barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
























































Reacties

De eerste keer dat ik Alexis P. Suter hoorde zingen was op de cd “No Filter” van John Ginty. Wat een stem. Toen ik haar eigen album “All For Loving You” op mijn mat aantrof kon ik niet wachten om deze te beluisteren en te horen of mijn eerste indruk ook de juiste was. En de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik niet teleurgesteld ben. Nee, beter nog, de eerste indruk die ik van deze dame kreeg is volledig bevestigd.

De cd “All For Loving You” bestaat uit elf nummers, waarvan tien die door Alexis en/of leden van haar band zijn geschreven, en de Lennon/McCartney cover “Let It Be”. De band bestaat uit Jimmy Bennett (gitaar), Vicki Ben (achtergrondzang), Ray Grappone (drums) en Peter Bennett (bas) met een gastrol voor de al genoemde organist John Ginty. Geboden wordt een mix van blues, soul, gospel en rock. Stuk voor stuk mooie songs gedragen door de geweldige stem van Alexis. Die kan ermee brullen en grommen, maar ook lief en zacht zingen. Mijn favoriete nummers zijn de rockende boogie “Don’t Ya Tell” met prima gitaarwerk van en gospelachtige zang van de dames Suter en Bell, en de slowblues “Another Place And Time”.

Website: www.alexispsuter.com


Reacties (2)
Toen ik deze cd de eerste keer opzette had ik er een beetje dubbel gevoel bij. Bij een dergelijk eerbetoon ga je toch vergelijkingen maken en dan moet ik eerlijk gezegd tot de conclusie komen dat Beverly Jo Scott een heel ander soort zangeres is als Janis Joplin. Haar stem is minder rauw, wat jazzyer en ook gladder. Bij deze eerste keer had ik dus duidelijk de neiging weer naar de echte Janis te luisteren.
Maar als je me nu vraagt of dit een slechte cd is dan moet ik antwoorden dat dit niet zo is en dat het eigenlijk een heel goede cd is. Dus ben ik onbevooroordeeld naar Beverly gaan luisteren, die toevallig nummers van Janis zingt.
Beverly is een Amerikaanse zangeres, die al bijna dertig jaar in Brussel woont en daar een aantal cd's heeft uitgebracht en ook een veelgevraagd achtergrondzangeres is.
Scott wordt op deze live-cd door een uitstekende band begeleid. Behalve nummers van Janis Joplin wordt op deze cd ook nog wat van Bob Dylan en Otis Redding gezongen. Een aantal nummers, zoals “Me And Bobby McGee” en “Mercedes Benz” hebben een eigen arrangement gekregen. Verder passeren prima versies van “Summertime”, “Misery'n”, “Piece Of My Heart” en “Try Just A Little Bit Harder” de revue.
 
Over het algemeen genomen is dit een prima album. Vergeet gewoon de versies van Joplin en luister naar Scott en je wordt aangenaam verrast. Een prima hommage aan een zangeres die afgelopen herfst veertig jaar geleden is gestorven.
 
Lees meer...   (5 reacties)

Ondanks enkele wereldhits uit de zeventiger jaren die iedereen kent ("Lowdown" en "Lido Shuffle") is de naam Boz Scaggs niet echt een begrip. Toch heeft hij steeds min of minder onder de radar mooie albums uitgebracht. Zijn laatste "Speak Low" stamt al weer uit 2008. Met zijn nieuwste cd "Memphis" wil hij de muziek van zijn inspiratoren naar voren brengen. Hoewel hij zelf uit Texas stamt en nooit in Memphis heeft gewoond komt de muziek die de grootste invloed op hem heeft gehad uit deze stad. Met begeleiders als drummer Steve Jordan, die het album ook produceerde, gitarist Ray Parker Jr. en bassist Willie Weeks heeft hij in de Royal Studio in Memphis twee eigen songs en tien covers opgenomen.

Boz Scaggs heeft zich altijd in het bluesachtige soul- of soulachtige bluesstramien bewogen. Kortom, de Memphis-sound. En dat is meteen duidelijk met de opener "Gone Baby Gone", de eerste van twee eigen composities. Een mooi, maar treurig lied, dat wordt gedragen door het orgelgeluid, over alles te willen opgeven nadat zijn liefde weg is gegaan. Al Greens "So Good To Be Here" is de eerste van tien covers waarmee Scaggs een eerbetoon doet aan zijn invloeden. En een prachtig eerbetoon is het zeker geworden. Variërend van de klassieke soul van Al Green, het rauwe van Tony Joe White's "Rainy Night In Georgia", het springerige van Willie DeVille en de pure blues in "Corina, Corina" en "Dry Spell". In het laatstgenoemde nummer doen Keb' Mo' en Charlie Musselwhite mee. Verrassend is de versie van het Steely Dan-nummer "Pearl Of The Quarter". Als afsluiter volgt nog het eigen "Sunny Gone".

Hoewel hij na zijn grote hits niet meer echt heeft gescoord is Boz Scaggs wel steeds albums van een zeer hoog niveau blijven maken. Ook "Memphis" is hierop geen uitzondering. Dit album heeft mij al heel wat luisterplezier bezorgd en dat zal het blijven doen. Zeer aan te raden voor liefhebbers van 'blue eyed soul'.

Reacties
Bij de eerste klanken van deze cd voel je je meteen zo'n 80 jaar teruggezet in het verleden. Het is het beeld van een oude jazzband, zoals je zag in de films van de Marx Brothers. Oldtime jazz, vaudeville of hokum. “Jungle Blues”, het vijfde album van de Australiër C.W. Stoneking, kwam oorspronkelijk al in 2008 uit en het is een soort conceptalbum geworden. Eigenlijk een kleine roman, maar dan vormgegeven in een tiental liedjes. Het verhaal is dat de verteller vier wetenschappers tegenkwam in een bar op Trinidad en hen volgt op hun reis in de jungles van West-Afrika. Het zijn typische jongensboekverhalen en Stoneking heeft er met de muziek, die in die tijd thuishoort, er dan ook een prachtig muzikaal jongensboek van gemaakt. De mysterieuze jungle van Afrika biedt natuurlijk een mooie voedingsbodem voor avontuurlijke verhalen. Voor de muzikale omlijsting gebruikt Stoneking de oude blues en jazz uit de twintiger tot veertiger jaren, deels solo en deels begeleid door de trompet, trombone en saxofoon van de Primitive Horn Orchestra.
De opener en titelsong “Jungle Blues” is een voorproefje van wat we op de rest van de cd kunnen verwachten: een lekker swingend nummer. Met “Talkin' Lion Blues” lijkt hij nog het meest op oerjodelaar Jimmy Rodgers. “Jungle Lullabye” verhaalt op een Tom Waits-achtige manier over de lange en luie dagen met een mooi meisje aan zijn zijde in de jungle. Dan volgt de uptempo “Brave Son Of America” met een prachtig blazersarrangement. Het oorspronkelijk door Wilmouth Houdini (The King Of Calypso) geschreven nummer is in feite een ode aan generaal MacArthur. Van calypso naar old-time blues gebeurt hierin een handomdraai met het solo gezongen en gespeelde “Jail House Blues”, een nummer over een verloren liefde terwijl hij in de gevangenis zit. Met wat babygehuil wordt “Housebound Blues” ingezet, een jazzy bluesnummer dat wordt gezongen door C.W.'s partner Kirsty Fraser. Qua stijl doet het nog het meest denken aan Bessie Smith. Met “I Heard The Marchin' Of The Drum” wordt teruggegrepen op de New Orleans marching bands en in “The Love Me Or Die” rommelt hij wat met voodoo en allerlei drankjes. Twee nummers die makkelijk van een Tom Waits album afkomstig zouden kunnen zijn. In laatstgenoemd nummer wordt zelf ene Matilda bezongen. Toeval? “Early In The Mornin'” is een typische hokum- of jugbandblues, hier dan origineel begeleid door een tuba in plaats van een 'jug'. “The Greatest Liar” laat Stoneking horen als grappenmaker/verhalenverteller begeleid door een jazzbandje. Een typische vaudeville-act.
 
Ieder nummer draagt bij aan het unieke karakter van het album. Goed bedacht, samengesteld en uitgevoerd. Oude blues, vaudeville, jazz en verhaalkunst maken van dit album een boeiend geheel. Boeiend, interessant, maar vooral eigenlijk gewoon leuk.
 
Lees meer...   (1 reactie)

Het heeft zo’n zes jaar geduurd, maar een nieuw album van de eigenzinnige Australiër C.W. Stoneking is een feit. Hij had er wat tijd voor nodig, maar uiteindelijk was het album binnen twee dagen opgenomen. Net als op zijn vorige cd “Jungle Blues” is het duidelijk dat zijn voorkeur niet uitgaat naar moderne muziek. Wat we te horen krijgen is duidelijk beïnvloed door de Amerikaanse muziek van de twintiger tot en met veertiger jaren. Een groot verschil met het vorige album is dat de blazerssectie naar huis is gestuurd en de songs nu worden opgefrist door een vrouwelijk achtergrondkoor.

De nummers klinken aanstekelijk en zetten aan tot dansen. En dat is precies wat Stoneking bedoelt met “Gon’ Boogaloo”. Een leuk album, een feestje. Laat hem nu maar eens deze kant opkomen, want ik heb wel zin in zo’n feestje.

www.cwstoneking.com

Reacties
De oplettende lezer zal zich wellicht afvragen waar deze naam eerder gelezen te hebben. Deze is inderdaad nog niet zo lang geleden genoemd in een van mijn recensies. Chuck Schaeffer maakt deel uit van de band 49 Ford, wiens album “That's How We Roll” ik enkele weken geleden heb besproken. (klik) Toen al beschreef ik de prachtige gitaarsolo's van deze man. Naast zijn medewerking aan deze band heeft Chuck ook een solocarrière en zijn eerste cd “Uncommon Sense”, die ik hier ga bespreken, verscheen in 2009.
Maar eerst even wat meer over Chuck Schaeffer. Hij is geboren in Philadelphia en al sinds zijn twaalfde geobsedeerd van muziek en gitaar spelen. Zijn grote droom was altijd om een eigen studio te hebben, waar hij zijn eigen muziek kon opnemen. En in 2009 heeft hij, inmiddels verhuisd naar Florida, dit voor elkaar gekregen. Het album “Uncommon Sense” was een feit. Opvallend is dat Chuck de zang en de meeste instrumenten (gitaren, bas, drums en percussie) voor zijn rekening neemt, daarbij gesteund door zijn muzikale vrienden Larry Kessler (tevens van 49 Ford op Hammondorgel, piano, keyboards), Steve Eisenberg (bas, drums) en Tommy Sakis Tofexis (bas). Het album bestaat uit acht nummers, die allemaal door Chuck zijn geschreven.
 
Met “Mr. Inconsistency” valt hij meteen met de deur in huis. Een rockend bluesnummer met verrassende tempowisselingen en een smeuïge orgelsolo en een vlijmscherpe gitaarsolo over een strak ritme geeft aan wat we verder mogen verwachten. In “Insomnia Blues” wisselen spreek-zang en gewone zang elkaar af. Een leuk nummer over slapeloosheid met geluidseffecten en een klaterende piano voordat Chuck de gitaar echt aanpakt en naar een hoogtepunt toewerkt. Erg verrassend is in “Certain Uncertainty” het rustpunt na een knallend begin, waarin zang alleen wordt begeleid door piano en drums. Dan vallen de andere instrumenten weer in om kort erna te verstommen, hetzelfde nog eens te doen met maar twee instrumenten totdat het geheel weer tot een knallend einde samenkomt. “Bosom To Bosom” begint met ijle samenzang om verder te gaan in een haast Westcoast-achtige te noemen song. De stevige gitaarsolo doet ons er aan helpen herinneren dat we hier toch met blues van doen hebben.
Werd op de vier eerste nummers Chuck alleen begeleid door de toetsen van Kessler, in het vijfde nummer, “Don't Buy The Lies” voegt Eisenberg voor een nummer zich op drums en bas bij het duo. Een prettig in het gehoor liggend nummer waar ook de vocalen het Westcoast-sfeertje weergeven. “Till Your Arms Can't Rock Me Anymore” is een ballade, die is opgedragen aan zijn grote liefde. Een goed opgebouwd en gearrangeerd nummer. Tommy Sakis Tofexis helpt op bas in “Remember Me”. Een goed in het gehoor liggende ballade, dat door het pianowerk met een licht tex-mex-sausje is overgoten. “Godiva's Love” is alweer het laatste nummer op dit album. Een rustige rocksong, dat eindigt in een mooie gitaarsolo en het album waardig afsluit.
 
Het is duidelijk te horen dat Chuck Schaeffer plezier heeft gehad deze songs op te nemen. Omdat hij de meeste instrumenten zelf bespeelt en door de diverse zang- en gitaarpartijen is hij ongetwijfeld een flinke tijd bezig geweest met overdubben. Maar dat is niet te horen en het lijkt alsof gewoon een 'band' speelt. De nummers zitten goed in elkaar en zijn prima gearrangeerd. Het enige puntje van kritiek dat ik heb is dat Chuck niet de allerbeste zanger is, die ik ooit heb gehoord. Je hoort dat hij moeite heeft met de hogere tonen. Maar ach, aan de andere kant bevordert dat ook weer de puurheid en eerlijkheid van het album. Een volgende cd staat op uitkomen en ik ben erg benieuwd hoe deze is geworden.
 
Lees meer...   (4 reacties)
Sinds ik vorig jaar recensies schreef van zijn bands 49 Roll en de Chuck Schaeffer Band hebben Chuck en ik steeds contact gehouden. Hij verraadde me al dat hij een aantal nieuwe songs had opgenomen, waarvan ik een enkele al als preview heb mogen beluisteren. En nu ligt zijn nieuwe EP met vier songs voor mijn neus. Alle vier de songs zijn geschreven door Chuck en hij wordt begeleid door bassist Dave Roman en drummer Bob Martorella. Bovendien doet op twee songs nog Larry Kessler op keyboards mee.
Chuck Schaeffer is geboren in Philadelphia maar hij woont inmiddels al weer geruime tijd in Florida. In zijn muzikale loopbaan heeft hij zoveel verschillende artiesten in zoveel verschillende stijlen begeleid dat hij bekend werd als “De Kameleon”. Maar op zijn eigen albums, zoals “Uncommon Sense”(2011) en deze nieuwe EP kan hij zijn eigen geluid laten horen.
 
Het eerste nummer “The Sound Of The Chameleon” is een beschrijving van zichzelf en zijn muzikale diversiteit. De tekst is veelzeggend en het gitaarwerk doet mij denken aan dat van Ronnie Wood of een vroege Jimmy Page. De zang is nog steeds een zwak punt bij Chuck, hoewel het beter is dan op zijn vorige album. Soms klinkt er wat van Elvis Costello door. “Look No Further” is door de samenzang en Kesslers orgeltonen een mix van rock 'n roll en lichte psychedelica. Maar Chucks vlijmscherpe gitaar maakt een eind aan de zweverigheid en zorgt ervoor dat het rockende blues blijft. Vooral de grappige maar tot nadenken stemmende tekst van “The Only Choice (The Bite Me Song)” en het gitaarduel met zichzelf maken dit voor mij het beste nummer van de EP. En dan zijn we alweer bij de laatste song “Try A Little Gray” aangekomen. Een vlot lopende shuffle met smeuïg klinkende orgelgeluiden en lekker gitaarwerk. De tekst is een oproep niet alles zwart-wit te zien, maar er ook een anders (“gray”) over te denken. Diverse soundbites met de stemmen van o.m. de Dalai Lama, John Lennon, Barack Obama en Nelson Mandela benadrukken deze oproep nog meer.
 
BarnOwlBlues vindt:
Helaas veel te kort, deze EP met vier songs. Het smaakt echt naar meer. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, de teksten kloppen ook en Chuck laat zien ook nog wat te vertellen te hebben. Zoals ik al schreef blijft de zang het zwakke punt, hoewel er wel een verbetering ten opzichte van het vorige album merkbaar is. Aan de andere kant – ik schreef het al in mijn recensie van het vorige album – blijft zo wel de puurheid gewaarborgd.
 
 
Lees meer...   (4 reacties)

De uit Boston afkomstige Eric Sommer heeft met “Brooklyn Bolero” zijn vierde album uitgebracht. Hij heeft ooit twee jaar in Europa doorgebracht, waar hij heeft samengewerkt met mensen als Nick Lowe en Bram Tchaikovsky. Dat is alweer een tijd geleden, inmiddels is hij al weer jaren teruggekeerd naar Boston.

Op het album staan acht door Sommer zelfgeschreven nummers. Hij zingt en bespeelt gitaren, stompbox en harmonica. Begeleid wordt hij door Jim Oakley (percussie, stompbox) en Zach Smith (bas). De nummers zijn gevarieerd en bevinden zich, als je er per se een naam aan moet geven, in de blues- en americanahoek. Naast een uitstekend muzikant is hij is een begenadigd songwriter en de nummers zijn het zeker waard om goed te worden beluisterd. Een prima cd

Website: www.ericsommer.com



Reacties (2)

Met “Sunset Avenue” heeft de in Philadelphia geboren Gina Sicilia haar zesde cd uitgebracht. Zij woont alweer enkele jaren in Nashville, maar voor de opnamen van deze EP keerde zij terug naar haar geboorteplaats. Van de vijf nummers heeft zij er vier zelf geschreven. Zij wordt begeleid door Ron Jennings en Glenn Barratt op gitaar, Ken Pendergast (bas), Scott Key (drums), Gary Oleyar (fiddle), Joel Bryant (orgel), Walter Runge (orgel, piano) en Charlene Holloway (achtergrondzang). De al genoemde Barratt deed de productie.

Gina heeft een krachtige stem die prima past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Buiten een goed zangeres is zij ook een prima songwriter. De teksten klinken nogal depressief en ik hoop niet dat het allemaal autobiografisch is. Het resultaat zijn wel vier mooie eigen nummers en een prima interpretatie van de Exciters hit “Tell Him” uit 1963. Het beste nummer is naar mijn mening “They Never Pay Me”, zowel muzikaal als in de tekst.

Het is jammer dat er geen volledige cd is gemaakt. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn; die zijn mij niet bekend. Deze EP smaakt in ieder geval naar meer.

Website: wwwginasicilia.com


Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl