barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Allman Brothers Band
Het verhaal van de Allman Brothers Band is er een van triomf, tragedie, succes, uiteenvallen en opnieuw succes. In de afgelopen 40 meer zijn zij van Amerika's meest invloedrijke band vervallen tot een groep, die uitsluitend op haar oude successen teerde tot een van de meest gewaardeerde rockacts van hun tijd. In de eerste helft van de zeventiger jaren was de Allman Brothers Band een van de meest succesvolle en invloedrijkste band van Amerika.
Zij zetten een nieuwe norm wat betreft de positie van rock- en bluesmuziek. Zij mengden blues, country, jazz, rock en zelfs klassieke muziek tot een krachtige mix. Ook hun superlange jams, waarin zij bestaande songs verlengden en er 30 tot 40 minuten durende muziekstukken van maakten, waren legendarisch. En daarbij gaven zij hun muziek dat karakteristieke zuidelijke karakter mee en creëerde zo en-passant een geheel nieuwe muziekstijl: de Southern Rock.
 
De groep bestond uit de gebroeders Allman: Duane (1946) op gitaar en Gregg (1947) als zanger en op orgel. De band werd gecompleteerd door gitarist Dickey Betts (1943), bassist Berry Oakley (1948) en de twee drummers Claude 'Butch' Trucks (1947) en Jaimoe 'J.J.' Johanson (1944). Duane en Gregg hielden van soul en R&B en waren gek van het geluid, die de Engelse bands naar Amerika brachten. Hun eerste band heette The Escorts en leek erg veel op de Beatles en Rolling Stones. Later noemden zij zich de Allman Joys en gingen wat meer lijken op bands als Cream. Toen volgde Hour Glass, die twee lp's uitbracht op het Liberty label. Toen Liberty een derde lp afkeurde viel de band uiteen.
Duane Allman begon te werken als sessiegitarist bij de Muscle Shoal studio's in Alabama. En het was daar dat hij, als begeleider op platen van Wilson Pickett, Aretha Franklin, John Hammond en King Curtis, zijn reputatie begon te vestigen. Hij liet zich door Phil Walden (voormalig manager van Otis Redding) overhalen een eigen band op te richten. Jamoe sloot zich aan en ook Duane's oude vriend Butch Trucks voegde zich al snel bij hen. Een andere oude vriend Berrie was er ook al snel bij, samen met diens vriend Dickey. Tijdens een marathonjam was het Allman duidelijk dat hij een band bij elkaar had. Alleen de zanger ontbrak nog, maar die kwam al snel in de vorm van zijn broer Gregg. De band tekende een contract bij Phil Waldens nieuwe label Capricorn Records.
                       
Zij vestigden zich in Macon, Georgia. De eerste lp werd echter pas opgenomen toen zij hun sound hadden ontwikkeld door veel en intensief te toeren in en rond Florida en Georgia. Het simpelweg “Allman Brothers Band” genoemde debuutalbum was een solide bluesrock-lp en één van de betere voorbeelden van flitsend gitaarwerk in een markt dat datzelfde jaar werd overspoeld door albums van Cream, Blind Faith, Jeff Beck en Led Zeppelin. De verkoop was niet sensationeel te noemen, maar ieder die het hoorde en ook de recensenten waren vol lof. Het gitaartandem, de soulvolle stem en de stevige ondersteuning door de ritmesectie zorgden voor een geheel eigen geluid. Voor het tweede album, “Idlewild South” werd producer Tom Dowd, bekend van zijn werk met Cream, aangetrokken. Dit bleek een gouden greep te zijn. Down en de band voelden elkaar perfect aan. Op deze lp deed Dickey Betts zijn eerste stappen als componist met het magistrale “In Memory Of Elizabeth Reed”.
Naast het werk voor de Allman Brothers Band bleef Duane een veelgevraagd gitarist. Zo speelde hij onder meer mee op het debuutalbum van Boz Scaggs en is hij veelvuldig te horen op “Layla & Other Assorted Lovesongs” en het jaren later uitgebracht “Jams” van Derek & the Dominos, waar hij samen met Eric Clapton het ene na het andere juweeltje aflevert.
Rond deze tijd werd de band legendarisch vanwege het complexe samenspel tussen beide gitaristen en het orgel van Gregg, dat ontaarde in soms wel 40 minuten durende jamsessies. In maart 1971 gaf de band een aantal concerten in de Fillmore East. Hiervan verscheen in oktober van hetzelfde jaar de dubbel-lp “At Fillmore East”, dat bij verschijnen al een gouden plaat had behaald.
 
In Memory Of Elizabeth Reed – 1970
 
Helaas sloeg enkele weken later het noodlot toe toen Duane Allman op 29 oktober 1971 kwam te overlijden na een motorongeluk. Hij moest toen nog 25 jaar worden.
De band was al bezig met de opnamen voor het volgende album, “Eat A Peach”, dat met de vijf overgebleven leden werd afgemaakt. Dickey Betts nam hier alle gitaarpartijen voor zijn rekening. Ook deze lp behaalde onmiddellijk de gouden status. Ondanks het wegvallen van een van de broers bleef de band onder de gebruikte naam bestaan. In plaats van een poging om Duane te vervangen werd besloten pianist Chuck Leavell aan te trekken.
Op 12 november 1972, iets meer dan een jaar na het overlijden van Duane, kwam bassist Berrie Oakley ook tijdens een motorongeluk om het leven. Slechts een paar straten verwijderd van de plaats waar Duane verongelukte. Ook hij was pas 24 jaar oud.
 
Lamar Williams verving Oakley en hielp bij het afmaken van het volgende album “Brothers And Sisters”, dat op 1 augustus 1973 werd uitgegeven. Om het gat tussen dit en het vorige album op te vullen werden de eerst beide lp's als een dubbelaar “Beginnings” uitgebracht. Deze kwam overigens hoger in de lijsten terecht als de originele lp's.
“Brothers And Sisters” was het begin van een nieuw tijdperk voor ABB: minder blues en meer country. Dat kwam vooral door de invloed van Dickey Betts als componist en leadgitarist en hij leidde de band meer naar de countryrock. Betts werd ook steeds meer de leidende figuur binnen de band. De lp bleef zes weken op de eerste plaats van de verkooplijsten staan, dit vooral gesteund door het hitsucces van “Ramblin' Man”.
Een hele serie Southernrock-bands als Lynyrd Skynyrd, Blackfoot, Little Feat en Wet Willie volgden het voetspoor van ABB.

 
In 1974 werden de eerste wrijvingen tussen de bandleden zichtbaar toen zowel Gregg Allman als Dickey Betts een solocarrière begonnen door hun eigen lp's op te nemen. Allman trouwde zangeres Cher en de door hem gevolgde Hollywood-levenstijl verwijderde hem duidelijk van de band. En het exorbitante gebruik van drugs en drank, de uitputtende tournees deden de samenwerking verder geen goed.
De problemen werden vooral duidelijk door de volgende lp, “Win, Lose Or Draw”, waar de intensiteit van hun vroegere werk duidelijk ontbrak. De hele band was niet aanwezig voor een deel van de lp en door Gregg Allmans relatie met Cher en zijn zware drugsprobleem, deed hij niet mee met de rest. Zijn stem werd later, aan de andere kant van het land, toegevoegd. De band viel uiteindelijk twee jaar later uiteen toen Allman betrokken werd bij een rechtszaak, waarbij hij moest getuigen tegen een vriend en medewerker van de band. Leavell, Johanson en Williams stapten uit ABB en vormden het matig succesvolle Sea Level. Betts ging door met zijn solocarrière en allen zworen nooit meer met Allman te willen samenwerken.
Capricorn bracht nog twee lp's uit met oud materiaal. “Wipe The Windows, Check The Oil, Dollar Gas” waren nooit eerder uitgebrachte live-opnamen uit de tijd van “Brothers And Sisters” en “And The Road Goes On Forever” was een compilatie-album.
 
In 1978 kwam de Allman Brothers Band weer bij elkaar en in de komende vier jaar werden een aantal albums van wisselende kwaliteit uitgebracht. “Enlightened Rogues” uit 1979, geproduceerd door Tom Down, kwam nog het dichtst in de buurt van hun oudere werk. Dowd was nu ook weer in staat het beste uit de groep naar boven te halen. Met gitarist Dan Toler werd het gitaristentandem in ere hersteld, maar zowel Leavell als Williams weigerden mee te doen.
De tijd werkte nu ook tegen ze. Disco, punk en pop hadden de interesse van het grote publiek voor de grote stadionvullende rockacts overgenomen. Daarbij kwam dat hun financiën praktisch verdwenen waren door het faillissement van Capricorn. Polygram nam de rechten over en bevrijdde ABB van hun contract.
 
Zij tekenden bij Arista en hervatten het maken van opnamen. Maar wat zij nu uitbrachten was veilig, zonder ambitie en commerciële pop/rock en niet meer vergelijkbaar met het vroegere werk. In de rest van de tachtiger jaren gebeurde er niet veel. Pas in 1989 werd de band gereactiveerd toen Polygram besloot een 4-cd boxset uit te brengen met oud werk onder de naam “Dreams”. Tevens werden de albums op cd opnieuw uitgebracht en dit herinnerde de miljoenen fans over de hele wereld aan de Allman Brothers Band.
De band kwam weer bijeen, nu met Warren Haynes als tweede leadgitarist naast Dickey Betts. Hun eerste nieuwe cd “Seven Turns”, die in 1990 verscheen oogste goede reacties en verkoopcijfers. Hun volgende studio-albums werden met weinig enthousiasme ontvangen en dat geldt ook voor de live-cd's “An Evening With The Allman Brothers Band” uit 1992 en “2nd Set” uit 1995. Niet vanwege het zwakke materiaal, maar omdat de competitie met hun opvolgers – die de afgelopen decennia niet stil hadden gezeten – erg groot was.
 
Dreams – 2003
 
Na hun drugs- en drankproblemen achter zich gelaten te hebben wordt er ook weer consistent gemusiceerd. Dickey Betts werd zelfs ontslagen omdat hij vaker dronken dan nuchter verscheen. In 2003 kwam de tot nog toe laatste studio-cd uit, “Hittin' The Note”. Kwalitatief een prima cd, maar ook deze komt qua verkoopcijfers niet in de buurt van het oude werk. Toch blijft de ABB een grote publiekstrekker. Zeker met de jonge meestergitarist Derek Trucks (neefje van drummer Butch Trucks) trekt de band nog steeds volle zalen. Verschillende leden hebben daarnaast een eigen carrière. Warren Haynes heeft de uiterst succesvolle Gov't Mule en Derek Trucks heeft zijn eigen Derek Trucks Band of trekt met Eric Clapton de wereld rond.
Onlangs heeft Gregg Allman een succesvolle levertransplantatie ondergaan en er zijn plannen voor nieuwe studio-opnamen in de herfst.
 
Zie ook:                    Nieuwe cd van Gregg Allman: Low Country Blues

Reacties

KoR op 22-08-2010 11:07
ABB is ook weer zo'n band uit mijn lijstje welke ik niet meer zo veel draai maar waar ik toch weer eens aan herrinerd wil worden (bedankt daarvoor ;-)
 
Ik zet graag "Jessica" of Ramblin' man" op.
 
Een prettige en muzikale week gewenst
 
KoR
Frenk op 23-08-2010 15:18
Jaaaa, ook zo'n gouwe ouwe. Die hoor ik toch altijd nog steeds heel graag.
En die Derek Trucks is echt bijzonder goed; een paar jaar geleden heb ik hem met Clapton zien optreden.
 
Greetz
Frenk
Harm de Jong op 10-12-2010 15:03
Altijd weer lekkere muziek. Ik ga hun cd's weer eens opzoeken, want ik heb de smaak te pakken gekregen
 
Thanks
Harm
barnowlblues op 15-06-2011 09:23
Nieuw filmpje toegevoegd
Crazy Martin op 11-08-2012 19:33
Een geweldige band. Ik draai hun muziek regelmatig.
 
Groet
CM
Rob Alberts op 11-08-2012 21:21
Niet vaak en onregelmatig luister ik hier naar. Maar wel telkens met heel veel plezier. Mooi om dit overzicht na te lezen. Zonnige zomergroet
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl