barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

 































Reacties
Een singer-songwriter die tot aan haar enkels diep in de blues staat, zo zou je Amy Hart het best kunnen omschrijven. Geboren in Chicago, waar ze in de blues werd gemarineerd en opende voor o.m. Koko Taylor en Junior Wells, verhuisde ze in 1985 naar Los Angeles, waar ze meer in de R&B duikt. Vervolgens naar Nashville en Florida voordat ze weer naar Nashville terugkeerde.
“Congratulations” is Amy's nieuwste album en is gevuld met tien zelfgeschreven nummers, waarvan twee in samenwerking met Wally Hoffmann. Op het album wordt Amy bijgestaan door Wayne Killius (drums), Howard Duck (keyboard), Bob Britt (sologitaar), Steve Bryant (bas) en Gene Bush (dobro), terwijl Amy zelf zang en slaggitaar voor haar rekening neemt.
“Congratulations” is het titelnummer van de cd en een prima opener. Op de strakke begeleiding is de sologitaar het hoofdinstrument, dat met zijn licks het hele nummer draagt. Amy heeft het aangename soepele stem, waarin heel duidelijk haar bluesachtergrond naar voren komt. Het tweede nummer “Get Ready” is wat vlotter en meer een echt blues te noemen. Een fraai staaltje songwriting wordt getoond in “Put Me Back”. Gebouwd op een strak ritme vertelt Amy over wat er allemaal fout is gegaan en het is een verzoek aan het Opperwezen om haar te helpen weer op haar benen te komen. En dit alles is een lekker klinkende bluessong met funky gitaarwerk. Wat wil je nog meer? Een van de mooiste nummers is “Even Country Gets The Blues”. Een slowblues met wat country-invloeden en een mooie rol voor de dobro van Gene Bush, die op de achtergrond zijn steentje bijdraagt. Het vlotte en dansbare “Get The Girls Dancing” is dan aan de beurt. Gewoon een lekker swingend nummer.
“When Love Comes To Call” is een aangenaam in het gehoor liggend popdeuntje. Hoewel ze zeker niet slecht zijn vind ik beide laatste nummers de minste van het album. Maar met “Rich Ass Daddy” is dit 'dipje' alweer voorbij. Het is een vrolijk nummer met een humoristische tekst, waarin drums en gitaar elkaar steeds verder opzwepen. “Be That Way” wordt vooral beheerst door de overheersende gitaar en het smeuïge orgel. De zang heeft wat meer country in zich dan op de rest van het album en dat geeft het nummer een melancholische tint mee. Met “Ribcage” is het gedaan met de rust. Een stevig rockende blues met fraaie tempo- en volumewisselingen en een scheurende gitaar zorgen daar wel voor. Het laatste nummer “I've Got A Friend” is een rustige ballade, eigenlijk een liefdesliedje. Een fraai en gevoelig einde van dit mooie album.
 
Kortom, een prima album. Helaas met 35 minuten wel wat aan de korte kant, maar dat is dan ook mijn enige punt van kritiek. Amy Hart heeft een mooie gevoelige stem, die af en toe doet denken aan Sheryl Crow, en zij wist die passen voor ieder nummer in te zetten. De nummer zitten goed in elkaar en hebben originele teksten.
Ik heb begrepen dat zij ook in haar geboorteland nog niet echt beroemd is. Het wordt hoogste tijd dat daar verandering in komt. Ze heeft er de kwaliteiten voor.
Lees meer...   (6 reacties)

Een foutje bij een boeking, een toevallige ontmoeting en een nieuw duo is een feit. Dit gebeurde toen Lucy Hammond en Ben Rice per ongeluk dubbel waren geboekt in Blackwell's Cafe in Portland, Oregon. Het gevolg was dat beiden samen gingen toeren, het dit jaar hebben gebracht tot finalist tijdens de International Blues Challenge en nu onlangs hun eerste EP hebben uitgebracht.

Op de EP staan vijf zelfgeschreven songs, de eerste vier van Rice en de afsluiter door Hammond. Het zijn vijf akoestische duetten, die duidelijk door het geluid van de Mississippi Delta zijn geïnspireerd. Beiden zijn prima zangers en Rice is bovendien een uitstekend en smaakvol gitarist. Meer dan een gitaar en twee stemmen zijn gewoon niet nodig. Het meeste indruk maakten op mij de authentieke blues van “Wants Me Back Again” en het door Hammond geschreven “Muddy Water”, waarin zij tevens haar zangkwaliteiten ten toon spreid.

Deze EP is een mooi visitekaartje, een smaakmaker. Ik ben benieuwd naar een eventueel compleet album.

Website: www.benriceandlucyhammond.com


Reacties

Zowel Beth Hart als Joe Bonamassa hebben succesvolle solocarrières, maar na een eerste samenwerking in 2011 beviel dit beiden kennelijk zo goed dat zij elkaar zo af en toe eens opzoeken. Het eerste resultaat van die samenwerking is de cd "Don't Explain", in 2013 gevolgd door "Seesaw". Ook live gaat die samenwerking uitstekend, zoals uit de concertregistratie "Live In Amsterdam" blijkt.

Het dubbelalbum bestaat uit 21 songs die op 29 en 30 april 2013 zijn opgenomen in ons hoofdstedelijke Carré. Zij worden begeleid door een uitstekende band, bestaande uit tweede gitarist Blondie Chaplin , bassist Carmine Rojas, drummer Anton Fig en een blazerssectie met trompettist Lee Thornburg en saxofonist Ron Dziubla. Beth Hart is een uitstekende zangeres, die hier goed op dreef is. Zij kan zowel schreeuwen als Janis Joplin en mooi ingetogen zingen als Billie Holiday. En ook Joe Bonamassa geeft zich helemaal met vurige licks, heldere solo's en smaakvol gitaarwerk.

Af en toe gaat het dak eraf in songs als "Nutbush City Limits" en "I'd Rather Go Blind", maar ze krijgen ook het publiek muisstil met de vertolking van de Billy Holiday-klassieker "Strange Fruit".

BarnOwlBlues vindt dit een fantastisch live-album van twee topartiesten. Een absolute aanrader.

Reacties

Met hun tweede samenwerking brengen gitarist Joe Bonamassa en zangeres Beth Hart een ode aan de oorsprong van de soul. Bonamassa's veelzijdigheid komt wederom tot uiting; of hij zich nu stort op blues, hardrock, bluesrock of, zoals hier, soul, hij kan gewoon alles. En Beth Harts stem met het markante vibrato kan ook op al die muziekstijlen worden losgelaten.

Het duo heeft op "Seesaw" elf klassiekers bewerkt en er een mooie eigen en respectvolle versie van gemaakt. Of het nu Ike & Tina's stampende "Nutbush City Limits" of de zoete ballad "A Sunday Kind Of Love" van Etta James is, het is allemaal prima gedaan. Beth Hart kan heel mooi en ingetogen zingen, maar ook brullen als een leeuw en Bonamassa dans er omheen met zijn gitaar. Persoonlijke heb ik altijd moeite als Billie Holiday's "Strange Fruit" door een blanke vrouw wordt vertolkt, maar deze versie is heel respectvol, al bereikt het niet de beklemmende sfeer van het origineel. Nummers die ik nog apart wil noemen zijn Al Koopers ballad "I Love You More Than You'll Ever Know" en "Miss Lady" met geweldig gitaarwerk van Bonamassa.

Net als op hun eerste samenwerking "Don't Explain" van twee jaar geleden completeren beiden elkaar prima. Een prima formule en ik zou er niet vreemd van opkijken als dit in de toekomst nogmaals wordt opgepakt.

Reacties

Beth Hart heeft de wind mee, dat is duidelijk. Het ene soloproject is nog niet ten einde of de volgende samenwerking met een andere artiest kijkt al weer om de deur om weer te worden opgevolgd door eigen werk. Maar toegegeven, ze werkt er keihard voor. Na het toeren met Joe Bonamassa is ze weer aan het schrijven en opnemen geslagen en het resultaat ervan “Better Than Home” ligt nu in de winkels.

In haar leven heeft ze al heel wat tegenslagen te verwerken gehad en dit komt tot uiting in haar songs. Op dit album zijn de elf songs allemaal door haar zelf geschreven. De rode draad is qua tekst wel het feit dat zij vrede heeft gesloten met het verleden en nu vooruit kijkt. Het toont haar kwaliteiten als songschrijver. Muzikaal gezien is het een echt Beth Hart album. Haar krachtige stem, de rockende songs en de blues die vlak onder de oppervlakte zit. Wederom een cd van wereldklasse.

Website: www.bethhart.com

Reacties

Het lijkt wel of het leven van Beth Hart in rustiger en emotioneel stabieler vaarwater is terechtgekomen. Stond haar vorige cd “Better Than Home” nog vol van spanningen en onverwerkte emoties, op “Fire On The Floor” klinkt het allemaal veel vrolijker en rooskleuriger. Tijdens zestien songs voert mevrouw Hart ons weer door haar wereld van blues, jazz en rock en altijd met dat van haar zo typerende doorleefde stemgeluid.

Op “Fire On The Floor” wordt zij begeleid door onder meer de gitaristen Michael Landau en Waddy Wachtel, drummer Rick Marotta en pianist Jim Cox. Zoals hierboven al geschreven klinkt het allemaal wat lichter en luchter, zoals in de nummers “Coca Cola” en “Let’s Get Together”. Maar er zit nog genoeg ‘blues’ in om er niet helemaal een feestplaat van te maken. Dat horen we onder meer in de titelsong “Fire On The Floor” en “No Place Like Home”.  Beth Hart heeft de beschikking over topmuzikanten, topstudio’s, de beste faciliteiten om opnamen te maken. Gelukkig is zij met “Fire On The Floor” niet de fout in gegaan hier lui door te worden en is ook dit album weer van hoog niveau.

Website: www.bethhart.com

Reacties (1)

Billy Hector draait al heel wat jaren mee in de Amerikaanse blueswereld. Deze uit New Jersey afkomstige gitarist heeft gespeeld met mensen als B.B. King, Johnny Winter, Bo Diddley, Buddy Guy om er maar enkele te noemen en al diverse prijzen in de wacht gesleept. In zijn 35-jarige carrière heeft hij vijftien cd’s uitgebracht.

Met “Old School Thang” verschijnt deze maand zijn nieuwste album op de markt met daarop een cover en tien zelfgeschreven songs. Het aanbod varieert van pure down-home blues, funk, swampblues, waarbij hij experimenten niet schuwt. Vanaf de eerste tonen van de cd tot en met het slotakkoord weet Billy Hector de aandacht te grijpen en vast te houden. Naar mijn mening staan er geen zwakke songs op, dus beperkt ik mij tot het noemen van enkele die bijzondere indruk op mij maakten. “Fake I.D.” valt op door de gitaarimprovisaties van Hector met Mickey Melchiondo, het rauwe, meeslepende “Evil, Slick ’n Sly”, het funky  “Hammer” met door Iceman Albert Collins geïnspireerde gitaarpartijen en tragisch aanstekelijke “Rita”.

Al vanaf de eerste keer luisteren stond voor mij vast dat dit wel eens in mijn persoonlijke top 10 van het jaar 2015 zou kunnen belanden. Een geweldig album, meer hoef ik er eigenlijk niet over te zeggen.

Website: www.billyhector.com

Reacties (1)
Ik neem aan dat het voor iedere artiest een probleem is om een passende titel voor een nieuwe cd te vinden. Er zijn creatieve en minder creatieve, passende en minder passende voorbeelden te noemen. Maar gezien het levensverhaal van deze Brad Hatfield denk ik dat “Uphill From Anywhere” de lading absoluut dekt. Brad heeft zestien jaar geleden een ernstig ongeluk gehad toen hij in de bouw werkte. Hij raakte verlamd en heeft zich sindsdien weer met veel pijn en moeite langzaam omhoog gewerkt, hoewel hij nog steeds gekluisterd is aan een rolstoel. Hij speelde destijds gitaar, maar door het beperkte gebruik van zijn arm is hij overgeschakeld op de harmonica.
Voor mij ligt nu de debuut-cd van de inmiddels 41-jarige bluesman uit Cincinnati, Ohio. Er staan elf songs op, waarvan er negen zelf zijn geschreven. Brad wordt begeleid door gitarist Jon Justice, die ook de productie deed, toetsenist (en Brads vaders) Bernie Hatfield, bassist Scot Hornick en drummer Michael Bram. Tevens doen gitarist Dave Gross en harmonicaspeler Dennis Gruenling op enkele nummers mee.
 
Wat meteen opvalt in het eerste nummer “Witness To My Misery” is Brads rauwe, soulvolle stem en het volle harmonicageluid. “Fit To Be The Fool” is een uptempo nummer en in de ballade “One More Night” legt hij zijn hele hart in ziel in de zang. Het orgel van Bernie en de slidegitaar van Jon Justice geven het nummer een treurig gevoel. Dit wordt gevolgd door het rockende “She Got Time” en de Texasblues “Somebody's Got To Lose”, waarin Brad laat zien een absolute meester op de harmonica te zijn. In “End Of Time” wordt afgerekend met de figuren die het einde der tijden voorspellen. Het is een vlotte song met mooi slidewerk van Juctice en geeft ook nog een duidelijke boodschap mee.
Net als in “One More Night” wordt Hatfield in “Livin' Out The Lie” prachtig ondersteund door de combinatie orgel/gitaar, wat hem de gelegenheid geeft zijn prachtige stem ten volle te gebruiken. De gruzelstem in de akoestische versie van de Son House-song “Death Letter” geeft je gewoonweg rillingen. In het vlotte “Headstrong Baby” zingt hij door zijn microfoon, iets dat altijd een aardig effect sorteert. De harmonica wordt in de shuffle “Too Good To Give Away” gehanteerd door Dennis Gruenling, die een mooie tegenhanger vormt voor de zang. De afsluiter “John The Revelator” wordt a capella gezongen. Mede door de percussie van Michael Bram, die het een effect van de worksong meegeeft blijkt Brads stem in staat je koude rillingen te bezorgen.
 
Conclusie:
Een heel mooie cd, vooral voor een debuutalbum. Brad Hatfield heeft een rauwe diepe stem met een behoorlijk bereik en hij weet met deze stem en zijn harmonicaspel zijn songs voldoende gevoel mee te geven. Daarnaast is hij een inspiratie voor ons allen. Iemand in zijn situatie, die toch vecht en dit alles weet te presteren. Ik ben van mening dat wij nog veel van hem zullen horen in de toekomst.
 
Lees meer...   (2 reacties)

Toen ik "Fulton Blues" van Corey Harris op mijn deurmat aantrof kwam deze titel mij bekend voor. En inderdaad betreft dit een heruitgave van zijn cd van 2012 met als aanvulling twee livetracks en een andere, maar voor de rest is deze helemaal hetzelfde. De reden voor de heruitgave is dat Harris een platendeal heeft afgesloten met Blues Boulevard Records en dat als eerste "Fulton Blues", die eerder uitsluitend via de website van Harris verkrijgbaar was, nu officieel in deze vorm verspreid gaat worden.

Het betreft een album met zestien songs, waarvan dertien originelen en drie covers. Hij wordt begeleid door Jayson Morgan op bas, Gordon Jones op saxofoon, Kenneth Joseph op drums en Chris Whitley op toetsen. Alle songs zijn van grote klasse. En dan nog zijn er enkele uitschieters, zoals het relaxt swingende "Crying Blues", het akoestische "Fulton Blues" met alleen gitaar en harmonica, het beklemmende "Lynch Blues" en "House Negro Blues", dat verhaalt over het werken in het huis van de baas. Ook de drie covers krijgen een uitstekende bewerking, zoals Skip James' "Devil Got My Woman" en Robert Petway's "Catfish Blues".

Over het algemeen is "Fulton Blues" een album waar je gemengde gevoelens over kunt hebben. Sommige songs zijn vrolijk, andere weer beklemmend en treurig. Voor liefhebbers van ouderwetse blues is dit een 'must have' en daarom is het goed dat dit album nu ook gewoon in de winkel verkrijgbaar is.

www.corey-harris.com

De biografie van Corey Harris kun je hier lezen


Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl