats al een behoorlijke faam hebben vergaard. Dit hebben zij bereikt door gewoon hard te werken en veel op te treden; zij hebben bv. al hun tweehonderdste optreden in de legendarische 100 Club mogen vieren. De band is in 2009 opgericht en bestaat uit de in Litouwen geboren zangeres Donata Sounds , gitarist Russell Jones, bassist Ralph Beeby en drummer Felipe Drago. Anderhalf jaar geleden verscheen een eerste EP met zes nummers.

Onlangs kwam de single “Say My Name” op de markt. Het is een duet, gegoten in een prima bluesrockjasje. Het nummer begint rustig en bouwt naar het einde steeds meer op naar een climax. Opvallend is de goede stem van Donata, die geschikt is voor zowel ballads als rauwe rock. In het nummer wordt een stem gegeven aan mensen die zich, om welke reden dan ook, buitengesloten voelen. Iets wat in de huidige tijd een actueel onderwerp is. Donata en haar mannen trotseren deze negatieve stroom. Een prima single.

Het nummer kan via de website worden gedownload.

Website: www.cherrywhitemusic.com

Reacties (2)

Chunky Tub is een van de vele projecten waar Mike Meijer zich mee bezig houdt. Onder deze doelgroep (de bluesfans) is hij bekend als zanger en drummer van Rusty Apollo. Muzikaal gezien is hij bezig onder de namen Mighty Mike, Mike Mijer en Chunky Tub en verder is Mike regelmatig te zien als acteur in diverse films en tv-series. Naast drums speelt hij ook gitaar. Zijn nieuwste project heet ‘Tryptichon’, dat bestaat uit drie cd’s die onder verschillende namen (Might Mike, Mike Mijer, Chunky Tub) zijn uitgebracht. Voor deze bespreking beperk ik mij tot de cd van Chunky Tub, genaamd “Cookies Don’t Liquify”.

Op de cd staan acht nummers, waarvan er zeven door Meijer zijn geschreven. Het van Howlin’ Wolf bekende “I Asked For Water” is de enige cover. Meijer speelt de meeste instrumenten zelf en voor een paar partijen kan hij terugvallen op Kim Snelten (mondharmonica), Vincent van Warmendam (sologitaar) en Meijers zoon Moos (bariton- en slidegitaar).En het klinkt dirty, down to earth, tot aan de enkels in de Mississippi mud. Rauw en vet. Mijn favoriete nummer is het funky “Wreck A Snatch”, waarin Snelten met zijn harmonica lekker te keer gaat. Grote klasse.

Website: www.mikemijer.nl

Reacties (2)

De Canadese blueszanger/gitarist Mark Crissinger speelt al sinds 1987 in diverse bands. In 2007 besloot hij zich te concentreren op een solocarriere en sinds 2009 heeft vijf cd's uitgebracht. Zijn recente album “Blues Expression” is onlangs uitgebracht en bestaat uit twaalf goed in het gehoor liggende blues-/rocknummers.

Alle nummers zijn door Mark Crissinger zelf geschreven. Hij heeft een prettige en heldere stem, die er mede voor zorgt dat zijn teksten goed te verstaan zijn. Dat is helaas niet bij iedereen het geval. Bovendien is hij een uitstekend en smaakvol gitarist. Zijn band, bestaande uit drummer Bill Hicks, bassist Martyn Jones, keyboardspeler Jeff Heisholt, harmonicaman Marty Howe en Carl Jennings, die overal de achtergrondzang voor zijn rekening nam, is uitstekende op dreef en zorgt samen met Mark voor een swingend en prettig album. Mijn favoriete nummers zijn “Blues Expression” en “Slice Of Life”.

Website: www.markcrissinger.com


Reacties (2)

De Dave Chavez Band is de band met de uit Schiedam afkomstige Dave Slaratubun als spil. Naast zang en gitaar schrijft Dave ook de nummers en is hij het gezicht van de band. De band bestaat verder uit bassist Peter Offerman en drummer Darryl Ciggaar. Met “Loving BattleGround” is onlangs de tweede cd van de band verschenen.

Van de tien nummers zijn er negen door Dave geschreven; de cover is het van Ray Charles bekende “Hard Times”. Het trio wordt op een aantal nummers ondersteund door gasten als de blazers Jan de Ligt (saxofoon), Yavin Groenewegen (trombone) en David Mast (trompet), organist Rowan de Vos en gitarist Dusty Ciggaar. Dave heeft een prettige, heldere stem en hij beheerst zowel ballads als up-tempo stukken. Het album is van begin tot eind genieten en heeft de weg naar de cd-speler al diverse keren gevonden. Mijn favoriete nummers zijn het ingetogen “Are We Done”, waarop alleen Dave te horen is met begeleiding van Dusty Ciggaar op pedal steel, en het swingende “So Far Away”, dat mede door de blazers doet denken aan de zonnige Westcoast-stijl uit de vijftiger jaren. Het is naar mijn mening gewoon jammer dat de cd niet langer dan veertig minuten duurt. Hij smaakt in ieder geval naar meer.

Website: www.davechavez.band

Reacties (1)

Met een moeizame jeugd, een leven van losse baantjes, alles aanpakken wat langs komt, een universiteitsstudie heb je heel wat te vertellen. Dat het tot zijn 53e heeft geduurd voordat David Corley deze verhalen in muziekvorm heeft uitgebracht heeft ongetwijfeld zijn redenen. Feit is in ieder geval dat zijn debuutalbum “Available Light” vol prachtige songs staat. De financiering van de cd is overigens door crowdfunding tot stand gekomen.

Het album is een verzameling van tien licht rockende blues- en folksongs, waarin hij vertelt over zijn leven in Indiana en zijn reizen. Corley, die zingt en piano, gitaar en bas speelt wordt hier begeleid door de zangeressen Kate Fenner and Sarah McDermott, Tony Scherr op  bas en gitaar, Gregor Beresford op drums en Hugh Christopher Brown op piano, hammond b-3, clavinet, wurlitzer en zang. Laatstgenoemde tekent ook voor de mix en productie. De stem van Corley doet nog het meest denken aan een mix van Tony Joe White en Tom Waits. Hij is een uitstekende verteller, die de kunst verstaat om verhaaltjes in een prachtige muzikale omlijsting te stoppen. Luister maar eens naar het ingetogen “Available Light” en het wat stevigere “The Joke”.

Website: www.davidcorleymusic.com


Reacties (1)

Hij was al 53 toen hij zijn eerste cd uitbracht. Dat was “Available Light” in 2014, dat hoog werd gewaardeerd en hem vooral in Groot-Brittannië, Ierland en Nederland een fanschare heeft opgeleverd. Na een hartaanval (na een optreden in Groningen), de operatie en lichamelijk herstel en een tweede cd in 2016, de EP “Lights Out”, is nu “Zero Moon” verschenen. David heeft een moeilijke jeugd gehad, heeft zijn universitaire studie al na een jaar opgegeven en is van het ene naar het andere baantje gewisseld. Deze ervaringen en nog meer verpakt hij als verhaaltjes in mooie muziek.

Op het nieuwe album “Zero Moon” wordt David Corley, die zelf zingt en piano, gitaar en bas speelt begeleid door een keur aan muzikanten. Dat zijn onder meer Tony Scherr (bas, gitaar), Hugh Christopher Brown (toetsen, achtergrondzang), Gregor Beresford (drums, percussie) en de zangeressen Kate Fenner  en Sarah McDermott. Zoals al geschreven put Corley voor zijn inspiratie uit eigen ervaringen. Een grote gebeurtenis is natuurlijk de hartaanval die hij had en daar verwijst hij in diverse nummers naar. Het is geen makkelijke plaat geworden. Ik moest hem enkele keren draaien en de teksten op mijn in laten werken. Maar het is een prachtig album geworden. Een absolute aanrader.

Website: www.davidcorleymusic.com

Reacties (3)

De in Philadelphia woonachtige Deb Callahan brengt met “Sweet Soul” haar vijfde album uit. Deb is goede blues-/soulzangeres met een stem die zowel krachtig als suikerzoet kan klinken. Op het album wordt zij begeleid door gitarist Allen James, die ook in haar eigen band speelt, alsmede toetsenspeler Mike Finnigan, bassist Reggie McBride, harmonicablazer Jimmy Powers en drummer Tony Braunagel, die ook de productie in handen had. Johnny Lee Schell hanteert de slidegitaar op een van de songs. Elke muzikant heeft een cv om ‘U’ tegen te zeggen en de lijst met artiesten met wie zij hebben samengespeeld zou te lang zijn om hier op te voeren.

Met deze veelzijdige band komen Debs stem en de songs uitstekend tot hun recht. Van de dertien nummers zijn er acht door Deb Callahan zelf geschreven. Wat stijl betreft bevinden we ons in de tegen de soul aanleunende blues. De eigen composities zijn kleine verhaaltjes, die allemaal iets vertellen over haar leven of observaties. Voorbeelden hiervan zijn “Seven States Away”, dat zij schreef toen zij haar vierjarige zoon tijdens een van haar tournees miste, en “Step Back”, waarin zij vertelt een stapje terug te doen en te genieten van het leven. Ook mijn favoriete song, de blues “Slow As Molasses, Sweet As Honey” geeft dit advies.

Dit album van absoluut grote klasse. Prima songs, goed gemusiceerd, je blijft er naar luisteren. Mijn aanbeveling heeft het zeker.

Website: www.debcallahanband.com

Reacties (1)
Ik ben zelf altijd een beetje huiverig als er een cd uitkomt van een Westafrikaanse muzikant en deze wordt gelanceerd met kreten als Mali Blues en Roots van John Lee Hooker enz. De muziek van Ali Farka Toure is daar een duidelijk voorbeeld van. Ook de ontdekkingstocht van Corey Harris, waarin de directe lijn tussen West-Afrika en John Lee Hooker wordt “bewezen”.
 
Deze cd is daar geen uitzondering op. Diabel Cissokho uit Senegal speelt de kora en zingt in de talen  Mandinka, Woloff en Peul. Samen met de engelse gitarist Ramon Goose heeft hij deze cd gemaakt, waarbij Westafrikaanse songs en ritmes zich vermengen met de blues. Ramon Goose komt uit de formatie Nu Blues, en was hierbij ook al niet vies de grenzen te verleggen. Bassist Akos Hasznos en drummer Eric Ford completeren het gezelschap.
   

In tegenstelling tot wat ik hierboven schreef vind ik het geen slechte cd. De songs zijn vrolijk, klinken goed en zijn aanstekelijk. Omdat Diabel uitsluitend in de eerder genoemde talen zingt heb ik geen flauw idee of de songs ook echt zo vrolijk zijn, maar ach....een kniesoor die daarop let. Zelf vind ik "Yeurmande", het door de bluesgitaar verrijkte "Talibe" en het dromerige "Kouma" de hoogtepunten van de cd. Op "Wherever I Go" zingt Diabel in één van zijn talen en Ramon in het Engels. Een mooi nummer, waarop kora en akoestische gitaar zich goed aanvullen.
Ik heb de cd op mijn iPod gezet en ik ga hem zeker nog vaker beluisteren. Naar mijn mening kunnen de heren hoge ogen gooien op menig festival.
 
Verwacht in de muziek van Diabel Cissokho geen “oorsprong van de blues”. Zijn muziek is doorspekt van Arabische invloeden en Westafrikaanse ritmes ("Abaraka" is daar een mooi voorbeeld van). De blues is duidelijk afkomstig van Ramon Goose. Het door hem gezongen "Deep Blue Sea" lijkt nog het meest op blues.



Lees meer...   (1 reactie)

Wie is er beter geschikt om een eerbetoon aan zijn held J.J. Cale te maken dan Eric Clapton zelf? En als Clapton roept dan heeft hij binnen de kortste keren vrienden om zich heen verzameld om hem te helpen. J.J. Cale was al Claptons held vanaf de tijd dat hij diens “After Midnight” opnam op zijn eerste soloalbum, een tiental jaar later nog gevolgd door “Cocaine”. Pas in 2006 was er sprake van een echte samenwerking met het gezamenlijke album “Road To Escondido”.

Voor het eerbetoon kwamen Tom Petty, Mark Knopfler, John Mayer, Don White, Derek Trucks, Christine Lakeland en Willie Nelson opdagen. Gesteund door prima musici nemen zij elk een of meer songs van Cale voor hun rekening, soms alleen of samen met een andere “Friend”. Clapton is, als initiator van het project, op de meeste songs te horen. Op het album zijn songs opgenomen als “The Breeze” (Clapton), “Magnolia” (Clapton, Mayer), “I Got The Same Old Blues” (Clapton, Petty), “Starbound” (Nelson). Ook twee niet eerder uitgebracht songs staan op de cd, namelijk “Someday” met Knopfler en “Train To Nowhere” met  Knopfler, White en Clapton.

BarnOwlBlues vindt: De cd is een fraai eerbetoon aan de grote meester. Clapton en vrienden hebben de relaxte, laid-back stijl van Cale goed kunnen vertolken. Het geheel is naar mijn mening wat aan de veilige kant gebleven en opwindende momenten zitten er zo goed als niet in. Er had wat mij betreft iets meer vuurwerk in mogen zitten.

www.ericclapton.com

 

Reacties (1)
Dat Eric Clapton zich niet meer hoeft te bewijzen mag wel duidelijk zijn. Hij kan het zich dan ook veroorloven op zijn diverse albums te wisselen tussen verschillende stijlen. Hoewel de blues natuurlijk de basis blijft waagt hij zich ook net zo makkelijk aan uitstapjes buiten dit genre. Zo ook met zijn meest recente en inmiddels 19e solo-cd, simpelweg “Clapton” genaamd. Na wat zijsprongen met o.m. B.B. King en J.J. Cale heeft hij weer een geheel eigen album uitgebracht, medegeproduceerd door Doyle Bramhall II en met medewerking van o.m. J.J. Cale, Allen Toussaint, KimWilson, Sheryl Crow, Wynford Marsalis en Derek Trucks. De cd bestaat uit 14 songs en de meeste ervan hebben een jazzy weerslag.
Vanaf de eerste tonen is Clapton weer heerlijk ouderwets bezig. Met “Travelin' Alone” opent hij meteen met een lekkere blues. Het is een vlot nummer met een lekker hammondorgel. Het meerendeel is vrij relaxed, zoals “River Runs Deep” met J.J. Cale en “Rocking Chair”.
Op “Judgment Day” is hij weer ouderwets op dreef, een lekkere blues ondersteund door de mondharmonica van Kim Wilson. De eerste single van het album, “How Deep Is The Ocean” heeft een lekkere jazzy sound met een prachtige trompetsolo van Wynton Marsalis. “My Very Good Friend The Milkman” is een grappig en swingend oldtime jazznummer.
Ook voor de bluesfan is weer genoeg te genieten. Bv. op Little Walter's “Can't Hold Out Much Longer”, waarop Kim Wilson en Clapton zich lekker uitleven op hun instrumenten. Voor mij één van de beste nummers van de cd. Ook op “Hard Times” gaat Clapton weer lekker te keer
 
Eigenlijk zijn alle nummers meer dan het beluisteren waard. Je kunt horen dat de cd met veel plezier is gemaakt en dat plezier is aanstekelijk. Zoals ik hierboven al schreef zijn de meeste songs jazzy; je zult geen vlijmscherpe gitaarsolo's aantreffen, maar het is allemaal smaakvol gedaan.
Een goede tip voor deze donkere dagen: kopen deze cd!
 
Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl