barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
 



































Reacties

Adam Karch is een uit Montreal afkomstige zanger/gitarist, die zich vooral heeft gespecialiseerd in het betere fingerpicking werk. Zijn debuut-cd dateert van 2002 en het in 2014 verschenen “Blueprints” is wereldwijd met de hoogste lof ontvangen. Naast een uitstekende gitarist is Adam ook nog een goede zanger met een heldere, soulvolle stem en bovendien een prima songwriter.

“Moving Forward” is zijn nieuwe cd met twaalf nummers, waarvan hij er acht heeft geschreven. De andere betreffen covers van Bob Seger, Warren Zevon, Keb’ Mo’ en Mississippi John Hurt. Op een aantal nummers is hij alleen te horen, maar op de meeste wordt hij begeleid door de leden van zijn trio, t.w. drummer Bernard Deslauriers en bassist Marc-André Drouin. Extra hulp wordt verleend door Kim Richardson (achtergrondzang), Guy Bélanger (harmonica) en Dimitri Lebel-Alexandre (pedal steel). We horen een mix van blues, folk en country. Het verfijnde gitaarspel weet het niveau van het album naar een bijzonder hoog niveau te tillen. Bijzonder zijn de eigen versies van nummers als “Night Moves” en “Werevolves Of London”, dat we kennen van respectievelijk Bob Seger en Warren Zevon. Mijn favorieten zijn de lyrisch klinkende instrumental “Somewhere In El Paso” en het dreigende “The Contract”.

Website: www.adamkarchmusic.com

Reacties (3)

Het lijkt een gewoonte te zijn om na het overlijden van een muzikant nog even te proberen flink geld te verdienen aan diens nalatenschap. Niet alleen door het uitgeven van “Best of....” of “Greatest Hits” albums, maar ook door het uitbrengen van dingen die ooit op de plank zijn blijven liggen. Persoonlijk heb ik daar altijd een dubbel gevoel bij. Ook bij het uitbrengen van dit album met 25 nummers van B.B. King uit de kluizen van de platenmaatschappijen Kent en RPM, zoals de titel “Here's One You Didn't Know About From The RPM & Kent Vaults” al verraadt.

Dit zijn zogenaamde Alternate Versions of Takes van versies die ooit beter werden bevonden en daarom werden uitgebracht. De nummers dateren van eind vijftiger tot begin zestiger jaren en laten B.B. King in zijn beste tijd horen. Zijn soulvolle stem is soepel en krachtig, zijn gitaarspel is scherp en de band is goed op dreef. We horen onder meer versies van “Sweet Little Angel”, “Whole Lotta Lovin'” en “Early In The Morning”. Ondanks het feit dat deze minder werden beschouwd als de versies die wel werden uitgebracht is er op de muziek verder aan te merken. Er is genoeg te genieten, daar niet van.

Voor de fans van B.B. King, die alles van hun held willen hebben, is dit wellicht een mooie aanvulling.

Reacties (1)

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Berdon Kirksaeter gehoord en bij het zoeken naar informatie op internet kwam ik er achter dat hij zeer veelzijdig gitarist uit Noorwegen is. Veelzijdig, omdat hij zich niet in een laatje laat stoppen. Het ene moment brengt hij een cd met een soort New Age muziek uit en een jaar later weer een met stampende bluesrock. 

Onlangs heeft hij met “Latenighters Under A Full Moon” weer heel iets anders uitgebracht. Het is een volledig instrumentaal conceptalbum geworden, waarbij de muziek het verhaal moet vertellen. Hij wordt begeleid door de Twang Bar Kings (bassist Stein Tumert, drummer Olaf Olsen) en een aantal gastmuzikanten. De elf songs leiden de luisteraar door een nachtwandeling, het bezoeken van clubs, wat drinken, nog meer drinken tot je uiteindelijk behoorlijk brak weer thuis aankomt. Deze nachtelijke, muzikale Ulysses wordt vertolkt door jazzy songs, door blues en wat latinowerk. Hoewel puur instrumentale blues niet voor iedereen aantrekkelijk is, is het idee achter dit album origineel en het album is het zeker waard om te worden beluisterd.

BarnOwlBlues vindt dit album een origineel idee. Een nachtje stappen wordt op een creatieve wijze vormgegeven. In ieder geval zullen fans van (de vroege) Fleetwood Mac en Freddie King er zeker van genieten.

Website: Berdon Kirksaether


Reacties (1)

Na een zeer goed ontvangen “Latenighters Under A Full Moon”, een soort concept-bluesalbum, heeft Berdon Kirksaether nu een EP met vier nummers uitgebracht onder de naam “The Voodoo Sessions, Live at Down Under”. Down Under is een club in het Noorse plaatsje Mjøndalen, Noorwegen is ook het thuisland van Kirksaether.

De band, The Twang Bar Kings bestaat uit Roy Hanssen (drums, zang), Erik Gabrielsen (gitaar, zang) en Stein Tumert (bas). We horen vier prima swampblues- en bluesrock-nummers, live opgenomen in genoemde club. Na het eerste en veelzijdige “Latenighters Under A Full Moon” had ik eerlijk gezegd zelf wat meer verwacht van deze band. De vier nummers geven naar mijn mening niet echt een goed beeld van hun mogelijkheden. Maar als het doel van deze EP een visitekaartje is, dan maakt deze promotie-cd nieuwsgierig en is dit project geslaagd.

Met andere woorden, laat de volgende – volledige – cd maar komen. Het zit wel goed met Berdon Kirksaether & the Twang Bar Kings

Website: www.rollerrec.com/artists/artist_berdon


Reacties (1)

Gitarist Bobby Kyle heeft al een muzikale loopbaan van zo’n veertig jaar achter zich. Hij begeleidde onder meer Lonnie Mack, Eddie Kirkland en was acht jaar vast bandlid van Johnny Copeland, waarmee hij de hele wereld over toerde. Inmiddels is hij ook alweer jarenlang bezig als soloartiest en wordt hij ondersteund door zijn vaste band, The Administers. Met hen heeft hij een aantal soloalbums uitgebracht.

Nu is Bobby’s nieuwste cd “It’s My Life” uitgekomen met twaalf nummers, waarvan zes eigen composities en werk van zijn oude werkgevers Johnny Copeland en Eddie Kirkland. Ook hier wordt hij begeleid door the Administers, bestaande uit gitarist Joel Perry, bassist Everett Boyd en drummer Marc Copell. En verder doen nog wat gasten als Dave Keyes (toetsen) en Little Sammy Davis (harmonica), om er maar enkele te noemen, mee. We horen op de cd een mix van stevige blues en tegen blues aanleunende soul. Prima gemaakt, goed uitgevoerd. Een blazerssectie zorgt voor het soulgeluid. Kyle is een goed zanger met een rauw stemgeluid, dat goed bij dit genre past. Prima nummers zijn Copelands “Daily Bread”, waarin de beide gitaristen en pianist Keyes elkaar mooi aanvullen, “Lost And Found” dat door Kyle uitstekend wordt gezongen, en “Blood From A Stone”, waarin de hoofdrol is weggelegd voor de drie blazers. Een prima cd.

Website: www.bobbykyle.com

Reacties (2)
Van Brian Kahanek had ik nog nooit gehoord totdat ik zijn cd “One True Thing” toegeschoven kreeg. En na het www geraadpleegd te hebben blijkt dit al zijn derde album te zijn. Oeps, even bij de les blijven, Campfens! Brian is de zoon van een graanboer en paardenfokker uit Ohio. Op zijn tiende verhuist hij met zijn familie naar San Antonio (Texas), waar papa Kahanek oorspronkelijk vandaan komt. Aldaar wordt de jonge Brian dagelijks via de radio bestookt met de Texaanse blues en country en als hij zijn eerste gitaar krijgt is het ook geen wonder te noemen dat hij zich in de genoemde stijlen gaat bekwamen.
Alle negen nummers op deze cd zijn zelf geschreven en zijn een prettige mix van gezongen stukken en instrumentals. Brian Kahanek is niet makkelijk op één stijl vast te pinnen, maar zijn basis is toch duidelijk blues. En dat is meteen duidelijk in het eerste nummer “Bottle Rocket”, een stevige instrumentale rocker waar duidelijk wat elementen zijn geleend, die aan Jeff Beck doen denken. De ballad “Dreamland” begint met Gilmour-achtige spacey geluiden en bouwt op naar een prachtig hoogtepunt.
Af en toe neemt hij wat gas terug, zoals in het ingetogen “Marigold”, dat wordt afgesloten met een opwindende solo. Op “Starlight” wordt de melodie gespeeld door de electrische slide met een akoestische begeleiding eronder. Een prachtige interactie tussen beiden. Ditzelfde herhaalt een paar nummers later met de titeltrack “One True Thing”. In één woord prachtig.
Als laatste worden we verrast op de Hendrix-achtige “63 Candles”, waar zelf delen van diens “Hear My Train A-Comin'” in zijn verwerkt. Een beter tribute aan de grote meester kan men eigenlijk niet wensen.
 
Kahanek is niet het soort gitarist, die speelt in de trant van “ik zal ze allemaal eens laten zien wat kan”. Hij is zeer melodieus en bij tijd en wijle is van behoorlijk vuurwerk te genieten. Ook schuwt hij het werk met effecten en overdubs niet, maar het blijft allemaal heel smaakvol. Deze cd is absoluut een aanrader voor liefhebbers van mooi bluesy gitaarwerk.
 
Lees meer...   (1 reactie)

Bruce Katz kan terugkijken op een indrukwekkende carrière. Op zijn vijfde begon hij met pianospelen. Hij speelt piano, orgel en basgitaar, studeerde aan het Berklee College of Music, waar hij van 1996 tot 2010 verbonden was als docent. Hij heeft onder meer Big Mama Thornton, Ronnie Earl, Gregg Allman, Delbert McClinton, Duke Robillard begeleid. Daarnaast is hij ook met een eigen band actief. Zijn tiende album “Get Your Groove!” is onlangs verschenen op het American Showplace Music label.

Op dit album wordt Katz begeleid door Chris Vitarello (gitaar, zang) en Ray Hangen (drums) en zijn ABB-er Jaimoe (drums) en Matt Raymond (bas) op een aantal nummers te horen. Van de elf nummers zijn er negen originals te horen. Wat stijl betreft voert de blues de boventoon, waarbij uitstapjes naar jazz en soul zeker niet worden geschuwd. Het is niet verwonderlijk dat de cd wordt gedomineerd door orgel en piano, maar het voert te ver om te beweren dat dit uitsluitend pianoblues is. Daarvoor wordt voldoende ruimte gecreëerd voor het gehele palet. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar. Het zijn goede nummers gespeeld door goede muzikanten, die er meer dan genoeg hun ziel hebben gelegd. Een van de nummer die wat mij betreft een bijzondere vermelding verdienen is de aan de overleden drummer Butch Truck opgedragen “Freight Train”. Hij was samen met Duane en Greg Allman en de hier aanwezige Jaimoe een van de oprichters van de Allman Brothers Band. Ook het door Vitarello gezongen en meegeschreven “Wasn’t My Time” maakt indruk. Een prima album.

Website: www.brucekatzband.com 

Reacties (2)

Bruce Katz kan terugkijken op een indrukwekkende carrière. Hij speelt piano, orgel en basgitaar, studeerde aan het Berklee College of Music, waar hij van 1996 tot 2010 verbonden was als docent. Hij heeft gespeeld bij Big Mama Thornton, Ronnie Earl, Gregg Allman, Delbert McClinton, Duke Robillard om er maar een paar te noemen. Daarnaast is hij ook met een eigen band actief. Zijn negende album “Out From The Center” is onlangs verschenen op het American Showplace Music label.

Katz wordt hier begeleid door Chris Vitarello (gitaar, zang) en, Ralph Rosen (drums) en op een aantal nummers door Peter Bennett (bas) en Jimmy Bennett (lapsteel). De elf nummers zijn van de hand van de drie leden van de band.  Het mag niet als verrassing worden beschouwd dat piano en orgel een grote rol toebedeeld hebben gekregen, maar het is niet een album met voornamelijk deze instrumenten geworden. Er is voldoende ruimte voor de gitaar van Vitarello. Ongeveer de helft zijn instrumentals en de nummers bewegen zich tussen pianoblues, rockende blues, boogie en jazz. Er is voldoende variatie aanwezig om het album van begin tot eind interessant te houden. Mijn persoonlijke favorieten zijn de slowblues “The Struggle Inside” en de bluesshuffle “Another Show”.

Goed gemaakt en uitgevoerd, genoeg te genieten. Een aanrader.

Website: www.brucekatzband.com

Reacties (1)

Singer-songwriter Cassie Keenum komt uit Florida en Rick Randlett heeft zijn eerste muzikale stappen gezet in New England. Samen vormen zij een duo, dat door de North Central Florida Blues Society is uitgezonden naar de International Blues Challenge 2017. Het tastbare gevolg van deze samenwerking is nu als cd verkrijgbaar.

Het album, dat “Hauntings” is gedoopt, bevat elf nummers, waarvan er zes door Keenum, drie door Radley en een door beiden zijn geschreven. De enige cover is van Leonard Cohen. Op de cd worden Cassie Keenum (zang, akoestisch gitaar) en Rick Randlett (zang, lapsteel, elektrische en akoestische gitaren) begeleid door bassiste Nicole Wagner en drummer Rusty Valentine. Op een aantal nummers zijn nog Little Mike Markowitz op harmonica en Mitch Rogers op toetsen te horen. Het album is een heel relaxt geheel geworden. Rustig begeleid door band en de gitaren van Randlett zingt Keenum op soulvolle wijze de sterren van de hemel. Het duo laat horen dat je met minimale middelen nog steeds prima muziek kunt maken. Dat is meteen bij het begin duidelijk in openingsnummer “Seventh Day”, waar slechts Keenum en Randlett te horen zijn. Met band gaat het swingen, zoals in “One More Last Time”, waar ook Little Mike op zijn harmonica een partijtje meeblaast. Leonard Cohens “Hallelujah” krijgt een bijzondere versie. Mooi, maar het eigen werk overtuigt mij toch meer. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn “Early In The Morning”, waar we weer Little Mike horen, en het naar folkblues neigende “How Long”. 

Website: www.cassiekeenum.com

Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl