barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens

 

0  Livin' Blues deel 2

0 Daniel Lohues

0  Mariëlla Tirotto & the Blues Federation

0  The Veldman Brothers

0  Woody & The Bluepackers

 

 
 
 
Lees meer...

Als we Daniël zelf aan het woord laten over zijn biografie volgt dit: Nou uhm. Nou, op een gegeven moment was ik dan geboren. Met opgroeien enzo. Nou, en eerst speelde ik orgel in de kerk, nou en toen kreeg ik een gitaar en toen gebeurden er allemaal dingen en dat was dan mooi enzo. Vooral omdat uhm… Nou gewoon.

Zo gewoon is het niet wat hij allemaal heeft gepresteerd, dus volgt hier een wat uitgebreidere bio. Laat ik beginnen met te vertellen dat Daniël inderdaad is geboren. Zover gaan onze beide versies gelijk met elkaar op. En dat is gebeurd in Emmen op 16 februari 1971. Daniëls vader was organist en hij komt hierdoor al vroeg in aanraking met muziek, Hij krijgt zijn eerste muzieklessen van zijn vader, die hem meeneemt als hij het R.K. Kinderkoor ‘De Kleine Klokjes’ begeleidt. Als jong ventje vervangt hij zijn vader zelfs en binnen een paar jaar is hij organist van het jongerenkoor en begeleidt hij de volkszang in de kerk in Erica.

In zijn pubertijd krijgt Daniël ook interesse in gitaren. En voor Sinterklaas 1984 krijgt hij dan eindelijk zijn eerste gitaar i handen. Samen met zijn neef Marco Geerdink achter de drumkit begint hij een band met de naam Th Bedrock Shuffle. Dan al ontstaan de eerste zelfgeschreven liedjes. In de schuur van zijn ouders wordt een muziekhok ingericht en daar is Daniël alleen nog maar aan het experimenteren met instrumenten en allerlei opnametechnieken. Hij verwaarloost er zelfs zijn school voor. Hij speelt in een aantal Engels- en Nederlandstalige bands en treedt in 1990 toe tot The Charlies. Deze band heeft al een aantal singles uitgebracht en met Daniël in de gelederen wordt de cd “Popkiss” uitgebracht. Kort hierna valt de band uit elkaar.

Het aantal eigen compositie wordt steeds groter en met behulp van zijn jeugdvrienden Maarten van der Helm op bas en Marlen Davers worden deze in een komkommerkas van Maartens vader in Erica ook echt gevormd. Met deze beiden richt Daniël in 1994 de groep Skik op. Het eerste optreden is op het Muzemfestival in Emmen in augustus van dat jaar en door het aanstekelijke Drentse dialect op een combinatie van pop, soul en blues is de band meteen een succes. Er verschijnt een democassette, waarvan er vijftig worden gemaakt. Het eerst radio-optreden in Hilversum volgt in december. Het volgende jaar wordt veel opgetreden en aan het eind van het jaar volgt de eerste cd “Skik”. Door hun livereputatie volgen er optredens door het hele land. Ze treden op het Noorderslagfestival op en verzorgen de voorprogramma’s van o.m. Iggy Pop en Bon Jovi. In 1997 staat de band voor de tweede keer op het Noorderslagfestival en in mei op Pinkpop. Het tweede album “Niks Is Zoas ’t Lek” verschijnt en de single “Op Fietse” wordt de eerste hit. Hierin wordt een fietstocht door Drenthe beschreven. De VVV Emmen besluit dan deze route – de Skik-route – op de kaart te zetten. 1998 wordt het jaar van de festivals: Pinkpop, Lowland, Parkpop en Noorderslag, maar ook op minder bekende festivals staat de band. In 1999 verschijnt het derde album “’s Nachts” met de single “Giet Zoas ’t Giet”, wat ook weer een hit wordt. Daniëls neef, gitarist Marco Geerdink voegt zich bij de band die nu als kwartet verder gaat. In mei van dat jaar verschijnt een speciale bevrijdingssingle “Als Ik Wil”, waarop Daniel voor het eerst niet in het Drents, maar in het Nederlands te horen is.

Skik houdt officieel niet op met bestaan, maar Daniël richt zich op een gegeven moment op andere projecten. In het voorjaar van 2003 richt hij de band Lohues & the Louisiana Blues Club op. Deze band bestaat uit Amerikaanse bluesartiesten, waarmee hij in Baton Rouge, Louisiana het album “Ja Boeh” opneemt. De band speelt in 2004 op het North Sea Jazzfestival. Daarnaast speelt hij ook op Pinkpop en Lowlands. De band staat in het voorprogramma van de Rolling Stones in Nijmegen en over de samenwerking met de Amerikaanse muzikanten wordt een documentaire, “Hoogste Tied Veur De Blues” gemaakt. Maarten vertrekt voor negen maanden naar het buitenland en Marlen gaat drumles geven en begeleidt beginnende bands. In 2004 wordt de draad weer opgepakt en om het tienjarig bestaan te vieren wordt “Best Tof Samen”, een overzicht van het werk van Skik, uitgebracht. Ook wordt er weer uitgebreid getoerd. In 2005 reist Lohues weer af naar de VS om de muzikanten van de Louisiana Blues Club weer om zich heen te verzamelen. Enkele weken later staat de complete band in een Nederlandse studio en wordt het album “Grip” opgenomen. De Louisiana Blues Club bestaat naast Lohues uit zijn neef Marco Geerdink (ritmegitaar), Keith Keynes (bas), Gravin Neal (drums) en Rob van Donselaar (keyboards). Met Jan Kopers en Candy Dulfer als blazerssectie is het album helemaal af.

                    

Maar dan komt een periode dat Daniël zijn songs wil spelen zoals hij ze thuis alleen speelt. Van 20 januari tot en met 2 april 2006 toert Lohues solo door het land met zijn theatertournee ‘Allennig’. Ook staat hij met hiermee i het voorprogramma van Van Morrison. In maart verschijnt een album met dezelfde titel. Op dit album staan nummers die de winter verbeelden. In 2008 krijgt dit project een vervolg met “Allennig II” met nummers die gewijd zijn aan de lente, in 2009 met “Allennig III” met zomerse liedjes en in februari 2010 volgt de herfst met “Allennig IV”. Op 11 februari 2011 komt de cd “Hout Moet” uit, dat Lohues samen met Bernard Gepken, Guus ‘Staaf’ Strijbosch en Bart Wagemakers heeft opgenomen. De eerste single van het album is “Prachtig Mooie Dag”, dat binnenkomt op nummer 6 van de hitlijsten. Het album wordt op 2 oktober onderscheiden met een Edison in de categorie Kleinkunst/theater.

Op 25 februari 2012 verschijnt de cd “Gunder”, dat wederom is opgenomen met Gepken, Strijbosch en Wagenmakers. Ook met deze zesde theatertour trekt hij met veel succes het land door. Daarnaast verschijnt er een verzamelbundel, getiteld “Zes jaar vrijdagmiddag”, een verzameling met zijn columns die van 2002 tot en met 2008 in het Dagblad van het Noorden waren verschenen. Ook andere artiesten maken gebruik van zijn diensten. Hij schrijft nummers voor o.m. Jenny Arean, Guus Meeuwis, Freek de Jonge, Paul de Leeuw en Kinderen voor kinderen. Hij werkt met Di-rect op hun eerste album “Discover” en assisteert Herman Finkers met de opname van de muziek van diens theatershow. In 2009 produceert hij het album “Cat’s Lost” van Cuby & The Blizzards en een jaar later neemt hij in New Orleans “Eindelijk Vrij” van Rob De Nijs op. Lohues schrijft hiervoor de meeste nummers en het album wint de Edison.

Daniël Lohues woont nog steeds in Erica, Drenthe en schrijft liedjes voor zichzelf en anderen, assisteert en produceert. We zijn benieuwd waarmee hij nu weer op de proppen komt.

Reacties
Harry Muskee overleden
 
Gisterenavond, maandag 26 september 2011, is blueszanger Harry Muskee overleden. Muskee was vooral bekend als leadzanger van de bluesband Cuby and the Blizzards. Hij overleed in zijn woonplaats Rolde aan de gevolgen van kanker. Muskee (Assen, 1941) stond in jaren zestig aan de basis van Cuby and the Blizzards.
 
De band bracht, met zanger Harry, Nederland niet alleen de bluesmuziek. Maar iedereen wist ook ineens van het Drentse dorpje Grolloo, waar de muzikanten in Harry’s boerderij werkten en vaak ook woonden. De groep haalde de Nederlandse Top 40 met onder meer Window of my Eyes, Another Day Another Road en het rauwe Appleknockers Flophouse.
 
 
Meer over Harry Muskee en Cuby & the Blizzards is te lezen in:
Lees meer...   (2 reacties)
Tegelijk met de Engelse bluesexplosie van begin zestiger jaren was dit muziekgenre ook in Nederland al doorgedrongen. De eerste Nederlandse bluesband, die een plaat uitbracht was niet, zoals velen denken, Cuby & the Blizzards, maar de uit Amsterdam afkomstige formatie Johnny Kendall & the Heralds.
Deze band ontstond in 1963 toen de muzikanten van de groep Les Sylvains gingen optreden met zanger Johan Donkerkaat, die zich Johnny Kendall noemt. De groep bestond verder uit gitarist /pianist Dennis Jacquet, gitarist Frits van Es, bassist Gerard Veen en drummer Wim Roosenboom.
In mei 1964 bracht de groep zijn eerste single “Eenzaam hart” uit, wat de groep later als vergissing beschouwde. Datzelfde jaar kreeg de groep landelijke bekendheid door een televisieoptreden in het talentenprogramma Nieuwe Oogst. Ze speelden daar de B-kant van hun eerste single: “Sinds ik jou daar zag staan”, een cover van “I saw her standing there” van de Beatles. Hoewel de jury ontevreden was over het optreden, braken Johnny Kendall & the Heralds niet lang daarna door. De groep schakelde over op Engelstalig repertoire en had in het najaar zijn eerst hit met de bluesklassieker “St. James Infirmary”, dat daarmee de eerste Nederlandse bluesplaat werd. Door deze hit kreeg de groep ook succes in het buitenland, wat onder andere optredens in Spanje en Italië opleverde. Ook hun opvolger “Jezebel”/”Hoochie Coochie Man” haalde de hitlijsten.
Begin 1965 werd ook de volgende single “See See Rider” een hit. Het eerste en enige album van de groep, “On The Move” verscheen in september 1965 en werd door het succes in Italië ook in het Italiaans opgenomen.
               
Na het album nam het succes van Johnny Kendall & the Heralds af. Tot in 1967 bracht de groep nog wel een aantal singles uit, waaronder het door Peter Koelewijn geschreven “Run Run Run”. Maar in 1968 gingen zij toch uit elkaar. Johnny Kendall formeerde gauw daarna een nieuwe groep en nam een single op als de Johnny Kendall Selection. Een jaar later voegde Kendall zich als vervanger van Bob Bouber bij ZZ & de Maskers. Dit bleef allemaal vrijwel onopgemerkt en hield niet lang stand.
In 1969 verscheen “St. James Infirmary” opnieuw op single en haalde de tipparade. Gitarist Gerard Veen ging spelen in de band van Tony Alberti, de broer van Willeke Alberti. In de jaren zeventig werkte Kendall samen met Wally Tax en Bert Kaempfert en formeerde hij de groepen Johnny Kendall Machine en Pineapple. In 1974 werd “St. James Infirmary” opnieuw uitgebracht, deze keer als EP. Pineapple ging in 1981 uit elkaar en daarna stopte Kendall een tijd als zanger.
 
St. James Infirmary” wordt in 1989 maar weer eens opnieuw uitgebracht, ditmaal in een gladde remix. Het plaatje gaat onopgemerkt ten onder. In 1993 kwamen de nog levende leden van Johnny Kendall & the Heralds weer bij elkaar voor een kortstondige reünie. Dennis Jacquet was in 1984 overleden. De groep nam in 1994 in eigen beheer het album “Old, New And Borrowed Songs”op, waarop ze tien nummers uit de jaren zestig opnieuw inspeelden en vijf nieuwe nummers hadden toegevoegd. Sinds 2005 treedt Johnny Kendall geregeld als gast op bij De Maskers in hun Back to the real sixtiesshow.
 
See See Rider
Lees meer...   (4 reacties)
In deel 2 van mijn artikel over Livin' Blues vertel ik over wat de kernleden (Oberg, Christiansen en Lagrand) verder hebben gedaan.
 
Nicko Christiansen
Zoals ik in het eerste deel (zie hier) al beschreef ontstond onmin tussen Ted Oberg en Nicko Christiansen over het gebruik van de naam Livin' Blues De rechten van het gebruik van deze naam lagen bij de moeder van Oberg. Hierdoor wordt Christiansen gedwongen de naam te veranderen en hij noemt zijn band New Livin' Blues. De band gaat in de komende jaren nog door heel wat personeelswisselingen. Op de cd “Out Of The Blue” bestaat de formatie naast Christiansen uit Loek van der Knaap (gitaar), Frank Buschman (bas) en Elout Smit (drums).
Met nog steeds Loek van der Knaap richt Christiansen in 1998 de Nicko C Band en aan het eind van dat jaar toert hij met Lagrand en ex-Cuby gitarist Eelco Gelling onder de naam Nederblues Summit. In 2003 wilden Christiansen en Lagrand opnieuw onder de naam Livin' Blues verder. Maar Ted Oberg maakt daar opnieuw bezwaar tegen. Zij noemen zich daarop Blues-A-Livin'. In het najaar van 2006 brengt Nicko Christiansen onder de naam Dr. Bongobrain de cd “De Kwast” uit en in 2007 maakt hij del uit van het Pink Project, een Pink Floyd coverband. Daarnaast gaat hij verder met The Livin' Blues Xperience met Loek van der Knaap (gitaar), Jeroen van Niele (bas), Kees van Krugten (drums) and Francois Spannenburg (harmonica), waarvan in 2008 de cd “This Is The Time” verschijnt. In 2009 werden zij door de lezers van het Poolse bluesblad Two Blues gekozen tot 'best international blues band'.
 
Livin' Blues Xperience - Voodoo Dancer
 
 
John Lagrand
John Lagrand trad in 1996 toe bij Cuby & the Blizzards waar hij tot eind 1999 en op diverse albums meespeelde. Eind 1998 toert hij met Christiansen en ex-Cuby gitarist Eelco Gelling onder de naam Nederblues Summit. Met Christiansen richt hij in 2003 Blues-A-Livin' op. Op 30 juni 2005 overleed John Lagrand op de leeftijd van 55 jaar in het Amsterdam VU-ziekenhuis aan longemfyseem.
 
Herinneringen aan John Lagrand
 
 
Ted Oberg
Om Ted Oberg weer aan het spelen te krijgen wordt op initiatief van gitarist Will Sophie in 1994 de Super Session Blues Band opgericht. De line up is naast Sophie op gitaar Ted Oberg (gitaar), Jan Scherpenzeel (zang, harmonica), Nico Heilijgers (bas) en Ronald Oor (drums). Om commerciële redenen wordt in 1998 de band, wederom op initiatief van Sophie, omgedoopt in Oberg. Sophie verlaat de band een jaar later.
Naast het maken van muziek is Ted Oberg ook op andere vlakken actief gebleven. Hij is afgestudeerd als ingenieur in de elektronica, heeft de onderwijsakte popmuziek aan het conservatorium behaald, les gegeven en hij ontwikkelt elektronica dat door veel bekende gitaristen worden gebruikt.
Na enkele jaren van relatieve stilte duikt Ted Oberg in 2004 weer op en toert met Simone Roerade (zang), Arie Verhaar (drums) en de eerder bij Magic Frankie spelende Rob Geboers (keyboards) en Marco Oonincx (bas). Dit alles onder de naam Grand Slam.
Wederom op initiatief van Will Sophie wordt in 2007 de tweede versie van de band Oberg opgericht. Naast gitaristen Oberg en Sophie maken zangeres Liane Hoogeveen, bassist Marco Oonincx en drummer Hans Waterman deel uit van de formatie. Laatstgenoemde wordt vervangen door Paul Damen en in 2009 verschijnt cd “Blue As Blues Can Get”. Deze wordt mede-geproduceerd door Will Sophie, die ook alle toetsenpartijen voor zijn rekening neemt. In de loop van 2009 worden Sophie en Oonincx vervangen door respectievelijk Mick Hup en Nico Heilijgers. In oktober 2011 verschijnt een herziene versie van het in 2009 verschenen album onder de naam "More Blues As Blues Can Get". Tijdens een opnamesessie zijn enkele van Sophie’s partijen, vooral diens toetsenwerk, vervangen door die van Mick Hup. (recensie)
Oberg
Lees meer...   (4 reacties)
 
Een van de beste en opwindendste bluesbands, die op het ogenblik door het land toeren is m.i. Mariëlla Tirotto & the Blues Federation. De band is oorspronkelijk begonnen als Nederblues.nl en speelde nummers van groepen als Cuby & the Blizzards, Livin' Blues, Flavium enz. Maar al snel bleek dat zij meer konden en een jaar of twee geleden hebben zij zich omgedoopt tot Mariëlle Tirotto & the Blues Federation. Een band die grotendeels eigen nummers speelt, maar ook een enkele cover niet schuwt. Hun stijl kun je het best omschrijven als een mengeling van blues, jazz en soul.
Klik op foto
 
De band bestaat uit Mariëlla Tirotto, een Italiaans/Nederlandse schoonheid met een diepe zwoele stem. Mariëlla schrijft de songs zelf. Hierbij ter zijde gestaan door echtgenoot Heins Greten (bas, piano) en Harald Kroll (gitaar, pas). De band wordt gecompleteerd door Michel de Kok (harmonica) en drummer John Kakiay.
Na Nederland is Mariëlla met haar mannen druk bezig Duitsland te veroveren. Ze staan regelmatig met veel succes op belangrijke Duitse festivals en weten iedere keer weer het publiek voor zich te winnen en dat komt niet in de laatste plaats door Mariëlla, die het publiek weet te bespelen met haar humor en toegankelijkheid.
Eind 2008 verscheen de debuut-cd “Somewhere Down The Road”, een zeer gevarieerd schijfje met blues, ballads, boogie en daarop tien zelfgeschreven nummers en drie covers. Met de zelfgeschreven songs tonen zij hun betrokkenheid bij de wereld. Zij schrijven over de keiharde zakenwereld, daklozen en zwervers, dierenmishandeling. De cd is in vier dagen opgenomen en op een enkele tweede stem of gitaarbacking na is het de band gelukt alle songs in één take op te nemen.
 
De opener is “Playing The Game”, een boogie die er zo lekker inknalt, gevolgd door het jazzy “You Don't Care”. Het volgende nummer, “Confused Woman's Blues” is voor mij één van de mooiste bluesballads. Prachtig gezongen, emotioneel en omlijst door door mooi harmonica- en gitaarspel.
Daarna volgt het funky “Somewhere Down The Road” en de met latin-ritmes voorziene “Wintertime Blues”. Dan een noodkreet over dierenmishandeling in ‘Tourist Fun’ . In dit groovy nummer neemt de band dierenmishandeling, die zich afspeelt in de wereld van het toeristenvermaak, onder de loep.
Dit wordt gevolgd door het door Harry Muskee geschreven ‘Sometimes’ en is bijzonder geschikt voor de zwoele stem van Mariëlla. Het achtste nummer is “High Fever”, een mooie slowblues. Dan volgt de lowdown blues “Come To Me”.
Op nummer 10 het bekende Cuby & the Blizzards-nummer “Window Of My Eyes” met een klassiekaandoend piano-intro. De lage stem en het felle gitaarwerk vervolmaken een prachtige vertolking van deze klassieker.
Bad Soul”, met sinister aandoende gitaar, een dreigend en onheilspellende tekst. “House On The Hill” van Eelco Gelling is te beluisteren als je op bovenstaande foto klikt. Vel er zelf maar een oordeel over. De cd wordt afgesloten met de bonus track “After Hours”, een rustige instrumentale jazzballad.
 
Met deze cd heeft Mariëlle Tirotto & the Blues Federation prachtig werk afgeleverd. Muzikaal zit het perfect in elkaar en tekstueel is te merken dat de band veel meer in zijn mars heeft dan het bekende dichtwerk. De aanschaf is het zeker waard.
 
Voor wie de band live wil zien moet even op de website kijken: www.tirottoblues.eu.
 
 
Update: oktober 2010
Mariëlla Tirotto & the Blues Federation is de winnaar geworden van de Dutch National Blues Award 2010
 
Update: augustus 2011
Aankondiging CD Release Party op 11 september 2011 (klik hier)
 
Update: september 2011
Recensie nieuwe cd: "Dare To Stand Out" (klik hier)
 
Update: april 2012
Vernieuwde bezetting (klik hier)
 
Update: mei 2012
Martin Zand Scholten nieuwe bassist (klik hier)
 
Update: juni 2012
Zoetermeer Bluesfestival 2012 (klik hier)



Lees meer...   (11 reacties)
De Veldman Brothers is een Nederlandse bluesband, die bestaat uit de broers Gerrit (zang, gitaar) en Bennie Veldman (Hammondorgel, mondharmonica), drummer Marco Overkamp en bassist Donald van der Goes. Zij hebben zich laten beïnvloeden door de gebroeders Vaughan, Muddy Waters, Jimi Hendrix, Elmore James, Howlin' Wolf, Jimmy Smith en de Fabulous Thunderbirds. Uit deze invloeden hebben de vier getalenteerde muzikanten een geheel eigen geluid weten te vormen. De Veldman Brothers zijn graag geziene gasten op zowel grote festivals als in kleine kroegen.
 

Bennie en Gerrit zijn opgegroeid in Oldebroek, in de buurt van Elburg. Zij komen uit een muzikaal gezin, want vader Veldman speelde snaredrum, accordeon en mondharmonica. Oudere broer Henk begon op zijn zestiende met gitaar spelen en hij bleek later hun grote voorbeeld te zijn. Henk begon in bluesbandjes, speelde later symfonische rock en keerde weer terug naar de blues. Bennie mocht mee naar de oefenruimte en raakte daar aangestoken door het bluesvirus. Henk is niet verder gegaan in de muziek.

Gerrit leerde op zijn dertiende zijn eerste liedjes spelen op een Spaanse gitaar met stalen snaren. Naast zijn muzikale carrière werkt Gerrit tegenwoordig met verstandelijk gehandicapten. Bennie begon ook met gitaarspelen, maar op een gegeven moment wisselde hij naar orgel. En toen hij John Lagrand mondharmonica hoorde spelen bij Livin' Blues heeft hij zich ook op dit instrument bekwaamd. Naast de muziek werkt hij ook voor een callcenter.
Voordat de Veldman Brothers werd opgericht speelden de broers in diverse andere bands. Hun eerste gezamenlijke band was Blue Lou en met de rockband Sweet Jane speelden zij zelfs in het voorprogramma van Bon Jovi, The Hoax en Popa Chubby. Gerrit kwam met zijn band Prodigal Sons in 1991 in de 'Grote Finale' en als slidegitarist toerde hij in 1998 met Darrel Mansfield.
 
In 2004 besloten Gerrit en Bennie een eigen band te beginnen. Drummer Marco Overkamp werd binnengehaald en als bassist werd Sebastiaan van Olst benaderd. Deze vertrok vrij snel weer, waarna hij werd vervangen door Donald van der Goes. Al vrij snel begon de band in zaaltjes op te treden en binnen korte tijd wisten zij naam te maken. Door bekenden werd de band “The Veldman Brothers” genoemd en zo is de naam blijven bestaan.
Na drie jaar van hard werken vond men dat het tijd was geworden een cd uit te brengen. En dat werd het in eigen beheer uitgegeven “:Home”. Twaalf nummers, waarvan er negen door Gerrit zijn geschreven. Er volgden uitsluitend positieve reacties en er vond gretig aftrek plaats. De cd werd door publiek via radio en internet gekozen tot het beste bluesalbum van 2007. In 2009 werd het vijfjarig bestaan uitgebreid gevierd met de 5 Year Anniversary Tour.
 
Hoewel hij er zelf bescheiden over is kan men niet ontkennen dat Gerrits gitaarspel is beïnvloed door Jimi Hendrix. In september zullen The Veldman Brothers met een 'Jimi Hendrix Tour' een waar eerbetoon geven aan deze veertig jaar geleden overleden grootmeester. Ook zijn er weer plannen voor een nieuwe cd en deze keer met uitsluitend eigen werk. Gerrit en Bennie hebben inmiddels genoeg materiaal geschreven en we zullen in de toekomst dus nog veel van hen horen.
 
 
 
Update 4 maart 2011
 
Update 25 mei 2012
 
Update 3 juli 2012
 
Lees meer...   (5 reacties)
 
De Rotterdamse Woody & The Bluepackers noemen zichzelf een blues pub-rock band en bestaan uit gitarist Kinky Pete, bassist Tommy, drummer Maks A. en Wooz, die harmonika en saxofoon speelt. Voortgekomen uit disco, new-wave, punk, hardrock, reggae, sixtiesmuziek hebben ze in 2007 gelukkig het licht gezien en zich bekeerd tot de blues. Ook hoor ik er duidelijk invloeden van Dr. Feelgood en ook de Bintangs in, zodat de benaming “pub rock” niet geheel onterecht is.
 
KLIK      KLIK
 
Het schijfje dat ik voor me heb liggen is een zgn. demo. Maar wel een demo, waar duidelijk zorg aan is besteed. Zeer vakkundig in de Rotterdamse Excess Studios met behulp van producent Hans Pieters elkaar gezet, komt dit als volwaardige productie over. Aan deze demo is goed te horen wat deze heren in hun mars hebben.
 
Het korte openingsnummer “Porch” met krekelgeluiden en donderslagen en de eenzame slidegitaar brengt je meteen naar de Mississippi Delta. “If My Baby Quit Me” van Mike Morgan, een heerlijke shuffle met prachtig Chicago-style harmonicawerk en een gemeenklinkende gitaarsolo. Dan Hound Dog Taylor's “Give Me Back My Wig”.
Voor mij persoonlijk is het hoogtepunt het van ZZ Top bekende “A Fool For Your Stockings”, waarin Wooz harmonica en saxofoon afwisselt en prachtig met de gitaar van Kinky Pete samenwerkt. En als uitsmijter de van Dr. Feelgood bekende “Twenty Yards Behind” en “Back In The Night”; twee nummers waarmee je het publiek snel op de benen krijgt.
 
Deze covers zijn mooie arrangementen die fris en overtuigend overkomen. Het is jammer dat de cd maar uit zes nummers bestaat. Op deze manier zouden het er best 12 of 13 mogen worden.
Ik denk dat we van Woody & the Bluepackers nog meer zullen zien. Voor meer informatie over de band verwijs ik naar hun website www.woodyandthebluepackers.nl. 
Lees meer...   (4 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl