barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Delta Moon is opgericht in 2002 toen Tom Gray aan Mark Johnson in een muziekwinkel in Atlanta vanuit zijn auto een dobro probeerde te verkopen. Tom Gray had al een behoorlijke reputatie als leider van de band Brains en schrijver van talloze hits voor diverse popartiesten. Hoewel hij tot dan toe voornamelijk in het pop- en new wave-circuit werkzaam was is hij met Delta Moon de blues- en southern rock-richting opgegaan. De naam Delta Moon dekt wat dat betreft ook volledig de lading.
De band heeft inmiddels diverse personeelwisselingen ondergaan, maar vast spil zijn nog steeds de slidegitaristen Tom Gray en Mark Johnson. Bassist Franher Joseph en drummer Darren Stanley houden de zaak goed bij elkaar.

Bij de eerste tonen van de titeltrack “Hellbound Train” is al meteen duidelijk dat dit geen recht-toe-recht-aan blues is, maar eerder doet denken aan Little Feat en Drive By Truckers, maar dan wat subtieler. De rauwe stem van Gray en de beide slidegitaren laten je denken dat je tot je enkels in de modder van de Mississippi Delta staat.
“Room 429” is een typisch bluegrassnummer, maar overgoten met een behoorlijk bluessaus. Een heerlijk nummer. Op “Get Gone” wordt de scheurende slide begeleid door de banjo van Johnson, wat een heel leuk effect geeft. De enige cover op deze cd, “You Got To Move” van Mississippi Fred McDowell, komt nog het dichtst in de buurt van de blues. Hier blijft de band in stijl: akoestische slidegitaren, akoestische bas en percussie.
Het aanstekelijke “Stuck In Carolina” neemt na de slidegitaarduetten een saxofoon het over en scheurt de song daarmee naar het einde. Het laatste nummer van de cd, “Plantation Song”, is weer een heerlijk akoestisch nummer.
 
Kortom, een prima cd en zeker voor fans van zowel blues als southern rock een aanrader.


Lees meer...   (1 reactie)

Het uit Georgia afkomstige Delta Moon is opgebouwd rond het gitaartandem Tom Gray en Mark Johnson. De band bestaat sinds 2002 en na wat personeelswisselingen worden de beide gitaristen nu al weer enkele jaren ondersteund door de bas van Franher Joseph en de drums van Darren Stanley. Onlangs zijn ongeveer tegelijkertijd twee livealbums verschenen, te weten " Life's A Song - Live Volume 1" en "Turn Around When Possible - Live Volume 2". Geen probleem, want van de 24 songs zijn er slechts drie dubbele bij. Bovendien zijn het opnamen van verschillende concerten, dus ook de doublures zijn niet identiek.

      

Her eerste album " Life's A Song - Live Volume 1" is eind 2012 opgenomen tijdens drie optredens in North Caroline, Georgia en Florida. We horen veertien songs verdeeld over 75 minuten. De band is goed op dreef, speelt duidelijk relaxt en met veel plezier. Zoals je van een blues/southern rock band uit de zuidelijk staten van de VS kunt verwachten horen we natuurlijk veel slide en is het gewoon ruig en ongepolijst. Op drie songs na zijn het eigen composities. Hoogtepunten hier zijn voor mij "Hellbound Train", "I'm A Witness" en het geweldige "Black Coffee", overigens niet te verwarren met het oude Peggy Lee/Sarah Vaughan-nummer.

Voor wie er na deze 75 minuten nog geen genoeg van heeft kan vervolgens "Turn Around When Possible - Live Volume 2" aanschaffen, dat in 2013 in Bremen is opgenomen. Hier vinden we tien songs, waarvan er slechts drie ook op de eerste cd te horen zijn. Ook deze cd staat vol met ruige, ongepolijste blues/rock/southern rock. Opvallend is de keuze van een oude David Bowie/Iggy Pop-song "Nightclubbing", dat hier als slowblues wordt gebracht. Klasse.

BarnOwlBlues vindt: Twee uitstekend live-cd's van deze geweldige band. De opnamen zijn perfect te noemen, maar het livegevoel zorgt ervoor dat het niet te klinisch wordt. Twee maal een aanrader dus.

www.deltamoon.com

Reacties (2)

Zo lang bestaat de band nog niet, maar de band heeft toch al flink van zich doen spreken. E.e.a. heeft al geleid tot het winnen van de Dutch Blues Challenge en deelname aan de International Blues Challenge in Memphis. Een ware prestatie. Nu zijn de muzikanten niet bepaald groentjes te noemen. Even een korte voorstelronde: Jeremy Aussems (gitaar), Kars van Nus (zang), Rene Leytens (staande bas), Raimond de Nys (toetsen) en Mathys Roks (drums). Wat stijl betreft leunen de heren zwaar op de Westcoaststijl van de vijftiger jaren.

“Live Evidence” is deels opgenomen tijdens Bluesmoose Radio. Een nummer stamt van een optreden in de Gouden Leeuw in Dongen. De cd bevat tien nummers die de band meteen op de kaart zetten. Meteen al bij het eerste nummer, “Same Old Story” krijgen we te horen wat de vijf heren in hun mars hebben.  Leytens en Roks vormen het solide fundament, waarop de drie anderen alle ruimte krijgen. Swingend uptempo en gevoelig slow, alles zit er in. En als je denkt dat het even wat rustiger aan gaat, zoals met “Kill The Cat” schakelt de band met “Directly From The Heart” van Little Richard meteen drie versnellingen hoger. Mijn favoriete nummer is “She Knows How To Love Me” met een fraai duel tussen de gitaar van Aussems en de piano van de Nys.

Een prima album, waarop de ruime podiumervaring van de individuele bandleden prima tot uiting komt.

Website: www.detonics.nl

Reacties (2)
Devil's Creek is een powerbluestrio uit Cornwall, Engeland, die je nog het best zou kunnen vergelijken met Rory Gallagher meets Joe Bonamassa. Stevige bluesrock met een “take-no-prisoners”-houding. Als je houdt van ouderwetse zeventiger jaren Britse bluesrock dan is deze cd een aanrader.
De band bestaat uit guitarist/ zanger Guy Rosewall, bassist Tim Chapple en Terry Brown op drums. De tweede cd van het trio “Working The Chains” en bestaat uit zeven eigen nummers en twee covers.
Met de opener “Rule The World”weet je meteen waar je aan toe bent: blues, rock en metal en hierdoor het ruigste nummer van allemaal. In “Judgement Day” gaat het een tikje rustiger aan. Een tikje maar, er zit nog genoeg opwindend werk in. “Salvation” is een typische stevige ballad. Een rustige gitaarlick als opener, dan een wat stevigere brug en de obligate gitaarsolo, waarin Rosewall alles uit de kast trekt. Met “Chains” gaan we eerst een stuk terug in de bluesgeschiedenis en bevinden we ons in de Mississippi Hills, totdat na een kleine twee minuten alle registers worden opengetrokken en er onvervalste bluesrock op ons wordt losgelaten. “I Know” begint met het geluid van een Duits radioprogramma voordat het overgaat in een uptempo rocknummer. Dan volgt de eerste cover: Steve Winwood's “I'm A Man”. Maar dan een geheel eigen opwindende versie ervan. En je moet wachten tot aan het refrein om het nummer te herkennen. Snelle gitaarlicks en een opgezegde tekst zorgen voor deze verrassing.
De boogie “Kokomo Train” doet mij onmiddellijk denken aan ZZ Top. Met het stevige strakke boogieritme en de gitaar van Rosewall, die gewoon zijn eigen leven leven leidt, reis je makkelijk een dikke dertig jaar terug in de tijd. Met een heerlijke blueslick opent “Hole In The Sun”, een duister, haast sinister aandoende song. Strakke begeleiding, die tijdens de fantastische minutenlange gitaarsolo het tempo langzaam verhogen, zodat spanning ontstaat, dat uiteindelijk in een schitterend hoogtepunt wordt ontladen. Een gitaristisch hoogstandje! En als uitsmijter een live-versie van de bekende Gallagher-song “Bullfrog Blues”. Een mooie en opwindende uitvoering en een goede keus om dit als laatste nummer op het album te zetten.
 
Zoals ik bovenaan al schreef is dit voor fans van Gallagher, Bonamassa, The Brew e.d. een absolute aanrader. Devil's Creek speelt opwindende bluesrock. Chapple en Brown zorgen voor een stevig, jagende begeleiding, zijn hierdoor voor een groot deel verantwoordelijk voor het opwindende geluid van de band en geven Rosewall de ruimte zijn kunsten te tonen. Een prima band voor een festival.
 
Lees meer...   (3 reacties)

Voor zijn vierde cd “The Rocket Swing” reisde Diftong, in het dagelijks leven bekend als Hans Willers, naar Nova Scotia, Canada. Met ondersteuning van multi-instrumentalist Dale Murray, die ook voor de productie tekende, heeft hij tien prachtige songs op dit album gezet.

We horen een mix van folk, country en roots; kortom, een stijl dat wordt aangeduid als americana. Een van zijn kwaliteiten is het schrijven van poëtische teksten, die hij verpakt in mooie melodieën. Hij schrijft over alledaagse dingen, gebruikt humor, maar is ook geëngageerd. Een mooi voorbeeld van dat laatste is de song “Heart Of The Matter”, dat gaat over het conflict tussen de Palestijnen en Israël. Bijzonder mooi vind ik “A Storyville Blue Note”, dat de oorsprong van de blues beschrijft, en “Vintage Van”, waarin hij vertelt over het ontsnappen uit de dagelijkse sleur met een oude bestelbus.

Website: www.diftong.nl



Reacties (1)
Dirty Sweet is een Amerikaanse southern-rockband, bij wie je je heel makkelijk terug waant in de jaren zeventig en tachtig, toen dit genre het meest van zich liet spreken. Dat bleek al bij hun eerste cd, maar met dit tweede album “American Spiritual” verstevigen deze aanpak nog eens extra. Het is een duidelijk gitaaralbum geworden, maar gelukkig hebben de heren voldoende variatie weten aan te brengen, zodat het niet alleen maar herrie geworden is.
Het eerste nummer “Rest Sniper, Rest” is een onvervalste rocksong, opgebouwd rond een drie-akkoordenschema en vormt een goede basis voor zang en gitaar. “You've Been Warned” zet het ingezette pad nog even lekker voort. En als je denkt even adem te kunnen halen bij het rustig beginnende “Star-Spangled Glamour” knallen de Pearl Jam-achtige grungegitaren alweer door de boxen. “Get Up Get Out”, een funky hardrocksong doet bij vlagen zelfs aan Led Zeppelin denken. Met af en toe een rustpuntje, dat onmiddellijk wordt weggevaagd door het gitaargeweld. De vijfde song “Please Beware” van Queens Of The Stones Age heeft een fraaie interactie tussen zang en gitaar. Nog even verlucht met een vlijmscherpe gitaarsolo. Dan een stapje terug met de ballad “An Empty Road” met een fraai Hammond/gitaar-duet.
“Kill Or Be Killed” begint met een T. Rex-achtige riff en mondt dan uit in een sinister gezongen rocksong, gedragen door de griezelig werkende gitaar en backbeat. In “Marionette” begint zanger Koontz rustig zijn verhaal te doen, terwijl drums en bas het nummer steeds meer opstuwen, achtergrondkoortjes invallen, de gitaar zijn eigen leven gaat leiden om samen het nummer naar een hoogtepunt te voeren. Iets wat in één klap voorbij is. Wellicht een van de meest interessante nummers op dit album. De Ted Nugent-achtige "Crimson Cavalry knalt vervolgens uit de speakers, gaat halverwege over in een rustige dubbele gitaarsolo om weer als een onvervalste headbanger te eindigen. Het laatste nummer is de akoestische “American Spiritual”; Dirty Sweet's versie van gospelmuziek. Prachtige samenzang. Je zou na het eerdere geweld haast vergeten dat de mannen ook nog ingetogen kunnen spelen en zingen.
 
Dirty Sweet, bestaande uit Ryan Koontz (zang), Nathan Beale (gitaar, zang), Chris Mendez-Vanacore (drums, zang), Christian Schinelli (bas) en Jeremy Brown (gitaar), heeft een prachtige cd gemaakt. Gevarieerd, stevig, maar toch verfijnd. Bij wijle met een nostalgische blik naar de zeventiger en tachtiger jaren.
Lees meer...

Downchild is een Canadese band, die al sinds 1969 bestaat. Hun eerste plaat kwam in 1971 uit en het totaal aan albums en singles is niet meer op twee handen (en twee voeten!) te tellen. Ook de prijzenkast puilt uit. Ik verwijs daarvoor graag naar hun website. De band begon onder de naam Downchild Blues Band, maar ergens in de jaren tachtig is deze ingekort tot Downchild. Donnie Walsh (gitaar, harmonica) vernoemde de band naar een nummer van Sonny Boy Williamson; sindsdien staat hij bekend als Mr. Downchild. Chuck Jackson (zang, gitaar, harmonica) voegde zich ruim twintig jaar geleden bij de club, die nu verder bestaat uit Pat Carey (saxofoons), Michael Fonfare (piano, orgel, dobro), Gary Kendall (bas) en Mike Fitzpatrick (drums). Op deze cd doet trompettist Peter Jeffrey op een aantal nummers mee.

De nieuwe cd “Something I’ve Done” is – als ik goed heb geteld – de 33e plaat die door de band is uitgebracht. Hierop staan tien nummers, waarvan er acht door de bandleden zijn geschreven. Wat stijl betreft leunt deze zwaar op zowel de Chicagoblues als de soulblues uit Memphis met uitstapjes naar de rock ’n roll en jazz. De band is hecht, wat niet verwonderlijk is, omdat geen van de leden korter als twintig jaar bij de club is. Bijzondere vermelding verdienen naar mijn mening het rockende “Albany, Albany”, de soulblues “Take A Piece Of My Heart” en het door de harmonica gedomineerde “Mississippi Woman, Mississauga Man”. Een uitstekende cd van een band die na een kleine vijftig jaar nog steeds de voetjes van de vloer krijgt.

Website: www.downchild.com

Reacties (2)

Zanger/gitarist Jan Kanis en drummer Jean Monsou speelden in de negentiger jaren al samen bij Moonflower, waarmee ze enkele hits hadden. De wegen scheidden zich, maar onlangs besloten de heren weer eens wat samen te gaan doen. Bassist Francesco Colella en zanger/gitarist Marcel de Groot voegden zich erbij en Dude was geboren.

Met de EP “Give It Back” geven zij een eerste visitekaartje af. De zes nummers zijn geschreven door Jan Kanis. Wat we horen is op blues geënte rock. Stevig, doch melodieus. De nummers zitten goed in elkaar en de band toont waar hun zwaartepunt ligt, namelijk lekkere rockmuziek. Dat is meteen vanaf titelnummer “Give It Back”duidelijk. Op een stevig fundament van bas en drums vieren de heren Kanis en de Groot hun lusten bot met zang en gitaar. Een prima kennismaking. Ik denk dat de band ook live zijn mannetje weet te staan.

Website: www.facebook.com/dudemusic

Reacties (2)

Met de titel “Kill Me With Your Love” is het tweede album van de Dynamite Blues Band uitgekomen. Drie van de vier leden, namelijk Wesley van Werkhoven (zang, harmonica, piano), JJ van Duijn (gitaar) en Niels Duindam (drums), maakten eerder deel uit van de succesvolle Big Blind. Bassist Renzo van Leeuwen completeert het kwartet. In 2014 kwam hun debuut-cd “Shakedown & Boogie” uit en nu ligt “Kill Me With Your Love” in de winkels.

Het album bevat twaalf zelfgeschreven nummers, over het algemeen stampend rockende blues met ook plaats voor een enkel rustpuntje in de vorm van een mooie ballad. De band is al sinds drie jaar samen en drie ervan kennen elkaar al veel langer. Het mag dus geen wonder heten dat ze prima op elkaar zijn ingespeeld. De nummers zijn gewoon helemaal af, het klinkt goed en alles zit op zijn plaats. De cd, het resultaat van deze jarenlange samenwerking, is gewoon prima. Mijn persoonlijk favoriete nummers zijn de jumpblues “No Cent” en de soulblues “Two Sides”. Het gebruik van blazers geeft een extra verdieping in de nummers. Goede nummers, opwindend, goed verzorgd. Kortom, een prima album.

Website: www.dynamitebluesband.com

Reacties (2)

De uit Ierland afkomstige Grainne Duffy doet het behoorlijk goed in haar thuisland en in Groot-Brittannië. Daar kwam haar tweede album "Test Of Time" vorig jaar al uit en zij oogstte er behoorlijk wat succes mee. Nu is het album in de rest van Europa uitgebracht om het continent er mee te gaan veroveren.

Grainne (spreek uit; Gron-yer) heeft een warme en iets rauwe stem die mij doet denken aan die van dames als Bonnie Raitt en Elkie Brooks. Ze is ook een vrije goede gitariste, hoewel ze het af moet leggen tegen de al genoemde Raitt of Ana Popovic, maar ze kwijt zich goed van haar taak.

Van de elf songs zijn er tien door haar zelf geschreven. Zelf noemt ze zich een blueszangeres en hoewel ik wel invloeden en elementen uit de blues kan ontdekken klinkt het voor mij wat meer naar country. Het album is behoorlijk gevarieerd van rockige uptempo songs als de opener "Each And Every Time" en "Let Me In" als rustige ballads als "I Know We're Gonna Be Just Fine". Het geheel is goed gemixt, waardoor het spannend blijft.

BarnOwlBlues vindt: Meer country dan blues, maar deze cd is toch zeker het beluisteren waard.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl