barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Reacties
Voor mij heb ik de cd “That's How We Roll” liggen van de uit Florida afkomstige band 49 Ford. De hoes, de naam van de band en de titel van de cd suggereren allemaal dat we hier te maken hebben met auto's, motoren en rock 'n roll. Op zich geen slechte combinatie, dus we laten ons maar eens verrassen. 49 Ford is een vijfmansformatie bestaande uit zangeres Nora G, haar man drummer Gil G, keyboardspeler Larry Kessler, bassist Ken Burgner en gitarist Chuck Schaeffer.
Naast Nora nemen ook Gil, Larry en Chuck een deel van de zang op zich. De muzikanten komen uit verschillende delen van de VS, hebben allemaal een gedegen carrière achter de rug en inmiddels gevestigd in Zuid-Florida hebben zij de band 49 Ford opgericht. Zelf noemen zij hun muziek een mix van blues en r&b met een scheut 70íes en 80íes classic blues rock.
Hun eerste cd bestaat uit tien songs en heeft de titel “That How We Roll”. Laten we dan maar eens gaan luisteren hoe zij 'rollen'.
Nou, dat is bij het eerste nummer al meteen duidelijk. “Barricade My Love”: blazers trappen af en een felle bluesy gitaarlick geeft meteen aan waarmee wij hier te maken hebben. Nora heeft een soulvolle stem met een randje, dat perfect geschikt is voor het zingen van blues en rock. Het nummer is een stevig voortjagende shuffle, waarop alle solisten hun kunnen tonen. “Think It's Gonna Rain” schakelt een tandje terug; een jazzy ballade met strijkers, een zeer gevoelig zingende Nora, verlucht door de piano van Kessler, die de gaatjes mooi opvult, en een prachtige gitaarsolo van Schaeffer. “49 Ford” is een duet van Nora met een van de mannen. Een soulblues met halverwege na een tempowisseling een mooie 'duel' tussen orgel en gitaar.
“Ain't No Sunshine” is een mooi gezongen cover van de Bill Withers-klassieker. Ook hier weer ondersteund door strijkers en hoewel niemand het origineel kan verbeteren maakt 49 Ford er toch een mooie eigen versie van met een mooie gitaarsolo. “Memphis” is een vlotte boogie, die geleid wordt door Kesslers piano. Nora zingt hier de longen uit haar lijf en Kessler gaat nog even los met een stuk boogie woogie, gevolgd door een felle gitaarsolo. “See What Love Can Do” is een soulachtig rocknummer met verrassende tempowisselingen.
“Insurance Company Blues” is een vrolijke boogie, door een van de mannen gezongen, waarbij achtereenvolgens gitaar en bas mogen soleren. Ook de cover van “I'd Rather Go Blind” krijgt hier een mooie versie. “Shoe Fly” is een leuk V&A-lied tussen Nora en een van haar mannen met een lekkere typische seventies wahwah-gitaarsolo. Het ruim elf minuten durende “Plantation Jam” is precies wat de titel al zegt, een jam, waarin iedereen zijn kunstje kan zien. Een prima afsluiter voor deze gevarieerde en smaakvolle cd.
 
Met “That's How We Roll” heeft 49 Ford een uitstekende eerste cd afgeleverd. Het is duidelijk te horen dat de vijf professionele musici zijn en de songs zitten prima in elkaar en ook de covers zijn uitstekend gearrangeerd. De cd is gevarieerd en smaakvol. Ik denk dat zij ook live een behoorlijk opwindend optreden kunnen verzorgen.  
Lees meer...   (2 reacties)

Laat vier stermuzikanten een album opnemen en je kunt dan eigenlijk maar twee kanten op. Óf het wordt geweldige plaat met grandioze muziek óf het wordt een faliekante mislukking vanwege egotripperij. Van beide mogelijkheden zijn er voorbeelden te over te noemen.

Toen ik deze cd van de 4Jacks op mijn mat vond en ik las de namen van de deelnemers aan de band schoot deze gedachte mij door mijn hoofd. De muzikanten zijn zeker niet de allerminsten en hebben ieder een behoorlijke reputatie opgebouwd. Anson Funderburgh, de meestergitarist uit Texas, drummer/zanger Big Joe Maher heeft zijn sporen verdiend in jazz én blues, keyboardspeler Kevin McKendree was jarenlang bandleider bij Delbert McClinton en heeft een Grammy nominatie op zijn naam staan en bassist Steve Mackey is een van de meestgevraagde sessiemuzikanten uit Nashville. Met zo’n stelletje muzikanten kan het dus alle kanten op gaan, maar laten we het album onbevooroordeeld gaan beluisteren.

De opener is titeltrack “Deal With It”, een bluesy instrumentaal nummer dat lekker swingt. De keyboard- en gitaarsolo’s zijn heel smaakvol, een prima eerste nummer. Het geheel schakelt een tandje hoger met het swingende “Have Ourselves A Time”, dat prima wordt gezongen door Maher. De bas van Mackey jaagt het geheel aan en geeft het nummer een aanstekelijke groove. “I Don’t Want To Be President” doet een beetje aan Albert King denken en in de blues “She Ain’t Worth A Dime” krijgt ieder de gelegenheid te excelleren. In “Love’s Like That” zorgt Funderburgh voor vuurwerk achter de soepele stem van Maher en zeker in “Bobcat Woman” laat hij horen nog steeds tot de beste gitaristen te horen. De slowblues “Your Turn To Cry” is een gevoelig gezongen en gespeeld nummer en mijn persoonlijke favoriet. “Thunder And Lightning” is een uptempo blues met rockend gitaarwerk, terwijl “Texas Twister” een swingend honkytonknummer is met de hoofdrollen voor gitaar en piano en uitstekende backing door Mackey en Maher. “Ansonmypants” begint als rockende boogie en eindigt als boogieënde rocker. Een heerlijk nummer. In “Bad News Baby” gaat het tempo weer drastische omlaag. Het begint met een smaakvol keyboard werk en werkt langs een vraag- en antwoordmelodie tussen gitaar en zang naar een hoogtepunt toe. Het sluitstuk is het funky “Painkiller” met prachtig orgelwerk van McKendree en een paar lekkere gitaarsolo’s.

Mijn angst is gelukkig niet uitgekomen. De vier muzikanten hebben als 4Jacks een geweldige cd uitgebracht, vol met prachtige blues, boogie en rockende songs. Prima gedaan.

Reacties (1)

De Canadese blueszangeres Angel Forrest kan bogen op een succesvolle carrière van 27 jaar, waarin zij negen cd’s uitbracht en driemaal de Maple Blues Award als beste vocaliste op haar naam wist te schrijven.

Voor haar nieuwste album “Angels 11” laat zij zich door elf verschillende gitaristen begeleiden op even zoveel nummers. Geboden wordt een fraaie variëteit aan nummers voor wat betreft stijl (blues, rock en jazz) en tempo. De elf nummers zijn geschreven en geproduceerd door Angel Forrest en Denis Coulombe, waarbij laatstgenoemde tevens op trompet en bas te horen is. Angel is een zeer goede zangeres, die zowel kan brullen als fluisteren, en daarbij steeds overtuigend blijft. Het is heel interessant om te horen hoe de betreffende gitaristen de stijl van de nummers beïnvloeden. Mijn favorieten zijn het akoestische “Goodbye” met Paul DesLauriers en de blues “Crucify” met Steve Hill

Een interessant project, zowel voor Angel Forrest zelf als voor de luisteraar. En zeer geslaagd. Een aanrader.

Website: www.angelforrest.ca

Reacties (3)

Als je de foto’s op de cd bekijkt zou je niet zeggen dat Betty Fox al een carrière van zo’n jaar of twintig er op heeft zitten. Mevrouw Fox komt uit Florida en heeft een zangachtergrond die begonnen is in de gospel. En het daarbij horende soulgeluid klinkt duidelijk door in haar soepele stem. Dit jaar stond zij in de finale van de International Blues Challenge.

Op haar album  “Slow Burn” wordt Betty Fox begeleid door een uitstekende band, bestaande uit gitarist Kid Royal, bassist Barry Williams, drummer Sam Farmer en toetsenspeler Shawn Brown. Van de dertien songs zijn elf door haar zelf geschreven. Haar vrije en expressieve stijl van zingen past goed bij deze muziek: vlotte soulblues afgewisseld door gevoelige ballads en gospel. Hoogtepunten zijn voor mij het gospelachtige “Solid Ground”, het soulnummer “Remember Me” en het droevige “Angel Flying Too Close To The Ground” met slechts de begeleiding van een akoestische gitaar.

Een geweldige zangeres met ijzersterke eigen songs. Absoluut een aanrader voor de liefhebbers van dit genre.

Website: www.bettyfox.net

Reacties (1)

De naam Bobby Flurie zal niet meteen iedereen bekend in de oren. Ik kreeg van Michael de Jong de tip eens naar hem te luisteren. Een dikke dertig jaar geleden was Bobby de sologitarist in de Michael de Jong Band gespeeld. Bobby Flurie is een uitstekende gitarist, die ooit door Roy Buchanan onder dienst hoede is genomen. Hij heeft gespeeld bij Country Joe & the Fish, de Quicksilver Messenger Service, Big Brother & the Holding Company om maar een paar namen te noemen. Daarnaast heeft hij ook als soloartiest naam gemaakt als veelzijdig gitarist.

In november is zijn nieuwe album “While You Were Sleeping” uitgekomen. Een album met tien nummers, waarin Flurie beschrijft wat hem deze tijd zoal bezig houdt. Met de cd is alleen Flurie bezig geweest. Alle instrumenten, de productie en dergelijke zijn in zijn huisstudio opgenomen. Zo af en toe hoor je dat hij gebruik heeft gemaakt van een auto tune en bij de achtergrondzang een vocal harmonizer

De titel “While You Were Sleeping” slaat op zijn gebruikelijke werktijden, namelijk 's nachts. Ook op dit album laat hij horen dat hij een grandioze gitarist is: vlijmscherp, smaakvol en veelzijdig. Nummers die bijzondere indruk op mij maakten zijn de slowblues “What The Blues Means”, het instrumentale “Song For My Father” en de ballad “Clarity”.

Website: www.cjfishlegacy.com/bobbyfluriewebpage


Reacties (2)

Toen ik van Clare vernam dat haar nieuwe album binnenkort zou verschijnen moest ik hem natuurlijk hebben. Zeker nadat ik zo lovend was geweest over haar vorige cd "Dust And Bones". Binnen enkele dagen lag dan ook "Butterflies" op de virtuele map met het commentaar van Clare erbij dat dit heel anders is en niet kan worden vergeleken met de al genoemde vorige cd.

En dat "Butterflies" heel anders is geworden mag rustig een understatement worden genoemd. Het rauwe en elektrische is er van af. Nu is het de beurt aan de akoestische gitaren en lieflijke zang. Maar het is zeker niet te zoetsappig; de stijl is gewoon anders. Van bluesrock naar luisterliedjes. Wat wel gebleven is zijn de persoonlijke teksten, geschreven uit de eigen ervaringen van Clare. Nummers als "For My Child" en "He's Your Brother", die over haar kinderen gaan en over haar ouders zingt ze in "My Dad" en "Sixty Years Young". Zij ziet dit album als een muzikaal dagboek. Clare is een uitstekende gitariste, wier stijl mij af en toe doet denken aan die van Davy Graham. Ze heeft het hele album alleen opgenomen, dus ook de tweede gitaar, tweede stem en percussie e.d.

BarnOwlBlues vindt: Voor degenen die Clare Free al kennen moeten gewoon even haar vorige cd's vergeten. Ook dit is een album met smaakvolle songs en knappe, persoonlijke teksten, maar helemaal anders dan voorheen

Voor meer informatie en de aanschaf van de cd: www.clarefree.co.uk.

Reacties (4)
Het lijkt er wel op dat we laatste worden overspoeld met vrouwen met gitaar, die het mannenbolwerk 'de blues' te lijf gaan. Bonnie Raitt laat ik even buiten beschouwing, want die draait al wat decennia mee, maar je denkt dan ook al snel aan Ana Popovic, Erja Lyytinen om er maar een paar te noemen. De Engelse Clare Free is er ook zo een. En deze uit Oxfordshire afkomstige dame heeft jarenlang keihard gewerkt. Ze heeft gespeeld in bands met Matt Schofield en heeft tours gedaan met Larry Garner en Dana Gillespie.
Met “Dust And Bones” ligt nu haar tweede album in de winkels. Ze heeft alle songs zelfgeschreven. Haar begeleidingsband bestaat uit bassist Dave Evans, drummer Pete Hedley en tweede gitarist Matt Allen. Na haar eersteling “Be Who You Are” uit 2010, die ik wat te clean vond klinken was ik benieuwd hoe deze zou gaan klinken. Maar de eerste maten laten meteen horen dat het wel goed zit: flink rockende blues en boogie. Allemaal niet echt origineel, maar gewoon aangenaam en goed gebracht. Ze is een uitstekende gitarist en goede zangeres en de band zorgt voor een prima begeleiding.
Waar Clare wel in uitmunt zijn de originele songs met onderwerpen die na aan het hart liggen en niet snel aangesproken worden. De titelsong “Dust And Bones” beschrijft de beëindiging van een relatie, de rockende boogie“Small Miracles” gaat over de angst voor een miskraam en het onderwerp stalking wordt bezongen in stevig rockende “Creepy”. Mijn favoriete song is het mooie “Scars”, waar zij zingt over innerlijke schoonheid en pesterij op school.
 
Conclusie:
Muzikaal gezien is het sowieso een sterk album geworden, maar de kers op de taart komt vooral van de mooie en zeer persoonlijke teksten en onderwerpen. De band speelt strak en geeft Clare de ruimte zich te laten horen. De songs zitten goed in elkaar en zijn gevarieerd.
 
Lees meer...   (3 reacties)

Na haar debuut in 2003 heeft Dana Fuchs ons op regelmatige basis verblijd met een nieuwe cd en toert zij vaak rond, waarbij zij ook in ons land een graag geziene gaste is. Vanzelfsprekend werkt haar uiterlijk mee, maar ook met de ogen dicht weet zij ons steeds aangenaam te verrassen. Zij werd in het verleden vaak vergeleken met een jonge Janis Joplin - ze heeft haar zelfs vertolkt in een musical op Broadway - maar Dana is beter dan een gewone imitator. Dat bewijst ze ook weer met haar laatste album "Bliss Avenue".

Iets dat zij sowieso gemeen heeft met Joplin zijn de geweldige stem en de pure emotie, waarmee zij zingt. "Bliss Avenue" is een gevarieerd album geworden en Dana leidt ons door bluesrock, country, soul en doodgewone rauwe rock. Door die variatie legt zij zich niet vast op één bepaalde stijl en dat vind ik wel prima. Het is ook een zeer persoonlijk album geworden. Dana weet haar persoonlijke ervaring om te zetten in goede songs. Een voorbeeld hiervan is "So Hard To Move", waarin zij vertelt over het overlijden van haar broer. Een prachtig en treurig soulvol gezongen song. Andere nummers die eruit springen zijn "Baby Loves The Life", een rockballad die zich langzaam opbouwt, en het tegen southern rock aanleunende "Vagabond Wind".

Met "Bliss Avenue" heeft Dana Fuchs een behoorlijk goed album uitgebracht. Persoonlijk vond ik haar vorige album "Love To Beg" nog wat beter, maar in zijn geheel genomen mag deze er zeker ook zijn.

Reacties

Een prima cd voor liefhebbers van gitaarmuziek is de nieuwe van Dave Fields: “All In”. Deze Newyorker heeft onlangs zijn vierde cd uitgebracht en het is een behoorlijk goed album geworden. Als begeleiders heeft hij gekozen voor een paar muzikanten met wie hij regelmatig samenwerkt, namelijk de bassisten Andy Huenerberg en Tony Tino, drummer Kenny Soule, pianist Dave Keys en toetsenist Vladimir Barsky.

Het album bestaat uit negen eigen composities en twee covers. Fields is een goede songwriter en een uitstekende gitarist, die zowel vuurwerk kan laten horen in stevige bluesrocksongs als gevoelig en sferische kan spelen in ballads. Opvallend is de keuze van de covers. De eerste is de van Robert Johnson bekende “Cross Road”, dat in deze bewerking dicht van de legendarische versie van Cream aanschurkt. Alleen weet Fields hem nog rauwer en donkerder te maken. De andere cover is Led Zeppelins “Black Dog”, een fraaie liveopname. Van de eigen composities zijn het swingende “Let’s Go Downtown” en het vloeiende “Wake Up Jasper” mijn favorieten.

BarnOwlBlues vindt: Een erg leuke cd met elf prima songs. Verwacht niets vernieuwends, maar het is allemaal solide en prima uitgevoerd. Voor de gitaarliefhebber is dit zeker een aanrader.

www.davefields.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl