barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens









































Reacties

De naam Bill Johnson zal wellicht niet iedereen iets zeggen, maar hopelijk verandert dat met de uitgave van deze cd. De goede man is al zo’n dertig jaar bezig in de muziek en is in zijn thuisland Canada geen onbekende. Hij is in 2006 verkozen tot Guitarist of the Year tijdens de Maple Blues Awards. Wat cd’s betreft is Johnson niet erg productief. Zijn voorlaatste dateert al uit 2010 en met “Cold Outside” is net zijn vierde album uitgekomen.

De elf nummers zijn door Johnson zelf geschreven, die ook zingt en gitaar speelt. Hij wordt begeleid door Rick Erickson (bas), Darcy Philips (toetsen), Ross Hall en Joby Baker, die het drumwerk verdelen, en David Vest (piano). De muziek doet prettig aan. We horen wat Chicagoblues, wat Westcoastblues, wat country. Een beetje van alles wat. Het wordt met hart en ziel gezongen en komt daardoor overtuigend over. En dat geldt vooral in de treurige “Cold Outside” (ellendiger dan dit kun je haast niet geraken) en “My Natural Ability”, wat toevallig ook mijn beide favoriete nummers zijn.

Voor mij is “Cold Outside” een eerste kennismaking met Bill Johnson en die is mij zeer goed bevallen. Zoals ik al begon hoop ik dat hij met deze cd ook de aandacht uit Europa op zich gevestigd krijgt.

Website: www.billjohnsonblues.com

Reacties (2)

Zoals de naam al aangeeft komt Bruce Lester Johnson uit Mississippi. Al vanaf zijn jongste jeugd is hij omringd door de muziek van Jackie Wilson, die zijn neef is, Al Green en Lou Rawls. Na een tijd als marinier te hebben gediend is hij verhuisd naar Parijs, waar hij lid werd van de band van bassist Big Joe Turner. Inmiddels woont Bruce ‘Mississippi’ Johnson al weer enkele jaren in Londen. De cd “The Deal Baby” is zijn debuut.

Wat meteen opvalt is de donkere baritonstem van Johnson. Hij is een uitstekende zanger, die precies het juiste gevoel, de zogenaamd ‘soul’, en timing weet te raken. Op de cd staan twaalf nummers, die zich allemaal bewegen in de door blues beïnvloedde soul. Hij wordt begeleid door een uitstekende band, die onder leiding staat van pianist Johan Dalgaard. We horen hier zowel rustige nummers als “Years, Tears” en het bedachtzame “No Good”, als dansbare songs als het funky “I Can’t Shake The Blues” en het dubbelzinnige “Freak On Or Die”. Genoeg te genieten hier, waarbij “That’s The Deal Baby” met mooi pianowerk van Dalgaard, en “The Neighbour Next Door”, een van de weinige nummers is waarbij de gitaar op de voorgrond treedt, mijn favorieten zijn.

Deze eerste cd van Bruce ‘Mississippi’ Johnson is een mooie kennismaking met deze zanger. Het smaakt in ieder geval naar meer.

Website: www.brucemississippijohnson.com

Reacties (2)

Bij het uitzoeken wiens cd ik nu eigenlijk voor mij heb liggen kom ik opmerkingen tegen als “kruising tussen Janis Joplin, Bonnie Raitt en Bette Midler”, benamingen als “vocal volcano” en “beste blueszangeres sinds Memphis Minnie”. Nou, dan haal je met Cee Cee James wat in huis. Feit is dat ze in ieder geval grossiert in prijzen en nominaties. Samen met echtgenoot en muzikale partner Rob ‘Slideboy’ Andrews heeft zij het onlangs verschenen “Stripped Down & Surrendered” uitgebracht.

Op het album staan twaalf zelfgeschreven nummers, waarmee blijkt dat Cee Cee James niet alleen als zangeres volledig recht doet aan de bovenstaande vermeldingen, maar dat zij ook nog eens een uitstekende songwriter is. Zij heeft niet voor niets ooit de John Lennon Songwriter Award gewonnen. De titel van de cd is op twee manieren uit te leggen. Sowieso is geen overvloed aan instrumenten te horen. Cee Cee en Rob zorgen zelf voor zang, gitaar, percussie en bas. Extra hulp is er in de vorm van toetsenisten Terry Nelson en Jeffrey Morgan en gitarist Kevin Andrews Sutton. Daarnaast is het de titel van het eerste nummer, waarin zij vertelt over de ellende in haar leven. En daarin ligt precies de essentie van haar nummers. Het is persoonlijk, zij geeft zich bloot en is daardoor eerlijk en open. Prachtig zijn de gospel “He Shut The Demon Down”, de rauwe blues “Cold Hard Gun” en het mooie “So Grateful”, waarmee de cd wordt afgesloten.

Een absoluut juweel. Muzikaal prachtig en zeker voor de teksten waard om rustig beluisterd te worden op je te laten inwerken.

Website: www.ceeceejames.com en www.missionofsoul.com

Reacties (1)

Kennelijk hebben Patrick Rynn en Chris James de taak op zich genomen de oude elektrische blues te koesteren en in ere te houden. Op hun derde album voor het Earwig label, "Barrelhouse Stomp" klinken zij alsof zij het geheel vijftig jaar geleden in de Chess-studio's hebben opgenomen. Even een korte bio van de heren. Chris James begint op 11-jarige leeftijd met piano spelen, neemt daarna de harmonica erbij en verdiept zich pas later in de gitaar. Dat hij als pianist is begonnen is aan zijn gitaarspel duidelijk te horen. Patrick Rynn speelt al jarenlang bas en gitaar als zij elkaar tegenkomen. Zij spelen al sinds 1990 samen en treden zowel als onderdeel van Bob Corritore's Rhythm Room All Stars en in hun eigen The Blue Four op. En ook als duo zijn zij druk doende.

Voor dit album krijgen zij hulp van niemand meer dan de pianisten Henry Gray, Aaron Moore en David Maxwell, gitarist Jody Williams (ooit bij Howlin' Wolf), saxofonisten Eddie Shaw, Johnny Viau en Norbert W. Johnson en harmonicablazer Rob Stone. En op drums horen we Willie ‘Big Eyes‘ Smith, Willie Hayes en Eddie Kobeck. Aan de namen te zien een fraaie verzameling van jong en oud en dat is ook precies wat we op dit album te horen krijgen. Een fraaie mix van eigen werk en covers van Robert Nighthawk, Little Brother Montgomery, Junior Parker, Big Bill Broonzy en Elmore James. Beginnend met het swingende "Goodbye, Later For You" tot de afsluiter "Last Call Woogie" blijft het album aanstekelijk en gewoon lekker. De jagende bas van Patrick vormt het stevige rockende fundament, waarop de andere muzikanten verder kunnen bouwen. Chris is een uitstekende gitarist, die net zo goed kan rocken als smaakvolle licks neerzet. De bijdragen van de gasten zijn waardevol en vooral "Just Another Kick In The Teeth" is het genieten van de legendarische Shaw en Williams. Verdere hoogtepunten zijn "Vicksburg Blues" met een melancholisch saxgeluid en "It Always Could Be Worse" met prachtig harmonicaspel van James.

BarnOwlBlues vindt: Er is genoeg te genieten op dit album met old-school Chicagoblues. Chris James en Patrick Rynn houden de vlag hoog en met de ondersteuning van deze uitstekende muzikanten is dit een aanrader geworden.

Reacties

De Canadees Colin James is in zijn thuisland al jarenlang een naam om rekening mee te houden. De als Colin James Munn in 1964 geboren zanger/gitarist grossiert in prijzen en met “Blue Highways” heeft hij zijn achttiende album uitgebracht. Het idee voor deze cd kwam na de laatste uitgebreide tournee en is een eerbetoon aan Colins helden en voorbeelden.

De dertien nummers zijn covers van bluesartiesten, variërend van Tommy Johnson, Robert Johnson tot Jimmy Reed, Freddie King en Muddy Waters. Het is een reis door diverse bluesstijlen, waarbij de nummers op Colins eigen wijze worden uitgevoerd. Namelijk in melodisch rockende blues. Colins zang is helder en zijn gitaarspel expressief, wat het beluisteren van deze cd tot een aangename ervaring maakt. Mijn favoriete nummer is “Riding In The Moonlight”/”Mr. Luck” van Howlin' Wolf resp. Jimmy Reed, waarop Colin slechts wordt begeleid door de harmonica van Steve Marriner.

Website: www.colinjames.com

Reacties (1)

Zanger Donald Ray Johnson is een van de weinige bluesartiesten die ooit een Grammy Award heeft gewonnen. Dat was nog in een vorig leven, in 1979 om precies te zijn, toen hij drummer was bij de discoformatie A Taste Of Honey en een wereldhit had met “Boogie Oogie Oogie”. Er is sindsdien veel gebeurd en na zijn vertrek bij deze band heeft hij samengewerkt met mensen als Lowell Fulson en Big Mama Thornton. En vanaf 1995 brengt hij zijn eigen werk uit.

“These Blues, The Best of Donald Ray Johnson” is een goed overzicht voor wat betreft zijn solowerk. Er zijn dertien nummers op, waarvan er negen van zijn eigen hand zijn. Johnson heeft een warm stemgeluid dat uitstekend past bij de blues en r&b, die hij zingt. Soulvol, gevoelig en met net dat rauwe randje dat het geheel puur en eerlijk maakt. Op het album wordt geen melding gemaakt wie zijn begeleiders zijn. Maar wie het ook zijn, zij kwijten zich op een uitstekende manier van hun taak. Mijn persoonlijke favoriete songs zijn de slowblues “Thrilling You Killing Me”, het funky “Working Girl Blues” en de alleen door een akoestische gitaar begeleidde “Always On My Mind”.

Dit album is een uitstekend overzicht van het werk van deze zanger. Het wekt mijn interesse om meer van hem te beluisteren.

www.donaldray.com

 

Reacties (1)

Met een carrière van veertig jaar mag Donald Ray Johnson best een veteraan worden genoemd. Ooit, in een vorig leven als drummer bij de discoformatie A Taste Of Honey, won hij een Grammy Award. Maar dat is al weer lang geleden. Hij heeft het podium gedeeld met mensen als Big Mama Thornton, Lowell Fulson en the Isley Brothers om er maar een paar te noemen. Sinds 1995 brengt hij zijn eigen cd’s uit. De geboren Texaan woont al weer geruime tijd in Canada. Samen met de uit Frankrijk afkomstige Gas Blues Band heeft Johnson de cd “Bluesin’ Around” opgenomen. Naast en eigen carrière, w.o. deelname aan de Franse versie van de Blues Challenge begeleiden zij artiesten uit de VS en Canada. De band bestaat uit Gaspard ‘Gas’ Ossiklan (gitaar), Pierre “Little Peter’ Cayla (gitaar), Philippe ‘Pompon’ Scemama (bas) en Yannick ‘Papayan’ Urbani (drums).

Met “Bluesin’ Around” brengt Johnson sinds 2010 weer eens een nieuw album uit. “These Blues” uit 2013 laat ik even buiten beschouwing, omdat dit een Best of-plaat betrof. Op het nieuwe album staan elf nummers, waarvan twee van Johnson en een van de Gas Blues Band. Er staan wat nummers op die Johnson in het verleden al heeft uitgebracht. Over het geheel genomen is het een leuk album is met goede blues. De Gas Blues Band is een prima band, die hecht speelt, en Donald Ray Johnson maakt door zijn mooie, donkere stemgeluid van ieder nummer een prettige luisterervaring. Bijzondere vermelding krijgen hier de opener “Bad Luck” van B.B. King, dat van fraai gitaarwerk is voorzien, en de R&B-song “She’s Dressing Trashy”.

Website: www.donaldray.com

Reacties (2)
Alweer 71 jaar oud is hij, Dr. John. Geboren in 1940 in New Orleans als Malcolm John Michael Creaux “Mac” Rebennack draait deze al sinds de late vijftiger jaren mee. Eerst al sessiemuzikant en vanaf het midden van de zestiger jaren onder zijn zelfgekozen alias 'Dr. John'.
En nu, op het moment dat de meesten onder ons het wat rustiger aan gaan doen om te genieten van een verdiende oude dag, brengt hij een van zijn beste albums uit zijn carrière uit. Hij is hierbij geholpen door producer Dan Auerbach, ook bekend als gitarist/zanger van de Black Keys en het is mede aan deze Auerbach te danken dat Dr. John in een heel nieuwe richting is gaan werken. Dit komt mede door de muzikanten, die voor dit project zijn ingehuurd en je niet snel aan Dr. John zou toevoegen. Allereerst bassist Nick Movshon, die met Amy Whinehouse heeft gewerkt, drummer Max Weissenfeldt, afkomstig van de Heliocentrics en de No Neck Blues Band en de blazersarrangementen zijn gemaakt door Leon Michels, die werkt met artiesten als Lee Field en Raekwon. De gitaar wordt door de al genoemde Auerbach bespeeld.
De basis van dit album is de Westafrikaanse muziek uit de vijftiger en zestiger jaren. Muziek waar Dr. John mee is opgegroeid en die de basis vormt van veel van zijn muziek. Dat is vooral goed te horen in een van de meest intrigerende nummers op het album “Revolution”. De melodie wordt door de bassaxofoon opgejaagd en samen met de typische stem en de orgelsolo wordt het een song, die in je hoofd blijft hangen. Het rauw en broeierig gezongen “Ice Age” krijgt door de achtergrondzang en het prominente orgel een zwoele sfeer. Deze 'New Orleans-zwoelheid' komt terug in de blues “Getaway”, met een waanzinnige gitaarsolo van Auerbach, en “Eleggua”, dat weer is besprenkeld met een psychedelisch sausje.
In de laatste nummers “My Children My Angels” en “God's Sure Good” wordt Dr. John melancholisch als hij zijn gevoelens toont over het belang van het hebben van familie en de grootmoedigheid van God.
 
Conclusie:
Was de carrière van Dr. John al sinds de negentiger jaren een beetje ingekakt en teerde hij grotendeels op zijn roem, met “Locked Down” heeft hij weer keihard teruggeslagen. Naar mijn mening is het een van zijn beste albums uit zijn loopbaan en dat is voor een groot deel danken aan de frisse aanpak Dan Auerbach. Diens invloed is duidelijk, maar het is niet zo dat Dr. John slechts het instrument is voor Auerbachs kunnen.
Het album blijft onmiskenbaar Dr. John, maar het zou wel zowaar een hele nieuwe generatie kunnen aanspreken en een aanjager kunnen zijn voor zijn carrière.
 
Lees hier meer over Dr. John.
 
Lees meer...   (1 reactie)

Ebony Jo-Ann heeft al ruimschoots naam gemaakt als actrice en musicalster. Ze heeft onder meer op Broadway gestaan en in diverse films meegespeeld. Nu is onlangs haar eerste bluesalbum met de titel “Please Save Your Love For Me” verschenen met tien nummers, waarvan vijf originelen. Als liefhebber van blues was dit altijd een grote wens van haar en toen zij de kans kreeg greep zij deze met beide handen aan.

Ebony Jo-Ann heeft een geweldige stem, waarmee ze kan fluisteren en brullen. Soms doet ze denken aan Etta James of Bettye LaVette, maar vooral is zijn Ebony Jo-Ann. Met nummers die gaan over liefde, zoals “Yo Love“ of “Glad I Waited For Love“, of de samenleving (“Is It Because I‘m Black“ en “Just Rain“), het is allemaal even sterk. Bijzonder fraai is de van Mississippi Sheiks en Howlin’ Wolf bekende “Sittin‘ On Top Of The World“, waarin zij slechts wordt begeleid door Guy Davis, die dan meteen voor zowel de akoestische als slidegitaar, banjo, harmonica en voetenstamp zorgt.

Een meer dan uitstekend album door een bijzonder goede zangeres, die begrijpt hoe de blues moet worden vertolkt. Grote klasse.

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl