barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Zijn debuutalbum verscheen in 2005 en nu, twaalf jaar later, brengt de Canadese zanger/gitarist André Bisson zijn zevende cd “Break” uit. Door de jaren heen heeft Bissons zijn stijl zich geuit door zwaar tegen soul aanliggende blues en dat is met het nieuwe album niet anders.

Bisson wordt begeleid door een keur aan muzikanten, waaronder een blazerssectie, die voor een groot deel debet is aan het soulachtige geluid. Er staan twaalf nummers op de cd, waarvan een groot deel door Bisson zelf is geschreven. Opvallend is de geheel eigen versie van het bekende Beatles-nummer “Eleanor Rigby”. Zoals gezegd, Bissons stijl is blues met duidelijke invloeden uit de soul. Om meer precies te zijn: uit de Motown soul. Hij is een goed en smaakvol gitarist met een soulvolle stem, die zich uitstekend voor het genre leent. Mijn favoriete nummers zijn het stevige “Feelin’ Fine”, het rock ’n roll-nummer “Next In Line” en het al genoemde “Eleanor Rigby”. Er is genoeg te genieten: aanrader.

Website: www.andrebisson.ca

Reacties (3)

De in Melboune, Australië woonachtige Andrea Marr is geboren in Sri Lanka. In haar huidige thuisland heeft zij al een carrière om U tegen te zeggen. Haar eerste cd kwam in 2002 uit. Zes jaar later wist zij internationale aandacht op zich te vestigen met “Little Sister Got Soul”. Zij heeft haar land inmiddels twee keer vertegenwoordigd bij de International Blues Challenge in Memphis.

Op haar nieuwe cd “Natural” staan elf nummers, waarvan er negen door Marr zijn geschreven of meegeschreven. Haar band The Funky Hitmen – vanzelfsprekend compleet met blazers - zorgt voor een uitstekende en swingende backing. Wat we te horen krijgen is een flinke partij ouderwets goede soul, die zo uit de studio’s van Stax gekomen had kunnen zijn. Dat is meteen duidelijk vanaf de eerste nummers “Force Of Nature” en het van Aretha Franklin bekende “Rock Steady”. De energie en passie worden niet meer losgelaten tot de laatste tonen van “Sticks & Stones” klinken. Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn de slowblues “That’s Where Love Ends” met fraai toetsenwerk van Carn Scott, en het al genoemde, zacht swingende “Sticks & Stones” met mooi gitaarspel van Dave Reynolds.

Website: www.andreamarrmusic.com

Reacties (2)

Bij muziek uit Duitsland denken velen van ons meteen aan schlagers en ander onsmakelijks. Maar neem van mij als ervaringsdeskundige – ik heb bijna twaalf jaar in Duitsland gewoond – dat er ook op het gebied van rock en blues erg veel goede muzikanten rondlopen en er erg veel te genieten is. Zo is er de uit Kassel afkomstige Andreas Diehlmann, die met zijn powertrio alweer geruime tijd de Duitse en Europese podia onveilig maakt. Al ruim twintig jaar is hij gitaarleraar, arrangeur, componist en is zijn gitaarwerk op talrijke studioproducties te horen. Van 2012 tot en met 2016 heeft hij Sydney Ellis begeleid tijdens haar Europese tournees.

Vanaf 2001 is hij intensief met de blues bezig en sinds een jaar heeft hij de huidige Andreas Diehlmann Band met bassist Volker Zeller en drummer Tom Bonn, die hier voor een prima backing zorgen. Onlangs is hun debuut-cd verschenen met daarop acht zelfgeschreven nummers en twee covers van Peter Green en B.B. King. In de ‘press release’ wordt beschreven dat de ADB de stevigere variatie van de bluesrock laat horen. En dat klopt ook. Nu is er bluesrock en bluesrock. En hoewel de ADB de stevige variant speelt wil dat niet zeggen dat het alleen maar rampetampwerk is. Zeker niet, het is melodieus, de nummers zijn goed opgebouwd en er wordt gewoon goed gemusiceerd. Het eerste nummer “Way Down South” begint trouwens met rustige akoestische slidegitaar voordat het gas erop gaat. Andreas is wat zijn gitaarwerk betreft duidelijk schatplichtig aan B.B. King, Freddie King en Peter Green. Die invloed is onmiskenbaar aanwezig. Op de cd wisselen rauwe bluesrock en mooie slowblues elkaar af, zodat van verveling absoluut geen sprake is. Mijn favoriete nummers zijn de beide slowblues “Hard Times” en Gone” en het swingende “Full Grown Man”.

Een prima album met uitstekende bluesrock. Voor de liefhebbers van het genre is het absoluut een must om met de Andreas Diehlmann Band kennis te maken.

Website: www.andreasdiehlmann.de

Reacties (2)

Als een albumtitel toepasselijk is dan geldt dat wel voor “Well, It’s About Time”, de nieuwe cd van zanger Andrew Chapman. Al vanaf de late zestiger jaren komen Chapman, drummer Tony Braunagel en gitarist / toetsenist Terry Wilson elkaar tegen en hebben in de daaropvolgende jaren in diverse bands gespeeld. Op een gegeven moment heeft Chapman genoeg van de muziekindustrie en wijdt hij zich aan een succesvolle carrière in hotelmanagement en investment banking. Tock kruipt het bloed waar het niet gaan kan en toen Wilson en Chapman elkaar een tijd geleden weer eens tegenkwamen waren plannen voor een cd snel gesmeed.

Ook Braunagel is van de partij, alsmede collega’s als Teresa James (toetsen, zang), John ‘Rabbit’ Bundrick (toetsen) om er maar een paar te noemen. De productie was in handen van Wilson en Chapman. Op het album staan dertien nummers, waarvan er vijf van Chapman en drie van Wilson. Wat stijl betreft moeten we denken aan goede eerlijk rockende blues. Van begin tot eind klinkt het heel prettig. Andrew Chapman heeft een goede stem met dat rauwe randje, dat zo prima bij deze stijl hoort. Nummers die een vermelding verdienen zijn de blues “That Takes Some Balls” van Wilson, de ballad “Talk To Me”, dat we kennen van Little Willie John, en het pittige “Bag Of Bones”.

Een prima cd en de hoogste tijd dat de heren weer eens samen de studio in zijn gedoken. “It was about time, indeed”

Website: www.jojotunes.com

Reacties (2)

Zes jaar geleden werd de Andy T – Nick Nixon Band opgericht, een samenwerking die drie cd’s heeft opgeleverd. Zanger James ‘Nick’ Nixon is nu te ziek om nog op te treden en Alabama Mike (Benjamin) treedt in zijn voetsporen. Nixon zingt op zes nummers mee en op nogmaals zes is de nieuwe man te horen. Hier wordt letterlijk het stokje overgegeven. Andy T (Talamantez) is vanzelfsprekend te horen op gitaar. Naast een uitstekende backingband was Anson Funderburgh achter te knoppen te vinden en speelt hij op een aantal nummers mee op gitaar.

Opvallend is het verschil in de vocalen. Nixon heeft een donker, enigszins rauw geluid, terwijl de nieuwe man een duidelijke tenorstem heeft. Het gitaargeluid van Andy T is leidend op het album. Zijn stijl is onmiskenbaar West Coast. Het album heeft gewoon alles wat je mag verwachten. Een goede band, fraaie blazers, goed gitaarwerk van zowel Talamantz en Funderburgh en geweldige soulvolle zang. We horen soul, rockende blues, slowblues en dat alles gegoten in de typische West Coast-stijl en af en toe neigend naar de Texas Blues als Funderburgh zijn onmiskenbare gitaargeluid laat horen. Het is moeilijk om twee of drie favoriete nummers aan te wijzen; ze zijn allemaal ongeveer even goed. Gewoon zelf luisteren dus.

Realiserend dat dit wel eens de laatste opnamen van Nixon zouden kunnen zijn geeft het album nog een extra emotionele lading mee. Prachtig.

Website: www.andytband.com

Reacties (2)

De Canadese blues- en rockzangeres Angel Forrest kan bogen op een succesvolle carrière zo’n 30 jaar, waarin zij tien cd’s uitbracht en driemaal de Maple Blues Award als beste vocaliste binnen wist te slepen. Vergeleken wordt ze met Janis Joplin; dat geeft ongeveer aan van welk kaliber zij is. Een van haar cd’s is volledig aan Joplin gewijd en heeft dan ook de passende titel “Angel Sings Janis Live”.

Onlangs verscheen van Angel Forrest de dubbel live-cd “Electric Love”, die is opgenomen in het Centre des Juliette-Lassonde in St-Hyacinthe, Quebec. De band bestaat uit Ricky Paquette (elektrische gitaar), Denis Coulombe (akoestische gitaar), Alec McElcheran (bas) en Sly Coulombe (drums). Het geheel is uitstekend opgenomen. Kraakhelder en de teksten zijn goed te verstaan. De band is goed op dreef en het aanwezige publiek heeft onmiskenbaar van een goed concert genoten. Op het album staan vijftien nummers en we horen onder meer “House Of The Rising Sun”, “Spoil Me Up”, Mother Tongue Blues en natuurlijk de door Janis Joplin bekend gemaakte “Bobby McGee” en “Piece Of My Heart”. Mijn persoonlijke favorieten zijn de slowblues “Crucify” en het  rockende “Move On”. 

Een prima cd. Wordt het niet eens tijd om deze dame naar Nederland te halen?

Website: www.angelforrest.ca

Reacties (2)

Na acht jaar voor het Amerikaanse leger in plaatsen als Kosovo en Irak te hebben gediend blijkt Annika Chambers ook nog andere ambities en kwaliteiten te hebben. De in Texas geboren Chambers leerde het zingen in de kerk, maar zij werd door de blues pas echt gegrepen nadat ze aan een talentenshow in Kosovo had meegedaan. Pas nadat zij de militaire dienst vaarwel had gezegd en weer was teruggekeerd in Texas werd er wat meer aan een muzikale carrière gedacht. In 2014 verscheen haar eerste album “Making My Mark”, die overal positief werd ontvangen.

Sinds het album uitkwam is er veel gebeurd voor Annika en niet alleen maar positieve dingen. Ze heeft bijvoorbeeld ook zes maanden in de gevangenis doorgebracht. En nu is onlangs haar tweede cd “Wild & Free” verschenen met twaalf nummers, een mooie mix van originals en covers. Begeleid wordt zij onder meer door Mike Finnegan (piano,  orgel), Larry Fulcher (bas), Tony Braunagel (drums) en de gitaristen Johnny Lee Schell en Josh Sklair. De vier eerstgenoemden vormen ook de Phantom Blues Band. Mevrouw Chambers heeft een stem waarmee zij zowel kan brullen als verleidelijk kan fluisteren, soulvol kan zingen als rauwe blues aan kan. Wat stijl betreft zit zij tussen ‘echte’ blues en soulblues; we horen ballads en rockers. Bijzondere indruk op mij maken het door Annika zelfgeschreven “Reality” en de soulblues “Six Nights And Day”. Haar debuutalbum maakte al indruk en deze tweede is nog eens een stap vooruit.

Website: www.annikachambers.com


Reacties (2)

De band is opgericht in juli 2012 en heeft al snel naam weten te maken. Anthony Rosano and the Conqueroos bestaat naast zanger/gitarist Rosano uit bassist Paul Warren, drummer Scott Smith en saxofonist/harmonicaman Jeremy J.B. Bustillos. Na de albums “Get Rood” en “Roo’d Awaking” is nu hun derde schijfje verschenen onder de titel “Anthony Rosano and the Conqueroos “. Wat stijl betreft moet je hierbij denken aan een combinatie van ouderwetse blues in een rockjasje met uitstapjes naar soul en funk.

Op de cd staan elf nummers waarvan er een geschreven is door Scott en de overige tien door Anthony. Voor de productie tekende Mike Zito, die op een aantal nummers nog wat aanvullende gitaarwerk levert. Daarnaast horen we de slidegitaar van Anders Osborne, de accordeon van Johnny Sansone en de fiddle van Michael Harvey. Met de openers “28 Days” en “Give Me Strength” geeft de band meteen het visitekaartje af, namelijk stevige naar rock neigende blues. Dit wordt gevolgd door het funky “You Don’t Know Me” en de ballad “Long Island Sound”. Zeer gevarieerd, zou je zeggen, en dat klopt ook. Zo gaat de cd ook verder. Maar de verbindende basis blijft rockende blues. Het wordt in ieder geval nergens saai. Mijn persoonlijke favorieten zijn “Shakin’ In The Veins” met prachtige harmonicaspel van Bustillos en de slidegitaar van Osborne, en de mooie slowblues “Bound To You”. Een prima en goed gevarieerd album.

Website: www.conqueroos.com


Reacties (1)

De Braziliaan Artur Menezes is een actief baasje, zowel in zijn thuisland als in de VS. In Brazilië is hij een van de oprichters van Casa do Blues, is al jarenlang de hoofdact op diverse festivals, heeft hij gesproken op TEDTalks. Hij heeft een aantal jaar in Chicago gewoond, waar hij het podium deelde met Buddy Guy, John Primer, Phil Guy om er maar een paar te noemen. Inmiddels woont hij al weer twee jaar in Los Angeles en is winnaar van de Gibson/Albert King Award en werd hij derde tijdens de 2018 IBC.

Met “Keep Pushing” is onlangs zijn vierde cd verschenen met daarop tien zelfgeschreven nummers. Menezes is een, zoals ze in het Engels zo treffende weten uit te drukken, zogenaamde ‘high octane guitar slinger’. Dat komt dan neer op stevige, doch melodieuze blues. Stevig en hard rockend in onder meer het titelnummer “Keep Pushing” en dan weer rustig in een slowblues als “Any Day, Any Time” en de ballad “Can’t Get You Out Of My Mind”. Flink rockend en met verrassende tempowisseling wordt de cd afgesloten met “Til The Day I Die”. Voor mij is deze cd een eerste kennismaking met Artur Menezes; een zeer positieve kennismaking.

Website: www.arturmenezes.com


Reacties (3)

Wennekerpand, Schiedam - 27 februari 2014

De voorstelling begint als één enkele saxofoon zijn klagende toon over het publiek laat vloeien. Een tweede saxofoon neemt het over en snel voegen zich de andere twee collega's van het Artvark Saxophone Quartet erbij. Het kwartet, bestaande uit Bart Wirtz (altsax), Rolf Delfos (alt), Mete Erker (tenor) en Peter Broekhuizen (bariton) behoort tot het beste wat wij op dit gebied in Nederland hebben en ook internationaal weten zij hoog te scoren. Zij laten horen dat er met vier saxofoons en geen enkel ander instrument uitstekende muziek te maken is. Tijdens het openingsnummer loopt John Buijsman op de achtergrond heen en weer en hangt er bevlekte lakens op, waar een landschap met molens en typische Hollandse wolken op wordt geprojecteerd.


De volgende vijf kwartier krijgen we een unieke vorm van muziektheater gepresenteerd, waarin de blues het middelpunt vormt. Maar niet de Amerikaanse blues; we zijn immers in Nederland. Het is een muziekvorm die zo zou kunnen klinken als de blues in Nederland was ontstaan. In de polder dus, tot aan je enkels in de klei. Terwijl de mannen van Artvark aan het werk zijn worden zij door John Buijsman verzorgd. Hij zet koffie en kookt intussen aardappelen en spruitjes. Je hoort de fluitketel voor de koffie en de deksel van het pannetje dat staat te klepperen op het kookplaatje. En het is allemaal echt; de spruitjes heb ik die middag nog bij John thuis zien liggen. Het wordt ook allemaal op het podium genuttigd.

De teksten zijn geschreven door Peer Wittenbols en worden door John gezongen of voorgedragen. Het zijn tragikomische teksten, zoals de "Ouwe Jongens Blues", het lied over Lidewij Broos en de vertaling van "John Henry" in "Dikke Don Hendriks". Teksten over het verlaten zijn, het verlaten worden en het zelf verlaten. De enscenering is kaal gehouden. Er staat een tafel met wat stoelen, er hangt een waslijn met bevlekte laken en dat is het dan. Maar het is voldoende. De rest wordt ingevuld door de muziek en de teksten.

Een meesterlijk stuk muziektheater, dat duidelijk het bluesgevoel oproept.

Eerder die dag had ik een interview met John Buijsman. Dit kunt u hier lezen.




Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl