barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Met een carrière van meer dan dertig jaar en een behoorlijke output aan albums is Ronnie Earl een van de meest consistente bluesartiesten van het ogenblik. De man is een uitstekende gitarist en wordt door velen wel "The Greatest Guitarist Alive". Nu ben ik zelf altijd voorzichtig met dergelijke uitspraken, maar dat hij mooie dingen uit zijn snaren kan toveren is een ding dat zeker is. Zijn meest recente album is "Just For Tonight", vorige jaar live opgenomen tijdens twee shows in Massachusetts. Earl wordt hier door zijn band the Broadcasters begeleid, die bestaat uit drummer Lorne Entress, pianist/organist Dave Limina en bassist Jim Mouradian. Als extra gast doen nog zangeres Diane Blue en gitarist Nicholas Tabaria mee.

Het dertien songs tellende album begint met een kat- en muisspel tussen orgel en gitaar, wat uitmondt in het swingende "The Big Train". Dan volgt de ruim 9 minuten lange ballad "Blues For Celie". De loopjes kennen we allemaal wel, wat dat betreft is er niets nieuws onder de zon. Maar wat geeft het, het wordt prachtig gebracht. Dat geldt eigenlijk voor alle songs. Het zijn , zoals we van Earl kennen, grotendeels instrumentale nummers, waarbij hij zich af en toe verliest in gepiel en geëxperimenteer. Songs die meer indruk op mij maken zijn de hommages aan zijn invloeden Otis Rush ("Rush Hour"), Hubert Sumlin ("Blues For Hubert Sumlin") en Robert Nighthawk ("Robert Nighthawk Stomp"). De beste songs van het album zijn voor mij Earls versie van John Coltrane's "Equinox", waar ook organist Entress zo lekker op los gaat, en "I'd Rather Go Blind", de enige song waarop wordt gezongen.

Ondanks mijn commentaar voor wat betreft het gepiel en geëxperimenteer is het toch een goed album. De klasse van Earl en zijn Broadcasters zorgt er wel voor dat je deze met een gerust hart kunt aanschaffen.

Lees hier meer over Ronnie Earl

Reacties

Sommigen noemen hem een van de beste of misschien wel de beste bluesgitarist van het moment. Anderen vinden zijn geluid te ‘clean’ en horen liever het wat rauwere werk. Het is een kwestie van smaak, denk ik. Vast staat in ieder geval wel dat Ronnie Earl een meester op zijn instrument mag worden genoemd. Waar Earl nog meer een meester in is, is het met regelmaat uitbrengen van nieuw cd’s. Onlangs verscheen weer eens nieuw album met de titel “Father’s Day”. De titel staat voor het eerbetoon die hij hiermee brengt aan zijn geestelijke vaders, namelijk de bluesgitaristen die hem hebben beïnvloed.

Uiteraard wordt hij weer begeleid door zijn vaste band The Broadcasters (Lorne Entress op drums, Dave Limina op piano and Hammond B3 en Jim Mouradian op bas) en de saxofoonspelers Mario Perrett en Scott Shetler. Nicholas Tabarias, Tim O’Connor en Larry Lusigan vullen hem op verschillende nummers op gitaar aan en de zang wordt waargenomen door Diane Blue en Michael Ledbetter. Op “Fathers Day” worden over een lengte van 80 minuten dertien songs gebracht die we kennen van onder meer B.B. King, Magic Sam en Otis Rush. Dertien uitstekend gebrachte songs. Een prima band, uitstekende zang en virtuoos gitaarspel. Wat wil je nog meer? Toch heb ik een puntje van kritiek. Earls gitaarwerk is inderdaad virtuoos, ieder noot is raak, het geluid is geweldig, maar het is naar mijn mening toch iets te clean. Het is gewoon allemaal te perfect en voor mij zou hij iets rauwer en minder perfect mogen.

Dat is eigenlijk de enige kritiek die ik heb. Het album is het verder zeker waard om beluisterd en vooral aangeschaft te worden. Een volle tachtig minuten uitstekende blues.

Website: www.ronnieearl.com


Reacties (1)

Iemand waarvan je zeker weet dat hij regelmatig een nieuwe cd uitbrengt is toch wel gitarist Ronnie Earl. Hoeveel het er inmiddels zijn is haast niet meer te tellen, maar het is in ieder geval de achtste voor het Canadese Stony Plain label. Met zijn vaste begeleidingsband the Broadcasters, bestaande uit Dave Limina (piano, orgel), Jim Mouradian (bas) en Lorne Entress (drums) worden we ook op “Good News” weer door tien technisch perfecte songs geleid.

En hier zit hem nu net de valkuil. Het is technisch perfect, daar valt niets op af te dingen, maar het vuur ontbreekt een beetje. Was dat bij zijn vorige cd “Just For Today” (2013) wel volop aanwezig, het is nu eigenlijk helemaal weg. Zoals gewoonlijk is het merendeel van de songs instrumentaal. Slechts op drie nummers worden de vocalen ingezet van Diane Blue, die dat ook prima doet. De door haar gezongen “Ain’t That Good News” en “Runnin’ In Peace” vormen de hoogtepunten van de cd. Vooral in het laatstgenoemde nummer hoor je weer het vuur dat we van Earl gewend zijn.

BarnOwlBlues vindt: Niet echt een slechte cd, maar ik ben beter gewend van Ronnie Earl. Het is wat te veilig en te braaf.

www.ronnieearl.com

Reacties (1)

Maxwell Street is de legendarische markt in Chicago, waar tientallen Jaren lang de lokale muzikanten elkaar ontmoetten om met elkaar te jammen. Gitarist Ronnie Earl heeft met zijn nieuwste cd zowel deze markt als Earls vroegere collega, de overleden pianist David Maxwell, een eerbetoon willen geven. In de liner notes noemt Earl hem de ‘Otis Spann in the later years’.

De begeleiders van Earl, the Broadcasters, bestaat uit zangeres Diane Blue, die op vijf nummers te horen is, gitarist Nicholas Tabarias, toetsenspeler Dave Limina, drummer Lorne Entréss en bassist Jim Mouradian. Op “Maxwell Street” staan tien nummers, waarvan zes originals. We horen Earl zoals we hem kennen, een gitarist van het type ‘minder is meer’. Fraai gitaarwerk, een mooie toon en hoewel hij bij tijd en wijle kan vlammen hoor je nergens een noot te veel. Het mooie geluid komt mede door de productie, die in handen was van Holger Peterson, tevens de eigenaar van het Canadese Stony Plain-label. Bijzondere indruk maken op mij het door Limina geschreven “Elegy Of A Bluesman”, het van Otis Rush bekende “Double Trouble” in een 12 minuten durende versie en de classic “As The Years Go Passing By”.

Website: www.ronnieearl.com

Reacties (1)

Zoals bekend is Tulsa, Oklahoma muzikaal gezien een vruchtbaar gebied, waarvan de bekendste musici uit die stad natuurlijk Leon Russell en J.J. Cale zijn. Ook gitarist Scott Ellison komt er vandaan en heeft al een behoorlijke faam opgebouwd. Hij heeft in zijn carrière met een waslijst aan mensen gespeeld en jarenlang was hij begeleider in de band van Clarence 'Gatemouth' Brown. En ook solo heeft hij van zich doen spreken en er staan inmiddels enkele cd's op zijn naam.

Als voorproefje op het album "Hit It, Get It, And Go", dat in februari verschijnt is nu de single "Jesus Loves Me (Baby Why Don't You?)" / "Elevator Man" uitgebracht. Op het eerste nummer wordt Ellison begeleid door een "who is who" van Tulsa-muzikanten: Charles Tuberville, Walt Richmond, Gary Gilmore en Jamie Oldaker. Namen die stuk voor stuk een link hebben met J.J. Cale en Eric Clapton. Op de tweede song wordt hij begeleid door zijn eigen band, die is versterkt met B3-speler Walt Richmond en zangeres Marcy Levy (ex-Clapton).

Beide songs laten een andere kant zien van Ellison. De eerste song is een uptempo en goed in het gehoor liggende blues, terwijl de tweede een regelrecht funknummer is. Scott Ellison heeft een heldere, iets rauwe stem en is een uitstekende en felle gitarist. De muzikanten op beide songs vormen een uitstekende begeleiding en zorgen voor een prima basis, waarop Ellison kan excelleren. 

BarnOwlBlues vindt: In een restaurant heet zoiets een 'amuse', een voorproefje, een smaakmakertje. Deze single smaakt naar meer; ik ben benieuwd naar het nieuwe album.

Reacties (1)

Tulsa, Oklahoma, muzikaal gezien een vruchtbaar gebied. Immers, mensen als J.J. Cale en Leon Russell komen er vandaan. Ook Scott Ellison is uit deze stad afkomstig en hij heeft een carrière die enkele decennia bestrijkt. Hij was onder meer begeleider van Clarence ‘Gatemouth’ Brown en speelde met de Box Tops, Gary ‘US’ Bonds om maar een paar namen te noemen. Ook solo deed hij van zich spreken en er staan enkele cd’s op zijn naam. Daarnaast heeft hij nog wat filmsoundtracks op zijn naam staan en acteert hij in een aantal tv-series.

Begin vorig jaar mocht ik al de single "Jesus Loves Me (Baby Why Don't You?)" / "Elevator Man" beluisteren en nu is de nieuwe cd verschenen, waar deze songs ook op staan. Begeleid wordt Ellison door Charles Tuberville (gitaar), Gary Gilmore (bas), Jamie Oldaker (drums) en Marcy Levy (background vocals). De dertien songs zijn allemaal originelen, dus geschreven door Ellison met de medewerking van een of enkele van zijn maten. Wat we te horen krijgen is een flinke dosis rockende blues, afgewisseld met funky songs en slowblues. Persoonlijk ben ik wat minder enthousiast over “My Little Sheba” vanwege de sampling sounds, maar de rest van het album maakt dit meer dan goed. Mijn favoriete songs zijn het karig klinkende “Fishsticks And Jelly” en het rockende “She’s On My Trail”.

Op de kleine misser na is het een uitstekend album geworden. Scott Ellison is een goede componist en muzikant, die goede en spannende songs weet te schrijven en uit te voeren.

Website: www.scottellisonblues.com



Reacties

Begin 2014 kreeg ik van promoter Frank Roszak een single toegestuurd van Scott Ellison. Dat was mijn eerste kennismaking met deze man. Toen schreef ik dat deze smaakte naar meer. Dat volgde anderhalf jaar later in de vorm van het album “Elevator Man”. Op een – naar mijn mening – enkele misser na was dit in het geheel geen teleurstelling. En nu is onlangs de opvolger hiervan, “Good Morning Midnight” verschenen. Ellison, geboren in Tulsa, Oklahoma, speelde in 1981 in de band van Clarence ‘Gatemouth’ Brown en was na zijn verhuizing naar Los Angeles te horen achter de Drifters en Gary ‘US’ Bonds. Vanaf begin negentiger jaren is hij bezig als soloartiest en heeft hij net zijn tiende album uitgebracht.

Op dit album “Good Morning Midnight” staan dertien nummers, waarvan twaalf zogenaamde originals. Deze twaalf zijn door Ellison in samenwerking met een aantal van zijn collega’s geschreven. Scott Ellison is zelf te horen als zanger, op diverse gitaren en bas. Gesteund wordt hij door een groot aantal klassemuzikanten. We horen een combinatie van rockende blues, ballads en soulnummers. Prima gecomponeerd en uitstekend uitgevoerd. Het album begint met het swingende gospelnummer “Sanctified”, waarmee meteen de toon is gezet. Verdere nummers die een extra vermelding verdienen zijn de slowblues “Gone For Good” en het rockende “Another Day In Paradise”.

Een album waarop veel te genieten is. Prima nummers, goed geschreven en uitgevoerd. Een aanrader.

Website: www.scottellisonblues.com

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl