barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
 





























Reacties

Bij muziek uit Duitsland denken velen van ons meteen aan schlagers en ander onsmakelijks. Maar neem van mij als ervaringsdeskundige – ik heb bijna twaalf jaar in Duitsland gewoond – dat er ook op het gebied van rock en blues erg veel goede muzikanten rondlopen en er erg veel te genieten is. Zo is er de uit Kassel afkomstige Andreas Diehlmann, die met zijn powertrio alweer geruime tijd de Duitse en Europese podia onveilig maakt. Al ruim twintig jaar is hij gitaarleraar, arrangeur, componist en is zijn gitaarwerk op talrijke studioproducties te horen. Van 2012 tot en met 2016 heeft hij Sydney Ellis begeleid tijdens haar Europese tournees.

Vanaf 2001 is hij intensief met de blues bezig en sinds een jaar heeft hij de huidige Andreas Diehlmann Band met bassist Volker Zeller en drummer Tom Bonn, die hier voor een prima backing zorgen. Onlangs is hun debuut-cd verschenen met daarop acht zelfgeschreven nummers en twee covers van Peter Green en B.B. King. In de ‘press release’ wordt beschreven dat de ADB de stevigere variatie van de bluesrock laat horen. En dat klopt ook. Nu is er bluesrock en bluesrock. En hoewel de ADB de stevige variant speelt wil dat niet zeggen dat het alleen maar rampetampwerk is. Zeker niet, het is melodieus, de nummers zijn goed opgebouwd en er wordt gewoon goed gemusiceerd. Het eerste nummer “Way Down South” begint trouwens met rustige akoestische slidegitaar voordat het gas erop gaat. Andreas is wat zijn gitaarwerk betreft duidelijk schatplichtig aan B.B. King, Freddie King en Peter Green. Die invloed is onmiskenbaar aanwezig. Op de cd wisselen rauwe bluesrock en mooie slowblues elkaar af, zodat van verveling absoluut geen sprake is. Mijn favoriete nummers zijn de beide slowblues “Hard Times” en Gone” en het swingende “Full Grown Man”.

Een prima album met uitstekende bluesrock. Voor de liefhebbers van het genre is het absoluut een must om met de Andreas Diehlmann Band kennis te maken.

Website: www.andreasdiehlmann.de

Reacties (2)

Al decennia lang is Bill Durst een vaste waarde in de Canadese blues- en rockscene. Naast een goede gitarist is hij een gewaarde songwriter, die meer dan 125 nummers op zijn naam heeft staan. “Good Good Lovin” is het vijfde soloalbum van Durst, waarop hij wordt begeleid door drummer Corey Thompson en bassist/zanger Joe DeAngelis. De negen nummers zijn door Durst en DeAngelis zelf geschreven.

Wat we te horen krijgen is stevige en rauwe bluesrock. Maar stevig en rauw met de nodige finesses en soul, waardoor het van begin tot einde interessant blijft en de aandacht vast houdt. Durst is een goede zanger en gitarist, die ook op slide zijn mannetje staat. Een voorbeeld hiervan is te horen in “Heaven Heaven”, dat naast “What Could Have Been Love” mijn favoriete nummer op dit album is.

Een aanrader, zeker voor fans van goed bluesrock.

Website: www.billdurst.com

Reacties (2)

Boo Boo Davis, geboren in 1943 in Drew, Mississippi, is een regelmatig bezoeker van ons land en een graag geziene gast. Dit laatste vanwege zijn connectie met Black and Tan Records en zijn Nederlandse begeleiders John Gerritse (drums) en Jan Mittendorp (gitaar), die niet geheel toevallig ook iets met genoemde platenmaatschappij van doen heeft. Davis, die zingt en gitaar, harmonica en drums speelt, heeft over de hele wereld getoerd en een behoorlijke catalogus aan cd’s uitgebracht.

Op 30 oktober jl. traden David met Gerritse en Mittendorp op in het welbekende Café de Amer in het Drentse Amen. Van dit optreden zijn tien nummers uitgebracht als “Live And Almost Unplugged”. Tien nummers, zoals we ze van Boo Boo Davis kennen. Gebracht met veel plezier voor zowel de muzikanten als het publiek. Heel simpel en basic met slechts een stereomicrofoon in het midden van de ruimte. Niet gepolijst of geschaafd, gewoon muziek zoals het die avond klonk. Dit komt alleen maar de puurheid en eerlijkheid ten goede. Een mooi document van een van de weinige nog originele Mississippi bluesartiesten. Aanrader.

Website: www.crossroads.nl


Reacties (2)
Dege Legg en zijn bands Santeria en Black Bayou Construktion zijn al enkele jaren hét grote geheim van het diepe zuiden van de VS. Geboren in de moerassen van Louisiana vind je gewoon haast niemand meer, die dieper in de americana, de blues en rootsmuziek steekt dan zij. Naast deze bands heeft Legg ook een solocarrière onder de naam Brother Dege en hij heeft nu zijn derde solo-album, “Folk Songs of the American Longhair” uitgebracht met tien zelfgeschreven songs. Gewapend met dobro en slidegitaar en slechts mondjesmaat begeleid door percussie, piano en viool laat Dege zien geen complete elektrische band nodig te hebben.
De eerste nummers “Hard Row To Hoe” en “The Girl Who Wept Stones” zetten meteen de toon door de uitbundige inzet van energie. “House Of The Dying Song” begint met een trage slidegitaar in de trant van Ry Cooders “Paris, Texas” en werkt een dikke acht minuten tot een woest einde. Deze woede is nog steeds aanwezig in “The Battle Of New Orleans”. Beide songs beschrijven de overstromingen van enkele jaren die werden veroorzaakt door de orkaan Katrina. Maar het is niet alles ernst en woede wat de klok slaat. In “Too Old to Die Young”, “Dead & Gone” en “The World’s Longest Hot Dog” laat Dege zien dat hij ook grappige teksten kan maken. En hij neigt zelfs naar een dreigende gevoeligheid in “Old Angel Midnight”.
 
De songs komen allemaal recht uit het hart, zijn eerlijk en hij blijft met beide benen op de grond. De cd blijft boeien en is een aanrader voor ieder die van goudeerlijke blues en americana houdt. 
Lees meer...   (3 reacties)

In een muziekwereld van elkaar nadoen, veilig binnen de lijntjes blijven is het geluid van iemand als Cécile Doo-Kingué een verademing. Cécile is een uitstekende songwriter en een innovatieve gitarist met een geheel eigen stijl, samengesteld uit blues, folk en Afrikaanse rootsmuziek.

“Anybody Listening Part 2 Dialogues” is haar vierde album, waarvan deze het tweede deel van een trilogie is. Elf nummers zijn door haar zelf geschreven; de enige cover is “Manic Depression” van Jimi Hendrix. Haar teksten beschrijven zowel negatieve onderwerpen als religieus fanatisme en sociaal onrecht, als positieve zaken. Favoriete nummers zijn voor mij “Anybody Listening” en het stevige rockende “Faith”.

Cécile Doo-Kingué is absoluut een ontdekking voor mij. Een uitstekende muzikante en songwriter, die in haar unieke stijl in haar nummers ook nog wat te vertellen heeft. Klasse.

Website: www.cdkmusik.com

Reacties (2)

Het was op 25 januari 2017 alweer 25 jaar geleden dat Champion Jack Dupree overleed. De in 1909 in New Orleans geboren pianist maakte in de veertiger jaren zijn eerste opnamen. Hij woonde sinds de zeventiger jaren in het Duitse Hannover, waar hij jarenlang zijn eigen club, Blues Meile, had. Daar speelden legendes als Lightnin’ Hopkins, Brownie McGhee, Sonny Terry en Memphis Slim samen met hem.

Op 28 juli 1980 trad Champion Jack Dupree op in de WDR studio in Keulen. De opnamen zijn destijds uitgezonden op tv als onderdeel van de Rockpalast-serie. Naar aanleiding van het feit dat hij 25 jaar geleden overleed zijn deze opnamen zijn nu uitgebracht op een gecombineerde dubbel-cd en dvd, met de passende titel “Live At Rockpalast - Cologne 1980”. Dupree wordt begeleid door zijn vaste gitarist, de Deen Kenn Lending met wie hij vanaf de zeventiger jaren tot aan zijn dood een innige vriendschap had. Op “Live At Rockpalast - Cologne 1980” voert Dupree de luisteraar door een reis door zijn verleden met deels eigen nummers, deel covers. En het geheel aan elkaar gepraat, waarbij zijn humor nooit ver weg is. Nummers die we te horen en - op de dvd - ook te zien krijgen zijn onder meer “One Scotch One Bourbon One Beer”, “I Never Went To School”, “Drinking Wine Spo-dee-o-dee”en ”Pinetop's And Champion's Boogie Woogie”. Het concert is een belevenis te noemen. Goed gespeeld, leuk gebracht. De opnamen zijn zowel in beeld als geluid uitstekend. Het geheel is netjes uitgevoerd in digipack met veel foto’s. Deze dubbel-cd/dvd is een document en daardoor een absolute aanrader.

Website: www.mig-music.de


Reacties (1)

Je raadt het al, “Lucky 13” is het dertiende album van de Chris Duarte Group. Het trio rond naamgever Duarte (zang, gitaar), dat verder bestaat uit bassist Dustin Sargent en drummer John McKnight, excelleert in psychedelische bluesrock en de gedachte aan Hendrix en Trower is niet te vermijden.

Dat wordt meteen duidelijk met de eerste song “You Know You’re Wrong”, die de aandacht meteen grijpt en vasthoudt tot de laatste song “Jump The Trane”. Zeer passend bij dit soort muziek is ook het rauwe stemgeluid van Duarte, die hiermee een flinke dosis eerlijkheid en emotie in de songs brengt. De beste songs zijn naar mijn mening de twee slowblues “Let It Go” en “Setting Sun”.

BarnOwlBlues vindt dat de Chris Duarte Group met “Lucky 13” een meer dan uitstekend bluesrockalbum heeft uitgebracht. Genieten van begin tot eind.

www.thechrisduartegroep.com

Reacties

Heel bijzonder, dit album van het Canadese duo Dalannah and Owen. In 2014 toevallig samengekomen hebben zangeres Dalannah Gail Bowen en bassist Owen Owen Owen (inderdaad, dat is zijn artiestennaam) nu hun debuutalbum “Been Around A While”. Gezamenlijk kunnen zij terugkijken op een muzikale carrière van zo’n 90 jaar. Dalannah zingt al 49 jaar blues, jazz en gospel en Owen draagt ook 41 jaar bij.

Ik schreef al dat dit een heel bijzonder album is. De enigen die namelijk te horen zijn zijn Dalannah en Owen. Zang slechts begeleid door basgitaar. Karig? Het is maar hoe je het bekijkt. Er is in ieder geval geen overdaad aan orkestratie. Maar dat wil niet zeggen dat het een saaie boel is. Beiden zijn vakmensen, die met spaarzame middelen een prima album hebben afgeleverd. Van de elf nummers zijn er vijf door henzelf geschreven. Verder horen we klassiekers die we kennen van Robert Johnson, B.B. King, Son House en anderen, maar dan in een D&A-uitvoering. Mijn favoriete songs zijn de eigen compositie “Heaven’s Right Here” en het van B.B. King bekende “Why I Sing The Blues”.

Het ontbreken van gitaar, drums, keyboards doet in het geheel geen afbreuk aan de kwaliteit van dit album. Integendeel, ik denk zelfs dat hier juist de kracht in ligt. De zang van Dalannah  en de betekenis van teksten neemt m.i. hierdoor juist toe. Klasse.

Website: www.dalannahandowen.com


Reacties (1)

Onbekend maakt onbemind. Het is door de tomeloze energie van promotor Hans Broere dat mij de muziek van de Groningse formatie De Kat ter ore komt. En eerlijk gezegd, ik moest er even aan wennen. Het bracht mij weer terug naar de jaren, dat ik onder het genot van een pretsigaretje, op mijn jongenskamer urenlang kon luisteren naar de Grateful Dead, Pink Floyd, Jefferson Airplane en meer van deze psychedelica.

De band met drummer Sjors de Ruiter, bassist Jasper Visser en de gitaristen David Lamain en Erik de Vries, weet precies de essentie van de psychedelische muziek weer te geven. Instrumentaal, langzaam opbouwend om in explosies van gitaargeweld terecht te komen. Vaak sferisch, in mineur en hypnotiserend.  Zeven nummers zijn van de hand van de band zelf en bewegen zich in dat stramien. Een uitzondering vormt het door Peter Green geschreven “Fool No More”, een prachtige blues en een fraai eerbetoon aan deze gitaarmeester. Het is overigens het enige nummer waar wordt gezongen.

Zoals ik al schreef, het was even wennen. Maar ook zonder pretsigaretje is het een album geworden waar heerlijk naar kan worden geluisterd. Ik ben benieuwd hoe de band live klinkt.

Website: https://nl-nl.facebook.com/ditisdekat/

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl