barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

 

0 26 februari 2010     Julian Sas - P60, Amstelveen

0 20 mei 2010           Albert Lee & Hogan's Heroes - Paard van Troje, Den Haag

0 29 mei 2010           Bluesroute Scyedam 2010 - verslag

0 29 mei 2010           Bluesroute Scyedam 2010 - op YouTube

0 5 juni 2010             Mariëlla Tirotto & the Blues Federation, Zoetermeer Blues Festival

0 19 juni 2010           aKOEstic Live, Grande Finale

0 21 augustus 2010    Drijf-In Blues, Giethoorn

0 30 oktober 2010     Blues Brothers, The Musical

0 30 april 2011          Magic Frankie, Rotterdam Overschie

0 11 februari 2012     Magic Frankie, Delft Blues Festival

0 3 juni 2012             Mariëlla Tirotto & the Blues Federation, Zoetermeer Blues Festival

0 30 juni 2012           Veldman Brothers, Moordrecht Eetcafé East End

0 25 augustus 2012    Southside Blues Revue: Hillegersberg Jazz Festival

0 11 januari 2013      Dutch Blues Foundation Benefiet Concert - De Kletskop, Asch

0 20 mei 2013           Trampled Under Foot, Qbus Leiden

0 1 juni 2013             Magic Frankie, Bluesroute Scyedam

0 14 juli 2013             Big Rivers, Dordrecht: Southside Blues Revue / Robbert Fossen & Peter Struijk

0 19 september 2013 Tony Joe White, De Boerderij Zoetermeer

0 1 november 2013    Jo Harman (support Kelly Wants To Fly): De Boerderij, Zoetermeer

0 11 januari 2014       Julian Sas, De Boerderij, Zoetermeer

0 15 februari 2014     Southside Blues Revue: Bluesfestival Haastrecht

0 27 februari 2014     Artvark Saxophone Quartet & John Buijsman - Het Polderbeest 

0 2 maart 2014          Chitlin Crew: Buren van de Raad, Bodegraven

0 10 juli 2014            Paul Carrack - De Boerderij, Zoetermeer

0 7 augustus 2014     Sean Taylor - De Boerderij, Zoetermeer

0 13 oktober 2014     Matt Andersen - Het Witte Paard, Rotterdam-Vreewijk

0 5 november 2014   Bill Wyman's Rhythm Kings - Theater a/d Schiedam, Schiedam

0 16 november 2014 Mariëlla Tirotto & The Blues Federation - Live cd-opnamen, Weesp

0 31 januari 2015      Band of Friends - De Boerderij, Zoetermeer

0 1 februari 2015      Michael de Jong - Paradiso, Amsterdam

0 20 februari 2015    Mariella Tirotto & The Blues Federation - CD Release Party Wijk bij Duurstede

0 31 juli 2015            Cretopia - de nieuwe Blues Heaven in Rotterdam?

0 20 november 2015 Mojo Man - Bibelot, Dordrecht - CD-presentatie

0 21 februari 2016     Stackhouse - Cretopia, Rotterdam

0 29 april 2016          Bettye LaVette - North Sea Jazz Club, Amsterdam

0 6 mei 2016             Jeffrey Halford & the Healers - De Oude School, Warmond

0 16 juli 2016            Band of Friends - Westerpop, Delft

0 22 september 2016 Michael de Jong - Het Patronaat, Haarlem

0 28 oktober 2016    Arnhemse Blues Night III

0 25 november 2016 Barrelhouse - North Sea Jazz Club, Amsterdam

0 17 december 2016 VanderLinde - Heyhoef-Backstage, Tilburg

0 26 januari 2017      Sari Schorr - North Sea Jazz Club, Amsterdam

0 3 maart 2017         JW Roy (voorprogramma Mercy John) - De Kroepoekfabriek, Vlaardingen

0 23 maart 2017       Eric Bibb (voorprogramma Rob Green) - Jazzcafé Bird, Rotterdam

0 2 mei 2017            Junior Mack & Blind B and the Visionairs - Q-Factory, Amsterdam

0 16 juni 2016          Michael de Jong - Muziektheater, Wijk bij Duurstede

0 28 oktober 2016    Gregor Hilden & Jeremy Aussems, Old Dutch, Dinxperlo

0 29 oktober 2016    Dutch Roots & Blues Tour 2017 (fotoverslag)






















Lees meer...
Sinds enkele jaren vormen de gitaristen Kees Schipper en Ad Landa de vaste spil in de haast maandelijks terugkerende aKOEstic Live-sessions in Buurtcentrum “De Koe” in Breda. Gewoonte is om een binnen- of buitenlandse gast uit te nodigen, die met hen een avond vol muziek ten gehore brengt. Ook het seizoen 2009/2010 was dit het geval en aan het eind worden alle gasten nog eenmaal uitgenodigd om tijdens de Grande Finale op te treden. En zaterdag 19 juni vond deze Grande Finale plaats, waar op één na alle gasten van het afgelopen seizoen acte de presence gaven.
 
Na zelf met de begeleidingsband, bestaande uit o.m. Hans Waterman en Co Vergouwen het openingsnummer te hebben gespeeld riepen Kees en Ad de eerste gast, Bert Heerink, het podium op. Bert, die vooral bekend is als zanger van Vandenberg, zong naast covers van de Who, Walker Brothers en natuurlijk “Burning Heart” nog een aantal eigen songs. Goed gezongen en uitstekend begeleid ging tijdens de eerste sessie het dak er al af. Dat beloofde nog wat te worden.
Als tweede gast verscheen de Belgische zangeres Stella Domazos op het podium, die enkele jazzy- en soulnummers zong, naast de band begeleid door accordeonist Kees Schoonen, die we nog vaker op het podium zouden zien.
Hierna was het de beurt aan Tobias Landa, de 19-jarige zoon van Ad. Tobias heeft zich gespecialiseerd in de zigeunerjazz a la Django Reinhardt. Ongelofelijk wat een techniek en snelheid deze jonge kerel in zijn vingers heeft. Eerst speelde hij samen met zijn vader en op een aantal nummers voegde Jan de Bruijn zich bij hen.
 
Voor de pauze was het nog de beurt aan Magic Frankie, die op relaxte wijze een vijftal nummers speelde, waaronder de tijdens een eerder aKOEstic Live-optreden gevraagd en al lang niet meer gespeeld “Shaggy”.
Na de pauze was Co Vergouwen aan de beurt. Co is vaste toetsenist bij de Margriet Eshuis Band en heeft zelf ook een bijzonder goede stem. Met zijn enthousiasme en showmanship wist hij het publiek makkelijk overeind te krijgen.
De jongste van het gezelschap was Rachel Janssen. Rachel is tweede geworden bij X-Factor, maar dat nemen we haar verder niet kwalijk. Haar krachtige stem doet een beetje aan die van Anouk denken. Zij was zelfs in staat om het publiek helemaal stil te krijgen.
Jan de Bruijn is een oude rot in het vak. We hadden hem vanavond al op zien duiken tijden de optredens van Tobias Landa en Magic Frankie en in zijn set wisselde hij van blues naar rock en weer terug. Een prachtige volle stem, prima gitaarwerk en dat allemaal begeleid door een uitstekende band. Hoe later het werd hoe meer de stemming steeg.
Nicko Christiansen, bekend van Livin' Blues, was de laatste gast van de avond. Hij begeleidde zichzelf op saxofoon en zong een aantal bekende bluessongs.
 
Als laatste voegden alle gasten zich nog eenmaal op het podium om een laatste nummer te spelen en zingen. Toch was dat voor het publiek niet voldoende en Kees Schipper en Ad Landa beëindigden de avond met hun versie van Tom Waits' “Waltzing Mathilda”, dat door het aanwezige publiek uit volle borst werd meegezongen.
Tegen half 2 gingen de zaallichten weer aan en was een fantastische avond ten einde. Een fantastische en zeer gevarieerde avond. Het publiek werd getrakteerd op een mengelmoes van stijlen: blues, jazz, rock, soul, country en zigeunerjazz. Dit alles werd op hoog niveau en door uitstekende muzikanten gebracht op een zeer relaxte manier. Ik hoop van harte dat dit initiatief volgend seizoen voortgezet zal gaan worden.
Lees meer...   (2 reacties)
 20 mei 2010
Het Paard van Troje, Den Haag
 
In verband met parkeerproblemen arriveerden wij enkele minuten na half 9 bij het Paard van Troje, waar tot onze verbazing Albert Lee’s gitaar al door de garderobe klonk. Ik schrijf expres tot onze verbazing, want het is mijn ervaring dat concerten vaak niet op tijd beginnen. Het is tekenend voor een man als Albert Lee, die wars is van alle sterallures en de bescheidenheid zelve is.
Gitaarvirtuoos Lee speelt met de allergrootsten, zoals Eric Clapton, Bob Dylan en de Everly Brothers en is een regelmatige gast in Bill Wyman’s Rhythm Kings. Daarnaast treedt hij als solo-artiest op en al sinds meer dan 20 jaar wordt Lee regelmatig begeleid door de Britse band Hogan’s Heroes. Hogan’s Heroes, vernoemd naar pedalsteel-gitarist Gerry Hogan, is een verzameling ervaren muzikanten. Sinds kort heeft Gavin Povey de toetsen overgenomen van Elio Pace.

Albert Lee en zijn mannen brengen een avond vol variëteit, gedeeltelijke bestaand uit eigen songs, maar ook covers worden niet geschuwd en met smaak gebracht. Voor een helaas maar halfgevulde zaal werden twee sets van elk ongeveer een uur gebracht, waarbij Lee en band met duidelijk veel plezier een mix aan stijlen toonden. Van een uptempo countrynummer naar een ballad, daarna blues, rock ‘n roll en weer terug naar country. Drummer Peter Baron en toetsenist Povey zongen eveneens een aantal nummers, Gerry Hogan leverde prachtige solo’s op zijn pedal steel guitar en de rustig ogende bassist Brian Hodgson hield de zaak bij elkaar met zijn ondersteunende en soms aanjagende basloopjes.
En dan is daar nog Albert Lee die met zijn kenmerkende hybride gitaarstijl de ene na de andere ijzingwekkende solo uit zijn gitaar weet te jagen en daarbij het publiek met open mond achter te laten. Ook is hij een niet onverdienstelijke pianist en hij kruipt regelmatig achter de piano.

Albert Lee

De tweede set werd na half 11 afgesloten met het overbekende “Country Boy”, waarna de band in de coulissen vertrok. Omdat de zaal snel leeggeruimd en omgetoverd in een disco moest worden wachtte de band het obligate “we want more we want more” niet af, verscheen onmiddellijk na afgang weer op de bühne om nog twee nummers als toegift te brengen. Toen was het helaas echt afgelopen.

Albert Lee & Hogan’s Heroes bezoeken de komende weken nog diverse plaatsen in Nederland. Kijk even op hun website en probeer één van hun optredens te bezoeken. Het is het echt waard.




Lees meer...

Wennekerpand, Schiedam - 27 februari 2014

De voorstelling begint als één enkele saxofoon zijn klagende toon over het publiek laat vloeien. Een tweede saxofoon neemt het over en snel voegen zich de andere twee collega's van het Artvark Saxophone Quartet erbij. Het kwartet, bestaande uit Bart Wirtz (altsax), Rolf Delfos (alt), Mete Erker (tenor) en Peter Broekhuizen (bariton) behoort tot het beste wat wij op dit gebied in Nederland hebben en ook internationaal weten zij hoog te scoren. Zij laten horen dat er met vier saxofoons en geen enkel ander instrument uitstekende muziek te maken is. Tijdens het openingsnummer loopt John Buijsman op de achtergrond heen en weer en hangt er bevlekte lakens op, waar een landschap met molens en typische Hollandse wolken op wordt geprojecteerd.


De volgende vijf kwartier krijgen we een unieke vorm van muziektheater gepresenteerd, waarin de blues het middelpunt vormt. Maar niet de Amerikaanse blues; we zijn immers in Nederland. Het is een muziekvorm die zo zou kunnen klinken als de blues in Nederland was ontstaan. In de polder dus, tot aan je enkels in de klei. Terwijl de mannen van Artvark aan het werk zijn worden zij door John Buijsman verzorgd. Hij zet koffie en kookt intussen aardappelen en spruitjes. Je hoort de fluitketel voor de koffie en de deksel van het pannetje dat staat te klepperen op het kookplaatje. En het is allemaal echt; de spruitjes heb ik die middag nog bij John thuis zien liggen. Het wordt ook allemaal op het podium genuttigd.

De teksten zijn geschreven door Peer Wittenbols en worden door John gezongen of voorgedragen. Het zijn tragikomische teksten, zoals de "Ouwe Jongens Blues", het lied over Lidewij Broos en de vertaling van "John Henry" in "Dikke Don Hendriks". Teksten over het verlaten zijn, het verlaten worden en het zelf verlaten. De enscenering is kaal gehouden. Er staat een tafel met wat stoelen, er hangt een waslijn met bevlekte laken en dat is het dan. Maar het is voldoende. De rest wordt ingevuld door de muziek en de teksten.

Een meesterlijk stuk muziektheater, dat duidelijk het bluesgevoel oproept.

Eerder die dag had ik een interview met John Buijsman. Dit kunt u hier lezen.




Reacties

foto's: Kuno Mooren

Wat ooit door twee van de voormalige begeleiders van Rory Gallagher, Gerry McAvoy en Ted McKenna, is begonnen als een goh-wat-leuk-die-muziek-van-Rory-daar-moeten-we-eens-wat-mee-gaan-doen is na enkele jaren uitgegroeid tot een band van naam en faam. Met de Nederlandse gitarist Marcel Scherpenzeel spelen de heren al enkele jaren de zalen plat. Na een eerste cd/dvd, die vorig jaar is uitgekomen, is ook een flinke stap voorwaarts gemaakt.

          

Op 31 januari 2015 deed de Band of Friends in het kader van hun Europese tournee De Boerderij in Zoetermeer aan. Vanaf de eerste toon wordt de aandacht van het publiek gegrepen en die wordt de volgende kleine twee uur niet meer losgelaten tot de laatste noten van de toegift door de ruimte naklinken. Met Gerry als regisseur van zowel de band als het publiek wordt de ene na de ander Gallagher-song de ruimte ingeslingerd. Bouwend op de solide ritmesectie zorgt Marcel voor de zang en het fabuleuze gitaarwerk. Bekende songs als “Bought And Sold”, “Calling Card” en “A Million Miles Away” worden door het publiek luidkeels meegezongen. Halverwege het optreden wordt wat tijd ingeruimd om een aantal eigen songs te spelen, die op vorig jaar verschenen cd/dvd “Too Much Is Not Enough” staan.

Het grootste deel van het optreden bestaat uit songs van Rory Gallagher, maar het is duidelijk dat Marcel Scherpenzeel geen Rory-kloon is. Hij speelt de songs wel in de geest van Rory, maar heeft duidelijk een eigen inbreng. Wat al die jaren duidelijk niet veranderd is is de tomeloze energie en het overduidelijk plezier, waarmee de band speelt. En dit slaat over naar het publiek, dat hierdoor getuige is geweest van een uitstekend optreden.

Reacties (1)

Een van de bands, die tijdens de 26e editie van Westerpop in Delft optrad was Band of Friends. Deze Iers/Schots/Nederlandse combinatie is enkele jaren geleden opgericht om de muziek van Rory Gallagher in ere te houden. Drummer Ted McKenna en bassist Gerry McAvoy hebben jarenlang in diens band gespeeld en zij hebben in Marcel Scherpenzeel de ideale zanger/gitarist gevonden.

Voorafgaand aan het optreden ontmoetten we Gerry en Marcel backstage en onder het genot van een drankje vertelden zij over hun nieuwe cd. Het masteren is klaar en de opnamen liggen bij Gerry voor goedkeuring. De bedoeling is dat deze in september wordt uitgebracht.

         

Na aanvankelijk wat problemen met de bas van Gerry ging het trio los met de bluesrock die we van hen gewend zijn. En alles in de geest van Rory Gallagher: rauw, hard en opwindend. Natuurlijk passeren nummers als “Moonchild” en “Shadowplay” de revue. Duidelijk is het speelplezier dat de heren hebben. Met elkaar en met het publiek, want die interactie is absoluut aanwezig. Ted vertelde mij later dat het hem was opgevallen hoeveel jonge mensen er op de muziek van deze “oude mannen” stonden te dansen. Helaas was de tijd beperkt en de set met 55 minuten veel te kort. Maar de band had het publiek in zijn greep en daar gaat het om.

Reacties (1)

Dit verslag verscheen eerder op The Blues Alone?

Een vaste waarde in de vaderlandse bluesscene is iets dat je de Haarlemse bluesband Barrelhouse wel kunt noemen. De band bestaat al  ruim veertig jaar – we reken de onderbreking van tien jaar voor het gemak even niet mee – in dezelfde bezetting. In 1974 ontstaan uit de Oscar Benton Blues Band bracht Barrelhouse een jaar later het eerste titelloze album uit. Inmiddels zijn  we 41 jaar verder en zeer veel optredens verder. En daar zaten enkele zeer memorabele bij. Wie herinnert zich niet de samenwerking met Texaanse “Iceman”Albert Collins? Daarnaast heeft de band nog een behoorlijke bibliotheek aan platen uitgebracht. Onlangs is de cd “Almost There” verschenen, die overal goed ontvangen is. Het zestal weet nog steeds te boeien, zowel op de plaat als tijdens liveoptredens.

Op 25 november jl. gaf Barrelhouse een optreden in de Amsterdamse North Sea Jazz Club. Het optreden was uitverkocht, wat iets zegt over de verwachtingen die en van deze band had. Een en ander vond plaats tijdens een zogenaamd dinerconcert. Persoonlijk heb ik een dubbel gevoel bij dergelijke concerten. Voor fans die graag dicht bij het podium staan is er geen plek en die moeten het optreden op afstand beleven. Aan de andere kant verkrijgt de club hiermee wel de middelen om goede acts in huis te halen. Ook daar is iets voor te zeggen. Zoals een bekende Amsterdammer al eens zei: “Elk nadeel heb zijn voordeel”.  

    

Rond tien over negen betrad de band het podium. Nog steeds in de originele bezetting, waarin zij in 1974 zijn begonnen. Zangeres Tineke Schoemaker, bassist Jan Willem Sligting, die ook mondharmonica en accordeon speelt, drummer Bob Dros, pianist Han van Dam en op de gitaren de gebroeders Guus en Johnny LaPorte. Afgetrapt werd met het aloude Sam Cooke nummer “Bring It On Home To Me” om in de volgende 45 minuten zowel ouder werk als nummers van het nieuwe “Almost There” te brengen. We horen onder meer “Sally Go Round The Roses”, “Almost There”, “Shake ‘Em On Down” en “I Live The Life I Love”. Rond een uur of tien is het tijd voor een pauze van 20 minuten.

Hierna betraden eerst alleen Tineke, Jan Willem en Guus het podium om het prachtige door Nick Lowe geschreven “Withered On The Vine” ten gehore te brengen. Tineke op zang en akoestische gitaar, Jan Willen met de accordeon en Guus zorgde voor de tweede stem. Daarop voegde de rest zich erbij en werd de draad weer opgepakt, die voor de pauze even was neergelegd. Namelijk een mix van oud en nieuwe werk, zoals “I Wish I Could Pray”, “Lonely Together”, “Ain’t Coming Home No More” en “Don’t Hold Your Breath”. Prachtige momenten zijn onder meer de gitaarduels van Fender-man Guus en Gibson-speler Johnny LaPorte, die het publiek op het puntje van hun stoelen of de toppen van hun tenen brengen. Dat ligt aan het feit of je deel uitmaakt van het zittende ‘diner’publiek of bij hen hoort die achterin de zaal staan. Uiteraard was er nog een toegift, de band nam niet de moeite om voor de vorm van het podium af te gaan. Zoals het nieuwe en oude werk tijdens de beide sets werden gemixed, zo bestond ook de toegift uit nieuw en oud, namelijk “Goodbye” van het laatste album, en het al wat oudere “Beware” van de gelijknamige plaat uit 1979.

     

Het was een meer dan uitstekend optreden van deze ervaren muzikanten. De leden van de band voelen elkaar duidelijk feilloos aan. Het verloopt allemaal soepel en ondanks het feit dat ze al zo’n tijd bij elkaar is, is het speelplezier nog steeds duidelijk aanwezig. Dat laatste is ook te zien aan de mimiek van de bandleden. Daarnaast weten zij ook het publiek te bespelen en een aantrekkelijke show neer te zetten.


Reacties (2)

Al in 1962 bracht zij, als 16-jarige, haar eerste plaatje uit en nu in 2016 kan Bettye LaVette het zingen niet nog steeds niet laten. Betty Jo Haskins, zoals zij eigenlijk heet, leerde het zingen niet in de kerk maar bij ouders thuis, die bevriend waren met de Soul Stirrers, de Blind Boys of Mississippi en andere gospel- en soulartiesten, die er regelmatig op bezoek kwamen.  Inmiddels 70 jaar oud toert zij nog steeds de wereld rond en weet zij haar publiek als geen ander met haar sterkte stem te bekoren. Op vrijdag 29 april stond zij met haar band in de North Sea Jazz Club in Amsterdam.

Even na 9 uur begon het optreden, waarin een anderhalf uur durende mix geboden zou gaan worden van oudere en nieuwere songs.  Bettye LaVette werd gesteund door een strak spelende en swingende band, bestaande uit gitarist Brett Lucas, bassist James Simonson, drummer Darryl Pierce en toetsenspeler en bandleider Alan Hill.

Het optreden begon met het swingende “Unbelievable” van Bob Dylan, dat is verschenen op haar recente album “Worthy”. Deze cd is genomineerd voor een Emmy Award, iets dat een paar keer door haar werd benadrukt. Verder horen we onder meer “Call It Love”, “Joy”, “A Woman Like Me” en “Complicated”. Mevrouw LaVette is niet slechts een zangeres, vertelde zij, maar zij ziet zich zelf meer als vertolker van nummers. Dat bewijst zij keer op keer door van songs van mensen als Dylan, Ray Charles, George Harrison, the Who geheel eigen versies te maken. Dit bewijst zij door de uitvoeringen van Harrisons “Isn’t It A Pity”, mijn persoonlijke favoriet “Love Reign O’er Me” en het gevoelig gezongen “Nights In White Satin” van de Moody Blues, dat bij mij buurvrouw de tranen over haar wangen deed lopen.

Na “Close as I’ll Ever Get To Heaven” wandelt zij al zingend van het podium af. De band speelt door en Bettye neemt haar plaats achter de mkicrofoon weer in, waarop de bandleden een voor een het podium verlieten. Die zingt als toegift het a capella “I Do Not Want What I Haven’t Got”, waarin duidelijk wordt gemaakt over wat voor een formidabele stem zij nog steeds beschikt.

Het was een prima optreden van deze grandioze zangeres en entertainer. Mooi, opwindend, emotioneel, het had gewoon alles wat je van een show van een soulzangeres verwacht.

Dit verslag verscheen eerder op The Blues Alone?

Foto's zijn van Ton Dontje

Reacties (1)

Foto's door Jacques Nachtegaal

Na een kleine dertig jaar bij de Rolling Stones en ruim twintig jaar met zijn Rhythm Kings bezig te zijn geweest vindt Bill Wyman het kennelijk genoeg geweest. Welke plannen de 78-jarige hierna heeft is mij niet bekend, maar met deze band is hij nu met de afscheidstournee onderweg. Mede omdat hij mijn woonplaats Schiedam aan doet was dit een mooie gelegenheid deze band nog eens te gaan bekijken. Wyman omringt zich al jaren met een elitekorps aan muzikanten en ook deze keer stelt hij ons niet teleur. Zijn begeleiders zijn drummer Henry Spinetti, toetsenist Geraint Watkins, de gitaristen Albert Lee en Terry Taylor, zangeres Beverly Skeete en het duo Nick Payne en Frank Mead op diverse blaasinstrumenten. Bovendien deed zangeres Mary Wilson, bekend van de Supremes, mee als special guest.

Na het doven van de zaallichten wandelt Bill Wyman zonder enige aankondiging het podium op. Hij begroet het publiek en stelt de leden van zijn band voor, die een voor een hun plaatsen innemen. Achtereenvolgens worden nummers van Chuck Berry, Little Walter en Etta James gespeeld. Helaas wordt Terry Taylor geplaagd door technische problemen en wordt er wat aan zijn versterkers gerommeld om de zaak weer vlot te krijgen. Dat mag verder de pret niet drukken. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid om te soleren, terwijl Wyman stil, haast stoïcijns, aan zijn bassnaren staat te plukken. Ongeveer halverwege de eerste set is het tijd voor Mary Wilson, die met haar gouden glitterjurk een onuitwisbare indruk maakt. Zeventig jaar oud en nog steeds prima bij stem is dit voormalige Supremes-lid en bij songs als “Baby Love” en “My World Is Empty Without You” komt de zaal los. Na drie songs vertrekt zij weer en gaat de band verder met hun mix van blues, rock ’n roll en r&b-songs.

Na de pauze excelleert Beverly Skeete met een prachtige uitvoering van James Browns “It's A Man’s Man's Man's World”. Dan is het de beurt aan Frank Mead, die zich beklaagt over het feit dat uitgerekend hij deze zangkunsten moet volgen. Maar hij maakt dat goed door grappen en grollen, en uitstekend harmonicaspel. Daarna mag pianist Watkins, die Howlin’ Wolfs “300 Pound Of Joy” introduceert met een enorm onzinverhaal. Vervolgens komt Mary Wilson terug om met drie spetterende Motown-songs de zaal aan het koken te brengen. Als zij het podium weer heeft verlaten pakt de rest van de band de draad weer op en bij het laatste nummer, “You Never Can Tell”, neemt Wyman zelf plaats achter de microfoon. Uiteraard volgt dan nog de gebruikelijke toegift, het aloude Everly Brothers-nummer “Crying In The Rain”, als duet gezongen door Beverly Skeete en Albert Lee, die voor de gelegenheid plaats heeft genomen achter de piano.

Het is bijna elf uur als het helemaal afgelopen is en de zaallichten weer aan gaan. Het was een zeer geslaagd optreden en het is jammer om te moeten concluderen dat dit binnenkort tot het verleden zal gaan behoren.


Reacties
Deze maanden toert de originele West End productie met de Londense cast door het land. Vergezeld worden zij door Jim de Groot, die de rol van Elwood Blues op zich neemt. De rol van Jake wordt vertolkt door Brad Henshaw.
De heren worden bijgestaan door een uitstekende band, bestaande uit gitaar, bas, drums en een blazerssectie, en een drietal zangeressen, genaamd de Bluettes, die zowel als achtergrondzangeres, maar ook solo hun visitekaartje afgeven. Michael Munroe maakt het gezelschap compleet: hij speelt o.m. de preacher en zingt de Cab Calloway-klassieker “Minnie the Moocher”. Jim de Groot vertolkt de rol van Elwood prima en Brad Henshaw is geweldige Jake. De laatste beschikt over een prachtige blues/soulstem en is bovendien een geweldige komediant.
 
De naam musical is eigenlijk niet goed gekozen. Er is geen verhaal, zoals je zou verwachten, maar een twee uur durende vertolking van de bekende Blues Brothers-songs. Maar deze worden dan wel met veel humor gebracht.
De bekende songs als “Everybody Needs Somebody To Love”, “Sweet Home Chicago”, “Soul Man”, “Respect” en “Think” passeren de revue. Het hek is helemaal van de dam als het publiek meedoet met “Flip, Flop & Fly” en tijdens de laatste nummers helemaal niet meer willen gaan zitten. Al met al een prachtige voorstelling voor mensen die van goede muziek én een feestje houden.


Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl