barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Met "Wheels In Motion" brengt John F. Klaver alweer zijn derde album op de markt. De zanger/gitarist wordt hierop bijgestaan door zijn vaste begeleidingsband bestaande uit Iris Sigtermans (bas), Eric Dillisse (drums) en Bob Fridzema (Hammond B3) en worden zij ter zijde gestaan door harmonicaman Big Pete, Rob Mostert (Hammond B3) en Evan Jenkins (drums).

En net als bij zijn vorige twee cd's staat ook deze weer vol met zeer puike en stevige blues. Stevig, maar niet van het rampetampwerk. Het is behoorlijk melodieus en gevarieerd. De luisteraar blijft van de eerste Hammond B3-tonen van opener "Wheels In Motion" tot en met het abrupte einde van "Give It Up" geboeid. Heel fraai zijn "Devil Woman", dat aan Robben Ford doet denken, de meeslepend gezongen ballad "Peace Of Mind" en de slowblues  "Moment For Two". Zeer opwindend zijn het harmonicaspel van Big Pete van der Pluym in "Dust", Johns gitaarsolo in het funky "Dynamite" en de vlotte instrumental "I Told Ya". Ik heb er hier maar een paar uitgepikt, maar alle twaalf songs zijn wat mij betreft juweeltjes te noemen.

Conclusie: Ook met zijn derde album bewijst John F. Klaver tot het beste te horen wat de blues in Nederland te bieden heeft.

Reacties (1)

Op 15 juni vorig jaar trad de John F. Klaver Band in het Noord-Duitse Eutin op Blues Baltica, een van de grotere bluesfestivals in Duitsland. Het optreden is opgenomen door Deutschlandfunk en hiervan is het livealbum “Live At Blues Baltica” verschenen.

De band bestaat naast  John F. Klaver (gitaar, zang) uit Robert-Jan van Schoonacker (drums), Iris Sigtermans (bas) en Pascal Lanslots (Hammond). Met de bas en drums van Iris en Robert-Jan als stevig fundament, het smeuïge Hammond-geluid en het melodieuze gitaargeluid van John horen we de band, zoals we deze kennen, namelijk van de stevige en melodieuze bluesrock. De acht nummers op de cd tonen een goede weergave van een optreden van de John F. Klaver Band. Hecht en swingend. Prima werk.

Website: www.johnklaver.nl



Reacties (1)

Met zijn vierde album “The Edge” bevestigt John F. Klaver opnieuw dat hij meer is dan alleen maar ‘het talent’, een etiket dat hem al enkele jaren geleden is opgeplakt. Bij iedere nieuwe cd hoor je dat hij groeit als songwriter en muzikant. Van de dertien songs zij er elf door John zelf geschreven.

De stijl van John is te omschrijven als jazzy blues en het smakelijke Hammond-geluid van Bob Fridzema maakt er een smeuïg geheel van. Saxofonist Efraim Trujillo en de harmonica van Boy Vielvoye zorgen mede voor een gevarieerd album. Mijn favoriete songs op het album zijn “Micha Ain’t No Bitch” en Robert Johnsons “32/20 Blues”.

BarnOwlBlues vindt “The Edge” een prima album vol aanstekelijke en goed in het gehoor liggende songs.

ps Wie het album aanschaft krijgt er via download twee bonusnummers bij.

www.johnklaver.nl

Reacties

Kat & Co bestaat uit zangeres Kathleen Pearson, gitarist/producer Francesco Accurso, pianist/harmonicaspeler Federico Parodi, bassist Vincenze Ettore Virgillito en drummer Nicholas Owsianka, samen een in Londen gevestigde bluesband. Voor dit album is naast Owsianka ook nog gebruik gemaakt van Dan Hale en Nicholas Swietlik. Kathleen is een Amerikaanse zangeres met een fantastisch stemgeluid die al het podium heeft gedeeld met Lulu, Mud Morganfield, Lil' Jimmy Reed en Deitra Farr. En ook de rest van de band heeft een behoorlijke staat van dienst.

Voor dit album hebben ze Mud Morganfield en Lil' Jimmy Reed weten strikken mee te zingen en te spelen. Van de tien songs zijn acht door de band geschreven. de overige twee zijn cover van Johnny Winter en Mark Knopfler.

De aftrap wordt gedaan met "New Spleen Blues", een nummer dat mij eerst op het verkeerde been bracht. De gitaarlicks lopen namelijk niet synchroon met de ritmesectie en ook Kathleens stem klinkt wat trager. Hierdoor ontstaat een sinisterachtige spanning, die weer prima bij de sfeer van de song past. "Not My Fault" over ouder worden; een vlotte bluesshuffle met een boterzacht orgelgeluid op achtergrond. Tijdens de orgelsolo versnelt het ritme een fractie, maar net genoeg om het te laten swingen. Francesco sluit af met een jazzy gitaarsolo. "Payin' My Dues" is een duet met Mud Morganfield dat uitloopt op een fraai staaltje Vraag-en-Antwoordspel (lees: bekvechten). Met "Stormy June" gaan we wat meer de rockende kant op en "Iron Rose" is een regelrechte boogie, waar Kathleens vocale vaardigheden en veerkracht uitstekend tot hun recht komen. "Make It Rain" komt traag en loom op gang, maar als de vaart er eenmaal in zit bouwt het op naar een regelrechte gospel om weer loom en traag te eindigen. Dan is de beurt aan Johnny Winters "Tired Of Tryin'", waar de band een rauwe bluesshuffle van maakt, compleet met een brullende zangeres, een scheurende gitaar en een stampend ritme. "Story Of Two Pounds" is een kort rock 'n rollnummertje, compleet met boogie piano en achtergrondkoortje, dat alweer voorbij is voordat je er erg in hebt. In het rocken de "The Scene" doen Lil' Jimmy Reed en Chad Strentz mee, d ie er samen de band een feestje van maken. Als laatste song is gekozen voor Mark Knopflers "Your Own Sweet Way", die door Kat & Co van een countryachtige song wordt omgevormd naar een smeuïge soulblues.

Conclusie: Voor mij is dit album mijn eerste ontmoeting met de muziek van Kat & Co en ik kan er alleen maar enthousiast over zijn. Kathleen beschikt over een schitterende blues-/soulstem, waar zij zeer veel gevoel in legt. Zij wordt bijgestaan door een uitstekende band, die niet alleen over technisch goede muzikanten beschikt, maar met gevoel en passie spelen. Ik ben fan geworden.

Het album is te downloaden via de website www.katandco.co.uk

Reacties (1)

Het heeft even geduurd, maar drieënhalf jaar na de debuut-cd “I Kat The Blues” verschijnt dan eindelijk de opvolger van Kat & Co. De band rond zangeres Kathleen Pearson wordt geleid door de in Italie geboren en in Londen woonachtige Francesco Accurso, die de gitaren, bas, piano speelt op een van de nummers, de meeste nummers heeft geschreven en ook heeft getekend voor de arrangementen en de productie. De rest van de band bestaat uit Federico Parodi (piano en andere toetseninstrumenten) en Nicholas Owsianka (drums, percussie). Voor een aantal nummers is nog gebruik gemaakt van de bassisten Marco Marzola en Vincenze Ettore Virgillito.

Op het album, “Blues Is The New Cool”, staan elf nummers, waarvan negen originals. De beide covers  zijn Booker T's “Born Under A Bad Sign” en Roosevelt Sykes'  “Night Time Is The Right Time”. De uit Tennessee afkomstige Kat heeft een stem, die zich uitstekend leent voor soulblues. Ze kan ermee fluisteren, ze kan ermee scheuren. Alles zit erin. En dat alles wordt gesteund door een prima, swingende band. Wat wil je nog meer. Het aanbod aan nummers is behoorlijk gevarieerd. We horen rustige ballads afgewisseld met stevig rockend werk. Twee nummers die bijzondere indruk op mij maakten zijn “Bedroom Floor”, dat gaat over zelfmoord, en het rockende “Whiskey”.

Met hun tweede cd heeft Kat & Co bewezen over een goede consistentie te beschikken en lekkere soulblues van een goede kwaliteit te kunnen blijven maken.

Website: www.katandco.co.uk

Reacties (2)
Toen ik de eerste nummers van de cd beluisterde dacht ik eerst van "Mwah, niet slecht, maar 13 in een dozijn". De eerste indruk was er inderdaad één van een bandje net als vele andere. Maar gaandeweg begon de muziek toch aanstekelijker te worden en nu ik de cd voor de derde keer heb beluisterd ben ik eigenlijk helemaal om. En een fan geworden van de KABB.
Wat bij hen vooral opvalt is het prima samenspel. Geen ellenlange solo's, geen instrumenten die de boventoon voeren. Maar gewoon een band die heerlijk en vakkundig samenspeelt. Nu leidt deze vakkundigheid ook weer niet tot gladde en vlakke muziek, wat vaak een valkuil is. Nee, de muziek heeft soul en gevoel.

"Better Off Now" is alweer de derde cd van deze uit Champaign, Illinois afkomstige band en hun stijl is duidelijk geënt op de Chicago Blues. Buiten het fantastische samenspel valt de soulvolle stem van zanger Andy Duncanson op. Luister vooral eens naar "Tonight", doe je ogen dicht en je denkt dat dit wordt gezongen door Otis Redding. Een combinatie van Otis Redding met een topklasse Chicago bluesband, wat verlang je nog meer?

    KLIK HIER

Andere hoogtepunten voor mij zijn:  "Train To Memphis", een prachtig voorbeeld waarbij harmonica en gitaar soleren en toch fantastisch in de harmonie van de song passen; "Watch It", met een grommende Duncanson;  "Keep Me Hangin'", met een duidelijk lijdende (met lange "ij") Duncanson, gebouwd rond de smerige harmonicatonen van Joe Asselin en de Eddie Taylor-achtige gitaar van Josh Stimmel; "Tough Times", zou zo geschreven kunnen zijn door Muddy Waters.

Het enige dat ik jammer vind aan deze cd is dat ze mijn aandacht niet meteen bij het eerste nummer wisten te pakken, maar dat is op de rest meer dan goedgemaakt.  Mijn advies: aanschaffen!


Lees meer...   (5 reacties)

Met een enorme klap landden zij twee jaar geleden op de Britse bluespodia, gristen in hun thuisland meteen de prijzen voor Beste Britse Bluesband 2012 en Beste Britse Blues-cd 2012 mee en zijn sindsdien alleen nog maar groter geworden. Samengesteld uit zanger/gitarist Alan Nimmo, drummer Wayne Proctor, toetsenist Bennett Holland en bassist Lindsay Coulson doet de band de tijden van Taste, Free, Bad Company herleven met hun eerlijke bluesrock zonder een kopie van hen te zijn.

En nu ligt hun tweede album "Standing In The Shadows" in de winkels en - zeer passend - ook in mijn cd-speler. Op de cd staan acht eigen nummers en twee covers van Frankie Miller en de Free. Wat meteen opvalt is de uitstekende flexibele en soulvolle stem van voorman Nimmo; bij wijlen doet hij denken aan Paul Rodgers. En dat zijn toch grote schoenen die gevuld moeten worden. Die stem, maar zeker ook Nimmo's gitaar maken van "A Long History Of Love" en "Heavy Of Load" m.i. de beste nummers van de cd. Alle songs zitten uitstekend in elkaar en uptempo rockers wisselen gevoelige balladen af, zodat je geen moment verveeld hoeft te raken.

Conclusie: Een uitstekend tweede album van deze Britten en een absolute aanrader voor liefhebbers van het betere bluesrockgenre.

Reacties

Het overlijden van Harry Muskee in september 2011 betekende toen ook het einde van de legendarische Cuby & the Blizzards. Gitarist Erwin Java, toen al zo'n 25 jaar bij C&B, is niet stil blijven zitten en met drummer Fokke de Jong (ex-Normaal), zanger/bassist Ruud Weber en toetsenist Govert van der Kolm wordt King Of The World opgericht. De naam van de band verwijst naar een song van John Lee Hooker en ook naar de grote drie Kings van de blues: B.B., Albert en Freddie. Het geeft hiermee ook een beetje de stijl van de band aan.

De eerste optredens werden met lovende kritieken ontvangen en nu ligt het debuutalbum "Can't Go Home" in de winkel. Van de dertien songs zijn er tien zelfgeschreven, voornamelijk door Ruud.

Het resultaat is een gevarieerd album geworden met een goede mix van rustige ballads en stevigere uptempo songs, terwijl je af en toe lichte countryinvloeden en New Orleans-stijl hoort. Er staan geen zwakke nummers op het album en als positieve uitschieters kan ik "Help Me Find The Way" met mooi ingetogen gitaarwerk van Erwin, het rockende "Better Leave While You Can" en de emotionele titelsong "Can't Go Home (For Q)". Laatstgenoemde is een bijna negen minuten slowblues, die is opgedragen aan Harry Muskee. Fenomenaal gespeeld door Erwin Java.

Conclusie: Een prachtig album door vier topmusici. Ik hoop nog veel van ze te mogen horen.

Reacties

Een risico voor bands die met een uitstekende eerste album komen is altijd de vraag of zij het behaalde niveau kunnen aanhouden. Maar nadat ik de nieuwe cd van King Of The World had beluisterd bleek dat deze angst ongegrond was. Ook dit blijkt weer een juweeltje te zijn. Nu zijn de heren (zanger/bassist Ruud Weber, gitarist Erwin Java, drummer Fokke de Jong en toetsenman Govert van der Kolm) ervaren muzikanten, maar ook dat hoeft geen garantie te zijn.

Minder dan een jaar na hun debuutalbum "Can't Go Home" is onlangs"KOTW" uitgebracht. En met diverse optredens op radio en tv hebben zij ook aan het grote publiek de blues laten horen. Elf van de twaalf songs op het album zijn door de band zelf geschreven en wij worden getrakteerd op een diversiteit aan stijlen. We horen stevige rockers ("Money Means Trouble"), slowblues ("If You Want To Leave"), New Orleans ("Doctor Doctor"). Rustig en stevig vormen een goede mix en nergens gaat het vervelen. Ook niet als je het een paar keer achter elkaar draait. Mijn favoriet is de al genoemde slowblues "If You Want To Leave" met fraaie interactie tussen zang en gitaar, en de hidden track, de Dylancover "I Shall be Released" in een akoestische uitvoering.

BarnOwlBlues vindt: Een parel, meer hoef ik er niet over te zeggen.

www.kingoftheworld.eu

Reacties (1)

In hun relatief korte bestaan heeft King Of The World zich door het geven van uitstekende optredens en het afleveren van hoogwaardige cd’s een plaats aan de top van de Nederlandse blueswereld veroverd. Dan wordt het toch eens tijd om zowel over de grens te gaan kijken en tevens de grenzen te gaan verleggen. En dat is precies wat Ruud Weber, Erwin Java, Govert van der Kolm en Fokke de Jong hebben gedaan. Met nummers die zij al uitgebreid tijdens liveoptredens hadden voorbereid zijn de heren samen met producer Erwin Musper naar het Amerikaanse Cincinnati getrokken op deze op te nemen. Dat was het eerste deel, namelijk over de grens kijken.

Ook het verleggen van de grenzen is met deze cd serieus opgepakt. De toegevoegde blazerssectie zorgt voor een verdere verdieping van de muziek. Het neigt hierdoor wat meer naar de Memphis-soul, de sound van Stax. Van de dertien nummers zijn er twaalf door Ruud Weber, al dan niet in samenwerking met de band geschreven. De enige cover is de van de Eagles bekende “Life In The Fast Lane”, verpakt  in een fraaie bluesshuffle. De hele cd is gewoon Genieten (met een hoofdletter ‘G’); er staan absoluut geen zwakke nummers op. Toppers zijn naar mijn persoonlijke smaak het met de Amerikaanse zangeres Cheryl Renee gezongen “Hurt So Bad”, gevuld met smaakvolle gitaarfills van Erwin Java, het slepende “Howling Dog” en de emotionele bluesballad “No Way Out”.

Met “Cincinnati” bewijst King of the World een band te zijn die nog steeds aan het groeien is en haar eigen grenzen nog niet heeft bereikt. De cd heeft internationale allure en zou best een doorbraak naar het buitenland kunnen betekenen.

Website: www.kingoftheworld.eu

Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl