barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

De uit New York afkomstige zanger, pianist en liedjesschrijver Dave Keyes is al meer dan dertig jaar werkzaam in de blues. Hij heeft als begeleider het podium gedeeld met een keur aan artiesten als Odetta, Bo Diddley, Eddy Clearwater, Big Jay McNeely, Gladys Knight, Lou Rawls en vele anderen. Naast een veelgevraagd begeleider heeft hij ook een solocarrière, die heeft geresulteerd in vijf goed ontvangen albums, tournees en optredens door de VS en Europa, en een serie prijzen en nominaties.

Met “The Healing” heeft Dave Keyes onlangs zijn zesde soloalbum uitgebracht. Hij wordt hierop begeleid door o.m. de gitaristen Popa Chubby en Arthur Nelson, bassist David J. Keyes (geen familie), drummer Frank Pagano en een achtergrondkoor met Alexis P. Suter, Vicki Bell en Ray Grappone. Op de cd staan elf nummers, waarvan er negen door Dave Keyes, al dan niet in samenwerking met een ander, zijn geschreven. Elf prima gebrachte nummers die diep uit de blues, soul en gospel putten. Goed gespeeld en gezongen. Genieten van begin tot eind. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn het swingende “Ain’t Looking For Love”, dat wordt gezongen door Vaneese Thomas, het van Sister Rosetta Tharpe bekende “Strange Things Happening” met een vraag-en-antwoord spel tussen Keyes en het bovengenoemde achtergrondkoor, en “Come To Me”, waarin Popa Chubby zich uitleeft op zijn gitaar.

Dave Keyes heeft “The Healing” opgedragen aan Leon Russell, zijn grote voorbeeld. Het is een meer dan uitstekend gemaakte cd geworden. Prachtige blues, dus genieten van begin tot einde. Aanrader.

Website: www.davekeyes.com

Reacties (2)
Gijs Kos is een in Amsterdam geboren kunstschilder en gitarist, die al sinds de tachtiger jaren in Drenthe woont. Het album “Indigo Moods” is een project dat door Gijs is gestart en waarmee hij samenwerkt met bevriende muzikanten uit Hoogeveen, die doorgaans in andere bands spelen. Gijs Kos heeft alle muziek geschreven en hij speelt de electrische en akoestische gitaren. De zang wordt waargenomen door Anna Hoekstra, bekend van andere bands en uit het theater. Daarnaast werken aan dit project nog drummer Rutger Hoorn (van de band van Sara Kroos), saxofonist Wim Koopman (van de band Balance), toetsenist Theo van de Poll (van de band Square) en bassist Berthil Rundervoort (eveneens van de band Square) mee. Verder spelen op dit album nog Hans van Beek (productie, fluit en fretloze bas), Annette Goede (backing vocals) en Leo Harmsen (trompet ) mee.
 
Het eerste nummer “Kind Of Blues” staat meteen als een huis. Strak begeleidt en gesteund door een smeuïgklinkend orgel geeft het de soepele stem van Anna en de relaxte gitaar van Gijs de ruimte er een lekkere slowblues van te maken. “Change The World” is een wat vlotter nummer met prettige tempowisselingen, die naast de scheurende wahwah-gitaar even voor een rustpuntje zorgen. Met de instrumental “After The Storm” wisselen gitaar en saxofoon elkaar mooi af. Hard en zacht, rustige haast sferische gitaartonen en razendsnel vingerwerk vloeien mooi in elkaar over en creëren zo een mooie spanning. Op “Head To Shoes” rockt het allemaal wat meer. Fraaie zang en een prima gitaarsolo zorgen dat het een lekkere blues wordt. De akoestische gitaar zet de prachtige ballade, het titelnummer “Indigo Moods” in en blijft voor een gedegen begeleiding zorgen.
“Lady Day” is een rockend bluesnummer over Billy Holiday; een lekker vlotte song met vlammende gitaarsolo. Met de shuffle “Back To The Blues” wordt maar weer duidelijk hoe groot de vocale capaciteiten van Anna Hoekstra zijn. Hoe zij haar stem buigt, fluistert en dan weer voluit zingt is iets om jaloers op te worden. Gijs leeft zich dan ook nog eens lekker uit op de gitaar. “Breaking News” is een vlot swingend, jazzy nummer, waarbij de gitaar mij af en toe laat denken aan Steely Dan. We gaan met “Time Of Your Life” door in de jazz, maar dan iets rustiger en relaxter. Een verrassend instrument is de fluit, maar dat betekent niet dat deze hier niet op zijn plaats is. Integendeel, dit en de saxofoon die later zijn zegje komt doen geven er zo'n lekker loom zondagochtend gevoel bij.
Met het aanstekelijke “Red Guitar” wordt ook nog de R&B aangedaan. Omdat hij zich kennelijk in het vorige nummer moest inhouden doet Gijs er hier een schepje bovenop. In et jazzy “Crossing The River” gaat het tempo weer een tandje omlaag. Strak begeleid en relaxt gezongen en gespeeld vind ik het een van de mooiste songs van dit album. De instrumental “The Thing” is een jazzy juweeltje. Let op de stuwende bas, die de solisten – achtereenvolgens gitaar, orgel, saxofoon – voortjaagt. Vooral Wim Koopman op de sax valt op door de mooiste solo van dit album. En met “Beyond The Line” hebben we alweer het laatste nummer van de cd bereikt. Het is een lekker rockend R&B-nummer en een waardige afsluiter van dit album.
 
Als conclusie kan ik zeggen dat dit project heeft geresulteerd en een meer dan uitstekend album. Hoewel de muzikanten eigenlijk geen vaste band met elkaar vormen zijn ze uitstekend op elkaar ingespeeld. De songs zijn goed geschreven en opgebouwd. Het is ook een gevarieerd album geworden en blues en R&B worden afgewisseld door jazz, uptempo wordt afgewisseld door ballads en het blijft daardoor spannend. Voor mij persoonlijke is dit een van de beste Nederlandse producties, die ik dit jaar heb gehoord. En ik durf zelfs te beweren dat het zich staande kan houden in de internationale markt.
 
Lees meer...   (2 reacties)

Met "Wheels In Motion" brengt John F. Klaver alweer zijn derde album op de markt. De zanger/gitarist wordt hierop bijgestaan door zijn vaste begeleidingsband bestaande uit Iris Sigtermans (bas), Eric Dillisse (drums) en Bob Fridzema (Hammond B3) en worden zij ter zijde gestaan door harmonicaman Big Pete, Rob Mostert (Hammond B3) en Evan Jenkins (drums).

En net als bij zijn vorige twee cd's staat ook deze weer vol met zeer puike en stevige blues. Stevig, maar niet van het rampetampwerk. Het is behoorlijk melodieus en gevarieerd. De luisteraar blijft van de eerste Hammond B3-tonen van opener "Wheels In Motion" tot en met het abrupte einde van "Give It Up" geboeid. Heel fraai zijn "Devil Woman", dat aan Robben Ford doet denken, de meeslepend gezongen ballad "Peace Of Mind" en de slowblues  "Moment For Two". Zeer opwindend zijn het harmonicaspel van Big Pete van der Pluym in "Dust", Johns gitaarsolo in het funky "Dynamite" en de vlotte instrumental "I Told Ya". Ik heb er hier maar een paar uitgepikt, maar alle twaalf songs zijn wat mij betreft juweeltjes te noemen.

Conclusie: Ook met zijn derde album bewijst John F. Klaver tot het beste te horen wat de blues in Nederland te bieden heeft.

Reacties (1)

Het briefje, dat de cd vergezelde, begint met de zin “Voor deze opnames is John een nieuwe weg ingeslagen”. Nu kennen we John F. Klaver als een begenadigd bluesrockgitarist, die zowel melodisch kon spelen maar ook in staat was de planken van het podium krom kon trekken. Met zijn vijfde album, de mini-cd/ep “Catch The Morning Sun” is inderdaad het een en ander met het geluid gebeurd. De Hammond is verdwenen en John speelt nu met een zeer basic band, namelijk zang, gitaar, bas en drums.

De nieuwe band van John F. Klaver bestaat naast de naamgever uit zangeres Nicole Verouden, bassist Tenny Tahamata en drummer Peter Weissink. Vooral het toevoegen van Nicole aan de band is debet aan het nieuwe geluid van de band. Van het stevige bluesrockgeluid is nu afgestapt en de stijl van de nummers zit meer in de richting van de melodieuze rock en pop. Voor de liefhebbers van het oude geluid is het even wennen, maar die zullen ook moeten toegeven dat er helemaal niets mis mee is. Van de zeven nummers zijn er vijf geschreven door John. Dat hij een prima componist heeft hij in het verleden al wel bewezen. De covers zijn “Gonna Move” van Paul J. Pena en “Shelter”, dat bekend is van Tedeschi-Trucks. De ritmesectie van de als altijd solide spelende Tahamata en Weissink vormt een adequate ondersteuning, een stevig fundament. Door de nieuwe samenstelling is Johns rol ook wat meer naar achteren geschoven. Nicole Verouden is een uitstekende zangeres; ze heeft een groot bereik en weet het gevoel in haar stem te leggen, die we bij dit genre zo graag horen. John is als zanger alleen op het titelnummer te horen. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn “Funny Way Of Showing It”, afwisselend jazzy en gospelachtig, en de ballad “Learned A Lot”, waar John nog even flink te keer gaat met zijn gitaar.

Een verrassend nieuwe richting voor de John F. Klaver Band. Ik vind het een geslaagde cd en wellicht kan hij er een nieuw publiek mee bereiken.

Website: www.johnklaver.nl

Reacties (2)

Op 15 juni vorig jaar trad de John F. Klaver Band in het Noord-Duitse Eutin op Blues Baltica, een van de grotere bluesfestivals in Duitsland. Het optreden is opgenomen door Deutschlandfunk en hiervan is het livealbum “Live At Blues Baltica” verschenen.

De band bestaat naast  John F. Klaver (gitaar, zang) uit Robert-Jan van Schoonacker (drums), Iris Sigtermans (bas) en Pascal Lanslots (Hammond). Met de bas en drums van Iris en Robert-Jan als stevig fundament, het smeuïge Hammond-geluid en het melodieuze gitaargeluid van John horen we de band, zoals we deze kennen, namelijk van de stevige en melodieuze bluesrock. De acht nummers op de cd tonen een goede weergave van een optreden van de John F. Klaver Band. Hecht en swingend. Prima werk.

Website: www.johnklaver.nl



Reacties (1)

Met zijn vierde album “The Edge” bevestigt John F. Klaver opnieuw dat hij meer is dan alleen maar ‘het talent’, een etiket dat hem al enkele jaren geleden is opgeplakt. Bij iedere nieuwe cd hoor je dat hij groeit als songwriter en muzikant. Van de dertien songs zij er elf door John zelf geschreven.

De stijl van John is te omschrijven als jazzy blues en het smakelijke Hammond-geluid van Bob Fridzema maakt er een smeuïg geheel van. Saxofonist Efraim Trujillo en de harmonica van Boy Vielvoye zorgen mede voor een gevarieerd album. Mijn favoriete songs op het album zijn “Micha Ain’t No Bitch” en Robert Johnsons “32/20 Blues”.

BarnOwlBlues vindt “The Edge” een prima album vol aanstekelijke en goed in het gehoor liggende songs.

ps Wie het album aanschaft krijgt er via download twee bonusnummers bij.

www.johnklaver.nl

Reacties

Kat & Co bestaat uit zangeres Kathleen Pearson, gitarist/producer Francesco Accurso, pianist/harmonicaspeler Federico Parodi, bassist Vincenze Ettore Virgillito en drummer Nicholas Owsianka, samen een in Londen gevestigde bluesband. Voor dit album is naast Owsianka ook nog gebruik gemaakt van Dan Hale en Nicholas Swietlik. Kathleen is een Amerikaanse zangeres met een fantastisch stemgeluid die al het podium heeft gedeeld met Lulu, Mud Morganfield, Lil' Jimmy Reed en Deitra Farr. En ook de rest van de band heeft een behoorlijke staat van dienst.

Voor dit album hebben ze Mud Morganfield en Lil' Jimmy Reed weten strikken mee te zingen en te spelen. Van de tien songs zijn acht door de band geschreven. de overige twee zijn cover van Johnny Winter en Mark Knopfler.

De aftrap wordt gedaan met "New Spleen Blues", een nummer dat mij eerst op het verkeerde been bracht. De gitaarlicks lopen namelijk niet synchroon met de ritmesectie en ook Kathleens stem klinkt wat trager. Hierdoor ontstaat een sinisterachtige spanning, die weer prima bij de sfeer van de song past. "Not My Fault" over ouder worden; een vlotte bluesshuffle met een boterzacht orgelgeluid op achtergrond. Tijdens de orgelsolo versnelt het ritme een fractie, maar net genoeg om het te laten swingen. Francesco sluit af met een jazzy gitaarsolo. "Payin' My Dues" is een duet met Mud Morganfield dat uitloopt op een fraai staaltje Vraag-en-Antwoordspel (lees: bekvechten). Met "Stormy June" gaan we wat meer de rockende kant op en "Iron Rose" is een regelrechte boogie, waar Kathleens vocale vaardigheden en veerkracht uitstekend tot hun recht komen. "Make It Rain" komt traag en loom op gang, maar als de vaart er eenmaal in zit bouwt het op naar een regelrechte gospel om weer loom en traag te eindigen. Dan is de beurt aan Johnny Winters "Tired Of Tryin'", waar de band een rauwe bluesshuffle van maakt, compleet met een brullende zangeres, een scheurende gitaar en een stampend ritme. "Story Of Two Pounds" is een kort rock 'n rollnummertje, compleet met boogie piano en achtergrondkoortje, dat alweer voorbij is voordat je er erg in hebt. In het rocken de "The Scene" doen Lil' Jimmy Reed en Chad Strentz mee, d ie er samen de band een feestje van maken. Als laatste song is gekozen voor Mark Knopflers "Your Own Sweet Way", die door Kat & Co van een countryachtige song wordt omgevormd naar een smeuïge soulblues.

Conclusie: Voor mij is dit album mijn eerste ontmoeting met de muziek van Kat & Co en ik kan er alleen maar enthousiast over zijn. Kathleen beschikt over een schitterende blues-/soulstem, waar zij zeer veel gevoel in legt. Zij wordt bijgestaan door een uitstekende band, die niet alleen over technisch goede muzikanten beschikt, maar met gevoel en passie spelen. Ik ben fan geworden.

Het album is te downloaden via de website www.katandco.co.uk

Reacties (1)

Het heeft even geduurd, maar drieënhalf jaar na de debuut-cd “I Kat The Blues” verschijnt dan eindelijk de opvolger van Kat & Co. De band rond zangeres Kathleen Pearson wordt geleid door de in Italie geboren en in Londen woonachtige Francesco Accurso, die de gitaren, bas, piano speelt op een van de nummers, de meeste nummers heeft geschreven en ook heeft getekend voor de arrangementen en de productie. De rest van de band bestaat uit Federico Parodi (piano en andere toetseninstrumenten) en Nicholas Owsianka (drums, percussie). Voor een aantal nummers is nog gebruik gemaakt van de bassisten Marco Marzola en Vincenze Ettore Virgillito.

Op het album, “Blues Is The New Cool”, staan elf nummers, waarvan negen originals. De beide covers  zijn Booker T's “Born Under A Bad Sign” en Roosevelt Sykes'  “Night Time Is The Right Time”. De uit Tennessee afkomstige Kat heeft een stem, die zich uitstekend leent voor soulblues. Ze kan ermee fluisteren, ze kan ermee scheuren. Alles zit erin. En dat alles wordt gesteund door een prima, swingende band. Wat wil je nog meer. Het aanbod aan nummers is behoorlijk gevarieerd. We horen rustige ballads afgewisseld met stevig rockend werk. Twee nummers die bijzondere indruk op mij maakten zijn “Bedroom Floor”, dat gaat over zelfmoord, en het rockende “Whiskey”.

Met hun tweede cd heeft Kat & Co bewezen over een goede consistentie te beschikken en lekkere soulblues van een goede kwaliteit te kunnen blijven maken.

Website: www.katandco.co.uk

Reacties (2)
Toen ik de eerste nummers van de cd beluisterde dacht ik eerst van "Mwah, niet slecht, maar 13 in een dozijn". De eerste indruk was er inderdaad één van een bandje net als vele andere. Maar gaandeweg begon de muziek toch aanstekelijker te worden en nu ik de cd voor de derde keer heb beluisterd ben ik eigenlijk helemaal om. En een fan geworden van de KABB.
Wat bij hen vooral opvalt is het prima samenspel. Geen ellenlange solo's, geen instrumenten die de boventoon voeren. Maar gewoon een band die heerlijk en vakkundig samenspeelt. Nu leidt deze vakkundigheid ook weer niet tot gladde en vlakke muziek, wat vaak een valkuil is. Nee, de muziek heeft soul en gevoel.

"Better Off Now" is alweer de derde cd van deze uit Champaign, Illinois afkomstige band en hun stijl is duidelijk geënt op de Chicago Blues. Buiten het fantastische samenspel valt de soulvolle stem van zanger Andy Duncanson op. Luister vooral eens naar "Tonight", doe je ogen dicht en je denkt dat dit wordt gezongen door Otis Redding. Een combinatie van Otis Redding met een topklasse Chicago bluesband, wat verlang je nog meer?

    KLIK HIER

Andere hoogtepunten voor mij zijn:  "Train To Memphis", een prachtig voorbeeld waarbij harmonica en gitaar soleren en toch fantastisch in de harmonie van de song passen; "Watch It", met een grommende Duncanson;  "Keep Me Hangin'", met een duidelijk lijdende (met lange "ij") Duncanson, gebouwd rond de smerige harmonicatonen van Joe Asselin en de Eddie Taylor-achtige gitaar van Josh Stimmel; "Tough Times", zou zo geschreven kunnen zijn door Muddy Waters.

Het enige dat ik jammer vind aan deze cd is dat ze mijn aandacht niet meteen bij het eerste nummer wisten te pakken, maar dat is op de rest meer dan goedgemaakt.  Mijn advies: aanschaffen!


Lees meer...   (5 reacties)

Met een enorme klap landden zij twee jaar geleden op de Britse bluespodia, gristen in hun thuisland meteen de prijzen voor Beste Britse Bluesband 2012 en Beste Britse Blues-cd 2012 mee en zijn sindsdien alleen nog maar groter geworden. Samengesteld uit zanger/gitarist Alan Nimmo, drummer Wayne Proctor, toetsenist Bennett Holland en bassist Lindsay Coulson doet de band de tijden van Taste, Free, Bad Company herleven met hun eerlijke bluesrock zonder een kopie van hen te zijn.

En nu ligt hun tweede album "Standing In The Shadows" in de winkels en - zeer passend - ook in mijn cd-speler. Op de cd staan acht eigen nummers en twee covers van Frankie Miller en de Free. Wat meteen opvalt is de uitstekende flexibele en soulvolle stem van voorman Nimmo; bij wijlen doet hij denken aan Paul Rodgers. En dat zijn toch grote schoenen die gevuld moeten worden. Die stem, maar zeker ook Nimmo's gitaar maken van "A Long History Of Love" en "Heavy Of Load" m.i. de beste nummers van de cd. Alle songs zitten uitstekend in elkaar en uptempo rockers wisselen gevoelige balladen af, zodat je geen moment verveeld hoeft te raken.

Conclusie: Een uitstekend tweede album van deze Britten en een absolute aanrader voor liefhebbers van het betere bluesrockgenre.

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl