barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
 




























Reacties

Het Andres Roots Roundabout is een eigenwijs bluestrio uit Estland, bestaand uit twee slidegitaristen en een drummer. De band is ontstaan rond slidegitarist Andres Roots, die in 2010 zijn debuutalbum "Roundabout" uitbracht. In eerste instantie speelde hij onder de naam Andres Roots Roundabout als een soort collectief met losse musici, maar uiteindelijk is dan toch een vaste groep ontstaat, die naast Roots bestaat uit Paul Terep op drums en Martin Eessalu als tweede slidegitarist.

De cd bestaat uit elf instrumentale songs, die allemaal zijn geschreven door Roots. Acht songs zijn in 2012 en 2013 eerder verschenen op twee ep's. Het is niet makkelijk om hun muziek in een vakje te plaatsen. De basis is duidelijk blues, maar het trio maakt net zo makkelijk uitstapjes  naar beat, swing en jazz. Als voorbeeld noem ik "Link To Elmore", dat inderdaad een duidelijke link heeft met Elmore James, maar ook zo door een garageband gespeeld zou kunnen zijn. In "Three Sticks" wordt de ritmegitaar bespeeld met een drumstokje en er ontstaat een soort Diddley Bow-geluid. Mijn favoriete track is "Wagon Swing", een swingende gitaarblues.

BarnOwlBlues vindt: Met "Three!" heeft de Andres Roots Roundabout een creatief album uitgebracht, die vol met verrassingen staat.

Reacties (1)

De band is opgericht in juli 2012 en heeft al snel naam weten te maken. Anthony Rosano and the Conqueroos bestaat naast zanger/gitarist Rosano uit bassist Paul Warren, drummer Scott Smith en saxofonist/harmonicaman Jeremy J.B. Bustillos. Na de albums “Get Rood” en “Roo’d Awaking” is nu hun derde schijfje verschenen onder de titel “Anthony Rosano and the Conqueroos “. Wat stijl betreft moet je hierbij denken aan een combinatie van ouderwetse blues in een rockjasje met uitstapjes naar soul en funk.

Op de cd staan elf nummers waarvan er een geschreven is door Scott en de overige tien door Anthony. Voor de productie tekende Mike Zito, die op een aantal nummers nog wat aanvullende gitaarwerk levert. Daarnaast horen we de slidegitaar van Anders Osborne, de accordeon van Johnny Sansone en de fiddle van Michael Harvey. Met de openers “28 Days” en “Give Me Strength” geeft de band meteen het visitekaartje af, namelijk stevige naar rock neigende blues. Dit wordt gevolgd door het funky “You Don’t Know Me” en de ballad “Long Island Sound”. Zeer gevarieerd, zou je zeggen, en dat klopt ook. Zo gaat de cd ook verder. Maar de verbindende basis blijft rockende blues. Het wordt in ieder geval nergens saai. Mijn persoonlijke favorieten zijn “Shakin’ In The Veins” met prachtige harmonicaspel van Bustillos en de slidegitaar van Osborne, en de mooie slowblues “Bound To You”. Een prima en goed gevarieerd album.

Website: www.conqueroos.com


Reacties (1)

Een foutje bij een boeking, een toevallige ontmoeting en een nieuw duo is een feit. Dit gebeurde toen Lucy Hammond en Ben Rice per ongeluk dubbel waren geboekt in Blackwell's Cafe in Portland, Oregon. Het gevolg was dat beiden samen gingen toeren, het dit jaar hebben gebracht tot finalist tijdens de International Blues Challenge en nu onlangs hun eerste EP hebben uitgebracht.

Op de EP staan vijf zelfgeschreven songs, de eerste vier van Rice en de afsluiter door Hammond. Het zijn vijf akoestische duetten, die duidelijk door het geluid van de Mississippi Delta zijn geïnspireerd. Beiden zijn prima zangers en Rice is bovendien een uitstekend en smaakvol gitarist. Meer dan een gitaar en twee stemmen zijn gewoon niet nodig. Het meeste indruk maakten op mij de authentieke blues van “Wants Me Back Again” en het door Hammond geschreven “Muddy Water”, waarin zij tevens haar zangkwaliteiten ten toon spreid.

Deze EP is een mooi visitekaartje, een smaakmaker. Ik ben benieuwd naar een eventueel compleet album.

Website: www.benriceandlucyhammond.com


Reacties

Op 10 november a.s. wordt hij 83, maar denk niet dat Bobby Rush erover peinst om het rustig aan te gaan doen. Hij kan gewoon niet anders, zo vertelde hij mij onlangs, hij leert nog steeds, wil mensen ontmoeten. Hij treedt nog regelmatig op, onlangs nog in de Amsterdamse North Sea Jazz Club, en op gezette tijden komen nieuwe cd’s van hem uit. Op Rounders Records is nu zijn recente album “Porcupine Meat” uitgekomen met twaalf zelfgeschreven nummers, waarvan drie in samenwerking met anderen.

De productie werd gedaan door Scott Billington, die muzikanten als Shane Theriot, David Torkanowsky, Jeffrey “Jellybean” Alexander, Kirk Joseph en Cornell Williams rond Rush verzamelde. Voor een aantal nummers zijn speciale gasten uitgenodigd en zo horen we de gitaristen Vasti Jackson, Joe Bonamassa, Dave Alvin en Keb’ Mo’ een bijdrage leveren. We horen Bobby Rush zoals we hem kennen: swingend en funky. Teksten met humor, boosheid, teleurstelling en, Bobby zou Bobby niet zijn, met een dosis dubbelzinnigheid. Titels als “Nighttime Gardener” en “I Think Your Dress Is Too Short” zeggen wat dat betreft genoeg. Rush heeft met zijn rauwe stem een perfecte timing en houdt de nummers daardoor spannend. Zijn harmonicaspel is weergaloos en de kers op de taart. Mijn favoriete nummers zijn “Got Me Accused”, dat gaat over onrecht, en de blues “It’s Your Move”. En als iemand bewijst dat funk en blues onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn dan is Rush dat wel in “I’m Tired”.

Bobby Rush toont aan dat hij ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds niet uitgeblust is. Zij dit aanwezig waren bij zijn optreden in Amsterdam kunnen dat beamen. En ook deze cd is er het voorbeeld van. Prima werk.

Website: www.bobbyrushbluesman.com

Reacties (2)
Toen bekend werd dat Bonnie Raitt weer de studio in was getrokken om een nieuw album op te nemen begon de geruchtenstroom op gang te komen. Immers, het was zeven jaar na haar laatste album en op het persoonlijke vlak waren een aantal dramatische gebeurtenissen voorgekomen. Het album verschijnt op het eigen label van Raitt, genaamd Redwing Records, wat haar de vrijheid geeft op te nemen wat zij wil zonder druk van een platenmaatschappij.
“Slipstream” kan in wezen in tweeën worden gedeeld. Een deel komt voort uit de samenwerking met de excentrieke bluesman John Henry. Over een periode van drie dagen zijn in Henry's eigen studio een tiental nummers opgenomen met de medewerking van zijn band. Hiervan zijn er vier op deze cd terechtgekomen: het met Loudon Wainwright III geschreven “You Can’t Fail Me Now” en “God Only Knows” en twee nummers van Bob Dylan “Million Miles” en “Standing In The Doorway”. Stuk voor stuk zijn het juweeltjes, waarbij vooral de twee Dylan-songs opvallend goed bij Raitts stem passen.
Op de andere acht songs wordt Raitt begeleid door haar eigen band bestaande uit George Marinelli (gitaar), James “Hutch” Hutchinson (bas) en Ricky Fataar (drums) met als extra nog Mike Finnigan op keyboards. Verder speelt Al Anderson gitaar mee op de drie van hem vertolkte nummers, waarvan de akoestische “Not Cause I Wanted To” naar mijn mening het mooiste is.
 
De beste songs zijn naar mijn mening “Down To You” met een door merg en been gaande slidegitaar en het stampende “Split Decision”.
Opvallend is de reggae-achtige vertolking van Gerry Rafferty's “Right Down The Line” wat is uitgebracht als single. Hiermee bewijst Raitt eens te meer dat zij nummers van anderen kan oppakken en naar haar toe kan trekken om er een echte Raittsong van te maken.
 
Conclusie:
Naar mijn mening is “Slipstream” een van de beste albums uit de inmiddels ruim veertig jaar lange carrière van Bonnie Raitt. Niets meer en niets minder. Een welkome terugkeer van deze bluesveteraan.
 
  
Lees meer...   (1 reactie)

Singer-songwriter Cassie Keenum komt uit Florida en Rick Randlett heeft zijn eerste muzikale stappen gezet in New England. Samen vormen zij een duo, dat door de North Central Florida Blues Society is uitgezonden naar de International Blues Challenge 2017. Het tastbare gevolg van deze samenwerking is nu als cd verkrijgbaar.

Het album, dat “Hauntings” is gedoopt, bevat elf nummers, waarvan er zes door Keenum, drie door Radley en een door beiden zijn geschreven. De enige cover is van Leonard Cohen. Op de cd worden Cassie Keenum (zang, akoestisch gitaar) en Rick Randlett (zang, lapsteel, elektrische en akoestische gitaren) begeleid door bassiste Nicole Wagner en drummer Rusty Valentine. Op een aantal nummers zijn nog Little Mike Markowitz op harmonica en Mitch Rogers op toetsen te horen. Het album is een heel relaxt geheel geworden. Rustig begeleid door band en de gitaren van Randlett zingt Keenum op soulvolle wijze de sterren van de hemel. Het duo laat horen dat je met minimale middelen nog steeds prima muziek kunt maken. Dat is meteen bij het begin duidelijk in openingsnummer “Seventh Day”, waar slechts Keenum en Randlett te horen zijn. Met band gaat het swingen, zoals in “One More Last Time”, waar ook Little Mike op zijn harmonica een partijtje meeblaast. Leonard Cohens “Hallelujah” krijgt een bijzondere versie. Mooi, maar het eigen werk overtuigt mij toch meer. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn “Early In The Morning”, waar we weer Little Mike horen, en het naar folkblues neigende “How Long”. 

Website: www.cassiekeenum.com

Reacties (3)

Kennelijk hebben Patrick Rynn en Chris James de taak op zich genomen de oude elektrische blues te koesteren en in ere te houden. Op hun derde album voor het Earwig label, "Barrelhouse Stomp" klinken zij alsof zij het geheel vijftig jaar geleden in de Chess-studio's hebben opgenomen. Even een korte bio van de heren. Chris James begint op 11-jarige leeftijd met piano spelen, neemt daarna de harmonica erbij en verdiept zich pas later in de gitaar. Dat hij als pianist is begonnen is aan zijn gitaarspel duidelijk te horen. Patrick Rynn speelt al jarenlang bas en gitaar als zij elkaar tegenkomen. Zij spelen al sinds 1990 samen en treden zowel als onderdeel van Bob Corritore's Rhythm Room All Stars en in hun eigen The Blue Four op. En ook als duo zijn zij druk doende.

Voor dit album krijgen zij hulp van niemand meer dan de pianisten Henry Gray, Aaron Moore en David Maxwell, gitarist Jody Williams (ooit bij Howlin' Wolf), saxofonisten Eddie Shaw, Johnny Viau en Norbert W. Johnson en harmonicablazer Rob Stone. En op drums horen we Willie ‘Big Eyes‘ Smith, Willie Hayes en Eddie Kobeck. Aan de namen te zien een fraaie verzameling van jong en oud en dat is ook precies wat we op dit album te horen krijgen. Een fraaie mix van eigen werk en covers van Robert Nighthawk, Little Brother Montgomery, Junior Parker, Big Bill Broonzy en Elmore James. Beginnend met het swingende "Goodbye, Later For You" tot de afsluiter "Last Call Woogie" blijft het album aanstekelijk en gewoon lekker. De jagende bas van Patrick vormt het stevige rockende fundament, waarop de andere muzikanten verder kunnen bouwen. Chris is een uitstekende gitarist, die net zo goed kan rocken als smaakvolle licks neerzet. De bijdragen van de gasten zijn waardevol en vooral "Just Another Kick In The Teeth" is het genieten van de legendarische Shaw en Williams. Verdere hoogtepunten zijn "Vicksburg Blues" met een melancholisch saxgeluid en "It Always Could Be Worse" met prachtig harmonicaspel van James.

BarnOwlBlues vindt: Er is genoeg te genieten op dit album met old-school Chicagoblues. Chris James en Patrick Rynn houden de vlag hoog en met de ondersteuning van deze uitstekende muzikanten is dit een aanrader geworden.

Reacties

De uit Vancouver, Canada afkomstige Colleen Rennison mag hier dan misschien nog geen grote naam zijn. In haar thuisland is zij geen onbekende. Als 7-jarige was zij al actrice en zij heeft inmiddels al een paar grote films op haar naam staan. Daarnaast is zij zangeres en maakte zij de laatste jaren faam als gezicht en billen (zie de hoes van hun album “Boo Hoo Hoo”) van de bluesrockband No Sinner. Draai de naam Rennison om en….

Met hulp van producer, gitarist, Multi-instrumentalist Steve Dawson heeft Colleen nu een soloalbum opgenomen. Hierop worden zij begeleid door Darryl Havers (toetsen), Geoff Hicks (drums) en Jeremy Holmes (bas).

Het album bestaat uit twaalf covers. Er is niets mis met het feit dat het covers zijn, mits het maar goed wordt uitgevoerd met een eigen inbreng. En dat kun je blijkbaar aan Colleen en Steve best overlaten. Voor de degenen echter, die Colleen al kennen van No Sinner krijgen even een schok te verwerken. Op dit album is zij niet zo ruig bezig als met de band. Hier ligt de nadruk meer op bluesballads, country en swingende gospel. Mijn favoriete tracks zijn het de blues “Whiskey, Whiskey”, het smartelijk gezongen “Blue Wing” van Tom Russell en “Coyote”, dat we kennen van Joni Mitchell, waarin Colleen het volledige potentieel van haar stem laat horen.

BarnOwlBlues vindt: Was ik al onder de indruk van Colleen Rennison als deel van No Sinner. Met deze cd ben ik helemaal om. Voor mij de ontdekking van het jaar!

Reacties

Diana Rein is geboren in Roemenië en als driejarige met haar familie naar Chicago verhuisd. In 2007 verscheen haar eerste album, “The Back Room” en nu ligt de opvolger “Long Road” in de winkels. Van haar fans heeft zij de bijnaam de ‘Six String Siren’ gekregen. De reden daarvoor is meteen duidelijk als je de opener van dit album hoort. Naast een muzikale carrière is Diana ook actrice met rollen in bv “Home Alone” en twee jaar geleden kwam een eigen film uit, “Gypsy Gift”.

De twaalf nummers op “Long Road” zijn door haar zelf geschreven en geproduceerd. Ook zijn alle zangpartijen van haarzelf en speelt zij de gitaar- en baspartijen.  Zoals ik al schreef is meteen duidelijk waarom zij ‘The Six String Siren’ wordt genoemd. Opener “Long Road” begint met een a-capella intro, waarmee de zuiverheid van haar stem wordt getoond. Naast een goede zangeres is zij ook nog een grandioze gitariste, die van smaakvol lieflijk tot rauw, aan SRV/Hendrix herinnerende, licks in haar vingers heeft. Daarnaast heeft ze ook het een en ander te vertellen als je naar haar teksten luistert. Flink gas geven kan ze prima, maar ook in een duistere ballade als “Don’t Walk Away” blijft zij overeind. Dit nummer behoort, naast het rauwe “Come Back Home” en de instrumental “Peace” tot mijn favoriete nummers van het album.

Diana Rein is voor mij een absolute ontdekking.  “Long Road” is een prima album vol met uitstekend origineel materiaal. Aanrader.

Website: www.dianarein.com


Reacties (3)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl