barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Toen in het najaar bekend werd dat The Veldman Brothers flink wat materiaal op de plank hadden liggen begon de geruchtenmachine op gang te komen. Na hun eerste succesvolle album in 2007 en de uitstekende optredens waren de verwachtingen hoog gespannen. Het risico is natuurlijk dat de band aan die verwachtingen moet voldoen en dat het dan heel goed zou kunnen tegenvallen.
En nu ligt de cd “Spreadin' Around” eindelijk voor me. Van de elf nummers zijn er negen door zanger/gitarist Gerrit Veldman geschreven, één door zijn broer Bennie (hammondorgel, mondharmonica) en één hebben zij samen geschreven. De cd ziet er goed verzorgd uit, een beknopte inlay en nette lay-out. De eerste indruk is in iedere geval goed, maar nu de muziek.
Ik laat de spreekwoordelijke naald in de spreekwoordelijke groef zakken en ga er eens lekker voor zitten. Het eerste nummer is meteen de titelsong, “Spreadin' Around”. Een vrolijk, funky nummer, die meteen de toon zet voor de rest. “Heading For The Door” is een lekkere shuffle, een echte Chicagoblues met de typerende mooie hammondklanken. “Need To Know” is het nummer dat door Bennie en Gerrit samen is geschreven. Het begint met Shakey Horton-/Little Walter-achtig mondharmonicaspel en deze mondharmonica domineert verder door de rest van het nummer. Prachtig rauw gezongen door Bennie. “Leavin'” is de eerst ballad. Speelse gitaarakkoorden, ondersteund door lichtvoetig orgelwerk en soulvol gezongen door Gerrit. Zijn gitaarsolo voert het nummer naar een hoogtepunt.
Dan volgt een van de hoogtepunten, het nummer “Evil” met een haast brullende Gerrit en een vette hammondsolo van Bennie. Dan zet de gitaarsolo in met haast sferische tonen, voordat deze echt losgaat en naar de climax toe werkt. Op “Target” speelt Gerrit de slidegitaar. Hij zingt zijn longen uit zijn lijf en Bennie sluit af met een stuk treinharmonica, die aan Sonny Terrie doet denken. Schitterend. “B-Low” is een stuk stevig rockende blues. De ruige wah-wah gitaar wordt mooi afgewisseld door een waterval van orgelgeluiden.
Dan volgt het door Bennie geschreven en gezongen “Every Day I Play The Blues”. De song begint met een jazzy basloopje, dat het hele nummer aanhoudt en de hele zaak opdrijft. Bennie's orgelwerk doet denken aan dat van Jimmy Smith. “Tell Your Daddy” is weer een gewone, lekkere shuffle. Dan volgt de ballad “Saw You There” met een slidegitaar, die door merg en been gaat. De uitsmijter is “Questions”, dat door de vette orgelsound wordt gedragen en bij wijle doet denken het sixties geluid van bv. de Doors. Prachtig, een waardige afsluiter.
 
The Veldman Brothers hebben het toch weer geflikt. Ze hebben zich niet laten gek maken door de hooggespannen verwachtingen en zijn mooi hun eigen gang gegaan. Het album bevat elf prachtige, eigen songs en hiermee bewijzen zij eens te meer tot de top van de hedendaagse vaderlandse blueswereld te horen. En ik denk dat zij met deze kwaliteit ook in het buitenland hun mannetje staan. Prima gedaan.
 
Voor de biografie over The Veldman Brothers, klik hier.
 
Lees meer...   (3 reacties)
Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat The Veldman Brothers een van de beste Nederlandse bluesbands van het ogenblik is. Zij zijn vorig jaar meerdere keren in de prijzen gevallen met awards als “Best Blues Band 2011” van Dutch Blues Foundation en het verkiezen van hun album “Spreadin' Around” als beste bluesalbum van 2011. Dat de vier mannen ook live goed uit de voeten kunnen bewijzen zij al enkele jaren op podia in binnen- en buitenland.
En ongetwijfeld vonden zij het tijd worden om hun live-prestatie eens op een zilveren schijfje te zetten.  Voor de goede orde noem ik nog even de leden van de band: Gerrit Veldman (zang, gitaar), Bennie Veldman (harmonica, hammond, zang), Donald van der Goes (bas) en Marco Overkamp (drums). Van de twaalf nummers is de helft door Gerrit en/of Bennie zelf geschreven.
Het eerst nummer is de door Gerrit geschreven instrumental “2 Times 360”. Het vette orgelgeluid van Bennie en Gerrits volle gitaarsound, gesteund door de strakke ritmesectie van Donald en Marco zorgen meteen voor een swingende aftrap. Van “Country Boy”, bekend van Fats Domino, wordt een eigen swingende versie neergezet. Dit wordt gevolgd door het door de broers geschreven “Need To Know”. Bennie zet in met zijn Shakey Horton-achtige bluesharp, blijft het nummer hiermee domineren en zingt door de mondharmonica. Kim Wilsons “I Believe I'm In Love With You” is een vlot R&B-nummer, door Gerrit en Bennie tegelijk gezongen, waardoor het nummer een swingende spanning krijgt. Dat Jimi Hendrix een van Gerrits grote voorbeelden is is sowieso te horen en in het Hendrixnummer “Up From The Skies” wordt dat alleen nog maar benadrukt. En dat niet in de laatste plaats door de gitaarsolo die bijna de hele tweede helft van het nummer beslaat. Razendsnel wordt overgeschakeld op een fantastisch versie van John Lee Hookers “Boom Boom” met een hoofdrol voor de Hammond in de eerste helft van het nummer en voor de gitaar in de tweede helft.
Ry Cooder en een eenzame slidegitaar, dat zijn twee dingen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en aan diens “Feelin' Bad Blues” denkt Gerrit er kennelijk ook zo over. In het rockende “Target” zingt Gerrit de longen uit zijn lijf en spelen gitaar en harmonica een fraai vraag-en-antwoordspel. “Heading For The Door” is een lekkere Chicagoblues met een opwindende harmonicasolo en Gerrit jaagt het tempo nog even omhoog als hij op zijn snaren tekeer gaat.. We blijven even in Chicago met het van Howlin' Wolf bekende “Killing Floor”, dat hier in een knallende versie wordt neergezet. Bijna zonder adem te halen wordt het van hun debuut-cd afkomstige “Tell Me Baby” ingezet. Een stevig rockende shuffle dat wordt gedragen door de harmonica. Met het bijna tien minuten durende “Boogie” wordt deze cd afgesloten. Op een onverbiddelijk en genadeloos boogieritme laten de heren horen wat zij allemaal in huis hebben, en dat is niet gering.
 
Conclusie:
Dat The Veldman Brothers een uitstekende liveband is heb ik al een aantal keer mogen beleven. Wat dat betreft is het album geen verrassing. Het probleem is altijd om het opwindende gevoel van een concert over te brengen naar de huiskamer door middel van een eenvoudig schijfje. En daar zijn de mannen prima in geslaagd. Er zal in de studio ongetwijfeld wat aan knoppen zijn gedraaid, maar de cd klinkt nergens overgeproduceerd en blijft fris.
Ook mooi is dat deze live-cd niet is gebruikt als een verkapt “Best of”-album en er uitsluitend nummers zijn gebruikt die we al van eerdere cd's kennen. Slechts vijf van de twaalf songs zijn al eerder uitgebracht, hoewel ik een aantal van de andere songs wel ken van hun liveoptredens.
Met “Bringin' It To You Live” laten The Veldman Brothers hun toppositie in de Nederblues meer dan waard te zijn.
 
Lees meer...   (3 reacties)

Met het uitbrengen van “Livin’ By The Day” vieren de Veldman Brothers hun tienjarig bestaan. Een beetje wrang, omdat bassist Donald van der Goes en drummer Marcel Overkamp inmiddels de band hebben verlaten. De band rond de gebroeders Veldman blijft doorgaan en ik had begrepen dat er inmiddels een nieuwe bassist was gevonden. Maar op dit album speelt de band nog in de welbekende en succesvolle samenstelling rond de naamgevers Gerrit Veldman (zang, gitaren) en Bennie Veldman (zang, Hammond, Rhodes piano, mondharmonica).

Het album bestaat uit elf zelfgeschreven nummers – tien van Gerrit en één met de muziek van Bennie en de tekst van Gerrit – en is een prima en gevarieerd geheel geworden. Met de opener, de korte instrumental “Frenzy” hoor je meteen het van de band zo kenmerkende geluid. Dat betekent niet dat de sound van de band makkelijk in een hokje valt te stoppen. Daarvoor zijn de heren te gevarieerd. We horen Texas blues, swamp blues, stevig rockend werk en fraaie ballads. Het kenmerkende geluid zit hem meer in het wat naar Hendrix/Vaughan neigende gitaargeluid en het smeuïge orgelwerk.

Het hele album is ijzersterk te noemen; er zitten naar mijn mening geen zwakke nummers tussen. Songs die bijzonder indruk op mij maken zijn het krachtige “I Want You”, de fraaie ballade “Little Things” en het emotioneel gezongen “Livin’ By The Day”, waarop alleen beide broers te horen zijn. Ook de afsluiter “What Do You Know” is een prima song in de allerbeste Southern Rock-traditie.

BarnOwlBlues vindt dat de Veldman Brothers met dit album hun tot nog toe beste cd hebben gemaakt. Het geheel is goed opgebouwd, gevarieerd en uitstekend uitgevoerd. Een aanrader.

Internet: www.veldmanbrothers.nl


Reacties

Als enige tijd gonst het van de geruchten dat een nieuwe cd van The Veldman Brothers op handen is. Een gebeurtenis waar reikhalzend naar wordt uitgezien, want de broers hebben hun fans nog nooit teleurgesteld. Na tien jaar en vijf albums vond men het kennelijk tijd voor een personeelswisseling en sinds ruim een jaar horen bassist Fred van der Wende en drummer Han Neijenhuis bij de band. De kern ervan, zanger/gitarist Gerrit Veldman en zanger/organist/harmonicaspeler Bennie Veldman, is ongewijzigd gebleven.

Met “Refuel” is nu de zesde cd verschenen. Met daarop elf zelfgeschreven nummer, waarvan negen van de hand van Gerrit en twee door Bennie. Het is weer de Veldman Brothers, zoals we ze kennen. Gebaseerd op de Chicagoblues, maar met duidelijke invloeden uit de R&B, rock ’n roll en de blues uit Texas en Mississippi. De cd is in vier dagen tijd opgenomen en dat komt het spontane live-gevoel ten goede. De band is prima op elkaar ingespeeld en van de eerste tonen van de instrumentale opener “Brothers Groove” tot het rockende “One Step Closer” swingt het als nooit tevoren. Mijn favoriete nummers zijn “Journey”, een echte blues met Bennie op de harmonica, “Suspicious” (she won’t believe what I’m saying) met schitterende slidegitaar van Gerrit, en “No Love Song”, gebouwd op een funky ritmesectie met wederom geweldig gitaarwerk.

Ook deze zesde cd van The Veldman Brothers is een pareltje in de Nederblues. Wederom bewijzen zij tot de nationale top te horen en naar mijn mening kunnen zij ook internationaal een partijtje meeblazen.

Website: www.veldmanbrothers.nl

Reacties (1)

Een ontmoeting tussen de Nederlandse zanger Jan Rietdijk en twee uit Hamburg afkomstige gitaristen heeft tot een inmiddels 30 jaar durende samenwerking geleid. Een aantal bands en diverse cd’s later is uit deze samenwerking enkele jaren geleden Van Dyck Inc. ontstaan. Naast de al genoemde Jan Rietdijk bestaat de band verder uit gitarist Werner Willms, Dietmar Könken op piano en keyboard, bassist Dieter Winge en drummer Andy Gellert. Axel Rosenbaum voegt zijn harmonicakunsten toe.

Het album “Further On Up The Road” bestaat uit tien lekker in het gehoor liggende blues- en rocknummers. Twee ervan zijn eigen composities van Rietdijk (“Hard Times”) en Willms (“It Ain’t Easy”). Een bewijs dat beide heren dit goed kunnen. Desondanks is er gekozen om voor de rest van de cd andermans nummers te vertolken. En dat wordt prima gedaan. We horen fraaie bewerking van nummers van bv. John Hiatt, Bo Diddley en Little Feat. Vooral Hiatts “Feels Like Rain”, tevens bekend van Buddy Guy, en Van Morrisons “Into The Mystic” maken indruk.

Van Dyck Inc. is een prima band die met “Further On Up The Road” een erg fraai album heeft uitgebracht. Het is van de eerste tonen tot aan het slotakkoord gewoon genieten.

Website: www.vandyckinc.com

Reacties (1)

Bij onze oosterburen zijn zij een veelgevraagde band, deze uit Groningen afkomstige VanderLinde. Met “Devil’s Trails” heeft deze band hun zesde album uitgebracht. Een dubbelalbum, waarop de stijlen, waarin de band zich beweegt mooi voor het voetlicht worden gebracht. We horen pop, americana, rock tot onvervalste hardrock aan toe. Ruim twee uur en 31 + 1 (hidden track) nummers lang is het volop genieten. Naast naamgever Arjan van der Linde (zang, bas, gitaar en de belangrijkste songwriter) bestaat de band uit Bert Schwertmann (gitaar, bas en zang), Wietse Koning (gitaar) en Mark Eshuis (drums).

Het album is opgenomen in de The Bamboo Room in Highland Heights, Kentucky met Erwin Musper aan de knoppen, die ook al producer was van Def Leppard, Bon Jovi, VanHalen en Anouk om er maar een paar te noemen. Ook King of the World heeft hun nieuwste cd er opgenomen. Arjan van der Linde en de mannen van KOTW zijn geen onbekenden van elkaar. Zo speelt KOTW-drummer Fokke de Jong hier op een aantal nummers mee. Het dubbelalbum is qua muziekstijlen netjes verdeeld in pop, rock en americana op de eerste cd. Rock en hardrock vinden we op de tweede. De eerste cd heeft associaties met de muziek van Stephen Stills, Crowded House en de Eagles. Met goed in het gehoor liggende nummers als “Florescent Light”, “”Love Accordingly (Song For Evelyn)” en “Talk About It”. Op de tweede laat VanderLinde horen ook stevig en hard te kunnen rocken met onder meer “She’s Rock ’n Roll” en “Miss Molly”. Drie van de nummers zijn live opgenomen. Als verrassing is een hidden track opgenomen in de vorm van Led Zeppelins “The Ocean”.

Een meer dan uitstekend album van deze prima Nederlandse formatie. Muziek die je toch veel te weinig op de Nederlandse radio hoort. Eerder heb ik over VanderLinde al eens geschreven, dat ik zelf een term als on-Nederlands goed niet graag gebruik. VanderLinde zou ik willen omschrijven als een band die grote internationale namen recht in de ogen kan kijken.

Website: www.vanderlinde.info

Reacties (1)

Arjan van der Linde, zanger, bassist, songwriter en naamgever van VanderLinde, steunt al langer een weeshuis in Olon, Ecuador. De opbrengsten van de nieuwste cd “Live Trails” komen ten goede aan dit weeshuis. De band en producer Erwin Musper, die als vrijwilliger in het betreffende weeshuis werkt, staan hun inkomsten af, zodat er meer geld kan worden gebruikt voor het beoogde doel.

VanderLinde bestaat uit de al genoemde Arjan (zang, bas, gitaar), Bert Schwertmann (akoestische gitaar, basgitaar, zang), Wietze Koning (elektrische gitaar), Mark Eshuis (drums) en Christof Bauwens (resonator, lapsteel, zang). Met “Live Trails” brengt VanderLinde hun zevende cd op de markt. Zoals de naam al verraadt is het live opgenomen, en wel op 3 februari 2017 in VERA in Groningen, de thuisbasis van de band. Op de cd treffen we twaalf eigen nummers aan, die zich allemaal bewegen in het gebied Countryrock, Westcoastpop met uitschieters naar rock ’n roll en hardrock. Een zeer gevarieerd aanbod dus. De nummers, die ik al van de studio-cd’s ken blijven ook live overeind. VanderLinde is een band met uitstekende muzikanten, die ook nog prima samen werken en daardoor een echt én hechte band vormen. De samenzang doet bij wijle denken aan bands als Buffalo Springfield, CSN&Y en de Eagles. Het gitaarwerk van Wietze Koning is van grote klasse. Voor mij is hij een van de beste gitaristen van Nederland. In januari schreef ik al bij de beoordeling van de dubbel-cd “Devil’s Trails” dat VanderLinde een band is die grote internationale namen recht in de ogen kan kijken. Met deze live-cd is mijn mening hierover alleen nog maar meer bevestigd.

Eigenlijk was het de bedoeling dat het bij een enkele uitgave zou blijven. Er waren zeer veel aanvragen voor de cd, dat de eerste persing snel uitverkocht was. En omdat het een goed doel betreft heeft Arjan besloten een tweede persing te laten doen. De cd’s zijn te bestellen via de website.

Website: www.vanderlinde.info

Reacties (2)

“Blues For Big Walter” is een project van de Amerikaanse platenmaatschappij EllerSoul Records, waarmee de crème de la crème van de blues harmonicaspelers een eerbetoon leveren aan hun grote voorbeeld Big Walter Horton. Het is een liefdadigheidsproject waarvan de opbrengst wordt gedoneerd aan de Blues Foundation en het HART Fund. Beide stichtingen geven financiële, materiele en immateriële steun aan bluesartiesten.

De artiesten die meewerken zijn Kim Wilson met Big Jon Atkinson, Mark Wenner, Sugar Ray & The Bluetones, Bob Corritore met Jimmy Rogers en Robert Lockwood Jr, Mark Hummel, Steve Guyger, Lil Ronnie Owens, Kurt Crandall en Andrew Alli. Er is ook een Nederlandse inbreng. Kurt Crandall wordt op zijn inbreng “Great Shakes” begeleid Steven van de Nat (gtr), Jules van Brakel (bs) en Jody van Ooijen (dr).

Al met al een mooi project met fijne muziek, waarmee de grote meester wordt geëerd en andere bluesartiesten worden gesteund.

Website: www.ellersoulrecords.com

De meester zelf aan het werk:

Reacties (1)
Electro Glide Records is een in Chicago gevestigd onafhankelijk blueslabel. Door het uitbrengen van de verzamel-cd “The Blues, An Evolution” willen zij vier van hun artiesten wat meer onder de aandacht brengen. De cd bestaat uit twaalf nummers en ieder van deze artiesten neemt er drie voor zijn rekening.
De aftrap wordt verzorgd door Marty 'Big Dog' Mercer. Een uitstekende gitarist met een stem, die een rauwe emotie toont. “Some Other Fool” is een stevige rockende blues met fijn gitaarwerk. Het tweede nummer is het droevige “Helpless”, waarbij vooral de stem precies de juiste emotie oproept. Met “Big Dog Blues” gaan het er weer wat ruiger aan toe. Onverwachte tempowisselingen en een onderkoelde slidesolo maken het helemaal af.
 
Brandon Santini is geen nieuweling. Hij was zeven jaar lang de frontman van Delta Highway, die zelfs een Blues Music Award-nominatie in de wacht sleepten. “You Ruined Poor Me” is een vlotte shuffle. Deze wordt gevolgd door het vooral door de inzet van pianogetingel lichtvoetige “What Can I Do”. In de ballad “She's Sweet Like Honey” komen Brandons kwaliteiten als harmonicablazer echt goed tot zijn recht.
 
Bij Danny and the Devils wordt door frontman Dan Baron duidelijke en stempel gedrukt. Met zijn rockende gitaar en rafelige stem geeft hij in “Don't Come Back This Time” zowel muzikaal als tekstueel een waarschuwing af. “Jealousy” is een echte bluesshuffle met een hartverscheurende stem en een scheurende gitaar. Het lichtvoetige “Mama's Boy” gaat op een andere voet verder. Muzikaal gezien dan, de tekst daarentegen is behoorlijk cynisch.
 
Tom Holland heeft zijn sporen in de blues al wel verdiend. Hij heeft gewerkt met groten als Byther Smith, Eddy Clearwater en L.V. Banks en was de laatste acht jaar gitarist bij James Cotton. Waar de andere drie artiesten zich wat meer tegen rock en r&b aanschurkten is Tom Holland and the Shuffle Kings de pure blues trouw gebleven. “Keep On Playin'”, een rustige shuffle, waarin de slidegitaar wordt gehanteerd op een wijze die doet denken aan Muddy Waters, is daar een prima voorbeeld van. “S.A. Blues” is een vloeiende soulblues en dat komt vooral door de soepele stem van Holland. De bijdrage van deze vierde en laatste artiest wordt afgesloten door het uptempo “Zeb's Blues”, een lekker vlot deuntje waarop je vanzelf gaat meebewegen.
 
Conclusie
“The Blues, An Evolution” is een leuke cd, waarmee Electro Glide Records zichzelf en een viertal artiesten voor het voetlicht weet te brengen. Of het zal werken weet ik niet; er zijn immers al zoveel verzamelalbums. Maar mijn interesse in de vier heeft het in ieder geval gewekt.
 
Voor meer informatie zie: www.electrogliderecords.com 
 
Tom Holland & The Shuffle Kings
Lees meer...   (3 reacties)

Het is alweer bijna zover, de 33e editie van de International Blues Challenge in Memphis. Voor Nederland doen daar van 31 januari tot en met 4 februari a.s. de Detonics en Robbert Fossen & Dave Warmerdam aan mee. Als herinnering aan de editie van vorig jaar is door de Blues Foundation in samenwerking met promotor Frank Roszak een cd verschenen met live-opnamen van negen finalisten. Op zich een interessante cd, want op een enkele artiest na zijn de meeste aan deze kant van de Atlantische Oceaan nog vrij onbekend. Een mooie wijze om ook met hen kennis te maken.

Een zeer gevarieerde cd ook, want we horen de gedreven gitaarrock van de Canadees Paul Deslauriers Band, gevolgd door de rock ’n roll van Innervision, traditionele blues van Sonny Moorman en de met blazers verrijkte soulblues van de Norman Jackson Band. Trey Johnson en Jason Willmon duiken als gitaar-/harmonica-duo weer de traditionele blues in, gevolgd door het stevige werk van de Hector Anchondo Band, dan de akoestische gitaar van Bing Futch. De laatste twee zijn het knallende werk van Dave Muskett en het bedachtzame van Ben Hunter en Joe Seamons. Bing Futch en het duo Hunter & Seamons zijn onder hen die een prijs hebben gekregen.

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl