barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens






























































Reacties

De in 1945 geboren Al Miller hoorde in 1964 tot het eerste groepje blanke bluesmusici die een flinke voetafdruk hebben geplaatst in Chicago. Hij was bevriend met Johnny Young, Chicago Slim, Paul Butterfield en Michael Bloomfield. Miller vertrok enkele jaren later naar San Francisco waar hij deze Butterfield en Bloomfield weer tegen kwam. Na een carrière buiten de muziek nam hij in 1995 zijn eerste album "Wild Cards" op voor Delmark. Vijf jaar later duikt de harmonicaspeler weer de studio in en met hulp van grote namen als John Primer, Billy Flynn, Dave Specter, vader en zoon Willie "Big Eyes" en Kenny Smith wordt zijn tweede cd "...In Between Time" opgenomen. Deze wordt onder eigen beheer uitgebracht en is reeds lang uitverkocht.

Gelukkig heeft Delmark het goede idee gehad om dit album nu zelf te gaan uitbrengen. De cd bestaat uit 17 songs, waarvan er vijf door Miller zelf zijn geschreven en de rest bestaat uit covers. Wat onmiddellijk opvalt dat je jezelf terugwaant in het Chicago van halverwege de zestiger jaren; het zo een oud album van Bloomfield en Butterfield kunnen zijn. Maar denk niet dat hier een imitatie-Butterfield aan het werk is, Al Miller heeft daar genoeg kwaliteiten en klasse voor om dit te voorkomen.

Wat ons hier wordt geboden is een fraaie bloemlezing uit de Chicagoblues. Beginnend met de rockende boogie "Rockin' All Day", het soepele "Need You So Bad" van B.B. King en Johnny Youngs "My Baby Walked Out" zijn we al lekker op weg. Vooral het laatste nummer is door het rollende pianowerk van Barrelhouse Chuck en het grandioze harmonicaspel van Miller een van de beste nummer van de cd geworden. Het swingende "Old Friends" blinkt uit door de gitaar van Specter, terwijl de interactie tussen harmonica en slidegitaar in de titelsong voor een macabere spanning zorgen. In "I Got It" en "Dead Presidents" laat Miller zijn kunsten op de harmonica horen. Het laatste nummer laat tevens een fraaie saxofoonsolo horen. In Millers eigen "A Better Day" zorgen Flynn en Specter voor een paar gitaristische hoogstandjes, terwijl "Tighten Up On It" een smeuïge klassieke Chicagoblues is. De gitaar van Primer, de piano van Ken Saydak en Millers harmonica maken van "1839 Blues" een bijna zeven minuten durend hoogstandje en het swingende "Billy's Boogie" zorgt ervoor dat de voetjes van de vloer komen. En dat geldt onverminderd voor "Make It Alright". Klassiekere Chicagoblues als in "Bachelor Blues" krijg je ze niet: de zwoele Hammond B3, de strakke ritmesectie, de rollende piano en het volle harmonicageluid zorgen daar wel voor. Die trend wordt met Eddie Taylors "If You Don't Want Me" voortgezet, wat weer een fraaie opstap is voor "Lake Michigan Waters", waar vooral Billy Flynn met zijn  vlammende gitaar de uitblinker is. Flynn en Miller gaan er samen voor het het swingende "Lawhorn Special". Als afsluiter heeft Delmark er de nog niet eerder uitgebrachte rockende blues "Blizzard" aan toegevoegd.

Conclusie: een gewoonweg schitterende uitgave met stuk voor stuk geweldige bluessongs. Onbegrijpelijk dat dit destijds in eigen beheer is uitgebracht en lang niet verkrijgbaar was. Een goede zet van Delmark om dit album op hun verspreidingslijst te zetten.

Reacties

Twee jaar geleden besloten rock-/blueszangeres Ali Maas en gitarist Micky Moody samen wat nummers te gaan schrijven. Deze samenwerking heeft nu geresulteerd in het album “Black And Chrome”, waar elf van deze zelfgeschreven op zijn verschenen. Ali Maas is een uitstekende zangeres met een geschiedenis in rock en de stevige blues. Micky Moody is sinds de jaren zestig aan de slag in bands als Juicy Lucy, de Moody Marsden Band en Whitesnake, om er slechts een paar te noemen. Beiden afkomstig uit de stevige bluesrock.

Voor wie denkt dat “Black And Chrome” alleen stevige bluesrock bevat kan voor een verrassing komen te staan. Niet schrikken, stevig blijft het. De nummers zijn meer blues met uitstapjes naar op blues geënte stijlen, waardoor het bereik breder en gevarieerder is. Naast degelijke rockende blues horen we een akoestische ballad, wat countrystijl en pure blues. Mijn favoriete nummers behoren in de laatstgenoemde categorie, namelijk “Same Blues, Different Day” en “Hell Bent”, waarbij de gitaar aan het geluid van Albert King doet denken.

Kortom, een goede en gevarieerde cd. Liefhebbers van bluesrock en het wat stevigere blueswerk komen hier volledig mee aan hun trekken.

Websites: http://www.thebarcodes.co.uk/Pages-Barcodes/AliMaasBand.html en http://www.mickymoody.com/

Reacties (1)

Een van de lasten om 'zoon van' een beroemdheid te zijn is het feit dat je 'zoon van' zult blijven. Het heeft natuurlijk zijn voordelen; er zullen makkelijker deuren voor je open gaan, die voor andere gesloten blijven. Maar een nadeel is dat je altijd vergeleken zult worden met jouw vader. En dit geldt ook voor Big Bill Morganfield, met wie altijd wel de link naar zijn pa zal worden gelegd. En dat terwijl hij hem amper heeft gekend en pas serieus met muziek is begonnen na diens overlijden. O ja, de beroemde pa is overigens Muddy Waters.

Met "Blues With A Mood" wil Big Bill Morganfield de 100e geboortedag van zijn vader herdenken, die op 4 april 1913 is geboren. Bill wordt gesteund door een verzameling prima muzikanten, namelijk Jim Horn (sax), Chuck Cotton (drums), Augie Meyers (piano), Colin Linden (gitaar), Richard 'Doc' Malone (harmonica) en Tom "Mookie" Brill (bas). Op twee 'Muddy'-songs krijgt hij tevens de assistentie van gitarist Bob Margolin en harmonicaman Steve Guyger.

Begonnen wordt de cd met "Look What You've Done" van pa Waters, waaruit blijkt dat Bill voldoende kwaliteit heeft om er een eigen stempel op te drukken. Deze wordt gevolgd door een cover van het Memphis Slim-nummer "Havin' Fun", Bills eigen compositie "Money's Gettin' Cheaper" en de Willie Dixon-song "Ooh Wee". Het is na deze vier songs duidelijk dat Big Bill uit de rijke traditie van de Chicagoblues put, maar ook invloeden uit de R&B en blues uit het zuiden van de VS zijn duidelijk hoorbaar. Van de vier cover op het album hebben we er nu drie gehoord. Hoogste tijd dus om eens naar 's mans eigen compositorische kwaliteiten te luisteren. En die zijn niet mis. "No Butter For My Grits" is een echte diepe blues over een klein probleem en "Tight Things" een lichtvoetig song op een rumbaritme met lekker saxwerk van Jim Horn. "Devil At My Door" klinkt dan weer duister en sinister en de harmonica van Malone levert een grote bijdrage aan de sfeer. De vlotte "I Feel Alright Again" en "Another Lonely Night" verlichten de sfeer dan weer. En met de afsluiters "Hot Love" en het autobiografische "Son Of The Blues" duiken we weer diep de blues in.

Conclusie: Big Bill Morganfield heeft in het verleden al bewezen dat hij zich goed overeind kan houden zonder de link naar zijn vader. Hij is een uitstekend zanger en gitarist en een prima componist. Ook dit album is hier een bewijs van.

 

Meer over Big Bill Morganfield: www.bigbillmorgenfield.net

Reacties (1)

In de VS heeft de band al flink naam weten te maken, maar aan deze kant van de grote plas moet dat allemaal nog komen. Big Mike and the Booty Papas zouden daar met hun nieuwe schijfje “The Hustle Is Real” en hun recente tournee door Nederland zo maar eens verandering in kunnen brengen. De band rond zanger/gitarist Big Mike (Michael Ventimiglia) bestaat uit bassist Glen “Cuzz” Hutchinson, zanger/leadgitarist Chris “C.C.” Crider, saxophonist Ed Smith en drummers Keving Redding en Greg Swewart. Deze worden verder door piano, Hammond B3, viool, gitaar en harmonica aangevuld.

Het geluid van de band is te beschrijven als diepe op gitaar gebaseerde blues met invloeden van soul, jazz en rock. De dertien nummers, waarvan er zes zelfgeschreven zijn, swingen de pan uit. Er wordt uitstekend gemusiceerd en de cd bevat alles waar het hart van een ware bluesliefhebbers sneller van gaat kloppen. Mijn favoriete nummers zijn het vlotte “If You Lose You Money” met een opvallende voor de viool van David Ragsdale, en “C.C.’s Travlin’ Blues”, een diepe blues met smeuïg B3-geluid en de beide gitaristen die een geweldig duel met elkaar aangaan.

Mijn eerste kennismaking met Big Mike and the Booty Papas is meteen een zeer aangename. Daar moeten we meer van horen.

Website: www.bootypapa.com

Reacties (1)

Lid van de band van Muddy Waters is een titel die altijd aan hem zal blijven hangen. Zeker niet iets om je voor te schamen, Bob Margolin was van 1973 tot 1980 vaste gitarist in de band van de grote meester. Maar inmiddels zijn we 36 jaar, vele projecten en twaalf soloalbums verder. Kortom, Bob Margolin is een grote naam in de wereld van de blues. In mei wordt hij 67 jaar en hij doet het iets rustiger aan. Hij kan het zich ook veroorloven. Hij treedt op en maakt cd's wanneer hem dat uitkomt.

Met “My Road” is zijn twaalfde soloalbum verschenen en, zoals de titel al suggereert, is het een soort autobiografie geworden. Zes van de twaalf nummers zijn door hem zelf geschreven. Hij wordt hier op begeleid door drummer Chuck Cotton en gitarist/harmonicaman Tad Walters. Margolin is voornamelijk bekend vanwege zijn uitstekende gitaarwerk, maar ook zijn teksten zijn het waard om te worden beluisterd. Hij vertelt onder meer over het reizende leven van een muzikant (“My Whole Life”) en het respect van een jonge fan voor de oudere muzikant (“Young And Old Blues”).

Een goede cd en zeker een aanrader voor fans van de betere Chicagoblues.

Website: www.bobmargolin.com 

Reacties (2)

Al meer dan vijftig jaar is Charlie Musselwhite binnen de blues een grootheid. Geboren in Mississippi heeft hij het vak in Memphis en Chicago van de besten geleerd. Ook voor hem geldt 'de oudjes doen het nog best'; de inmiddels 71-jarige harmonicavirtuoos toert nog steeds de wereld rond en brengt regelmatig nieuwe cd's uit.

Onlangs verscheen “I Ain't Lyin'....” met elf nummers die in september en december 2014 in respectievelijk Sonoma, CA en Clarksdale, MS zijn opgenomen. Musselwhite wordt begeleid door zijn vaste band, bestaande uit gitarist Matt Stubbs en de strak bassende Steve Froberg en drummende June Core. Het album geeft op prima wijze weer hoe Musselwhite c.s. live klinkt: ongepolijst, puur en natuurlijk. We horen shuffles, ballads, uptempo en slowblues. Niets nieuws of bijzonders, zul je denken, maar door het vakmanschap van de vier heren blijft het spannend en fris. Ook de nummers die we al kennen zijn weer net even anders, zoals “If I Should Have Bad Luck” waar het pianointro door Charlie's mondharmonica is vervangen.

Voor fans van echte handgemaakte blues en vanzelfsprekend voor liefhebbers van mondharmonica is dit album een aanbeveling.

Website: www.charliemusselwhite.com


Reacties (1)

In 2013 was gitarist en songwriter Danny Marks presentator van de Canadese televisieserie ‘Cities In Blue’. In deze serie werd de geschiedenis en huidige status van acht Noord-Amerikaanse steden beschreven. Voor iedere aflevering heeft Danny een nummer geschreven en gespeeld. Aangevuld met nog vier nummers zijn deze nu verschenen op een cd met dezelfde titel als het televisieprogramma.

Danny heeft zich omringd met een aantal van de beste muzikanten uit Toronto, waaronder Ken Whiteley, Julian Fauth, Alec Fraser, Al Cross en David Rotundo. Van de twaalf nummers zijn er tien door Marks geschreven. Wat stijl betreft kun je deze van Danny het best beschrijven als swingende blues met een knipoog naar jazz. In elk van de nummers wordt de stijl van de betreffende stad (New Orleans, Kansas City, New York, Chicago enz.) geïnterpreteerd. Je hoort dus geen pure Chicagoblues, New Orleans-blues en dergelijke, maar wel Danny’s weergave van de muziekstijl van de betreffende stad. Het resultaat is een prima cd geworden met twaalf goede en swingende bluesnummers. Een toegevoegde waarde zijn de beschrijvingen door Danny Marks van ieder nummer en de totstandkoming ervan.

Website: www.dannym.com

Reacties (2)

De in Argentinië geboren gitarist David M'ore streek na vele omzwervingen over de wereld en door de VS begin negentiger neer in Los Angeles. Daar vestigde hij zijn reputatie als groots gitarist in de diverse clubs. Met zijn powertrio, dat verder bestaat uit bassist David Da Silva en drummer Wade Walton, heeft hij onlangs het album “Passion, Soul & Fire” uitgebracht.

De muziek van David M'ore is van het genre “van-dik-hout” bluesrock. Gitaarvuurwerk, stampende ritmes en rauwe vocalen van begin tot eind, maar met een enkel rustig(er) momentje om toch even op adem te komen. Mijn favoriete nummer is de tien minuten lange blues “You Said That You Love Me”. Gewoon genieten.

Voor de liefhebbers van rauwe, stevige bluesrock is dit zeker een aanrader.

Website: www.davidmore.net

Reacties (1)

Hij komt uit Buffalo, New York, leerde gospel zingen in de kerk en raakte op de middelbare school beïnvloed door blues en R&B. Zijn album "Poisons Sipped" heeft als sub-titel twelve treatments to soothe the soul. En dat belooft wat. Het album bestaat dus uit twaalf songs, die allemaal zelf door Miller zijn geschreven en hij wordt begeleid door een uitstekende band. David is een fenomenaal goed gitarist en hij heeft een prachtige rauwe en soulvolle stem. Bovendien is hij een uitstekende songschrijver.

Deze combinatie heeft gezorgd voor een fantastisch goed album. De opener, de rauwe boogie "Hand Me Downs" met felle slidegitaar, duwt je meteen terug in je stoel. Wat volgt is een mix van ouderwetse blues, recht-toe-recht-aan rock, tot soul en gospel. De ene song nog mooier of pakkender dan de andere en iedere keer dat je luistert hoor je er weer nieuwe dingen in. De beste songs zijn voor mij de ballad "Memphis Belle", gevoelig gezongen en opgefrist door de pedalsteel van Chuck Campbell, "Carolina Bound" met een aangrijpende tekst, en het swingende soulnummer "Diggin' On Bill".

David Michael Miller is een ware ontdekking voor me. Een van de beste blues-/soulartiesten die mij dit jaar zijn voorgesteld. Iemand die het verdient dat we er meer van zullen gaan horen.

www.davemillermusic.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl