barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Bijna tot aan het einde van zijn toe is David ‘Honeyboy’ Edwards blijven optreden. Hij was de laatste Delta bluesman toen hij in 2011 op 96-jarige leeftijd thuis overleed. Hij begon toen hij veertien jaar oud was en kon terugkijken op een carrière die tachtig jaar heeft geduurd. Hij heeft gereisd en gespeeld met Robert Johnson, Walter Horton, Muddy Waters en talloze anderen, zijn eerste opnamen maakte hij in 1942 en zijn laatste, zo blijkt hier, zijn in 2010 gemaakt in de G Spot in Los Angeles.

Ondersteund door Jeff Dale & the South Woodlawners is de 95-jarige op “I’m Gonna Tell You Somethin’ That I Know” te horen en te zien op zowel dvd als cd. Op de eerste drie nummers wordt hij begeleid door zijn manager Michael Frank op harmonica. Ieder die Honeyboy in de laatste decennia heeft zien optreden weet welke nummers ten gehore worden gebracht. Het zijn enkele eigen nummers (de rechten van “Sweet Home Chicago” eigent hij zichzelf toe) en nummers van Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Robert Lockwood Jr. Als extraatje sluit de dvd af met een monoloog door Honeyboy, waarin hij vertelt over zijn leven, de mensen die hij heeft ontmoet en geeft hij andere muzikanten tips. Dat zijn stem niet meer de jeugdige kracht heeft en niet alles foutloos en vloeiend gaat zijn hem – als 95-jarige – vergeven. Opvallend is wel dat hij er nog steeds in bleek te hebben. Jammer is dat de mix niet optimaal is. De toch al wat zwakke stem van Honeyboy wordt regelmatig overstemd door de gitaar en het harmonicaspel, dat hierdoor bij vlagen irriteert.

Als document kan deze uitgave voor de fans zeker waardevol zijn. Een betere afwerking voor wat betreft de geluidskwaliteit had het veel mooier kunnen maken.

Reacties (1)

Na een jamsessie, ergens in 2011, besloten de neven Bram (zang) en Ruud Goeree (gitaar) samen met Olaf de Groote (gitaar) een band op te richten. Korte tijd later voegden drummer Maikel Tanger en bassist Kris Tiemens zich bij het trio en Easterfield was geboren. De band komt uit Barger-Oosterveld in Drenthe, wat meteen de naam verklaart.Na een aantal singles en flink wat liveoptredens is nu het eerste album van de band, genaamd “The Honky Tonk Sessions”, verkrijgbaar.

Van de tien nummers zijn er negen zelf geschreven. De enige cover is een bewerking van “Budapest”, de hit van George Ezra. De cd begint met “Trouble”, dat tevens de eerste single van de band was. Hiermee wordt meteen het visitekaartje van Easterfield afgegeven: stevige en melodieuze op blues gebaseerde rock. Maikel en Kris houden de boel strak en vormen het fundament waar de gitaristen Ruud en Olaf en zanger Bram de ruimte krijgen om de nummers op te bouwen. Op een enkel nummer zijn nog toetsen (Matthijs van der Kaaij) en harmonica (Chris Vrijbloed) te horen. Nummers die een extra vermelding verdienen zijn “Great Unknown” en het swingende “The Blues Is Back”. 

Een prima debuut van een uitstekende band. Daar gaan we nog meer van horen.

Website: www.easterfield.nl

Reacties (1)
Vier jaar geleden hadden de heren Theessink en Evans de koppen al eens bij elkaar gestoken, wat toen resulteerde in het prachtige album “Visions”. En blijkbaar vonden zij het de hoogste tijd weer eens iets samen te gaan doen. En voor goede blues is het altijd de hoogste tijd, dus was dit een zeer prijzenswaardig streven.

De al vele jaren in Wenen woonachtige Enschedeër Theessink wordt wel Europa's grootste bluesexport genoemd. Terry Evans is afkomstig uit Vicksburg, Mississippi en kan terugkijken op een carrière van meer dan vijftig jaar. Theessinks donkere bariton en Evans' soulvolle stemgeluid passen uitstekend bij elkaar en ook wat gitaarspel betreft kunnen zij zich aan elkaar meten. Toen Theessink op een gegeven moment Ry Cooder in een aantal nummers te horen zei Evans doodleuk, “dan bel ik hem toch even”. Waarop deze even langskwam en ook nog op een drietal songs te horen is.
 
“Delta Time” is opgenomen in Los Angeles en is gespeend van alle opsmuk. Gewoon twee gitaren, twee zangers en wat achtergrondzang. Meer niet. En meer is ook niet nodig. Dat is meteen bij de eerste song, het titelnummer “Delta Time” duidelijk. Het eerste deel wordt door Hans gezongen, het tweede deel door Terry. De begeleiding bestaat uit de gitaar van Evans en de banjo van Theessink. Het achtergrondkoor geeft het geheel een gospelachtige sfeer mee. Het tweede nummer “Blues Stay Away From Me” is een treurige blues, dat door de slidegitaar van Ry Cooder nog eens een extra melancholische dimensie krijgt. Van de dertien songs op deze cd zijn er vijf van de hand van Theessink en of het nu de originelen zijn of covers; het zin allemaal juweeltjes.
Songs die het waard zijn nog extra te vermelden zijn de bijna negen minuten durende versie van J.B. Lenoirs “Down In Mississippi”, “Shelter From The Storm” met geniaal gitaarwerk van Cooder en het prachtige “Pouring Water On A Drowning Man”. Een song die een beetje uit de boot valt is het vrolijke “The Birds And The Bees”, een nummer dat iedereen wel kent. Leuk details is dat Terry Evans hiermee als lid van The Turnarounds zo'n vijftig jaar geleden al een grote hit had.

Conclusie:
Een fantastisch mooi album. Meer hoef ik er gewoon niet over te zeggen. Toch doe ik het. Hans Theessink en Terry Evans behoren bij die weinige artiesten die geen opsmuk en gedoe nodig hebben om mooie en veelzeggende muziek te maken. Een absolute aanrader.

Down In Mississippi


Lees meer...   (4 reacties)

Naast succesvolle solocarrières blijkt de samenwerking tussen Hans Theessink en Terry Evans zo goed te bevallen dat beiden ook regelmatig samen optreden en opnamen maken. Deze samenwerking heeft geresulteerd in de cd’s “Visions” in 2008 en “Delta Time” in 2012. En nu vonden de heren waarschijnlijk een mooie gelegenheid om een live-cd uit te brengen. “True & Blue”, zoals deze is gaan heten, geeft een deel van een optreden weer dat in Wenen is gehouden.

Waar zij zich op hun andere gezamenlijke albums nog door anderen laten begeleiden – en dat niet door de minsten (Richard Thompson, Ry Cooder) – zijn tijdens dit optreden alleen Hans Theessink en Terry Evans te horen, begeleid door hun eigen gitaren. Het resultaat is een zeer pure en intensieve registratie geworden. De donkere bariton van Theessink en de gospelstem van Evans vullen elkaar heel mooi aan. Ze brengen mooie vertolkingen van Lead Belly’s “Bourgeois Blues”, “Cross Road Blues” van Robert Johnson en “Maybellene” van Chuck Berry. Gelukkig is het duo goed in staat om de songs volledig naar hun eigen hand te zetten, zodat het niet weer een zoveelste vertolking is van…. Vanzelfsprekend worden ook eigen songs uitgevoerd, waarvan Theessinks “Delta Time” voor mij het mooist is. De geluidskwaliteit van het album is niet altijd optimaal te noemen. Soms klinkt de zang wat ver weg. Aan de andere kant betekent dit dat er niet al te veel aan de opnamen is gesleuteld. Dat komt de puurheid van de muziek ook weer ten goede.

Voor liefhebbers van pure en uitgeklede blues is dit album zeker een aanrader. Goed gedaan

Websites: www.theessink.com  www.terryevansmusic.com

Reacties

De uit Schotland afkomstige Kyle Esplin staat bekend zijn om zijn opzwepend rock 'n roll en boogie woogie. Esplin groeit op in een muzikaal nest en al op zij tiende begeleidt hij zijn ouders tijdens optredens. Vanaf zijn zestiende is hij professioneel muzikant en reist de wereld door met een tienkoppige big band of een wat kleiner combo. Naast piano speelt hij ook gitaar, basgitaar, melodica en klarinet.

Op zijn achtste cd "K" wordt hij begeleidt door de uit Mallorca afkomstige gitarist Balta Bordoy en drummer Jose-Luis Garcia en de Argentijnse bassist Pablo di Salvo. Het album is gevuld met dertien boogie woogie- en rock 'n rollklassiekers als "Drinkin' Wine Spo-Dee-O-Dee", "Be-Bop-A-Lula", "Whole Lotta Shakin'". Maar ook bluessongs ("Matchbox", "Stag O' Lee") en country ("Folsom Prison Blues") schuwt hij niet en krijgen een fraaie bewerking. De band speelt strak en vormt een prima basis voor Esplins zang en pianowerk. De ene song swingt nog meer en is nog opwindender dan de andere en je krijgt eigenlijk geen moment rust om even stil te zitten.

BarnOwlBlues vindt: Voor liefhebbers van pianoboogie is dit een absolute aanrader, maar ook anderen zullen aan dit album plezier beleven.

www.kyleesplin.com

Reacties (2)
Met “Jump Start” hebben Li'l Ed & the Blues Imperials hun achtste cd uitgebracht sinds hun debuut in 1986. Als iemand blues drinkt, eet en ademt dan zijn het wel Ed Williams en zijn jongere halfbroer James 'Pookie' Young. Al sinds hun jeugd zitten zij er middenin. Ed speelt op zijn twaalfde gitaar, bas en drums en hun oom, de bekende slidegitarist J.B. Hutto brengt ze de fijne kneepjes bij.
De band bestaat naast de al eerder genoemde Li'l Ed (zang, gitaar) en Pookie op basgitaar uit gitarist Mike Garrett en drummer Kelly Littleton. De productie was in handen van Ed en Alligator-baas Bruce Iglauer.
“Jump Start” staat vol met de van Li'l Ed bekende vurige slidegitaar en rauwe zang, terwijl de Imperials het vuurtje nog wat opstoken. Van de veertien songs zijn er dertien door de band zelfgeschreven en de enige cover “If You Change Your Mind” is van de hand van oom en mentor J.B. Hutto.
Ed gelooft niet in een softe benadering en dat merken we meteen met de boogie “If You Were Mine”, waarmee hij opent. Het tempo blijft onverminderd hoog in het autobiografisch “Musical Mechanical Electrical Man” en “Kick Me To The Curb”. Dat het tempo ook best omlaag kan laat hij horen in de soulvol gezongen ballad “You Burnt Me”, terwijl “House Of Cards” vlotter, maar niet minder gevoelig is. Het vlotte “Born Loser” gaat in vlot tempo over in de jazzy jumpblues “Jump Right In”.
Het prachtige “Life Is A Journey” is een gevoelige ballad met een goudeerlijke tekst. “World Of Love” is weer vlotter en “Weatherman” doet mij bij vlagen denken aan Hound Dog Taylor. Dan is het de beurt aan de enige cover van het album, het door J.B. Hutto geschreven “If You Change Your Mind”, wat een fraai staaltje is van klassieke Chicagoblues. Met een intro á la Elmore James wordt de boogie “No Fast Food” ingezet. De tekst kan over voedsel gaan, maar voor de goede luisteraar zit er een diepere betekenis achter. “My Chains Are Gone” is een mooie rustige shuffle over een relatie die gelukkig is beëindigd. De afsluiter “Moratorium On Hate” heeft een politieke boodschap en de band vertelt, verpakt in een lekker in het gehoor liggende shuffle. dat zij zich te allen tijde van haat en geweld zullen afkeren.
 
Conclusie:
Ook met deze cd hebben Li'l Ed & the Blues Imperials bewezen dat zij waardige erfgenamen zijn van de Chicagostijl slidegitaristen à la Hound Dog Taylor en J.B. Hutto. Het staat vol met pure Chicagoblues en ik ben ervan overtuigd dat zij met dit album opnieuw benadrukken bij het beste horen dat de Chicago op muzikaal gebied heeft voortgebracht. 
Lees meer...   (3 reacties)

Voor bluesfans moet de titel van het album als muziek in de oren klinken. “61 & 49” slaat namelijk op het kruispunt van de highways met deze namen en laat dit nu toevallig midden in de staat Mississippi liggen. Samen met bassist John Bazz en drummer Jerry Angels vormt zanger/gitarist Mike Eldred het trio met zijn naam. Het album “61 & 49” is al eens uitgebracht in 2011 en de Los Angeles Times noemde het toen een van de beste albums van dat jaar. Door Ripcat Records is het nu opnieuw uitgebracht. Niet alle opnamen stammen uit dat jaar, want op twee er van speelt Ike Turner nog mee en die is al in 2007 overleden. Naast hem krijgt de band op enkele nummers ook hulp van mensen als Scotty Moore en Kid Ramos om er maar een paar te noemen.

En hoewel de mannen uit Californië komen lijkt het er op dat ze tot aan hun enkels in de klei van de Mississippi staan. Wat we horen is geen pure blues, maar valt wellicht beter samen te vatten onder rootsrock. Maar zeker doorspekt met een flinke dosis blues, rock ‘n roll en ook rockabilly. Alle dertien songs zijn door Eldred zelf geschreven en we worden getrakteerd op een mix van blues, gospel en vroege R&B. Van de a-capella gezongen opener “Don’t Go Down There” via de instrumentale boogie in “Jake’ Boogie”, de blues van “Ruby’s Blues”, langs de rock ’n roll in “She’s A Rocket” naar de Deltablues van “61 And 49” biedt het trio ons een prachtige reis aan door bluesland. Nummers die een extra vermelding verdienen zijn m.i. “She’s A Rocket” met Ike Turner op piano, de slowblues “Ruby’s Blues” met prachtig gitaarwerk en de akoestische afsluiter “61 & 49”.

Eldred is een prima zanger, een uitstekend gitarist en een goede songschrijver en samen met zijn band en de extra hulp die hij heeft gekregen is dit een uitstekend album geworden. Mij is niet bekend waarom het opnieuw is uitgebracht. Maar als het is gebeurd omdat de verkoop twee jaar geleden tegenviel dan ik concluderen dat het in ieder geval een album is dat een tweede kans verdient.

Zie ook www.mikeeldredtrio.com

Reacties (2)

Na de heruitgave van "61 & 49" uit 2011 eerder dit jaar is het nu de hoogste tijd om "Elvis Unleaded" uit 2012 te beluisteren. De titel zegt alles al: twintig songs van Elvis Presley zijn door het trio opgepakt en van een blues- of americana-jasje voorzien. Het trio bestaat uit naamgever Mike Eldred (zang, gitaar), John Bazz (bas) en Jerry Angel (drums) en zij worden hier bijgestaan door pianist Gene Taylor, tenorsaxofonist Jerry Donato, trompettist Scott Yandell en het JOBS Quartet voor de achtergrondzang.

Wat voor de band spreekt is dat zij de uitvoeringen van Presley niet klakkeloos overnemen, maar die geheel naar eigen blues- en americanamodel omvormen. Zo krijgen we geheel eigen versies te horen van twintig Elvisklassiekers. Nu is dat ombuigen naar blues en americana voor rock 'n rollsongs als "Burning Love", "Hound Dog", "Lawdy Miss Clawdy" of "Jailhouse Rock" niet zo moeilijk, maar ook zoetsappige filmliedjes als "Bossa Nova Baby" en "Girls Girls Girls" zijn nu beter verteerbaar. Het is duidelijk dat de heren veel plezier hebben beleefd aan het maken van deze opnamen; dat straalt er gewoon van af.

Net als "61 & 49" is dit weer een uitstekend album. De heren kunnen rocken, dat is duidelijk. Ook Scotty Moore, ooit gitarist bij Elvis Presley heeft zich lovend over dit album uitgelaten; een betere aanbeveling kun je niet krijgen.

Reacties (1)
Ooit was er een band, die Little Charlie & the Nightcats heette, genaamd naar gitarist Little Charlie Baty. Maar de eigenlijke frontman was zanger/harmonicaspeler Rick Estrin. Die band heeft als zodanig een dikke dertig jaar bestaan, maar toen Charlie in 2008 besloot een beetje met pensioen te gaan zette Estrin zijn naam ervoor, nam een nieuwe gitarist aan en ging zonder gas terug te nemen gewoon door. Rick Estrin & the Nightcats was een feit.
De band bestaat nu naast Estrin uit de nieuwe Noorse gitarist Chris 'Kid' Andersen, bassist Lorenzo Farrell en drummer J. Hanson. Estrin staat bekend als een van de beste componisten uit de hedendaagse blues en ook op dit album bewijst hij weer dat hij deze nominatie verdient. Van de eerste noten, een stotterende harmonicariedel, tot en met de klinkende laatste tonen staat “One Wrong Turn” vol met verrassingen. De nummers zijn goed opgebouwd, melodisch en spannend en de teksten zijn deels grappig waar andere toch ook tot nadenken stemmen.
 
Met opener “D.O.G.” wordt meteen de sfeer gezet; ouderwetse eigentijdse blues. Het lijkt een contradictio in terminis, maar ik denk wel dat de lezer snapt wat ik bedoel. Dat het blues en dus 'leed' betreft wordt duidelijk in “Lucky You”, gebouwd op een stevig ritme geven de bluesy gitaartonen en de uitermate duister klinkende harmonica een blik in een berg ellende. Andere nummers vol prachtige ellende zijn “Callin’ All Fools”, “Broke and Lonesome” en vooral het onnavolgbare “Movin’ Slow”.
Het is niet allemaal drama wat er klinkt. Er staat ook genoeg leuks op, zoals het funky “Desperation Perspiration” en het grappige “(I Met Her On The) Blues Cruise”. Andere nummers die het nog waard zijn genoemd te worden zijn “Old News”, waarin Estrin zijn absolute beheersing van de harmonica toont, en de jazzy instrumental “Zonin'” met de scheurende sax van Terry Hanck en Farrell, die hier plaats heeft genomen achter het orgel.
 
Conclusie:
Ik heb ervan genoten. Een prima cd met een hoop solowerk van Hansen en Estrin. De titel “One Wrong Turn” is echter niet juist gekozen: zij zijn op het juiste pad gebleven. Aanbevolen.
 
 
Reacties (4)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl