barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

De naam klinkt Nederlands en hier liggen ook zijn wortels. Jons vader is Nederlander en zijn overgrootvader, Pieter Zeeman, was natuurkundige en heeft ooit de Nobelprijs gewonnen. Zijn naam is verbonden met het 'Zeeman-effect'. Maar Jon is geboren in de buurt van New York. Nadat hij voor zichzelf had vastgesteld dat school en een normale baan niets voor hem zouden zijn stortte hij zich op de muziek, Vanaf halverwege de tachtiger jaren maakte hij van muziek zijn beroep, produceerde, deed sessiewerk en trad veel op. Vanaf de negentiger jaren werkt hij aan zij eigen muziek wat heeft geresulteerd in twee albums. Ook heeft hij gewerkt met o.m. Susan Tedeschi en de Allman Brothers Band.

Met "Down On My Luck" is nu zijn derde album verschenen met daarop tien eigen nummers en een cover van Johnny Winter. Hij wordt begeleid door bassist Phil MacArthur, drummer George Lilly, en Tom Regis en Bob Taylor op de toetsen. Op drie songs speelt dochter Zoe de bas. Voor Jon is dit album ook zijn debuut als zanger. De openingstrack "You're Right I'm Wrong" is een prettig in het gehoor liggende song, die het gevoel geeft live opgenomen te zijn. Het is er meteen een waarbij je rechtop gaat zitten in blijde verwachting van wat er nog meer gaat komen. En wat volgt is behoorlijk goed. Zeeman valt op door een helder en soms messcherp gitaargeluid. Hij is geen topzanger, maar komt vrij goed uit de verf. De nummers variëren van slowblues als "Down On My Luck" en "Waiting For The Storm", het wat ruigere werk in "Hangman's Bridge" en de Johnny Winter-cover "I Love Everybody" tot de rock 'n roll in "Got The Gun".. De mooiste songs zijn voor mij "Waiting For The Storm", waar Zeeland het er vocaal prima van afbrengt, het rockende "Money" met gitaristisch vuurwerk en de vlotte shuffle "Can't You Hear Me".

Een fraaie cd. Niet vernieuwend, maar het is gewoon goed. Voor fans van bijvoorbeeld de Allman Brothers Band is dit zeker een cd om te beluisteren. Ik zal deze gegarandeerd nog vaker opzetten.

Reacties (2)

De naam klinkt Nederlands en hier liggen ook zijn wortels. Jons vader is Nederlander en zijn overgrootvader, Pieter Zeeman, was natuurkundige en heeft in 1902 de Nobelprijs gewonnen. Zijn naam is verbonden met het 'Zeeman-effect'. Jon is geboren in de buurt van New York. Nadat hij voor zichzelf had vastgesteld dat school en een normale baan niets voor hem zouden zijn stortte hij zich op de muziek. Vanaf halverwege de tachtiger jaren maakte hij van muziek zijn beroep, produceerde, deed sessiewerk en trad veel op. Ook heeft hij gewerkt met o.m. Susan Tedeschi en de Allman Brothers Band. Vanaf de negentiger jaren werkt hij aan zij eigen muziek, wat heeft geresulteerd in drie eerdere albums.

Met “Blue Room” is nu zijn vierde solo-cd verschenen. Zeeman, die zingt en gitaar speelt, heeft acht van de tien nummers geschreven. Hij wordt begeleid door Tom Regis en Bob Taylor (toetsen), Phil MacArthur (bas) en George Lilly (drums). Op twee nummers speelt de in januari overleden drummer Butch Trucks (bekend van de Allman Brothers Band) mee. Het album begint met “All I Want Is You” met Trucks achter de drumkit. Een vlotte shuffle, die vrij abrupt stopt. Maar het is meteen duidelijk wat we van hem te verwachten hebben. Goed swingende en lekker in het gehoor liggende blues. Zeeman is een meer dan uitstekende gitarist en een goede songwriter. De nummers zitten goed in elkaar en het swingt allemaal de pan uit. De twee covers – Robert Johnsons “Love In Vain” en Jimi Hendrix “Still Rainin’, Still Dreamin’”- krijgen een eigen bewerking. Vooral laatstgenoemde, die van een dromerig nummer in een shuffle is veranderd. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn de shuffle “Next To You”, het tweede nummers met Butch Trucks, en de stevige blues “Nothing In The World”.

Met “Blue Room” heeft Jon Zeeman nogmaals bewezen een uitstekend muzikant te zijn, die zijn talent weet om te zetten in prima muziek. Grote klasse.

Website: www.jonzeeman.com

Reacties (2)

Met "The Lily" heeft de Canadese Layla Zoe alweer haar zevende album op de markt gebracht. Het album is in Duitsland met Henrik Freischlader opgenomen, die behalve het Hammondorgel verder alle instrumenten bespeelt en ook een aantal song samen met Layla heeft geschreven. Hun eerdere samenwerking is kennelijk goed bevallen en het resultaat ligt nu in de winkels.

Met "Glory Glory Hallelujah" begint het album nogal braaf. Met het southern rock-achtige "In Het Mother's House" krijgt het wat meer vaart om in "Green Eyed Lover" helemaal te laten horen waartoe zij in staat is. Layla's stem doet denken aan die van Janis Joplin en Dana Fuchs en Freischlader zorgt daarbij voor een adequate begeleiding. Er volgen wat nummers die naar mijn idee zichzelf wat te veel herhalen, maar vanaf "Father" en "The Lily" is er geen houden meer aan. "Father" is een gevoelige song over de moeilijke relatie met Layla's vader en "The Lily" is een pracht stuk muziek over de eigen sterfelijkheid. Met een langzame versie van de Neil Young-cover "Hey, Hey, My, My" komt het album tot een einde.

BarnOwlBlues vindt: Ondanks het wat minder interessante middenstuk is dit een mooi en persoonlijk album geworden. Layla Zoe heeft een geweldige doorleefde stem, die uitstekend bij haar muziek past.

Reacties

Als, wat beweerd wordt dat een goed bluesman iemand is die een hoop ellende heeft gekend, waar is dan is Mike Zito een uitstekend bluesman. Verslavingen, de weg kwijt raken; hij heeft het allemaal achter de rug. "Gone To Texas" is op tweeërlei wijze een goed gekozen titel. Zito is van St. Louis via Florida in Texas terechtgekomen, bovendien is het een uitdrukking voor het feit dat je schulden, ellende en je vorige leven achter je hebt gelaten.

Na een aantal soloalbums richtte hij twee jaar geleden met o.m. Devon Allman de Royal Southern Brotherhood op en sinds vorig jaar is hij weer met zijn eigen band, genaamd The Wheel, op pad. Naast zanger/gitarist Zito bestaat de band uit Scot Sutherland (bas), Jimmy Carpenter (gitaar/sax) en Rob Lee (drums). Als gasten doen nog gitarist Sonny Landreth, zangeres Susan Cowsill en Delbert McClinton (zang, harmonica) mee.

En het is uitstekend album geworden. Zeer persoonlijk en eerlijk. De dertien songs blijven van het begin tot het eind boeien. Het begint met de titelsong, een krachtige tekst in een ontspannen Allman Brothers-achtig jasje, gevolgd door het ruige "Rainbow Bridge" met prachtige zang van Cowsill en slidespel van Landreth. Andere prima songs zijn "Voice In Dallas" over zijn vroegere drugsgebruik, het rauwe "Don't Think Cause You're Pretty" en het akoestisch gespeelde "Death Row".

Ik denk dat Mike Zito ook zonder zijn problemen een prima bluesman zou zijn geweest, maar het heeft zeker geholpen een persoonlijk en overtuigend album te maken.

Reacties (1)
Zed Head is een driemansformatie uit Canada, die op het eerste gezicht iets wegheeft van ZZ Top. Althans, de bebaarde bassist 'Fog' Johnny Burkitt valt als zodanig op. Naast hem bestaat de band nog uit gitarist Neil Chapman en harmonicaspeler Smilin' Bob Adams. Een vaste drummer hebben zij niet; voor die taak worden voor concerten en opnamen drummers ingehuurd. En ook voor de andere instrumenten worden anderen ingehuurd. Enkele jaren geleden bracht Zed Head al in eigen beheer de cd “Texas Cufflinks” uit, maar het een en ander dreigde toch tussen wal en schip te geraken. Het Belgische label Blues Boulevard heeft deze cd nagenoeg opnieuw uitgebracht, met vier extra nummers uitgebreid en de titel “Mortal Man” meegegeven.
Bij de eerste tonen van de cd moet ik toch weer denken aan ZZ Top. Dat wil zeggen, ZZ Top, zoals ze hadden kunnen klinken als ze destijds niet voor het grote geld waren gegaan en de commerciële toer op waren gegaan. “Texas Twister”, zoals het nummer heet klinkt lekker bluesy, waarop Smilin' Bob zich de longen uit het lijf blaast. Met het tweede nummer, de boogie “Fast Ford Freddy” wordt de overeenkomst met ZZ Top nog alleen maar versterkt. In het funky “Shotgun” gaat de harmonica de strijd een met de gitaar. En de winnaar is.... de luisteraar. “Mortal Man” is een lekker, diepgezongen, sinister nummer. Dan volgt “Voodoo Love” dat af en toe aan Johnny Winter herinnert. Met een schitterend harmonicasolo van Smilin' Bob.
Dan volgt de slowblues “Cheapseats”, waarbij de ingehuurde Trevor Horsfall de slidegitaar speelt. Ook hier speelt de harmonica weer een glansrol. Dan volgt de ruige boogie “Good Lovin'”, waarbij voor deze gelegenheid de orgeltoetsen worden beroerd door Bill King. “Front Porch” is een bijna akoestische blues over the big ass van zijn woman met wat percussie en de al eerder genoemde Horsfall op slide. In “The Big Smoke” begint Chapman met een vlijmscherp gitaarintro en later dient Adams hem van repliek met de harmonica, wat een behoorlijke duel oplevert.
“Till I Lost You” heeft weer iets duisters, een stem die bij wijle doet denken aan Tony Joe White, gitaren die dreigend op de loer liggen, een mondharmonica die een duit in het zakje doet. Kippenvel. De shuffle “Electraglide” gaat over de favoriete Harley Davidson met een hoofdrol voor de harmonica, die een lekkere trainblues wegblaast. Dan volgt nog het rocknummer “Nice To Love You” met een typische AC/DC-riff en de uitsmijter “Kickstart” is een typische boogie. Een prima song om deze uitstekende cd met motorgeluiden – wat anders? – uit te leiden.
 
Een lekkere cd. Je zou kunnen zeggen dat Zed Head de draad oppakt die Johnny Winter en ZZ Top hebben laten liggen. Fantastische southern rock met flinke Texas bluesinvloeden. Een aanrader voor iedereen die van Allman Brothers, ZZ Top, Little Feat en aanverwanten houdt. Laten we ervoor zorgen dat deze cd niet in de vergetelheid raakt. 
Lees meer...   (3 reacties)

Zippy Leaps, een nieuwe Nederlandse bluesband met een voorkeur voor het rauwere werk. De spil van de band is zangeres Klaske Bos, die wordt begeleid door gitarist Brend Bakker, bassist Donald van der Goes en drummer Marco Overkamp. De twee laatstgenoemden vormden jarenlang het fundament van de Veldman Brothers, dus dat zit wel goed. Brend is een uitstekende jonge gitarist en met de stem van Klaske kun je alle kanten op: rauw brullend of zacht fluisterend.

Het album bestaat uit tien covers, maar op een enkele song na is gekozen voor nummers die je niet overal tegenkomt. De songs, uiteenlopend van de klassieke blues van Bessie Smith en Ida Cox, de rauwe Chicagoblues van Big Mama Thornton en Koko Taylor tot de country van de Pistol Annies krijgen hier een stevige bluesrockbewerking. Het resultaat is een album met rauwe en stevige blues, waarbij je soms een paar keer moet luisteren om het origineel te herkennen. Als dat je überhaupt lukt. Zelfs de bekendste cover, “Hound Dog”, krijgt hier een versie die je nooit eerder hebt gehoord.

Kortom, een prima album met tien goed uitgevoerde songs. Dat de band andermans nummers goed kan bewerken is duidelijk. Het smaakt naar meer en ik ben ook nieuwsgierig naar eigen werk, dat op een eventueel volgende album te beluisteren is.

Website: www.zippyleaps.com

Reacties

Zora Young is een zangeres met een enorme staat van dienst. Voor haar nieuwe album laat zij zich begeleiden door een minstens net zo door de wol geverfde band, Little Mike and the Tornados. Het resultaat is een album met dampende en stampende blues.

De cd bestaat uit vier composities van Little Mike Markowitz en zeven covers, variërend van nummers van Howlin’ Wolf, Otis Spann tot en met Harry “Vann The Piano Man” Walls. Young levert de soul en gospel en de Chicagoblues komt van Little Mike and the Tornadoes. Een prima combinatie, want het swingt de pan uit. Prima soulblues, gewoon genieten.



Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl