barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
 

























Reacties

Adam Karch is een uit Montreal afkomstige zanger/gitarist, die zich vooral heeft gespecialiseerd in het betere fingerpicking werk. Zijn debuut-cd dateert van 2002 en het in 2014 verschenen “Blueprints” is wereldwijd met de hoogste lof ontvangen. Naast een uitstekende gitarist is Adam ook nog een goede zanger met een heldere, soulvolle stem en bovendien een prima songwriter.

“Moving Forward” is zijn nieuwe cd met twaalf nummers, waarvan hij er acht heeft geschreven. De andere betreffen covers van Bob Seger, Warren Zevon, Keb’ Mo’ en Mississippi John Hurt. Op een aantal nummers is hij alleen te horen, maar op de meeste wordt hij begeleid door de leden van zijn trio, t.w. drummer Bernard Deslauriers en bassist Marc-André Drouin. Extra hulp wordt verleend door Kim Richardson (achtergrondzang), Guy Bélanger (harmonica) en Dimitri Lebel-Alexandre (pedal steel). We horen een mix van blues, folk en country. Het verfijnde gitaarspel weet het niveau van het album naar een bijzonder hoog niveau te tillen. Bijzonder zijn de eigen versies van nummers als “Night Moves” en “Werevolves Of London”, dat we kennen van respectievelijk Bob Seger en Warren Zevon. Mijn favorieten zijn de lyrisch klinkende instrumental “Somewhere In El Paso” en het dreigende “The Contract”.

Website: www.adamkarchmusic.com

Reacties (3)

Het lijkt een gewoonte te zijn om na het overlijden van een muzikant nog even te proberen flink geld te verdienen aan diens nalatenschap. Niet alleen door het uitgeven van “Best of....” of “Greatest Hits” albums, maar ook door het uitbrengen van dingen die ooit op de plank zijn blijven liggen. Persoonlijk heb ik daar altijd een dubbel gevoel bij. Ook bij het uitbrengen van dit album met 25 nummers van B.B. King uit de kluizen van de platenmaatschappijen Kent en RPM, zoals de titel “Here's One You Didn't Know About From The RPM & Kent Vaults” al verraadt.

Dit zijn zogenaamde Alternate Versions of Takes van versies die ooit beter werden bevonden en daarom werden uitgebracht. De nummers dateren van eind vijftiger tot begin zestiger jaren en laten B.B. King in zijn beste tijd horen. Zijn soulvolle stem is soepel en krachtig, zijn gitaarspel is scherp en de band is goed op dreef. We horen onder meer versies van “Sweet Little Angel”, “Whole Lotta Lovin'” en “Early In The Morning”. Ondanks het feit dat deze minder werden beschouwd als de versies die wel werden uitgebracht is er op de muziek verder aan te merken. Er is genoeg te genieten, daar niet van.

Voor de fans van B.B. King, die alles van hun held willen hebben, is dit wellicht een mooie aanvulling.

Reacties (1)

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Berdon Kirksaeter gehoord en bij het zoeken naar informatie op internet kwam ik er achter dat hij zeer veelzijdig gitarist uit Noorwegen is. Veelzijdig, omdat hij zich niet in een laatje laat stoppen. Het ene moment brengt hij een cd met een soort New Age muziek uit en een jaar later weer een met stampende bluesrock. 

Onlangs heeft hij met “Latenighters Under A Full Moon” weer heel iets anders uitgebracht. Het is een volledig instrumentaal conceptalbum geworden, waarbij de muziek het verhaal moet vertellen. Hij wordt begeleid door de Twang Bar Kings (bassist Stein Tumert, drummer Olaf Olsen) en een aantal gastmuzikanten. De elf songs leiden de luisteraar door een nachtwandeling, het bezoeken van clubs, wat drinken, nog meer drinken tot je uiteindelijk behoorlijk brak weer thuis aankomt. Deze nachtelijke, muzikale Ulysses wordt vertolkt door jazzy songs, door blues en wat latinowerk. Hoewel puur instrumentale blues niet voor iedereen aantrekkelijk is, is het idee achter dit album origineel en het album is het zeker waard om te worden beluisterd.

BarnOwlBlues vindt dit album een origineel idee. Een nachtje stappen wordt op een creatieve wijze vormgegeven. In ieder geval zullen fans van (de vroege) Fleetwood Mac en Freddie King er zeker van genieten.

Website: Berdon Kirksaether


Reacties (1)

Na een zeer goed ontvangen “Latenighters Under A Full Moon”, een soort concept-bluesalbum, heeft Berdon Kirksaether nu een EP met vier nummers uitgebracht onder de naam “The Voodoo Sessions, Live at Down Under”. Down Under is een club in het Noorse plaatsje Mjøndalen, Noorwegen is ook het thuisland van Kirksaether.

De band, The Twang Bar Kings bestaat uit Roy Hanssen (drums, zang), Erik Gabrielsen (gitaar, zang) en Stein Tumert (bas). We horen vier prima swampblues- en bluesrock-nummers, live opgenomen in genoemde club. Na het eerste en veelzijdige “Latenighters Under A Full Moon” had ik eerlijk gezegd zelf wat meer verwacht van deze band. De vier nummers geven naar mijn mening niet echt een goed beeld van hun mogelijkheden. Maar als het doel van deze EP een visitekaartje is, dan maakt deze promotie-cd nieuwsgierig en is dit project geslaagd.

Met andere woorden, laat de volgende – volledige – cd maar komen. Het zit wel goed met Berdon Kirksaether & the Twang Bar Kings

Website: www.rollerrec.com/artists/artist_berdon


Reacties (1)
Van Brian Kahanek had ik nog nooit gehoord totdat ik zijn cd “One True Thing” toegeschoven kreeg. En na het www geraadpleegd te hebben blijkt dit al zijn derde album te zijn. Oeps, even bij de les blijven, Campfens! Brian is de zoon van een graanboer en paardenfokker uit Ohio. Op zijn tiende verhuist hij met zijn familie naar San Antonio (Texas), waar papa Kahanek oorspronkelijk vandaan komt. Aldaar wordt de jonge Brian dagelijks via de radio bestookt met de Texaanse blues en country en als hij zijn eerste gitaar krijgt is het ook geen wonder te noemen dat hij zich in de genoemde stijlen gaat bekwamen.
Alle negen nummers op deze cd zijn zelf geschreven en zijn een prettige mix van gezongen stukken en instrumentals. Brian Kahanek is niet makkelijk op één stijl vast te pinnen, maar zijn basis is toch duidelijk blues. En dat is meteen duidelijk in het eerste nummer “Bottle Rocket”, een stevige instrumentale rocker waar duidelijk wat elementen zijn geleend, die aan Jeff Beck doen denken. De ballad “Dreamland” begint met Gilmour-achtige spacey geluiden en bouwt op naar een prachtig hoogtepunt.
Af en toe neemt hij wat gas terug, zoals in het ingetogen “Marigold”, dat wordt afgesloten met een opwindende solo. Op “Starlight” wordt de melodie gespeeld door de electrische slide met een akoestische begeleiding eronder. Een prachtige interactie tussen beiden. Ditzelfde herhaalt een paar nummers later met de titeltrack “One True Thing”. In één woord prachtig.
Als laatste worden we verrast op de Hendrix-achtige “63 Candles”, waar zelf delen van diens “Hear My Train A-Comin'” in zijn verwerkt. Een beter tribute aan de grote meester kan men eigenlijk niet wensen.
 
Kahanek is niet het soort gitarist, die speelt in de trant van “ik zal ze allemaal eens laten zien wat kan”. Hij is zeer melodieus en bij tijd en wijle is van behoorlijk vuurwerk te genieten. Ook schuwt hij het werk met effecten en overdubs niet, maar het blijft allemaal heel smaakvol. Deze cd is absoluut een aanrader voor liefhebbers van mooi bluesy gitaarwerk.
 
Lees meer...   (1 reactie)

Bruce Katz kan terugkijken op een indrukwekkende carrière. Hij speelt piano, orgel en basgitaar, studeerde aan het Berklee College of Music, waar hij van 1996 tot 2010 verbonden was als docent. Hij heeft gespeeld bij Big Mama Thornton, Ronnie Earl, Gregg Allman, Delbert McClinton, Duke Robillard om er maar een paar te noemen. Daarnaast is hij ook met een eigen band actief. Zijn negende album “Out From The Center” is onlangs verschenen op het American Showplace Music label.

Katz wordt hier begeleid door Chris Vitarello (gitaar, zang) en, Ralph Rosen (drums) en op een aantal nummers door Peter Bennett (bas) en Jimmy Bennett (lapsteel). De elf nummers zijn van de hand van de drie leden van de band.  Het mag niet als verrassing worden beschouwd dat piano en orgel een grote rol toebedeeld hebben gekregen, maar het is niet een album met voornamelijk deze instrumenten geworden. Er is voldoende ruimte voor de gitaar van Vitarello. Ongeveer de helft zijn instrumentals en de nummers bewegen zich tussen pianoblues, rockende blues, boogie en jazz. Er is voldoende variatie aanwezig om het album van begin tot eind interessant te houden. Mijn persoonlijke favorieten zijn de slowblues “The Struggle Inside” en de bluesshuffle “Another Show”.

Goed gemaakt en uitgevoerd, genoeg te genieten. Een aanrader.

Website: www.brucekatzband.com

Reacties (1)

Dat een scheiding ook tot iets goeds kan leiden merkte Dave Keller toen zijn vorige cd “Soul Changes” met nummers over deze periode uiteindelijk een Blues Music Award opleverde. Zijn nieuwe album “Right Back Atcha” toont dat hij uit een dal is gekrabbeld. De in Worcester, Massachusetts geboren zanger en gitarist is uitgegroeid tot een van de betere blues- en soulartiesten van het ogenblik. Naast een goed muzikant is hij ook een uitstekende songwriter, die zijn ervaringen en observeringen in zijn muziek weet te verwoorden.

Op “Right Back Atcha” wordt Keller ter zijde gestaan door zijn vaste band, bestaande uit Ira Friedman (Hammond B3), Gary Lotspeich (bas) en Brett Hoffman (drums). Daarbij zijn ook een blazerssectie, the Mo’ Sax met Jessica Friedman, Joe Moore en Terry Youk te horen, alsmede Morgan Klarich en April Caspari (achtergrondzang), Michael Close (cello) en Paul Reynolds (viool). Op een cover na zijn alle nummers van de hand van Keller zelf. Het album staat van begin tot eind vol met swingende soulblues, variërend van ballads tot uptempo werk. De teksten zijn zeer persoonlijk en zeker waard om goed te worden beluisterd. Mijn favoriete nummers zijn de door de Hammond B3 gedragen ballad “Circles” en het rockende en dansbare “”What’s It Gonna Take?”.

Website: www.davekeller.com

Reacties (1)
Gijs Kos is een in Amsterdam geboren kunstschilder en gitarist, die al sinds de tachtiger jaren in Drenthe woont. Het album “Indigo Moods” is een project dat door Gijs is gestart en waarmee hij samenwerkt met bevriende muzikanten uit Hoogeveen, die doorgaans in andere bands spelen. Gijs Kos heeft alle muziek geschreven en hij speelt de electrische en akoestische gitaren. De zang wordt waargenomen door Anna Hoekstra, bekend van andere bands en uit het theater. Daarnaast werken aan dit project nog drummer Rutger Hoorn (van de band van Sara Kroos), saxofonist Wim Koopman (van de band Balance), toetsenist Theo van de Poll (van de band Square) en bassist Berthil Rundervoort (eveneens van de band Square) mee. Verder spelen op dit album nog Hans van Beek (productie, fluit en fretloze bas), Annette Goede (backing vocals) en Leo Harmsen (trompet ) mee.
 
Het eerste nummer “Kind Of Blues” staat meteen als een huis. Strak begeleidt en gesteund door een smeuïgklinkend orgel geeft het de soepele stem van Anna en de relaxte gitaar van Gijs de ruimte er een lekkere slowblues van te maken. “Change The World” is een wat vlotter nummer met prettige tempowisselingen, die naast de scheurende wahwah-gitaar even voor een rustpuntje zorgen. Met de instrumental “After The Storm” wisselen gitaar en saxofoon elkaar mooi af. Hard en zacht, rustige haast sferische gitaartonen en razendsnel vingerwerk vloeien mooi in elkaar over en creëren zo een mooie spanning. Op “Head To Shoes” rockt het allemaal wat meer. Fraaie zang en een prima gitaarsolo zorgen dat het een lekkere blues wordt. De akoestische gitaar zet de prachtige ballade, het titelnummer “Indigo Moods” in en blijft voor een gedegen begeleiding zorgen.
“Lady Day” is een rockend bluesnummer over Billy Holiday; een lekker vlotte song met vlammende gitaarsolo. Met de shuffle “Back To The Blues” wordt maar weer duidelijk hoe groot de vocale capaciteiten van Anna Hoekstra zijn. Hoe zij haar stem buigt, fluistert en dan weer voluit zingt is iets om jaloers op te worden. Gijs leeft zich dan ook nog eens lekker uit op de gitaar. “Breaking News” is een vlot swingend, jazzy nummer, waarbij de gitaar mij af en toe laat denken aan Steely Dan. We gaan met “Time Of Your Life” door in de jazz, maar dan iets rustiger en relaxter. Een verrassend instrument is de fluit, maar dat betekent niet dat deze hier niet op zijn plaats is. Integendeel, dit en de saxofoon die later zijn zegje komt doen geven er zo'n lekker loom zondagochtend gevoel bij.
Met het aanstekelijke “Red Guitar” wordt ook nog de R&B aangedaan. Omdat hij zich kennelijk in het vorige nummer moest inhouden doet Gijs er hier een schepje bovenop. In et jazzy “Crossing The River” gaat het tempo weer een tandje omlaag. Strak begeleid en relaxt gezongen en gespeeld vind ik het een van de mooiste songs van dit album. De instrumental “The Thing” is een jazzy juweeltje. Let op de stuwende bas, die de solisten – achtereenvolgens gitaar, orgel, saxofoon – voortjaagt. Vooral Wim Koopman op de sax valt op door de mooiste solo van dit album. En met “Beyond The Line” hebben we alweer het laatste nummer van de cd bereikt. Het is een lekker rockend R&B-nummer en een waardige afsluiter van dit album.
 
Als conclusie kan ik zeggen dat dit project heeft geresulteerd en een meer dan uitstekend album. Hoewel de muzikanten eigenlijk geen vaste band met elkaar vormen zijn ze uitstekend op elkaar ingespeeld. De songs zijn goed geschreven en opgebouwd. Het is ook een gevarieerd album geworden en blues en R&B worden afgewisseld door jazz, uptempo wordt afgewisseld door ballads en het blijft daardoor spannend. Voor mij persoonlijke is dit een van de beste Nederlandse producties, die ik dit jaar heb gehoord. En ik durf zelfs te beweren dat het zich staande kan houden in de internationale markt.
 
Lees meer...   (2 reacties)

Met "Wheels In Motion" brengt John F. Klaver alweer zijn derde album op de markt. De zanger/gitarist wordt hierop bijgestaan door zijn vaste begeleidingsband bestaande uit Iris Sigtermans (bas), Eric Dillisse (drums) en Bob Fridzema (Hammond B3) en worden zij ter zijde gestaan door harmonicaman Big Pete, Rob Mostert (Hammond B3) en Evan Jenkins (drums).

En net als bij zijn vorige twee cd's staat ook deze weer vol met zeer puike en stevige blues. Stevig, maar niet van het rampetampwerk. Het is behoorlijk melodieus en gevarieerd. De luisteraar blijft van de eerste Hammond B3-tonen van opener "Wheels In Motion" tot en met het abrupte einde van "Give It Up" geboeid. Heel fraai zijn "Devil Woman", dat aan Robben Ford doet denken, de meeslepend gezongen ballad "Peace Of Mind" en de slowblues  "Moment For Two". Zeer opwindend zijn het harmonicaspel van Big Pete van der Pluym in "Dust", Johns gitaarsolo in het funky "Dynamite" en de vlotte instrumental "I Told Ya". Ik heb er hier maar een paar uitgepikt, maar alle twaalf songs zijn wat mij betreft juweeltjes te noemen.

Conclusie: Ook met zijn derde album bewijst John F. Klaver tot het beste te horen wat de blues in Nederland te bieden heeft.

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl