barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
De oplettende lezer zal zich wellicht afvragen waar deze naam eerder gelezen te hebben. Deze is inderdaad nog niet zo lang geleden genoemd in een van mijn recensies. Chuck Schaeffer maakt deel uit van de band 49 Ford, wiens album “That's How We Roll” ik enkele weken geleden heb besproken. (klik) Toen al beschreef ik de prachtige gitaarsolo's van deze man. Naast zijn medewerking aan deze band heeft Chuck ook een solocarrière en zijn eerste cd “Uncommon Sense”, die ik hier ga bespreken, verscheen in 2009.
Maar eerst even wat meer over Chuck Schaeffer. Hij is geboren in Philadelphia en al sinds zijn twaalfde geobsedeerd van muziek en gitaar spelen. Zijn grote droom was altijd om een eigen studio te hebben, waar hij zijn eigen muziek kon opnemen. En in 2009 heeft hij, inmiddels verhuisd naar Florida, dit voor elkaar gekregen. Het album “Uncommon Sense” was een feit. Opvallend is dat Chuck de zang en de meeste instrumenten (gitaren, bas, drums en percussie) voor zijn rekening neemt, daarbij gesteund door zijn muzikale vrienden Larry Kessler (tevens van 49 Ford op Hammondorgel, piano, keyboards), Steve Eisenberg (bas, drums) en Tommy Sakis Tofexis (bas). Het album bestaat uit acht nummers, die allemaal door Chuck zijn geschreven.
 
Met “Mr. Inconsistency” valt hij meteen met de deur in huis. Een rockend bluesnummer met verrassende tempowisselingen en een smeuïge orgelsolo en een vlijmscherpe gitaarsolo over een strak ritme geeft aan wat we verder mogen verwachten. In “Insomnia Blues” wisselen spreek-zang en gewone zang elkaar af. Een leuk nummer over slapeloosheid met geluidseffecten en een klaterende piano voordat Chuck de gitaar echt aanpakt en naar een hoogtepunt toewerkt. Erg verrassend is in “Certain Uncertainty” het rustpunt na een knallend begin, waarin zang alleen wordt begeleid door piano en drums. Dan vallen de andere instrumenten weer in om kort erna te verstommen, hetzelfde nog eens te doen met maar twee instrumenten totdat het geheel weer tot een knallend einde samenkomt. “Bosom To Bosom” begint met ijle samenzang om verder te gaan in een haast Westcoast-achtige te noemen song. De stevige gitaarsolo doet ons er aan helpen herinneren dat we hier toch met blues van doen hebben.
Werd op de vier eerste nummers Chuck alleen begeleid door de toetsen van Kessler, in het vijfde nummer, “Don't Buy The Lies” voegt Eisenberg voor een nummer zich op drums en bas bij het duo. Een prettig in het gehoor liggend nummer waar ook de vocalen het Westcoast-sfeertje weergeven. “Till Your Arms Can't Rock Me Anymore” is een ballade, die is opgedragen aan zijn grote liefde. Een goed opgebouwd en gearrangeerd nummer. Tommy Sakis Tofexis helpt op bas in “Remember Me”. Een goed in het gehoor liggende ballade, dat door het pianowerk met een licht tex-mex-sausje is overgoten. “Godiva's Love” is alweer het laatste nummer op dit album. Een rustige rocksong, dat eindigt in een mooie gitaarsolo en het album waardig afsluit.
 
Het is duidelijk te horen dat Chuck Schaeffer plezier heeft gehad deze songs op te nemen. Omdat hij de meeste instrumenten zelf bespeelt en door de diverse zang- en gitaarpartijen is hij ongetwijfeld een flinke tijd bezig geweest met overdubben. Maar dat is niet te horen en het lijkt alsof gewoon een 'band' speelt. De nummers zitten goed in elkaar en zijn prima gearrangeerd. Het enige puntje van kritiek dat ik heb is dat Chuck niet de allerbeste zanger is, die ik ooit heb gehoord. Je hoort dat hij moeite heeft met de hogere tonen. Maar ach, aan de andere kant bevordert dat ook weer de puurheid en eerlijkheid van het album. Een volgende cd staat op uitkomen en ik ben erg benieuwd hoe deze is geworden.
 
Lees meer...   (4 reacties)
Sinds ik vorig jaar recensies schreef van zijn bands 49 Roll en de Chuck Schaeffer Band hebben Chuck en ik steeds contact gehouden. Hij verraadde me al dat hij een aantal nieuwe songs had opgenomen, waarvan ik een enkele al als preview heb mogen beluisteren. En nu ligt zijn nieuwe EP met vier songs voor mijn neus. Alle vier de songs zijn geschreven door Chuck en hij wordt begeleid door bassist Dave Roman en drummer Bob Martorella. Bovendien doet op twee songs nog Larry Kessler op keyboards mee.
Chuck Schaeffer is geboren in Philadelphia maar hij woont inmiddels al weer geruime tijd in Florida. In zijn muzikale loopbaan heeft hij zoveel verschillende artiesten in zoveel verschillende stijlen begeleid dat hij bekend werd als “De Kameleon”. Maar op zijn eigen albums, zoals “Uncommon Sense”(2011) en deze nieuwe EP kan hij zijn eigen geluid laten horen.
 
Het eerste nummer “The Sound Of The Chameleon” is een beschrijving van zichzelf en zijn muzikale diversiteit. De tekst is veelzeggend en het gitaarwerk doet mij denken aan dat van Ronnie Wood of een vroege Jimmy Page. De zang is nog steeds een zwak punt bij Chuck, hoewel het beter is dan op zijn vorige album. Soms klinkt er wat van Elvis Costello door. “Look No Further” is door de samenzang en Kesslers orgeltonen een mix van rock 'n roll en lichte psychedelica. Maar Chucks vlijmscherpe gitaar maakt een eind aan de zweverigheid en zorgt ervoor dat het rockende blues blijft. Vooral de grappige maar tot nadenken stemmende tekst van “The Only Choice (The Bite Me Song)” en het gitaarduel met zichzelf maken dit voor mij het beste nummer van de EP. En dan zijn we alweer bij de laatste song “Try A Little Gray” aangekomen. Een vlot lopende shuffle met smeuïg klinkende orgelgeluiden en lekker gitaarwerk. De tekst is een oproep niet alles zwart-wit te zien, maar er ook een anders (“gray”) over te denken. Diverse soundbites met de stemmen van o.m. de Dalai Lama, John Lennon, Barack Obama en Nelson Mandela benadrukken deze oproep nog meer.
 
BarnOwlBlues vindt:
Helaas veel te kort, deze EP met vier songs. Het smaakt echt naar meer. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, de teksten kloppen ook en Chuck laat zien ook nog wat te vertellen te hebben. Zoals ik al schreef blijft de zang het zwakke punt, hoewel er wel een verbetering ten opzichte van het vorige album merkbaar is. Aan de andere kant – ik schreef het al in mijn recensie van het vorige album – blijft zo wel de puurheid gewaarborgd.
 
 
Lees meer...   (4 reacties)

De in 1983 geboren Crystal Shawanda groeide op in het Wikwemikong reservaat op een eiland in Lake Huron, Canada. Zij behoort bij de oorspronkelijke bewoners van Canada en is onderdeel van de stam van de Ojibwe. Haar ouders hebben haar de countrymuziek bijgebracht, maar via haar broer leerde zij de blues kennen. In 2008 bracht Crystal haar debuutalbum “Dawn Of A New Day” uit. Deze en haar volgende drie albums beweegt zij zich nog i het gebied van de countrymuziek. Met het onlangs verschenen “Voodoo Woman”, haar vijfde cd, is Crystal nu ook het pad van de blues ingeslagen.

Het album bestaat uit tien nummers, het merendeel ervan covers. Crystals stem doet denken aan een kruising tussen Janis Joplin, Big Mama Thornton en Koko Taylor. Vooral haar versies van “Wang Dang Doodle”, “Hound Dog” en “Ball And Chain” laten ons aan deze drie bluesdames denken. Opvallend is dat iemand die uit de country komt kan brullen als een echte bluesdiva. Een toontje lager kan zij ook, zoals ze bewijst in “I’d Rather Go Blind” en de prachtige ballad “Misty Blue”. Met eigen nummers als bijvoorbeeld “Cry Out For More” laat Crystal horen dat zij meer kan dan alleen maar zingen. Een prima cd.

Website: www.crystalshawanda.co


Reacties (2)

De uit Boston afkomstige Eric Sommer heeft met “Brooklyn Bolero” zijn vierde album uitgebracht. Hij heeft ooit twee jaar in Europa doorgebracht, waar hij heeft samengewerkt met mensen als Nick Lowe en Bram Tchaikovsky. Dat is alweer een tijd geleden, inmiddels is hij al weer jaren teruggekeerd naar Boston.

Op het album staan acht door Sommer zelfgeschreven nummers. Hij zingt en bespeelt gitaren, stompbox en harmonica. Begeleid wordt hij door Jim Oakley (percussie, stompbox) en Zach Smith (bas). De nummers zijn gevarieerd en bevinden zich, als je er per se een naam aan moet geven, in de blues- en americanahoek. Naast een uitstekend muzikant is hij is een begenadigd songwriter en de nummers zijn het zeker waard om goed te worden beluisterd. Een prima cd

Website: www.ericsommer.com



Reacties (2)

De eerste keer dat ik haar hoorde was met het uitbrengen van de EP “Sunset Avenue” in 2016. Dat was toen al de zesde cd van Gina Sicilia (Philadelphia, 5 maart 1985) , die tien jaar eerder haar debuutalbum uitbracht. Nu, in 2018 zijn we twee jaar en twee cd’s verder. Na het goed ontvangen “Tug Of War” in 2017, waar de vijf nummers van de eerdergenoemde cd opnieuw op zijn verschenen, is nu het volledig nieuwe “Heard The Lie” verschenen.

Op dit album staan elf nummers, waarvan er acht door Gina zijn (mee)geschreven. Naast een prima zangeres, wier stem uitstekend past binnen de soul en blues, is zij ook een zeer goed muziek- en tekstschrijver. Vergeleken met haar eerdere cd’s hoor je duidelijk een verschuiving van blues en soul naar de americana. Dat is meteen duidelijk in het openingsnummer “Heard The Lie” en je hoort het verderop terugkomen in “Sugar” en “I Do Bad Things”. Andere nummers die een vermelding verdienen zijn de Bad Company-cover “Ready To Love”, het samen met Janiva Magness geschreven “Brighter Day”, die hierop meezing, en “Man In The Sky”, waarin Gina haar zangkwaliteiten laat horen.

Kortom, een prima cd, die door het opnemen van americana naast de blues en soul, gevarieerder klinkt dan eerdere albums.

Website: www.ginasicilia.com


Reacties (2)

Met “Sunset Avenue” heeft de in Philadelphia geboren Gina Sicilia haar zesde cd uitgebracht. Zij woont alweer enkele jaren in Nashville, maar voor de opnamen van deze EP keerde zij terug naar haar geboorteplaats. Van de vijf nummers heeft zij er vier zelf geschreven. Zij wordt begeleid door Ron Jennings en Glenn Barratt op gitaar, Ken Pendergast (bas), Scott Key (drums), Gary Oleyar (fiddle), Joel Bryant (orgel), Walter Runge (orgel, piano) en Charlene Holloway (achtergrondzang). De al genoemde Barratt deed de productie.

Gina heeft een krachtige stem die prima past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Buiten een goed zangeres is zij ook een prima songwriter. De teksten klinken nogal depressief en ik hoop niet dat het allemaal autobiografisch is. Het resultaat zijn wel vier mooie eigen nummers en een prima interpretatie van de Exciters hit “Tell Him” uit 1963. Het beste nummer is naar mijn mening “They Never Pay Me”, zowel muzikaal als in de tekst.

Het is jammer dat er geen volledige cd is gemaakt. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn; die zijn mij niet bekend. Deze EP smaakt in ieder geval naar meer.

Website: wwwginasicilia.com


Reacties (1)

Sinds haar debuutalbum in 2007 heeft de uit Philadelphia afkomstige Gina Sicilia steeds meer naam weten te maken. Onlangs verscheen “Tug Of War”, dat in oktober werd voorafgegaan door de EP “Sunset Avenue”. De vijf nummers van de EP zijn ook opgenomen op de nieuwe cd. Jammer voor hen die de EP hebben aangeschaft; die hebben deze vijf nummers nu dubbel.

Van de elf nummers op “Tug Of War” zijn er acht door Gina geschreven. Zij wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waarvan gitarist/bassist Dave Darling met Gina heeft meegeschreven aan een van de nummers en medeverantwoordelijk was voor de productie. Gina heeft een prachtige, soulvolle stem, die uitstekend past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Bovendien is zij een goede tekstschrijver. Inspiratie voor haar teksten haalt zij uit haar eigen leven, ervaringen en observaties. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn de swingende opener “I Don’t Want To Be In Love”, de blues “Damaging Love”, het akoestische “Abandoned” en de geheel eigen en zeer knappe versie van het aloude Beatles-nummer “All My Loving”.

Met “Tug Of War” heeft Gina Sicilia opnieuw aangetoond dat zij behalve een goede zangeres ook een uitstekende tekstschrijver is, die de diepte in kan gaan.

Website: www.ginasicilia.com

Reacties (3)

Nog geen twee jaar geleden kwam de debuut-cd van Greg Sover, “Songs Of A Renegade” uit, die nu wordt opgevolgd door “Jubilee”. Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op.

Op “Jubilee” staan zeven nummers, waarvan een dubbel (als radio-edit) en een cover. Greg Sover (zang, gitaren) wordt begeleid door Garry Lee (bas, percussie), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen) plus een aantal anderen die te horen zijn op cello, viool en harmonica. Was Sovers eerste cd nog op blues geënte rock, met “Jubilee” wordt het accent meer naar de blues gelegd. Bij de openingstrack “Emotional” horen we nog de rockkant, maar “het tweede nummer “Jubilee” is een traditionele blues. “Hand On My Heart” staat er dubbel op (een als radio-edit) gaat wat meer richting pop, en in “I Give My Love” horen we wat Caribische klanken terug. De cover “As The Years Go Passing By” en het live opgenomen “Temptation” staat weer stevig in de blues.

Een leuk album met een diversiteit aan stijlen. Met iets meer dan dertig minuten is het wat mij betreft helaas wat aan de krappe kant.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op. Vorig jaar verscheen in de VS zijn debuut-cd, “Songs Of A Renegade”, die nu ook bij ons verkrijgbaar is.

Op dit album horen we hem en zijn band op tien nummers, waarvan er negen door Sover zelf zijn geschreven. De band bestaat naast Sover (zang, gitaren) uit de ervaren muzikanten Garry Lee (bas, percussie, achtergrondzang), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen). De nummers bewegen zich allemaal binnen de melodieuze rock en op blues geënte rock. Leuke nummers, niet wereldschokkend, maar goed uitgevoerd en aangenaam om te beluisteren. Sovers kracht ligt duidelijk bij zijn gitaarspel, want vuurwerk kan hij leveren. De blues komt het duidelijkst naar voren in nummers als “Preacher” en “After Me”, bij het laatste nummer vooral door het gebruik van de akoestische gitaar. Bijzonder zijn de reggae-achtige accenten in “Deja Vu” en het Caribische geluid in het Frans gezongen “Cherie”, terwijl de rockende uitvoering van het Bill Withers nummer “Ain’t No Sunshine”, de enige cover op het album, de luisteraar ook even overeind doet veren. Een leuke cd.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Het gebeurt vaker dat ik cd’s toegestuurd krijg van artiesten waar ik nooit eerder van heb gehoord. Een blik in het internet is dan meestal genoeg om wat meer informatie te verkrijgen. Zo niet bij Gus Spesos. Het enige wat het internet ons leert is dat hij in het dagelijks leven neuroloog is, daarnaast zingt en tenorsax speelt en dat hij de cd “If You Were Gold, Baby” in eigen beheer heeft uitgebracht. We laten de muziek dan maar voor zichzelf spreken.

En wat voor muziek! Swingende jump blues en boogie springen je tegemoet in de opener, het door Spenos zelf geschreven titelnummer “If You Were Gold Baby”. De overige twaalf nummers zijn covers van o.m. Jimmy Witherspoon (“Money’s Getting Cheaper”), Lee Allen (“Walkin’ With Mr. Lee”) en Jimmy ‘T99’ Nelson (“Cry Hard Luck”). Mr. Spenos en band staan als een huis, maar wel een die swingt. Gegarandeerd goed voor een feestje.

Website: www.gusspenos.com

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl