barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Op zaterdag 15 februari werd in Cultureel Centrum Concordia in Haastrecht het eerste Bluesfestival Haastrecht gehouden. De lineup bestond uit Blues Conviction, de Fatman Bluesband en de Soutshside Blues Revue. De drie bands speelden afwisselend elk twee sets op drie podia, die door het pand waren opgebouwd. Dit zorgde ervoor dat de bands zonder pauze voor afbreken en opbouwen achter elkaar door konden blijven spelen. De aftrap werd verzorgd door Blues Conviction in de grote zaal, die na drie kwartier spelen werd gevolgd door de Fatman Bluesband, wier spullen in het eetcafé stonden opgesteld. Beiden waren prima bands met een stijl die duidelijk is gebaseerd op de Chicagoblues. De sfeer zat er al snel in.

Even na half 10 was het de beurt aan de Southside Blues Revue, die op het podium in de grote zaal speelden. Na jarenlang diverse binnen- en buitenlandse artiesten te hebben begeleid heeft zich zanger Jay Bodean een kleine twee jaar geleden bij de band gevoegd. Sindsdien is een duidelijk ontwikkeling ingezet. Er wordt naast covers ook eigen materiaal gespeeld. De ritmesectie wordt gevormd door drummer Ruud Spetter en bassist Mark Harmsma. Dit stevige fundament geeft pianist Pim Spetter en gitarist Armando Jansen de basis waar zij hun spel verder op kunnen bouwen. Zanger Jay Bodean beschikt over een stem die perfect past bij de stevige blues, die wordt gebracht. Rauw, soulvol en diep. Hij houdt deze in conditie door af en toe wat port langs de stembanden te laten glijden, zo vertrouwde hij mij toe. Voor deze gelegenheid werd de band versterkt door de saxofoon van Robbert Tuinhof en de trompet van Mike Onyango. De door de beide andere bands opgebouwde sfeer werd door de SSBR nog verder verhoogd en binnen de kortste keren was de grote zaal vol en stonden de eerste mensen te dansen. Na een uur spelen kwam een - ook voor de band - abrupt einde, want Blues Conviction stond alweer klaar voor hun set. Zij wisten het publiek verder te vermaken en dit werd door de Fatman Bluesband naadloos overgenomen.

                          

Waarna het om kwart over 12 weer de beurt was aan de Southside Blues Revue. En met net zoveel plezier en inzet begonnen zij zoals zij hun eerste set hadden afgesloten. Alleen werd er een tandje bijgeschakeld en het duurde niet lang of iedereen stond te dansen en springen (zelfs uw recensent kon niet meer stil blijven staan), wat weer zijn weerslag had op de band, die er nu echt een feestje van maakte. Een toegift werd afgedwongen en pas tegen half 2 was het afgelopen. In de afgelopen jaren heb ik de Southside Blues Revue al diverse keren zien optreden, maar deze keer was absoluut het beste wat ik ooit van ze heb gezien.

Dank aan Rob van Zuylen van Cultureel Centrum Concordia, die dit festival heeft georganiseerd. Hij heeft er groot succes van gemaakt. De muzikanten waren tevreden, het publiek had een geweldige avond. Ik hoop dat dit nog een vervolg gaat krijgen.


Reacties (1)
 
Op zaterdag 29 mei was het eindelijk zo ver: het eerste Schiedamse Bluesfestival ging van start. Het begin van een tweedaags evenement met een interessante line-up. Het geheel speelde zich af in de Schiedamse binnenstad. Er waren grote buitenpodia gebouwd op de Koemarkt en Grote Markt. En verder speelden er diverse bands in de café's.
Dit is een verslag van de eerste dag van het festival; de dag met de bekendste gasten. De bands werden door spreekstalmeester Jack Kerklaan vakkundig en met het van Jack bekende enthousiasme aan- en afgekondigd, op gezette tijden het publiek oraal van het ene naar het andere podium jagend.
 
      
Om kwart over 2 trapte de bekende Haagse bluesband Livin' Blues Xperience af en de 1e Schiedamse Bluesroute was een feit. Dit eerste optreden vond plaats op de Koemarkt. In hun ruim 40-jarige bestaan heeft Livin' Blues al een behoorlijke naam opgebouwd. Van de meest succesvolle samenstelling uit 1970 is alleen zanger Nicko Christiansen nog over, maar de huidige versie bestaat toch ook al weer een aantal jaren.
De band zette een fantastische en veel te korte set neer met eigen werk en covers. Ook de welbekende "Wang Dang Doodle" en "L.B. Boogie" ontbraken natuurlijk niet.
Hiermee was de toon voor het Bluesfestival gezet en voor wie nog niet genoeg had van Livin' Blues kregen 's avonds de gelegenheid hen nogmaals te horen in Podiumcafé De Graauwe Hengst.
 
De volgende band was Wolfpin, die op het podium Grote Markt speelde. De band van gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel speelt opwindende bluesrock, geïnspireerd door Rory Gallagher, maar duidelijk doorspekt met vleugjes Southern Rock. Ze speelden een goede afwisseling van uptempo nummers en ballads. En toen Marcel al solerend het publiek inliep en de trappen van het oude stadhuis beklom en vanaf het bordes de mooiste tonen aan zijn gitaar ontlokte, kon de sfeer helemaal niet meer stuk. Klasse!
Na afloop van dit optreden werden we Jack Kerklaan allemaal verbaal van het plein verjaagd om het volgende optreden op de Koemarkt te gaan bekijken: Bmaster. De inzettende regen en het daardoor zich schuilhoudende publiek zorgde dat het optreden enigszins in het water viel. De band valt niets te verwijten. Hun grote muzikale kwaliteit is buiten kijf en publiekslieveling Hank zorgde er met zijn grappen en grollen toch voor een geslaagd optreden. Voor mij een verrassing en zeker een aanrader.
 
Na ongeveer een uur werd het weer tijd om een wandeling over de Hoogstraat de maken naar de Grote Markt. Zowel qua tijd als regen begon het een en ander uit de hand te lopen.
Inmiddels stonden Mama's Bad Boys al klaar om met hun snoeiharde bluesrock te proberen de wolken uiteen te drijven. Het zeer ervaren powertrio deed wat dat betreft enorm hun best en ondanks de stromende regen trokken zij steeds meer publiek. In eerste instantie had ik wat moeite met hen, maar na enkele nummers was ik ook om.
Gitarist Lamar Chase, bassist Otis Rahim Hornesby en drummer Tolik Smirnoff verstaan hun vak en Lamar wist perfect hoe hij het publiek moest bespelen. Humor, virtuositeit en show. Enkele keren liep hij al gitaarspelend tussen het publiek, daagde de dames uit en beklom het bordes van het Stadhuis. En dit alles in de stromende regen. En omdat het tijdschema toch al uitliep mochten zij nog een door het publiek gevraagde, maar niet geplande, toegift geven.
Hoogste tijd om ons weer te begeven naar de Koemarkt, waar een Superjam ging plaatsvinden met medewerking van een aantal Schiedamse muzikanten, waaronder Raymunda, één van de organisatoren van deze Bluesroute.
Hiervoor hadden zij Dany Lademacher, gitarist bij o.m. Herman Brood en de Paris Dandies, en Gaynel Hodge, één van de oprichters van the Platters, uitgenodigd. 
Ondersteund door het uitstekende baswerk van Serge van der Kuil, de stuwende drums van Marcel Gootjes en de uitstekende gitarist Dennis Buitendijk vuurde deze gelegenheidsformatie de één na de andere klassieker op ons af. "Oh Well", "Honky Tonk Woman" en "Hoochie Coochie Man" zijn er maar enkele van. Uiteindelijk lukte het hen om de regen te laten ophouden. Eigenlijk was er geen tijd meer voor een toegift, maar het publiek gaf zich niet zo snel gewonnen en alles dreigde toch al uit de hand te lopen. Wat geeft het, het was leuk en gezellig, dus vooruit maar.
En, hup, weer terug naar de Grote Markt, waar inmiddels al enkele honderden mensen zich hadden verzameld voor de grote act van de avond. De band was nog bezig met de soundcheck. In verband met de door de regen ontstane hoge luchtvochtigheid waren wat extra problemen opgetreden en dit had alles nog wat meer vertraagd.
De uit Servië afkomstige Ana Popovic heeft enkele jaren aan de conservatoria van Rotterdam en Utrecht jazzgitaar gestudeerd en na haar doorbraak in de VS is zij over de hele wereld een graag geziene gast. Begeleid door een uitstekende band speelt zij de sterren van de hemel, waarbij ook de andere muzikanten voldoende ruimte kregen hun kwaliteiten te tonen. Ook werd één van Ana's klasgenoten op het conservatorium, Vincent, op het podium gehaald voor een gitaarduel. Ana Popovic had ervoor gezorgd dat het publiek ondanks het slechte weer toch weer opgewarmd was. Het was inmiddels 10 uur geworden en het programma was al een half uur uitgelopen, maar daar hadden de Schiedammers niets mee te maken. Een toegift werd gevraagd en gegeven, een prachtige versie van Hendrix' "House Burning Down". De klok tikte door, maar toch...... een tweede toegift "Mellow Soul".
 
En toen, inmiddels tegen half 11, was het toch echt afgelopen. Dat wil zeggen, alleen voor de buitenpodia. In de Schiedamse kroegen speelden nog diverse bluesbands en ging het feest gewoon door. En het bleef nog lang onrustig in Schiedam.
Mijn conclusie na de eerst dag is dat de organisatie een prachtig bluesfestival heeft weten neer te zetten. Een gevarieerd programma, goed georganiseerd  en - ondanks de regen - goed bezocht. Mijn complimenten. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.
 
Lees meer...   (8 reacties)
CD Release Party "Dare To Stand Out" door
Mariëlla Tirotto & the Blues Federation
 
Na de uitstekende ontvangst van de eerste cd "Somewhere Down The Road" (klik hier) in november 2008 brengt Mariëlla & the Blues Federation binnenkort haar langverwachte tweede album "Dare To Stand Out" uit.
 
Het winnen van de Dutch National Blues Award in 2010, dat een publieksprijs is, de optredens in binnen- en buitenland en het feit dat de band onlangs door de Dutch Blues Foundation geselcteerd is voor de Dutch Blues Challenge heeft aan dat de muziek van Mariëlla Tirotto & the Blues Federation steeds breder wordt gewaardeerd.
 
Het album "Dare To Stand Out" bestaat uit elf eigen nummers en een traditional en is, net als het eerste, in vier dagen opgenomen, daarna in drie dagen gemixt en gemastered in de Beaufort Recording Studio in Bovenkarspel.
 
Het eindresultaat is op zondag 11 september te horen in Podium de Kelder in Amersfoort, waar de band haar CD Release Party houdt, waarbij zij hoopt dat veel mensen deze feestelijke gebeurtenis met haar willen delen.
 
Datum:        zondag 11 september
Locatie:       Podium de Kelder
                     Eemlaan 1, 3812 ED Amersfoort
Zaal open:  15.00 uur (ontvangst met gratis drankje en gelegenheid tot het
                                       tekenen van het gastenboek)
Aanvang:   16.00 uur
Einde:          ca 19.00 uur
Entree:         € 7,50 óf € 15,00 inclusief cd!
Voor kaarten klik hier: Podium de Kelder
Voor een combiticket inclusief cd kies bij het bestellen van de kaartjes "Ticket Actie"
 
Tijdens deze feestelijke gebeurtenis zal Rob van Elst, bij iedereen ongetwijfeld beter bekend als 'Big Moose' van BluesMoose Radio als gastheer op zijn eigen humoristische wijze de presentatie voor zijn rekening nemen. Als special act zal Kars van Nus de middag openen met zijn geweldige authentieke Blues, Soul en Gospelnummers.
 
Om alvast in de stemming te komen:
 
{YOUTUBE}a6Sn5VLp_Ws&feature=email{YOUTUBE}
Lees meer...   (1 reactie)

Enkele maanden geleden waren wij al aanwezig bij een repetitie van Chitlin Crew in hun toenmalige oefenruimte in Hoogvliet. Lees hier mijn verslag ervan. Toen was al duidelijk zichtbaar dat, hoewel de band in deze samenstelling pas enkele maanden bestond, er al potentie aanwezig was om een goed samenwerkend geheel te vormen. De band bestaat uit bassist Dick 'El Mano' Baxter, drummer John 'J Blue' Maanster, gitarist Boy 'BB' Brons en zanger John 'Brown' Fijan.

Op zondag 2 maart hadden wij de gelegenheid de band echt 'live' aan het werk te zien. Dit gebeurde in Grand Café Buren Van de Raad in Bodegraven. In dit gezellige etablissement toonden de heren dat zij in de afgelopen maanden als eenheid duidelijk waren gegroeid. Drummer John  Maanster houdt de boel strak in het gareel en bassist El Mano houdt duidelijk van melodieus baswerk, waarmee hij de gitaar van Boy ondersteunt en aanvult. En zanger John Fijan heeft een prima stem voor dit genre: diep, helder en af en toe net dát randje dat de muziek zo levendig en puur maakt. De band speelt een combinatie van covers en eigen werk en wisselen dit op een leuke manier af. Bekende songs die werden gespeeld zijn "Walking The Dog", "Before You Accuse Me" en "Red House", waarin vooral Boy helemaal los ging.

Het was een prima optreden en we hebben er van genoten. De band heeft al flinke stappen gemaakt en is nu al in staat om een goed optreden te verzorgen. Maar ze zijn nog niet uitgegroeid, dus er valt nog heel wat te verwachten.

Op 29 maart wordt de eerste cd van de band in deze samenstelling opgenomen in De Beuk in Barendrecht. Het wordt een live-cd met uitsluitend eigen werk.

Voor meer informatie: www.chitlincrew.com.

      

      

Reacties

Sinds een maand of drie is Stichting Cretopia Rotterdam gevestigd aan de Rotterdamse West-Kruiskade. In het pand, TOKO51 genaamd, wordt onder de enthousiaste leiding van Lennard de Vlieger en Piet Hein plaats geboden aan kunstenaars als muzikanten, schrijvers, ontwerpers, schilders en noem maar op om hun inventiviteit en creativiteit te kunnen uiten. En voor kunstliefhebbers en genieters om deze uitingen te kunnen ervaren. Momenteel wordt er geschilderd, analoge camera’s en draaitafels gerepareerd, meubels gemaakt, workshops gehouden en nog veel meer.

En er wordt ook gemusiceerd. Onder de titel ‘Lekker Zonder Stekker’ worden, zoals de naam al doet vermoeden, akoestische voorstellingen gegeven.

Nu is Lennard een groot bluesfan en mondharmonicaspeler en omdat TOKO51 een prima podium zou kunnen bieden voor blues heeft hij besloten dit te gaan uitproberen. Hij wil er een tweewekelijks gebeuren van maken en hiermee de blues terug halen naar Rotterdam. Niet dat die ooit helemaal weg is geweest, maar het is wel al geruime tijd een ondergeschoven kindje. De Amerikaanse harmonicaspeler Keith Dunn, die momenteel in Rotterdam woont, wordt het middelpunt van deze concerten.

Keith Dunn is geboren in Boston en heeft een muziekcarrière die ruim dertig jaar lang is. Hij heeft opnames gemaakt met Jimmy Dawkins, Billy Boy Arnold, Jan Akkerman en opgetreden met Jimmy Rogers, Stevie Ray Vaughan, Walter Horton, Magic Slim en Hubert Sumlin. Ik noem er maar een paar; de lijst is gewoon te lang. Keith en Lennard willen de blues op een zo breed mogelijke wijze aanbieden. Ook is het de bedoeling om onder leiding van Keith aan educatie te gaan doen. Ideeën te over.

Op zondag 2 augustus a.s. zal Keith Dunn in TOKO51met zijn vaste begeleidingsband optreden. Hoe volgende  optredens er uit gaan zien zal de toekomst verder uitwijzen. Het klinkt allemaal heel spannend. Aan het enthousiasme van Lennard en Piet zal het niet liggen. Als ik zie wat zij in de afgelopen drie maanden al hebben kunnen opzetten, dan zit het met de toekomst van de Blues in Rotterdam ook wel goed.

Datum:  Zondag, 2 augustus 2015

Tijd:       14.00u – 18.00u

Prijs:       € 2,50 (incl. fingerfood)

Adres:    Toko51, West-Kruiskade 51, Rotterdam

Website: www.cretopia-rotterdam.nl

Reacties (1)
Het is inmiddels al weer het 25e jaar dat Giethoorn de gastheer is van het Drijf-in Bluesfestival. En ook dit weer heeft de organisatie diverse artiesten van naam weten te strikken. Het begon al op vrijdagavond met het Drijf-Aan Blues, dat door Ralph de Jong en Sean Webster werd verzorgd.

Zaterdag was de hoofddag en het startschot werd 's avonds even na kwart over 8 gegeven door Magic Frankie, die door de Southside Blues Revue werd begeleid. Magic Frankie is geen onbekende in Giethoorn – hij speelde hier zelfs al tijdens de eerste editie – en ook vanavond bracht hij weer zijn eigen versie van de Chicagoblues ten gehore.
Eerst speelde de Southside Blues Revue als opwarmertje “T-Bone Shuffle” voordat de Gangster of the Blues het podium betrad. In de komende anderhalf uur werd het in groten getale (soms zelfs letterlijk) toegestroomde publiek vergast op blues van de bovenste plank. Begeleid door de soepel spelende band liet Magic Frankie zien eigenlijk nog steeds tot de top van de Nederlandse blueswereld te horen. Drummer Ruud Spetter en bassist Mark Harmsma hielden de basis strak bij elkaar om pianist Pim Spetter en gitaristen Armando Jansen en Magic Frankie het werk af te laten maken. Pim en Armando kregen van Frankie voldoende gelegenheid om te laten horen wat zij in huis hebben, waarbij vooral het ronder klinkende gitaarspel van Armando opvalt naast het scherpere van Frankie, waardoor elkaar mooi aanvulden.
 
Magic Frankie & Southside Blues Revue
 
Mede door het prachtige weer, de fantastische locatie en het opvallende goede geluid was dit een meer dan mooi begin van het bluesfestival. Om 10 uur was het optreden van Magic Frankie ten einde. En vanaf dat ogenblik verhuisde de muziek naar de cafés van Giethoorn, waar op diverse locaties verder werd gespeeld. We hebben tot na 12 uur bijna ieder kroeg bezocht en overal een flinke 'snuif' blues meegenomen, waarvan ik er een paar zal noemen.
 
In Botel speelde Danny Bryant's Red Eye Band. Ik heb Danny al diverse zien optreden en hij stelt eigenlijk nooit teleur. Zijn prachtige melodieuze bluesrock zorgde ervoor dat het publiek al heel snel stond te dansen. The Treble Shooters maakten er weer een leuke show in de Groothof. Na aanvankelijk aarzelen zorgde de aanstekelijke muziek en de humoristische show van Chris Hoyle er al snel voor dat ook hier de dansvloer snel gevuld was.
Toen snel naar Grandcafé Het Centrum waar de Veldman Brothers al waren begonnen met hun optreden. Ook deze keer speelde de band rond de gebroeders Veldman (tja, wie anders, met zo'n naam) een geïnspireerde set. Ook hebben we het optreden van King Mo in De Sloothaak nog even meegepikt. Deze redelijk jonge band, maar met ervaren muzikanten, steekt de oude garde naar de kroon. Een terecht keuze om hen af te vaardigen naar de International Blues Challenge, die in februari 2011 in Memphis wordt gehouden.
 
Ik laat het maar bij dit kleine overzicht, omdat dit de bands zijn die ik wat uitgebreider heb beluisterd. Van andere bands heb ik wel wat opgepikt, maar helaas was het tijdsbestek te kort om ze allemaal te beluisteren.
Als conclusie kan ik zeggen dat het Drijf-In Bluesfestival 2010 een zeer geslaagd festival is geweest. Natuurlijk werkte het weer mee; na een aan het begin van de avond wat dreigende lucht, waaruit zelfs regen viel, klaarde deze al snel op. De temperatuur was tot laat nog heel aangenaam. Daarnaast is Giethoorn een uitgelezen en unieke locatie. Maar ook de keus en variëteit aan artiesten heeft bijgedragen aan deze geslaagde avond.
Lees meer...

Robbert Fossen & Peter Struijk / Sugarboy and the Sinners

Het duo Robbert Fossen & Peter Struijk en de jonge band Sugarboy & the Sinners zij de winnaars van de Dutch Blues Challenge 2012 en zij vertegenwoordigen ons land eind januari bij de International Blues Challenge in Memphis. Om de kosten voor de reis gedeeltelijk te kunnen is op 11 januari jl. door beide bands een benefietconcert gegeven in De Kletskop in Asch. Niets tegen de Kletskop, want de verzorging was uitstekend, maar het zaaltje is gewoon te klein om een dergelijk evenement te organiseren. Met zo’n 65 toeschouwers was de locatie afgeladen vol. Wel gezellig, maar een wat grotere zaal had ook de inkomsten flink kunnen opschroeven.

              

Als eerste begint het duo Robbert Fossen / Peter Struijk. Zij brengen met zijn tweeën pure ouderwetse Chicagoblues. Fossen als zanger en harmonicaspeler/gitarist en Struijk die op een geweldige manier de het solowerk voor zijn rekening neemt. Klassiekers als “Walking Blues” en “She’s Nineteen Years Old” passeren de revue. Helaas heeft Robbert even, zoals ze in Formule 1-taal noemen, een ‘momentje’, maar Peter vangt dat op meesterlijke wijze op en voor je het weet loopt alles weer in het gareel.

Na een korte pauze en ombouw van het kleine podium is het de beurt aan Sugarboy & the Sinners. Ik had al wel iets over ze gehoord, maar ze echt zien spelen is een aparte ervaring. Een geweldige band met een innemende zanger, die ook nog een flink deuntje op de harmonica blaast, een drummer en bassist die het geheel zeer strak houden en een gitarist, die de hele boel opfleurt met zijn licks en solo’s. De muziek hangt tegen de jumpblues en rock ’n roll, maar is duidelijk op de blues gebaseerd. De vier jonge kerels spelen met gemak en veel plezier en dat straalt af op het publiek en al snel wordt er gedanst.

Daarna is het weer de beurt aan Robbert Fossen en Peter Struijk, maar nu met band. Drummer Frankie Duindam van de Sinners blijft zitten en vervangt Eduard Nijenhuis en op bas doet Jan Markus mee. Het gaat nu een tandje hoger als in de eerste set: de onvervalste elektrische Chicagoblues wordt ten gehore gebracht. Er worden wat songs van Magic Slim gespeeld en met “Rock Me Baby” gaat echt het dak eraf.

Hierna zouden Sugarboy and the Sinners nog een set spelen, maar dat hebben wij niet meer afgewacht. We houden immers nog een flinke thuisreis voor de boeg. 

Ik ben heel benieuwd wat de zes heren in Memphis doen. Tot nog toe is er in de 28 voorgaande edities van de International Blues Challenge maar een niet-Amerikaanse band met een eerste prijs naar huis gekomen. Zal het dit jaar anders worden? Aan de inzet en bekwaamheid zal het niet liggen. We duimen voor ze.

Als voorbeeld twee filmpjes van beide bands:

Reacties (4)

De in Zweden woonachtige Amerikaanse troubadour Eric Bibb is een van de beste hedendaagse vertolkers van de akoestische blues en folk. Met zijn donkere, heldere stemgeluid, zijn virtuositeit op gitaar en de vertolking van zowel eigen nummers als die van de anderen weet hij al decennia lang zijn publiek te bekoren. Ongeveer tegelijk met het verschijnen van zijn cd “Migration Blues” bracht Eric Bibb een kort bezoek aan ons land, waar hij in Rotterdam, Zaandam en Heerlen optrad. Hier volgt het verslag van zijn optreden op 23 maart jl. in Jazzcafé BIRD in Rotterdam. Een fraaie locatie in het centrum van Rotterdam. Een niet al te grote zaal, wat optredens als deze intiemer maken. Jammer alleen dat een behoorlijk deel van de zaal werd bezet door een praatgraag publiek. Storend voor de echte muziekfans.

Als voorprogramma trad de jonge Engelse zanger/gitarist Rob Green op. Green, die afkomstig is uit Nottingham, Engeland is een veelbelovende singer-songwriter, die, nadat hij door Gregory Porter was ontdekt, inmiddels zijn eerste EP op de markt heeft gebracht. Het was, zo vertelde hij, zijn eerste optreden buiten Engeland. Singer-songwriter is overigens een wat beperkte aanduiding, want Green is overduidelijk een getalenteerde entertainer. Naast een goed muzikant en zanger weet hij als geen ander het publiek te bespelen. Zijn set bestaat volledig uit zelfgeschreven nummers. Tussendoor vertelde hij er wat over, maakte grappen en hij wist de aandacht van begin tot eind vast te houden. Een talent waar we zeker nog meer van zullen horen.

Na een korte pauze was het tijd voor Eric Bibb, die ons in de komende anderhalf uur meenam op een reis door zijn uitgebreide catalogus van eigen werk en covers. Hij begon met het welbekende “Going Down Slow”, een nummer dat wordt toegeschreven aan St. Louis Jimmy Oden. Hierna betrad de Finse Olli Haavisto het podium, die Eric de rest van de avond zou begeleiden op gitaar, slidegitaar en steelguitar. Het tweede nummer was het eigen werk “Silver Spoon”, waarin Eric vertelde over gelukkige en rijke jeugd. Dit werd gevolgd door drie nummers van Lead Belly (“Bring A Little Water, Sylvie”, “Stewball” en “Bourgeois Blues”). Na “Down The Road Feeling Bad” van John Cephus en “With My Maker I Feel One” was het tijd voor het enige nummer van de nieuwe cd. “With A Dolla' In My Pocket” gaat over de reis die veel Afrikaans-Amerikanen in de eerste helft van de twintigste eeuw ondernomen om te ontsnappen aan de armoe en terreur van de zuidelijk staten en zich gingen vestigen in het rijkere noorden van de VS. Migratie is de rode draad die door de nieuwe cd “Migration Blues” loopt en het onderwerp van dit nummer is daar een goed voorbeeld van. Hierna volgden nog de bekende nummers “Connected”, het Rev. Gary Davis nummer “I Heard The Angels Singing” en de Lightnin' Hopkins cover “Needed Time”.

         

Het was een optreden van een Eric Bibb, zoals we hem kennen. Rustig, vriendelijk en soeverein. Tussen de nummers door vertelt hij er iets over. Zijn gitaarspel en zang zijn heerlijk om naar te luisteren en de bijdrage van Olli Haavisto met slide en lapsteel maakt het net wat kruidiger. Zelf had ik wat meer nummers van de nieuwe cd verwacht, maar het ontbreken hiervan heeft het optreden zeker niet minder mooi gemaakt.

Reacties (3)

Foto's:  Ton Dontje  Meer foto's op www.fotomemories.nl

 Hans La Faille's Bromance

          

         

========================================

Dynamite Blues Band

          

        

======================================

 Paardekooper

          

        

=====================================

The Damned & Dirty

             

        

=========================================

Richard van Bergen & Rootbag

          

        

==============================









Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl