barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

Bij muziek uit Duitsland denken velen van ons meteen aan schlagers en ander onsmakelijks. Maar neem van mij als ervaringsdeskundige – ik heb bijna twaalf jaar in Duitsland gewoond – dat er ook op het gebied van rock en blues erg veel goede muzikanten rondlopen en er erg veel te genieten is. Zo is er de uit Kassel afkomstige Andreas Diehlmann, die met zijn powertrio alweer geruime tijd de Duitse en Europese podia onveilig maakt. Al ruim twintig jaar is hij gitaarleraar, arrangeur, componist en is zijn gitaarwerk op talrijke studioproducties te horen. Van 2012 tot en met 2016 heeft hij Sydney Ellis begeleid tijdens haar Europese tournees.

Vanaf 2001 is hij intensief met de blues bezig en sinds een jaar heeft hij de huidige Andreas Diehlmann Band met bassist Volker Zeller en drummer Tom Bonn, die hier voor een prima backing zorgen. Onlangs is hun debuut-cd verschenen met daarop acht zelfgeschreven nummers en twee covers van Peter Green en B.B. King. In de ‘press release’ wordt beschreven dat de ADB de stevigere variatie van de bluesrock laat horen. En dat klopt ook. Nu is er bluesrock en bluesrock. En hoewel de ADB de stevige variant speelt wil dat niet zeggen dat het alleen maar rampetampwerk is. Zeker niet, het is melodieus, de nummers zijn goed opgebouwd en er wordt gewoon goed gemusiceerd. Het eerste nummer “Way Down South” begint trouwens met rustige akoestische slidegitaar voordat het gas erop gaat. Andreas is wat zijn gitaarwerk betreft duidelijk schatplichtig aan B.B. King, Freddie King en Peter Green. Die invloed is onmiskenbaar aanwezig. Op de cd wisselen rauwe bluesrock en mooie slowblues elkaar af, zodat van verveling absoluut geen sprake is. Mijn favoriete nummers zijn de beide slowblues “Hard Times” en Gone” en het swingende “Full Grown Man”.

Een prima album met uitstekende bluesrock. Voor de liefhebbers van het genre is het absoluut een must om met de Andreas Diehlmann Band kennis te maken.

Website: www.andreasdiehlmann.de

Reacties (2)

Als een albumtitel toepasselijk is dan geldt dat wel voor “Well, It’s About Time”, de nieuwe cd van zanger Andrew Chapman. Al vanaf de late zestiger jaren komen Chapman, drummer Tony Braunagel en gitarist / toetsenist Terry Wilson elkaar tegen en hebben in de daaropvolgende jaren in diverse bands gespeeld. Op een gegeven moment heeft Chapman genoeg van de muziekindustrie en wijdt hij zich aan een succesvolle carrière in hotelmanagement en investment banking. Tock kruipt het bloed waar het niet gaan kan en toen Wilson en Chapman elkaar een tijd geleden weer eens tegenkwamen waren plannen voor een cd snel gesmeed.

Ook Braunagel is van de partij, alsmede collega’s als Teresa James (toetsen, zang), John ‘Rabbit’ Bundrick (toetsen) om er maar een paar te noemen. De productie was in handen van Wilson en Chapman. Op het album staan dertien nummers, waarvan er vijf van Chapman en drie van Wilson. Wat stijl betreft moeten we denken aan goede eerlijk rockende blues. Van begin tot eind klinkt het heel prettig. Andrew Chapman heeft een goede stem met dat rauwe randje, dat zo prima bij deze stijl hoort. Nummers die een vermelding verdienen zijn de blues “That Takes Some Balls” van Wilson, de ballad “Talk To Me”, dat we kennen van Little Willie John, en het pittige “Bag Of Bones”.

Een prima cd en de hoogste tijd dat de heren weer eens samen de studio in zijn gedoken. “It was about time, indeed”

Website: www.jojotunes.com

Reacties (2)

Zes jaar geleden werd de Andy T – Nick Nixon Band opgericht, een samenwerking die drie cd’s heeft opgeleverd. Zanger James ‘Nick’ Nixon is nu te ziek om nog op te treden en Alabama Mike (Benjamin) treedt in zijn voetsporen. Nixon zingt op zes nummers mee en op nogmaals zes is de nieuwe man te horen. Hier wordt letterlijk het stokje overgegeven. Andy T (Talamantez) is vanzelfsprekend te horen op gitaar. Naast een uitstekende backingband was Anson Funderburgh achter te knoppen te vinden en speelt hij op een aantal nummers mee op gitaar.

Opvallend is het verschil in de vocalen. Nixon heeft een donker, enigszins rauw geluid, terwijl de nieuwe man een duidelijke tenorstem heeft. Het gitaargeluid van Andy T is leidend op het album. Zijn stijl is onmiskenbaar West Coast. Het album heeft gewoon alles wat je mag verwachten. Een goede band, fraaie blazers, goed gitaarwerk van zowel Talamantz en Funderburgh en geweldige soulvolle zang. We horen soul, rockende blues, slowblues en dat alles gegoten in de typische West Coast-stijl en af en toe neigend naar de Texas Blues als Funderburgh zijn onmiskenbare gitaargeluid laat horen. Het is moeilijk om twee of drie favoriete nummers aan te wijzen; ze zijn allemaal ongeveer even goed. Gewoon zelf luisteren dus.

Realiserend dat dit wel eens de laatste opnamen van Nixon zouden kunnen zijn geeft het album nog een extra emotionele lading mee. Prachtig.

Website: www.andytband.com

Reacties (2)

Na acht jaar voor het Amerikaanse leger in plaatsen als Kosovo en Irak te hebben gediend blijkt Annika Chambers ook nog andere ambities en kwaliteiten te hebben. De in Texas geboren Chambers leerde het zingen in de kerk, maar zij werd door de blues pas echt gegrepen nadat ze aan een talentenshow in Kosovo had meegedaan. Pas nadat zij de militaire dienst vaarwel had gezegd en weer was teruggekeerd in Texas werd er wat meer aan een muzikale carrière gedacht. In 2014 verscheen haar eerste album “Making My Mark”, die overal positief werd ontvangen.

Sinds het album uitkwam is er veel gebeurd voor Annika en niet alleen maar positieve dingen. Ze heeft bijvoorbeeld ook zes maanden in de gevangenis doorgebracht. En nu is onlangs haar tweede cd “Wild & Free” verschenen met twaalf nummers, een mooie mix van originals en covers. Begeleid wordt zij onder meer door Mike Finnegan (piano,  orgel), Larry Fulcher (bas), Tony Braunagel (drums) en de gitaristen Johnny Lee Schell en Josh Sklair. De vier eerstgenoemden vormen ook de Phantom Blues Band. Mevrouw Chambers heeft een stem waarmee zij zowel kan brullen als verleidelijk kan fluisteren, soulvol kan zingen als rauwe blues aan kan. Wat stijl betreft zit zij tussen ‘echte’ blues en soulblues; we horen ballads en rockers. Bijzondere indruk op mij maken het door Annika zelfgeschreven “Reality” en de soulblues “Six Nights And Day”. Haar debuutalbum maakte al indruk en deze tweede is nog eens een stap vooruit.

Website: www.annikachambers.com


Reacties (2)

De band is opgericht in juli 2012 en heeft al snel naam weten te maken. Anthony Rosano and the Conqueroos bestaat naast zanger/gitarist Rosano uit bassist Paul Warren, drummer Scott Smith en saxofonist/harmonicaman Jeremy J.B. Bustillos. Na de albums “Get Rood” en “Roo’d Awaking” is nu hun derde schijfje verschenen onder de titel “Anthony Rosano and the Conqueroos “. Wat stijl betreft moet je hierbij denken aan een combinatie van ouderwetse blues in een rockjasje met uitstapjes naar soul en funk.

Op de cd staan elf nummers waarvan er een geschreven is door Scott en de overige tien door Anthony. Voor de productie tekende Mike Zito, die op een aantal nummers nog wat aanvullende gitaarwerk levert. Daarnaast horen we de slidegitaar van Anders Osborne, de accordeon van Johnny Sansone en de fiddle van Michael Harvey. Met de openers “28 Days” en “Give Me Strength” geeft de band meteen het visitekaartje af, namelijk stevige naar rock neigende blues. Dit wordt gevolgd door het funky “You Don’t Know Me” en de ballad “Long Island Sound”. Zeer gevarieerd, zou je zeggen, en dat klopt ook. Zo gaat de cd ook verder. Maar de verbindende basis blijft rockende blues. Het wordt in ieder geval nergens saai. Mijn persoonlijke favorieten zijn “Shakin’ In The Veins” met prachtige harmonicaspel van Bustillos en de slidegitaar van Osborne, en de mooie slowblues “Bound To You”. Een prima en goed gevarieerd album.

Website: www.conqueroos.com


Reacties (1)

Wennekerpand, Schiedam - 27 februari 2014

De voorstelling begint als één enkele saxofoon zijn klagende toon over het publiek laat vloeien. Een tweede saxofoon neemt het over en snel voegen zich de andere twee collega's van het Artvark Saxophone Quartet erbij. Het kwartet, bestaande uit Bart Wirtz (altsax), Rolf Delfos (alt), Mete Erker (tenor) en Peter Broekhuizen (bariton) behoort tot het beste wat wij op dit gebied in Nederland hebben en ook internationaal weten zij hoog te scoren. Zij laten horen dat er met vier saxofoons en geen enkel ander instrument uitstekende muziek te maken is. Tijdens het openingsnummer loopt John Buijsman op de achtergrond heen en weer en hangt er bevlekte lakens op, waar een landschap met molens en typische Hollandse wolken op wordt geprojecteerd.


De volgende vijf kwartier krijgen we een unieke vorm van muziektheater gepresenteerd, waarin de blues het middelpunt vormt. Maar niet de Amerikaanse blues; we zijn immers in Nederland. Het is een muziekvorm die zo zou kunnen klinken als de blues in Nederland was ontstaan. In de polder dus, tot aan je enkels in de klei. Terwijl de mannen van Artvark aan het werk zijn worden zij door John Buijsman verzorgd. Hij zet koffie en kookt intussen aardappelen en spruitjes. Je hoort de fluitketel voor de koffie en de deksel van het pannetje dat staat te klepperen op het kookplaatje. En het is allemaal echt; de spruitjes heb ik die middag nog bij John thuis zien liggen. Het wordt ook allemaal op het podium genuttigd.

De teksten zijn geschreven door Peer Wittenbols en worden door John gezongen of voorgedragen. Het zijn tragikomische teksten, zoals de "Ouwe Jongens Blues", het lied over Lidewij Broos en de vertaling van "John Henry" in "Dikke Don Hendriks". Teksten over het verlaten zijn, het verlaten worden en het zelf verlaten. De enscenering is kaal gehouden. Er staat een tafel met wat stoelen, er hangt een waslijn met bevlekte laken en dat is het dan. Maar het is voldoende. De rest wordt ingevuld door de muziek en de teksten.

Een meesterlijk stuk muziektheater, dat duidelijk het bluesgevoel oproept.

Eerder die dag had ik een interview met John Buijsman. Dit kunt u hier lezen.




Reacties

Met hun zelfgemaakte instrumenten vielen de drie heren van Bacon Fat Louis al snel op. Cigarbox-gitaar, potten en pannen en verder harmonica en toetsen. De genoemde heren zijn Bo Hudson (gitaar, cigarbox guitar, zang), Sandy ‘Slim’ Sticks (drums, percussie) en Hokey Bellamore (bluesharp, zang). In 2013 verscheen hun eerste cd “Bacon Fat Louis”, die drie jaar later werd gevolgd door nummer twee, de vijf nummer tellende EP “Live”.

Voor hun derde cd heeft Bacon Fat Louis het wat grootser aangepakt. Het is een conceptalbum geworden met bijbehorend boek. Op het album wordt het leven bezongen van Henry Sloan, een oude bluesmuzikant uit de begintijd van de Deltablues. Deze Sloan zou zijn geboren in januari 1870 en overleden zijn op 13 maart 1948. Hij woonde op de bij bluesfans bekende Dockery Plantation rond dezelfde tijd dat Charley Patton en de gebroeders Chatmon er woonden. Volgens de verhalen zouden Patton en de Chatmons het muziek maken van hem hebben geleerd. Helaas heeft Sloan nooit opnamen gemaakt.

Bacon Fat Louis heeft het leven van deze legende nu op muziek gezet op “The Glorious Gospel & Blues Of Henry Sloan”. De band beperkt zich niet tot de Deltablues, die de hoofdrolspeler moet hebben gespeeld, maar we horen zowel elektrische als akoestische blues, gospel en soul. Enkele keren horen we gesproken teksten tussen de nummers door, die zorgen voor een continuïteit in de verhaallijn. Het begint met Sloans eerste stappen in de muziek in “Ready To Roll”en “Born To Boogie”, de liefde in “Nobody But You”, het geloof in “I Do Believe” en “Jesus Help Me Please” en eindigt met zijn dood in de worksong “No More Shackles”. De cd wordt vergezeld door een boek met illustraties van Pieter Zandvliet. Bovendien zijn er plannen voor een verfilming van het project, waarbij de muziek op de cd als soundtrack dient.

“The Glorious Gospel & Blues of Henry Sloan” is een mooi uitgevoerd en geslaagd project van Bacon Fat Louis. Het duikt diep in de geschiedenis van de blues. Muzikaal en visueel is er veel te genieten. Erg goed gedaan.

Website: www.baconfatlouis.nl

Reacties (2)

In 2015 vormde zangeres en bassiste Raha Javanfar rond zich een band, die de naam Bad Luck Woman & Her Misfortunes draagt. Een jaar later verscheen in thuisland Canada de debuut-cd “Cursed”, die nu ook aan deze kant van de oceaan verkrijgbaar is. De band bestaat naast de al genoemde Raha uit gitarist Fraser Melvin, saxofonist Andrew Moljgun en drummer Jonathan Hyde. Tom Moffett (trompet) en Jay Swinnerton (piano) vullen het kwartet aan. Op vier nummers zijn op gitaar Adam Beer Colacino en op drums Galen Pelley te horen.

Op de cd staan tien nummers, waarvan  Javanfar en Melvin er elk een schreven De overige acht zijn bekend van onder meer Memphis Minnie, Julia Lee en Melvin Smith. Het is in feite een eerbetoon aan de dames van de klassieke blues, jazz en r&b en dan de wat ondeugende en dubbelzinnige variant ervan. De luisteraar wordt teruggevoerd naar de clubs van de vijftiger jaren. De band beweegt zich makkelijk tussen een big band-stijl, swingende jump-blues en pure blues. De acht covers worden prima uitgevoerd, maar ook het door Javanfar geschreven “Take Our Time Together” is het waard om beluisterd te worden. Een leuke cd, zeer geslaagd.

Website: www.badluckwoman.com

Reacties (3)

foto's: Kuno Mooren

Wat ooit door twee van de voormalige begeleiders van Rory Gallagher, Gerry McAvoy en Ted McKenna, is begonnen als een goh-wat-leuk-die-muziek-van-Rory-daar-moeten-we-eens-wat-mee-gaan-doen is na enkele jaren uitgegroeid tot een band van naam en faam. Met de Nederlandse gitarist Marcel Scherpenzeel spelen de heren al enkele jaren de zalen plat. Na een eerste cd/dvd, die vorig jaar is uitgekomen, is ook een flinke stap voorwaarts gemaakt.

          

Op 31 januari 2015 deed de Band of Friends in het kader van hun Europese tournee De Boerderij in Zoetermeer aan. Vanaf de eerste toon wordt de aandacht van het publiek gegrepen en die wordt de volgende kleine twee uur niet meer losgelaten tot de laatste noten van de toegift door de ruimte naklinken. Met Gerry als regisseur van zowel de band als het publiek wordt de ene na de ander Gallagher-song de ruimte ingeslingerd. Bouwend op de solide ritmesectie zorgt Marcel voor de zang en het fabuleuze gitaarwerk. Bekende songs als “Bought And Sold”, “Calling Card” en “A Million Miles Away” worden door het publiek luidkeels meegezongen. Halverwege het optreden wordt wat tijd ingeruimd om een aantal eigen songs te spelen, die op vorig jaar verschenen cd/dvd “Too Much Is Not Enough” staan.

Het grootste deel van het optreden bestaat uit songs van Rory Gallagher, maar het is duidelijk dat Marcel Scherpenzeel geen Rory-kloon is. Hij speelt de songs wel in de geest van Rory, maar heeft duidelijk een eigen inbreng. Wat al die jaren duidelijk niet veranderd is is de tomeloze energie en het overduidelijk plezier, waarmee de band speelt. En dit slaat over naar het publiek, dat hierdoor getuige is geweest van een uitstekend optreden.

Reacties (1)

Een van de bands, die tijdens de 26e editie van Westerpop in Delft optrad was Band of Friends. Deze Iers/Schots/Nederlandse combinatie is enkele jaren geleden opgericht om de muziek van Rory Gallagher in ere te houden. Drummer Ted McKenna en bassist Gerry McAvoy hebben jarenlang in diens band gespeeld en zij hebben in Marcel Scherpenzeel de ideale zanger/gitarist gevonden.

Voorafgaand aan het optreden ontmoetten we Gerry en Marcel backstage en onder het genot van een drankje vertelden zij over hun nieuwe cd. Het masteren is klaar en de opnamen liggen bij Gerry voor goedkeuring. De bedoeling is dat deze in september wordt uitgebracht.

         

Na aanvankelijk wat problemen met de bas van Gerry ging het trio los met de bluesrock die we van hen gewend zijn. En alles in de geest van Rory Gallagher: rauw, hard en opwindend. Natuurlijk passeren nummers als “Moonchild” en “Shadowplay” de revue. Duidelijk is het speelplezier dat de heren hebben. Met elkaar en met het publiek, want die interactie is absoluut aanwezig. Ted vertelde mij later dat het hem was opgevallen hoeveel jonge mensen er op de muziek van deze “oude mannen” stonden te dansen. Helaas was de tijd beperkt en de set met 55 minuten veel te kort. Maar de band had het publiek in zijn greep en daar gaat het om.

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl