barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Heel bijzonder, dit album van het Canadese duo Dalannah and Owen. In 2014 toevallig samengekomen hebben zangeres Dalannah Gail Bowen en bassist Owen Owen Owen (inderdaad, dat is zijn artiestennaam) nu hun debuutalbum “Been Around A While”. Gezamenlijk kunnen zij terugkijken op een muzikale carrière van zo’n 90 jaar. Dalannah zingt al 49 jaar blues, jazz en gospel en Owen draagt ook 41 jaar bij.

Ik schreef al dat dit een heel bijzonder album is. De enigen die namelijk te horen zijn zijn Dalannah en Owen. Zang slechts begeleid door basgitaar. Karig? Het is maar hoe je het bekijkt. Er is in ieder geval geen overdaad aan orkestratie. Maar dat wil niet zeggen dat het een saaie boel is. Beiden zijn vakmensen, die met spaarzame middelen een prima album hebben afgeleverd. Van de elf nummers zijn er vijf door henzelf geschreven. Verder horen we klassiekers die we kennen van Robert Johnson, B.B. King, Son House en anderen, maar dan in een D&A-uitvoering. Mijn favoriete songs zijn de eigen compositie “Heaven’s Right Here” en het van B.B. King bekende “Why I Sing The Blues”.

Het ontbreken van gitaar, drums, keyboards doet in het geheel geen afbreuk aan de kwaliteit van dit album. Integendeel, ik denk zelfs dat hier juist de kracht in ligt. De zang van Dalannah  en de betekenis van teksten neemt m.i. hierdoor juist toe. Klasse.

Website: www.dalannahandowen.com


Reacties (1)

Onbekend maakt onbemind. Het is door de tomeloze energie van promotor Hans Broere dat mij de muziek van de Groningse formatie De Kat ter ore komt. En eerlijk gezegd, ik moest er even aan wennen. Het bracht mij weer terug naar de jaren, dat ik onder het genot van een pretsigaretje, op mijn jongenskamer urenlang kon luisteren naar de Grateful Dead, Pink Floyd, Jefferson Airplane en meer van deze psychedelica.

De band met drummer Sjors de Ruiter, bassist Jasper Visser en de gitaristen David Lamain en Erik de Vries, weet precies de essentie van de psychedelische muziek weer te geven. Instrumentaal, langzaam opbouwend om in explosies van gitaargeweld terecht te komen. Vaak sferisch, in mineur en hypnotiserend.  Zeven nummers zijn van de hand van de band zelf en bewegen zich in dat stramien. Een uitzondering vormt het door Peter Green geschreven “Fool No More”, een prachtige blues en een fraai eerbetoon aan deze gitaarmeester. Het is overigens het enige nummer waar wordt gezongen.

Zoals ik al schreef, het was even wennen. Maar ook zonder pretsigaretje is het een album geworden waar heerlijk naar kan worden geluisterd. Ik ben benieuwd hoe de band live klinkt.

Website: https://nl-nl.facebook.com/ditisdekat/

Reacties (3)

Het swingt, het rockt, het jumpt. Daar kwam ik al snel achter toen ik de nieuwe cd “Wow! Wow!” van de Rotterdamse formatie Dee’s Honeytones draaide. De band bestaat nu zo’n jaar of zes en heeft praktisch overal in Nederland opgetreden en ook de buurlanden mochten van hen al genieten. Het kwartet bestaat uit naamgever en bandleider Dee-Ann van den Berg (zang, piano, Hammondorgel, ritmegitaar), Mars van den Berg (contrabas), Pat Angel (gitaar) en René Klein (drums). In 2014 werd hun eerste cd “Hot Damn” uitgebracht, die onlangs is gevolgd door “Wow Wow”.

Dee’s Honeytones wordt ondersteund door de 44 Horns (Lodewijk Reijs op baritonsax en Tim Blonk op tenor- en altsax) en trompettist Marcel de Roode. Op “Wow! Wow!” staan twaalf nummers, waarvan er acht zelf zijn geschreven. Het is jumpblues, swing en R&B wat de klok slaat. Stil blijven zitten wordt dan echt een probleem, mocht je dat per se willen. Voor alle anderen is het gewoon een erg leuke en dansbare plaat. Mijn persoonlijke favorieten zijn het kwieke “Out Of My Mind” en het jazzy “Nine Kisses”. Prima werk.

Website : www.honeytones.nl

Reacties (2)
Delta Moon is opgericht in 2002 toen Tom Gray aan Mark Johnson in een muziekwinkel in Atlanta vanuit zijn auto een dobro probeerde te verkopen. Tom Gray had al een behoorlijke reputatie als leider van de band Brains en schrijver van talloze hits voor diverse popartiesten. Hoewel hij tot dan toe voornamelijk in het pop- en new wave-circuit werkzaam was is hij met Delta Moon de blues- en southern rock-richting opgegaan. De naam Delta Moon dekt wat dat betreft ook volledig de lading.
De band heeft inmiddels diverse personeelwisselingen ondergaan, maar vast spil zijn nog steeds de slidegitaristen Tom Gray en Mark Johnson. Bassist Franher Joseph en drummer Darren Stanley houden de zaak goed bij elkaar.

Bij de eerste tonen van de titeltrack “Hellbound Train” is al meteen duidelijk dat dit geen recht-toe-recht-aan blues is, maar eerder doet denken aan Little Feat en Drive By Truckers, maar dan wat subtieler. De rauwe stem van Gray en de beide slidegitaren laten je denken dat je tot je enkels in de modder van de Mississippi Delta staat.
“Room 429” is een typisch bluegrassnummer, maar overgoten met een behoorlijk bluessaus. Een heerlijk nummer. Op “Get Gone” wordt de scheurende slide begeleid door de banjo van Johnson, wat een heel leuk effect geeft. De enige cover op deze cd, “You Got To Move” van Mississippi Fred McDowell, komt nog het dichtst in de buurt van de blues. Hier blijft de band in stijl: akoestische slidegitaren, akoestische bas en percussie.
Het aanstekelijke “Stuck In Carolina” neemt na de slidegitaarduetten een saxofoon het over en scheurt de song daarmee naar het einde. Het laatste nummer van de cd, “Plantation Song”, is weer een heerlijk akoestisch nummer.
 
Kortom, een prima cd en zeker voor fans van zowel blues als southern rock een aanrader.


Lees meer...   (1 reactie)

Het uit Georgia afkomstige Delta Moon is opgebouwd rond het gitaartandem Tom Gray en Mark Johnson. De band bestaat sinds 2002 en na wat personeelswisselingen worden de beide gitaristen nu al weer enkele jaren ondersteund door de bas van Franher Joseph en de drums van Darren Stanley. Onlangs zijn ongeveer tegelijkertijd twee livealbums verschenen, te weten " Life's A Song - Live Volume 1" en "Turn Around When Possible - Live Volume 2". Geen probleem, want van de 24 songs zijn er slechts drie dubbele bij. Bovendien zijn het opnamen van verschillende concerten, dus ook de doublures zijn niet identiek.

      

Her eerste album " Life's A Song - Live Volume 1" is eind 2012 opgenomen tijdens drie optredens in North Caroline, Georgia en Florida. We horen veertien songs verdeeld over 75 minuten. De band is goed op dreef, speelt duidelijk relaxt en met veel plezier. Zoals je van een blues/southern rock band uit de zuidelijk staten van de VS kunt verwachten horen we natuurlijk veel slide en is het gewoon ruig en ongepolijst. Op drie songs na zijn het eigen composities. Hoogtepunten hier zijn voor mij "Hellbound Train", "I'm A Witness" en het geweldige "Black Coffee", overigens niet te verwarren met het oude Peggy Lee/Sarah Vaughan-nummer.

Voor wie er na deze 75 minuten nog geen genoeg van heeft kan vervolgens "Turn Around When Possible - Live Volume 2" aanschaffen, dat in 2013 in Bremen is opgenomen. Hier vinden we tien songs, waarvan er slechts drie ook op de eerste cd te horen zijn. Ook deze cd staat vol met ruige, ongepolijste blues/rock/southern rock. Opvallend is de keuze van een oude David Bowie/Iggy Pop-song "Nightclubbing", dat hier als slowblues wordt gebracht. Klasse.

BarnOwlBlues vindt: Twee uitstekend live-cd's van deze geweldige band. De opnamen zijn perfect te noemen, maar het livegevoel zorgt ervoor dat het niet te klinisch wordt. Twee maal een aanrader dus.

www.deltamoon.com

Reacties (2)

Zo lang bestaat de band nog niet, maar de band heeft toch al flink van zich doen spreken. E.e.a. heeft al geleid tot het winnen van de Dutch Blues Challenge en deelname aan de International Blues Challenge in Memphis. Een ware prestatie. Nu zijn de muzikanten niet bepaald groentjes te noemen. Even een korte voorstelronde: Jeremy Aussems (gitaar), Kars van Nus (zang), Rene Leytens (staande bas), Raimond de Nys (toetsen) en Mathys Roks (drums). Wat stijl betreft leunen de heren zwaar op de Westcoaststijl van de vijftiger jaren.

“Live Evidence” is deels opgenomen tijdens Bluesmoose Radio. Een nummer stamt van een optreden in de Gouden Leeuw in Dongen. De cd bevat tien nummers die de band meteen op de kaart zetten. Meteen al bij het eerste nummer, “Same Old Story” krijgen we te horen wat de vijf heren in hun mars hebben.  Leytens en Roks vormen het solide fundament, waarop de drie anderen alle ruimte krijgen. Swingend uptempo en gevoelig slow, alles zit er in. En als je denkt dat het even wat rustiger aan gaat, zoals met “Kill The Cat” schakelt de band met “Directly From The Heart” van Little Richard meteen drie versnellingen hoger. Mijn favoriete nummer is “She Knows How To Love Me” met een fraai duel tussen de gitaar van Aussems en de piano van de Nys.

Een prima album, waarop de ruime podiumervaring van de individuele bandleden prima tot uiting komt.

Website: www.detonics.nl

Reacties (2)

Tijdens hun nog relatief korte bestaan heeft de Nederlandse band the Detonics al behoorlijk van zich doen spreken. Twee jaar geleden wonnen zij de Dutch Blues Challenge, wat deelname aan de International Blues Challenge in Memphis tot gevolg had, waar het vijftal de halve finale wist te bereiken. In maart 2017 verscheen het live opgenomen “Live Evidence”, waarmee een prima visitekaartje werd afgegeven. De band bestaat uit Kars van Nus (zang, harmonica), Jeremy Aussems (gitaar), Raimond de Nijs (piano, Hammond), Mathijs Roks (drums) en René Leijtens (contrabas).

Op 12 oktober a.s. verschijnt het eerste studioalbum, genaamd “Raise Your Bet” met een feestje in De Gouden Leeuw in Dongen. Op de cd vinden we elf door de diverse leden van de band zelfgeschreven nummers, waarvan de meeste van de hand van Nus en de Nijs zijn. Muzikaal leunt de band heel sterk op de blues en rhythm & blues van de Amerikaanse West Coast: swingende en dansbare nummers dus. Meteen met de opener, “Swing King” is dat duidelijk en de swingende r&b blijft als rode draad over de hele cd lopen. Er worden wat zijpaden betreden met de New Orleans style “My Dad Taught Me To Rock”, de swamp blues “Out Of Sight”, het countryachtige “Route 101” en de slowblues “Bullet Through My Heart”. Muzikaal is de band prima op elkaar ingespeeld. De ritmesectie van Roks en Leijtens staat als een huis. Raimond de Nijs is hierbij een grote steun en pakt vaak de hoofdrol met smaakvol toetsenwerk. Bij Kars van Nus klinkt wellicht iets te veel Nederlands accent door, maar wat zang betreft is er verder niets op hem aan te merken; hij heeft een prima stem voor dit genre. En het gitaarspel van Jeremy (‘Mr Barber’?) Aussems is ijzersterk.

Kortom, een uitstekende cd van een prima band die het nog ver kan schoppen.

Website: www.detonics.nl

Reacties (3)
Devil's Creek is een powerbluestrio uit Cornwall, Engeland, die je nog het best zou kunnen vergelijken met Rory Gallagher meets Joe Bonamassa. Stevige bluesrock met een “take-no-prisoners”-houding. Als je houdt van ouderwetse zeventiger jaren Britse bluesrock dan is deze cd een aanrader.
De band bestaat uit guitarist/ zanger Guy Rosewall, bassist Tim Chapple en Terry Brown op drums. De tweede cd van het trio “Working The Chains” en bestaat uit zeven eigen nummers en twee covers.
Met de opener “Rule The World”weet je meteen waar je aan toe bent: blues, rock en metal en hierdoor het ruigste nummer van allemaal. In “Judgement Day” gaat het een tikje rustiger aan. Een tikje maar, er zit nog genoeg opwindend werk in. “Salvation” is een typische stevige ballad. Een rustige gitaarlick als opener, dan een wat stevigere brug en de obligate gitaarsolo, waarin Rosewall alles uit de kast trekt. Met “Chains” gaan we eerst een stuk terug in de bluesgeschiedenis en bevinden we ons in de Mississippi Hills, totdat na een kleine twee minuten alle registers worden opengetrokken en er onvervalste bluesrock op ons wordt losgelaten. “I Know” begint met het geluid van een Duits radioprogramma voordat het overgaat in een uptempo rocknummer. Dan volgt de eerste cover: Steve Winwood's “I'm A Man”. Maar dan een geheel eigen opwindende versie ervan. En je moet wachten tot aan het refrein om het nummer te herkennen. Snelle gitaarlicks en een opgezegde tekst zorgen voor deze verrassing.
De boogie “Kokomo Train” doet mij onmiddellijk denken aan ZZ Top. Met het stevige strakke boogieritme en de gitaar van Rosewall, die gewoon zijn eigen leven leven leidt, reis je makkelijk een dikke dertig jaar terug in de tijd. Met een heerlijke blueslick opent “Hole In The Sun”, een duister, haast sinister aandoende song. Strakke begeleiding, die tijdens de fantastische minutenlange gitaarsolo het tempo langzaam verhogen, zodat spanning ontstaat, dat uiteindelijk in een schitterend hoogtepunt wordt ontladen. Een gitaristisch hoogstandje! En als uitsmijter een live-versie van de bekende Gallagher-song “Bullfrog Blues”. Een mooie en opwindende uitvoering en een goede keus om dit als laatste nummer op het album te zetten.
 
Zoals ik bovenaan al schreef is dit voor fans van Gallagher, Bonamassa, The Brew e.d. een absolute aanrader. Devil's Creek speelt opwindende bluesrock. Chapple en Brown zorgen voor een stevig, jagende begeleiding, zijn hierdoor voor een groot deel verantwoordelijk voor het opwindende geluid van de band en geven Rosewall de ruimte zijn kunsten te tonen. Een prima band voor een festival.
 
Lees meer...   (3 reacties)

Voor zijn vierde cd “The Rocket Swing” reisde Diftong, in het dagelijks leven bekend als Hans Willers, naar Nova Scotia, Canada. Met ondersteuning van multi-instrumentalist Dale Murray, die ook voor de productie tekende, heeft hij tien prachtige songs op dit album gezet.

We horen een mix van folk, country en roots; kortom, een stijl dat wordt aangeduid als americana. Een van zijn kwaliteiten is het schrijven van poëtische teksten, die hij verpakt in mooie melodieën. Hij schrijft over alledaagse dingen, gebruikt humor, maar is ook geëngageerd. Een mooi voorbeeld van dat laatste is de song “Heart Of The Matter”, dat gaat over het conflict tussen de Palestijnen en Israël. Bijzonder mooi vind ik “A Storyville Blue Note”, dat de oorsprong van de blues beschrijft, en “Vintage Van”, waarin hij vertelt over het ontsnappen uit de dagelijkse sleur met een oude bestelbus.

Website: www.diftong.nl



Reacties (1)
Dirty Sweet is een Amerikaanse southern-rockband, bij wie je je heel makkelijk terug waant in de jaren zeventig en tachtig, toen dit genre het meest van zich liet spreken. Dat bleek al bij hun eerste cd, maar met dit tweede album “American Spiritual” verstevigen deze aanpak nog eens extra. Het is een duidelijk gitaaralbum geworden, maar gelukkig hebben de heren voldoende variatie weten aan te brengen, zodat het niet alleen maar herrie geworden is.
Het eerste nummer “Rest Sniper, Rest” is een onvervalste rocksong, opgebouwd rond een drie-akkoordenschema en vormt een goede basis voor zang en gitaar. “You've Been Warned” zet het ingezette pad nog even lekker voort. En als je denkt even adem te kunnen halen bij het rustig beginnende “Star-Spangled Glamour” knallen de Pearl Jam-achtige grungegitaren alweer door de boxen. “Get Up Get Out”, een funky hardrocksong doet bij vlagen zelfs aan Led Zeppelin denken. Met af en toe een rustpuntje, dat onmiddellijk wordt weggevaagd door het gitaargeweld. De vijfde song “Please Beware” van Queens Of The Stones Age heeft een fraaie interactie tussen zang en gitaar. Nog even verlucht met een vlijmscherpe gitaarsolo. Dan een stapje terug met de ballad “An Empty Road” met een fraai Hammond/gitaar-duet.
“Kill Or Be Killed” begint met een T. Rex-achtige riff en mondt dan uit in een sinister gezongen rocksong, gedragen door de griezelig werkende gitaar en backbeat. In “Marionette” begint zanger Koontz rustig zijn verhaal te doen, terwijl drums en bas het nummer steeds meer opstuwen, achtergrondkoortjes invallen, de gitaar zijn eigen leven gaat leiden om samen het nummer naar een hoogtepunt te voeren. Iets wat in één klap voorbij is. Wellicht een van de meest interessante nummers op dit album. De Ted Nugent-achtige "Crimson Cavalry knalt vervolgens uit de speakers, gaat halverwege over in een rustige dubbele gitaarsolo om weer als een onvervalste headbanger te eindigen. Het laatste nummer is de akoestische “American Spiritual”; Dirty Sweet's versie van gospelmuziek. Prachtige samenzang. Je zou na het eerdere geweld haast vergeten dat de mannen ook nog ingetogen kunnen spelen en zingen.
 
Dirty Sweet, bestaande uit Ryan Koontz (zang), Nathan Beale (gitaar, zang), Chris Mendez-Vanacore (drums, zang), Christian Schinelli (bas) en Jeremy Brown (gitaar), heeft een prachtige cd gemaakt. Gevarieerd, stevig, maar toch verfijnd. Bij wijle met een nostalgische blik naar de zeventiger en tachtiger jaren.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl