barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens





























Reacties

24 Pesos is momenteel een van de meeste opwindende bands uit Groot-Brittannië. De vier Londenaren brengen energiek rockende blues met invloeden van Freddie King, Howlin’ Wolf tot en met James Brown en de Meters toe. De band bestaat uit Julian Burdock (zang, gitaar, harmonica), Silas Maitland (bas), Moz Gamble (Hammond) en Mike Connolly (drums).

Met “Do The Right Thing” heeft de band onlangs haar vierde album uitgebracht onder productie van bassist Maitland. Het album bestaat uit tien zelfgeschreven songs en iedere song is op zich een bevestiging van hun reputatie. Opvallend is de energie, die van nummers als “Do The Right Thing” en “Clap Hands” afspat. Maar naast stevig rocken zijn de heren ook goed in de wat meer ingetogen songs, zoals “Need Somebody” en “If You Want It”.

Een prima cd van een uitstekende band. Deze zal ik nog vaak draaien.

Website: www.24pesos.com


Reacties

Benny Turner is al jarenlang een veelgevraagd basgitarist en heeft met veel artiesten samen gespeeld. Maar ook als zanger heeft hij groot talent; Turner beschikt namelijk over een sterk en soulvol stemgeluid. Als ik verraad dat Turner is geboren in Gilmer, Texas richten de blueskenners zich waarschijnlijk en masse op. Gilmer? Dat is toch de plaats waar…..? Inderdaad, ook Freddie King is er geboren. En sterker nog, Benny is de kleine broer van deze blueslegende en hij is in de zestiger jaren door hem naar Chicago gehaald. Maar Benny is nooit in de val getrapt om zijn beroemde broer te evenaren. Hij is basgitaar blijven spelen en heeft op die manier naam gemaakt.

‘Journey’ is het derde soloalbum van Benny Turner en het is een zeer gevarieerde en uitstekende cd geworden. Stilistisch maken we een ‘journey’ door de blues en krijgen Texas Blues, Louisana Blues, Countryblues en Chicagoblues te horen. Samen met de drums vormt zijn swingende bas een vast fundament, waarop de andere muzikant lekker hun gang kunnen gaan. En wat dat betreft heeft hij beroep kunnen doen op een stel prima collega’s. Zelf pakt hij de gitaar op in ‘My Mother’s Blues’ en ‘My Uncle’s Blues’, maar dat instrument laat hij verder over aan een van de drie andere gitaristen.

Een mooie muziekreis, deze ‘Journey’. Een absolute aanrader.

www.bennyturner.com

Luister HIER naar de songs

Reacties

De uit Noorwegen afkomstige Billy T Band is gevormd rond de in New York geboren William R. Troiani. Hij speelde vele jaren in de begeleidingbands van o.m. Eddie Kirkland en Tom Russell en begeleidde daarnaast nog een hele lijst aan artiesten. In 1997 verhuisde hij naar Noorwegen, waar hij de huisband leidde in de legendarische Muddy Waters Blues Club in Oslo. Met zijn Billy T Band zorgde hij voor de backing van Amerikaanse artiesten, die Noorwegen bezochten. Naast de al genoemde William Troiani (zang, bas) bestaat de band verder uit Haakon Hoeye (gitaar, orgel, percussie), Ian F. Johannessen (gitaar) en Robert Alexander Pettersen (drums).

“Reckoning” is de vierde cd die door de Billy T Band is uitgebracht. Negen van de nummers zijn eigen werk van de band. Naast de genoemde bandleden horen we op het album nog een klein legertje aan andere muzikanten met blazers, strijkers, percussie en zang, waarbij vooral de stem van Elvy Elisabeth Vefall indruk maakt. Het resultaat is een overvloed aan blues, r&b en Stax-soul. Maar het is smaakvol ingezet en het wordt niet te weelderig. Muzikaal staat het als een huis. Bas en drums leggen een stevig fundament. Troiani beschikt over een stevig soulvol stemgeluid. Mijn favoriete nummers zijn het funky “It Ain’t Right” met een maatschappijkritische tekst, en de soulballad “I’ve Been A Fool”, dat af en toe doet denken aan iemand als Percy Sledge.

Een prima plaat, deze “Reckoning” van deze goede Noorse band. 

Website: www.billytband.com

Reacties (2)

Op het briefje dat de cd begeleidde staat dat Billy Thompson met zijn virtuoze gitaarwerk zijn publiek betovert. Mooi, zo'n vermelding, maar als recensent bepaal ik dat natuurlijk zelf wel. Toch? Billy Thompson is iemand die al jaren bezig is en met zo'n beetje iedereen uit de bluesencyclopedie heeft samengespeeld. Daarnaast heeft hij de muziek verzorgd voor musicals en theaterproducties. Als je dat leest is het logisch dat hij sinds zijn debuutalbum uit 1994 nu pas zijn vijfde album "Friend" heeft uitgebracht.

De naam van het album is niet slecht gekozen,want met al die musici met wie hij heeft gespeeld heeft hij voldoende vrienden overgehouden die hem een handje wilden helpen. Om er een paar te noemen: Bill Payne (Little Feat), Ron Holloway (Warren Haynes, Gil Scott-Heron, Tedeschi Trucks Band), James 'Hutch' Hutchinson (Bonnie raitt, Neville Brothers), Kenny Gradney (Little Feat, Delaney & Bonnie Bramlett) en Mike Finnigan (Jimi Hendrix, Joe Cocker). Van de dertien songs zijn er elf van de hand van Thompson al dan niet samen met Kirsten Trump. Billy Thompson is inderdaad een meer dan uitstekende gitarist en bovendien een behoorlijk goede zanger.

De muziek is zonder meer goed te noemen. Thompson verstaat de kunst aangename songs te schrijven, die goed zijn opgebouwd en gearrangeerd. Het swingt, het rockt en er staan ook wat ballads tussen om wat tot rust te komen. Van de funky opener "Soldier Of Misfortune" tot het sluitstuk, het vlotte "While The World's Winding Down" blijft de luisteraar geboeid. Mijn persoonlijke favorieten zijn de bluesballad "Interlude" met uitstekende zang en het warme orgelgeluid van Mike Finnigan, "Garden" met geweldige slidegitaar en de "Ain't No Sunshine" van Bill Withers, die hier een geheel eigen versie krijgt.

BarnOwlBlues vindt: Ik heb er altijd moeite mee om iemand een virtuoos te noemen, maar dat Billy Thompson een meer dan uitstekend gitarist is is boven iedere twijfel verheven. "Friend" is een prachtige en uitgebalanceerde cd met prima songs en voor mij persoonlijk staat hij in mijn top 10 van dit jaar.

Reacties (3)

Als tiener speelde zij al in de band van haar vader, Otis Taylor. Zij toerde met hem de wereld rond, speelde op acht albums mee, debuteerde zelf in 2011 met "Blue" en maakte deel uit van 'Girls with Guitars'. Dan kun je wel zeggen dat je op je 26e al een veteraan genoemd mag worden. Toch heeft deze status niet vanzelf gezorgd voor voldoende krediet en haar man moest zijn auto verkopen op de opnamen van het nieuwe album te kunnen bekostigen. En ik kan zeggen dat het dat wel waard is geweest.

Cassie is niet net als haar vader een bluesartiest pur sang. De basis is blues, maar er zitten duidelijke invloeden in van jazz, rock en soul. Zij speelt naast de bas ook Hammondorgel, piano en de theremin en bovendien zingt zij. Zij wordt ondersteund door een goede band, waarin vooral gitarist Steve Mignano een hoofdrol speelt. Öut Of My Mind" bestaat uit dertien zelfgeschreven songs en varieert voldoende in stijl en tempo om het album interessant en spannend te houden. Positieve uitschieters zijn wat mij betreft het ingetogen gezongen akoestische "Lay My Head On Your Pillow", het opwindende "That's My Man" en de ballad "Again" met een prachtige gitaarsolo van Mignano.

Een klein puntje van kritiek is de toch wat delicate stem van Cassie, die bij de hardere rockende songs wat minder goed uit de verf komt en beter past bij ballads en rustigere nummers. Verder is dit een prima album.

Reacties

Als songwriter hoeft Chip Taylor zich niet meer te bewijzen. De eerste hit die hij schreef, “Worry” vertolkt door Johnny Tillotson, dateert al uit 1964. Andere hits volgden, waar “Wild Thing” van the Troggs, “I Can’t Let Go” van the Hollies en “Son Of A Rotten Gambler” van Anne Murray wel de bekendsten zijn. Maar ook als muzikant heeft Taylor niet stil gezeten. Tot 1980 heeft hij een aantal soloalbums uitgebracht. Er volgde een pauze van de muziek, waarin hij professioneel gokker was. Vanaf de tweede helft van de negentiger jaren brengt hij met een behoorlijke regelmaat nieuwe cd’s uit.

Zijn nieuwste album, “A Song I Can Live With” is gedeeltelijk in New York en gedeeltelijk in Noorwegen opgenomen. Geproduceerd is het album door Taylor en Goran Grini, die Taylor ook op diverse instrumenten begeleid. Verder horen we gitarist John Platania en de pedal steel van Greg Leisz. Op het album staan twaalf zelfgeschreven nummers, die, zo staat in een interview te lezen, allemaal vanzelf kwamen. Gitaar op schoot en woorden en muziek vallen hem kennelijk gewoon in. Het zijn twaalf bedachtzame, rustige nummers. Een spaarzame begeleiding en de zo kenmerkende wat hese, fluisterende stem van Taylor. Bijzonder fraai vind ik persoonlijk “Until It Hurts”, waarin hij herinneringen ophaalt over David Bowie, Lou Reed en Eric Anderson. Het zijn stuk voor stuk juweeltjes, die het waard zijn om goed te worden beluisterd

Website: www.trainwreckrecords.com

Reacties (1)

Bekend als de schrijver van hits als “Wild Thing” (Troggs), “Son Of A Rotten Gambler” (Emmylou Harris) en “Try (Just A Little Bit Harder)” (Janis Joplin) en vele anderen heeft Chip Taylor in de zestiger jaren al een behoorlijke reputatie opgebouwd. De als James Wesley Voigt in 1940 in New York geboren muzikant heeft onlangs het album “Little Brothers”uitgebracht, geïnspireerd op zijn jongere broers Jon Voigt (bekend Hollywood acteur) en Barry Voigt (geoloog).

Op de van hem bekende rustige manier zingt en spreekt hij elf nummers over gebeurtenissen die hem bezig houden. Het album is opgenomen in de stad halden in Noorwegen en hij wordt begeleid wordt hij door Goran Grini (keyboards), John Platania (gitaar), Bill Troiani (bas), terwijl zijn kleindochters Riley, Kate and Sammy Ennis voor de achtergrondzang zorgen. De meeste indruk maken op mij “Times Goes By”, opgedragen aan zijn vrouw Joan, en “Refugee Children” over een ontmoeting met vluchtelingkinderen tijdens een van zijn tournees door Zweden.

Een prima album met uitsluitend sterke nummers. Aanrader.

Reacties (1)

Het meeste bekend is Chip Taylor van hits als “Wild Thing” (Troggs) en “I Can’t Let Go” (o.a. Linda Ronstadt), maar buiten deze hits is hij vooral de man van de bedachtzame songs en beweegt hij zich voornamelijk in het stramien country/folk/americana.

Zijn nieuwe album, het driedubbele “Little Prayers Trilogy”, is opgebouwd rond een aantal demo’s, waarvan het de bedoeling zou zijn dat deze later met een complete band zouden worden uitgevoerd en opgenomen. De demo’s klonken eigenlijk zo goed dat Taylor heeft besloten deze met hier en daar wat veranderingen uit te brengen. Samen met een serie andere songs vormen deze dit driedubbel-album. De dertig songs zijn zeer spaarzaam uitgevoerd met alleen begeleiding van gitaar of piano. De zang is zacht, soms haast fluisterend of half-gesproken, en behoorlijk emotioneel. Taylor bezingt zowel persoonlijke ervaringen als zaken uit de maatschappij. In twee songs zingt Lucinda Williams met hem mee.

De teneur van het album is erg donker en deprimerend. Voor het gemak vergelijk ik het maar met “Nebraska” van Bruce Springsteen. Het is geen muziek om als achtergrond bij een feestje te dienen, maar om rustig naar te luisteren. Indrukwekkend.

Reacties

Met “Butterflies And Snakes” heeft de uit Californië afkomstige Crooked Eye Tommy onlangs hun debuut album uitgebracht. Naamgever Tommy Marsh is 53 jaar oud, maar beter laat dan nooit. De band bestaat uit de al genoemde zanger/gitarist Tommy, diens broer Paddy (zang, gitaar), Glade Rasmussen (bas), Tony Cicero (drums) en Jimmy Calire (saxofoon, piano, Hammond B3).

Van de elf songs op het album zijn er acht van de hand van Tommy. De overige drie neemt broer Paddy zowel als schrijver en zanger voor zijn rekening. De band is vernoemd naar de bijnaam van Tommy. Hij werd namelijk geboren met twee luie ogen en in het eerste nummer “Crooked Eye Tommy” vertelt hij over de denkbeeldige discussie tussen het verplegend personeel en het bezoek over deze ‘handicap’. Zoals gezegd is de band afkomstig uit Californië, maar wat stijl betreft staan zij tot aan hun enkels in de Mississippi klei. Elf uitstekend songs, die variëren van down home blues, tot rockers en ballads. De band is uitstekend op elkaar ingespeeld en hebben zo een prima cd neergezet. Mijn favoriete songs zijn de blues shuffles “I Stole The Blues” en “Somebody’s Got To Pay” en het dansbare “Love Divine” met mooi dubbel gitaarwerk van de gebroeders Marsh.

Zeker een ontdekking, deze Crooked Eye Tommy. Op de cd klinken zij al energiek en opwindend, dat belooft wat voor een liveoptreden. Wie durft het aan om ze naar Nederland te halen?

Website: www.crookedeyetommy.com


Reacties (2)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl