barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Billie Holiday (1915 - 1959)
Billie Holiday was geen geschoolde zangeres, maar zij nam artiesten als Bessie Smith en Louis Armstrong als voorbeeld in de benadering van de muziek. Zij was in staat om zowel slechte als goede songs goed te laten klinken. De manier waarop zij frasering en intonatie gebruikte en zwaartepunten in de tekst kon leggen was uniek. Ook de manier van zingen, waarmee zij schijnbaar haar stem achter het ritme aan liet slepen, waardoor een heel aparte dynamiek ontstond, gaf haar een unieke plaats in de blues- en jazzwereld.
Haar vroege jaren zijn vrij verwarrend. Recent gedaan onderzoek heeft aangetoond dat Billie in 1915 in Philadelphia is geboren. Zij stond bekend onder
verschillende namen, waaronder Eleanora Fagan, maar sinds haar vroege jeugd wordt zij Billie genoemd. De naam Holiday kwam van haar meestal afwezige vader, de jazzgitarist Clarence Holiday. In 1930 moest zij vanwege prostitutie de gevangenis in. Kort daarna begon zij haar zangcarrière in de clubs in Brooklyn en Harlem.
Producent John Hammond hoorde haar zingen en regelde haar eerste opnamen, met de band van Benny Goodman in 1933. In 1934 maakte zij haar professionele debuut in het Apollo Theatre.
Van 1935 tot 1942 volgde een serie opnamen waarmee zij naam maakte. Hier werkte ze samen met o.m. de trompettisten Buck Clayton en Roy Eldridge en de saxofonist Lester Young, die haar de bijnaam “Lady Day” gaf. Met Young werkte zij hij best samen en er was twijfelloos een bijzondere chemie als zij samen speelden.
 
Haar roem strekte in eerste instantie niet verder dan de zwarte bevolking, maar door optredens met Count Basie in 1937 en Artie Shaw in 1938 zorgden ervoor dat zij ook bij het blanke publiek opviel. Door optredens in het gemengde Cafe Society in 1939 en haar opname van “Strange Fruit”, een song over lynching in de zuidelijke staten, verleende haar status bij de intellectuelen en linksdenkenden.
Halverwege de veertiger jaren brachten ballads als “God Bless The Child”, “I Cover The Waterfront” en “Gloomy Sunday” haar faam bij het grote publiek. In 1946 bracht haar dat zelfs een filmrolletje naast Louis Armstrong in de film “New Orleans”.
Door haar drugsverslaving zat zij in 1947 een flinke tijd in de gevangenis. Ook met mannen had zij geen geluk, zowel emotioneel als financieel. Omdat har 'Cabaret Card' was ingetrokken was het onmogelijk om in de clubs in New York op te treden en hierdoor ging het met haar carrière ook bergaf. Door het harde leven en jarenlange drugsmisbruik was het in de vijftiger jaren slecht gesteld met haar gezondheid. Ook haar stem was hierdoor achteruit gegaan. Toch was ze in staat om nog enkele memorabele optredens te doen, zoals bv. de in 1957 voor tv opgenomen “Sound Of Jazz”, waarin ze werd begeleid door een band met jazzsterren, waaronder haar oude maatje Lester Young.
 
Veel van de latere opnamen waren haast droevig te noemen, maar toch wist zij tot het laatste moment haar luisteraars te ontroeren.
Billie Holiday stierf in 1959 in New York, nog maar 44 jaar oud. In haar in 1956 geschreven autobiografie “Lady Sings The Blues” beschrijft haar leven vanuit haar eigen gezichtspunt; de ups en downs, het lijden en de successen. Een ontroerend document.
 

Reacties

Frenk op 03-07-2010 10:04
Dit nummer bezorgt me iedere keer opnieuw rillingen. Brr
 
Greetz
Frenk
Zizy-Marlene op 06-07-2010 10:40
Kippevel!
mieja op 25-08-2010 23:07
Wat een levensweg ,
 
zo jong gestorven,en wat was ze mooi !
 
Jammer dat het zo gelopen is voor haar.
 
Wat een kracht om nog te kunnen zingen,.het komt echt uit het diepste van haar hart.
 
Ik kan ook niet zeggen o wat mooi ,........
 
of van wat goed.....
 
Je wordt er stil van
ontroerend !!!!!! Eric........
 
 
.
 
 
 
 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl