barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

De uit Boston afkomstige Eric Sommer heeft met “Brooklyn Bolero” zijn vierde album uitgebracht. Hij heeft ooit twee jaar in Europa doorgebracht, waar hij heeft samengewerkt met mensen als Nick Lowe en Bram Tchaikovsky. Dat is alweer een tijd geleden, inmiddels is hij al weer jaren teruggekeerd naar Boston.

Op het album staan acht door Sommer zelfgeschreven nummers. Hij zingt en bespeelt gitaren, stompbox en harmonica. Begeleid wordt hij door Jim Oakley (percussie, stompbox) en Zach Smith (bas). De nummers zijn gevarieerd en bevinden zich, als je er per se een naam aan moet geven, in de blues- en americanahoek. Naast een uitstekend muzikant is hij is een begenadigd songwriter en de nummers zijn het zeker waard om goed te worden beluisterd. Een prima cd

Website: www.ericsommer.com



Reacties (2)

Met “Sunset Avenue” heeft de in Philadelphia geboren Gina Sicilia haar zesde cd uitgebracht. Zij woont alweer enkele jaren in Nashville, maar voor de opnamen van deze EP keerde zij terug naar haar geboorteplaats. Van de vijf nummers heeft zij er vier zelf geschreven. Zij wordt begeleid door Ron Jennings en Glenn Barratt op gitaar, Ken Pendergast (bas), Scott Key (drums), Gary Oleyar (fiddle), Joel Bryant (orgel), Walter Runge (orgel, piano) en Charlene Holloway (achtergrondzang). De al genoemde Barratt deed de productie.

Gina heeft een krachtige stem die prima past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Buiten een goed zangeres is zij ook een prima songwriter. De teksten klinken nogal depressief en ik hoop niet dat het allemaal autobiografisch is. Het resultaat zijn wel vier mooie eigen nummers en een prima interpretatie van de Exciters hit “Tell Him” uit 1963. Het beste nummer is naar mijn mening “They Never Pay Me”, zowel muzikaal als in de tekst.

Het is jammer dat er geen volledige cd is gemaakt. Daar kunnen verschillende redenen voor zijn; die zijn mij niet bekend. Deze EP smaakt in ieder geval naar meer.

Website: wwwginasicilia.com


Reacties (1)

Sinds haar debuutalbum in 2007 heeft de uit Philadelphia afkomstige Gina Sicilia steeds meer naam weten te maken. Onlangs verscheen “Tug Of War”, dat in oktober werd voorafgegaan door de EP “Sunset Avenue”. De vijf nummers van de EP zijn ook opgenomen op de nieuwe cd. Jammer voor hen die de EP hebben aangeschaft; die hebben deze vijf nummers nu dubbel.

Van de elf nummers op “Tug Of War” zijn er acht door Gina geschreven. Zij wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waarvan gitarist/bassist Dave Darling met Gina heeft meegeschreven aan een van de nummers en medeverantwoordelijk was voor de productie. Gina heeft een prachtige, soulvolle stem, die uitstekend past in het blues- en soulgebied waarin zij zich beweegt. Bovendien is zij een goede tekstschrijver. Inspiratie voor haar teksten haalt zij uit haar eigen leven, ervaringen en observaties. Nummers die wat mij betreft een extra vermelding verdienen zijn de swingende opener “I Don’t Want To Be In Love”, de blues “Damaging Love”, het akoestische “Abandoned” en de geheel eigen en zeer knappe versie van het aloude Beatles-nummer “All My Loving”.

Met “Tug Of War” heeft Gina Sicilia opnieuw aangetoond dat zij behalve een goede zangeres ook een uitstekende tekstschrijver is, die de diepte in kan gaan.

Website: www.ginasicilia.com

Reacties (3)

Door het kijken naar video’s met Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan leert Greg Sover zichzelf al vanaf vijfjarige leeftijd gitaar spelen. Eerst rommelt hij nog maar wat aan, maar vanaf zijn dertiende wordt het serieus. Na zijn verhuizing van New York naar Philadelphia gaat hij ook deelnemen aan sessies en doet zo de nodige podiumervaring op. Vorig jaar verscheen in de VS zijn debuut-cd, “Songs Of A Renegade”, die nu ook bij ons verkrijgbaar is.

Op dit album horen we hem en zijn band op tien nummers, waarvan er negen door Sover zelf zijn geschreven. De band bestaat naast Sover (zang, gitaren) uit de ervaren muzikanten Garry Lee (bas, percussie, achtergrondzang), Allen James (gitaar), Tom Walling (drums) en Wally Smith (toetsen). De nummers bewegen zich allemaal binnen de melodieuze rock en op blues geënte rock. Leuke nummers, niet wereldschokkend, maar goed uitgevoerd en aangenaam om te beluisteren. Sovers kracht ligt duidelijk bij zijn gitaarspel, want vuurwerk kan hij leveren. De blues komt het duidelijkst naar voren in nummers als “Preacher” en “After Me”, bij het laatste nummer vooral door het gebruik van de akoestische gitaar. Bijzonder zijn de reggae-achtige accenten in “Deja Vu” en het Caribische geluid in het Frans gezongen “Cherie”, terwijl de rockende uitvoering van het Bill Withers nummer “Ain’t No Sunshine”, de enige cover op het album, de luisteraar ook even overeind doet veren. Een leuke cd.

Website: www.gregsover.com

Reacties (2)

Het gebeurt vaker dat ik cd’s toegestuurd krijg van artiesten waar ik nooit eerder van heb gehoord. Een blik in het internet is dan meestal genoeg om wat meer informatie te verkrijgen. Zo niet bij Gus Spesos. Het enige wat het internet ons leert is dat hij in het dagelijks leven neuroloog is, daarnaast zingt en tenorsax speelt en dat hij de cd “If You Were Gold, Baby” in eigen beheer heeft uitgebracht. We laten de muziek dan maar voor zichzelf spreken.

En wat voor muziek! Swingende jump blues en boogie springen je tegemoet in de opener, het door Spenos zelf geschreven titelnummer “If You Were Gold Baby”. De overige twaalf nummers zijn covers van o.m. Jimmy Witherspoon (“Money’s Getting Cheaper”), Lee Allen (“Walkin’ With Mr. Lee”) en Jimmy ‘T99’ Nelson (“Cry Hard Luck”). Mr. Spenos en band staan als een huis, maar wel een die swingt. Gegarandeerd goed voor een feestje.

Website: www.gusspenos.com

Reacties (1)

Wat je ook van de Harlis Sweetwater Band mag vinden, consequent zijn ze wel. De lijn die ze vanaf hun eerste album “Lights Goin’ Down” (2013) via “Put It In Dirt” (2014) hebben ingezet is met hun nieuwste, derde cd “Holler, Stomp & Growl” doorgezet. Bovendien dekt de titel de inhoud volledig. De band komt uit Huntington Beach, Californië, maar klinkt alsof zij in het grensgebied van Mississippi en Louisiana zijn opgegroeid.

Op “Holler, Stomp & Growl” horen we tien nummers. Gitarist en zanger Harlis Sweetwater is met zijn rauwe stem en agressieve gitaarstijl prominent aanwezig. Het is rauwe blues, rock ’n roll, soul, dus ‘holler’, ‘stomp’ en ‘howl’. Met regelmatig een rustpuntje op even op adem te komen. De blazers, die we op enkele nummers horen, dragen bij aan het soulgevoel. De band gaat meteen sterk los met de stampende opener “Better Than Whiskey” en neemt wat gas los met het door de mondharmonica gedomineerde “Malvato Stew”. Met het voor mij mooiste nummer “Orange Blossom” krijgen we het eerste rustpuntje in de vorm van een ballad. Het tempo gaat weer omhoog in “Sad Man”, dat wordt gevolgd door de soulvolle ballad “Angel” en de stomper “Wheels On The Mile”. “That Was Yesterday” is een soulvol gezongen ballad, gevolgd door de rockende “Trouble” en “Big Bass Drum”. Het laatste nummer, “3.30 In The Morning”, een lied over spijt hebben, wordt gedragen door orgel en blazers, is een mooie rustige afsluiter van het album.

Ook met zijn derde album heeft Harlis Sweetwater indruk op mij kunnen maken. Echte onvervalste rauw rockende blues. Top.

Website: www.harlissweetwater.com

Reacties (1)

Alles heeft zijn voor- en zijn nadelen. Dat is een feit en ook op dit album wordt dit maar weer bevestigd. “Lights Goin’ Down” is het nieuwe album van de uit Anaheim, Californië afkomstige zanger/gitarist Harlis Sweetwater. Maar het feit dat hij uit Californië komt houdt niet automatisch in dat wij hier zoetgevooisde Westcoast-muziek te horen krijgen. Integendeel, wat dat betreft had hij zo uit de klei van de Mississippi Delta getrokken kunnen zijn.

Dat wordt meteen duidelijk bij het eerste nummer, een cover van de Willie Dixon-klassieker “Back Door Man”. Een prima bluessong, die uitstekend past bij de grommende stem en het gitaarwerk van Sweetwater. Ook “Like A Woman Should” is een echte blues, maar nu wat sneller en harder. Maar het is niet alleen stampwerk, dat we hier horen. Luister maar eens naar het gevoelige en soulvolle “I Can’t Justify”. De afsluiter is weer kniediep in de Deltaklei met “Mistreater Blues”, dat naar mijn mening wel iets weg heeft van Mississippi Fred McDowell.

Kort samengevat is het een geweldig album geworden. Om de muziek te beschrijven kom ik tot een mix van rock en Deltablues met een flinke dosis soul. En om op mijn eerste zin terug te komen. Ook dit album heeft een nadeel: het is te kort. Slechts zeven songs en 34 minuten speeltijd. Daar had toch minstens 20 minuten bij gemoeten.

Voor meer informatie zie www.harlissweetwater.com

Reacties (1)

Geboren, getogen en nog steeds woonachtig in Californië verwacht je van Harlis Sweetwater vrolijke, zonnige Westcoastblues. Maar niets van dit alles, Sweetwater staat tot aan zijn knieën in de klei van de Mississippi Delta.

Dit wordt meteen duidelijk bij het eerste nummer van zijn tweede cd "Put It In Dirt". Deze song, "Goin' Up The Mountain", begint hij solo met alleen zang en akoestische slidegitaar, maar al snel valt de band in en volgt er een stuk pure high energy-blues. Bij de tweede song "Anna Lee" gaat het gas wat terug en krijgen we een soulvol gezongen nummer, waarvan deze soul nog eens extra wordt benadrukt door het gebruik van blazers. En zo worden we door elf song op een reis door Mississippi genomen; songs die variëren van vlotte rockers ("Goin' Up The Mountain", "Don't Keep Me Waiting"), pure blues ("Cornbread Blues", "Coolant Blues"), soulblues ("Anna Lee", "Crosstown Woman") en zelfs een stukje country ("12th Street Lonesome Blues").

Sweetwaters eerste album, "Lights Goin' Down", vond ik al geweldig en deze opvolger is minstens zo goed. Het enige commentaar dat ik destijds had, namelijk dat ik het te kort vond, is met de nieuwe cd niet meer van toepassing. We krijgen ruim 51 minuten geweldige blues. Een aanrader.

www.harlissweetwater.com

Reacties (1)

Deze Texaan heeft de hele wereld al rondgetoerd en met praktisch iedereen gespeeld, maar toch nog geen handvol eigen cd's uitgebracht. Kortgeleden is zijn vierde, genaamd "Cobalt" op de markt gebracht. Begeleid door uitstekende musici als Gentleman John Street (toetsen), Wes Starr (drums), de bassisten Eric Przygocki en Ronnie James Webber en Ron Jones (sax) en geproduceerd door niemand minder dan Anson Funderburgh is het een juweeltje geworden. Van de vijftien songs zijn er dertien door Smith zelf geschreven.

Het resultaat is een album vol met swingende en smeuïge R&B om je vingers bij af te likken. Smith is een smaakvol gitarist met een stemgeluid die mij af en toe doet denken aan Steve Miller. De nummerkeuze is prima en gevarieerd. Van een rustige soulblues wordt geschakeld naar een ruige rocker, dan weer iets jazzachtige om uit te komen bij southern soul. Afwisseling genoeg, het verveelt nooit. Mijn favorieten zijn het swingende "You Get What You Deserve" met Funderburgh als tweede gitarist en "The Itch" met een hoofdrol voor de piano van John Street.

Een prima cd met solide ouderwetse R&B en blues. Ik kan hem iedereen aanraden.

Reacties (2)

Het is een fraaie combinatie, de Engelse bluesrocker Ian Siegal en de Amerikaanse singer-songwriter/bluesman Jimbo Mathus. Een combinatie die uitstekend werkt. Voor het eerst samengekomen in november 2014 resulteerde dat al snel in een samenwerking op Ians goed gewaardeerde cd “The Picnic Sessions”. Met “Wayward Sons” is onlangs een registratie verschenen van hun optreden  in De Noot in Amersfoort.

Het optreden bestond uit twee sets en de nummers worden door de heren vlot en op een leuke manier aan elkaar gepraat. Er staan 21 nummers op het album, waarvan de babbels ook een deel uitmaken. Het aanbod is gevarieerd en loopt van blues en gospel naar country en weer terug. Het is een combinatie van eigen werk en covers. Jimbo merkt tussentijds op dat blues en country bij elkaar horen en dat dit een leerzame avond gaat worden. Buiten leerzaam is het ook een vermakelijke avond geworden en voor hen die er niet bij waren is deze cd om toch nog even van de sfeer te proeven. En van de buitengewone muzikaliteit van Ian Siegal en Jimbo Mathus.

Websites: www.iansiegal.com www.jimbomathus.com


Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl