barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Robert Cray
Voor zogenaamde bluespuristen is Robert Cray de verpersoonlijking van de zgn. yuppieblues. Gladde popmuziek, overgoten met een bluessausje, dat nog nauwelijks kan worden vergeleken met 'de echte blues'. Maar eigenlijk is Robert Cray een van die waardevolle jongere (hoewel inmiddels tegen de 60!) artiesten, die de blues succesvol over de drempel naar de 21e eeuw hebben gedragen. En wat nog belangrijker is is dat hij – naast Stevie Ray Vaughan en Gary Moore – met zijn immens populaire albums halverwege de tachtiger jaren hebben meegeholpen aan een ware opleving van en hernieuwde belangstelling voor de blues. Uitgerust met een soulvolle stem en een relaxte gitaarstijl is Cray nog steeds een graag geziene gast op de podia rond de wereld.
Robert Cray werd geboren op 1 augustus 1953 in Columbus, Georgia, als zoon van een beroepsmilitair. Hij reisde met zijn familie het hele land door totdat zij zich in 1968 vestigden in Tacoma, Washington. Als kind kreeg Robert wat klassieke pianolessen, maar in zijn tienerjaren ging hij over op gitaar spelen. Eerst had de jonge Robert belangstelling voor soul en rock, maar ten hij zijn vaders platenverzameling doorliep en daar Muddy Waters en Howlin' Wolf tegenkwam raakte hij steeds meer verslingerd aan blues. Het hoogtepunt was toen hij op het eindexamenfeestje van zijn high school Albert Collins zag optreden. In 1969 vormde Cray met bassist Richard Cousins en drummer Tom Murphy zijn eerste band en zij speelden voornamelijk in de bars van Tacoma. Ook vormden zij nog een tijdlang de begeleidingsband voor Albert Collins. In die tijd was hij ook te zien in de film National Lampoon's Animal House, waar hij bas speelde als onderdeel van Otis Day & the Knights.
 
Eric Clapton & Robert Cray
 
Cray's eersteling, “Who's Been Talking” uit 1980, met Curtis Salgado op harmonica was een uitstekend begin, maar op “Bad Influence” uit 1983 komt zijn talent pas goed tot zijn recht. Het leverde hen optredens op in Japan en Engeland, waaronder zelfs enkele met Eric Clapton. De opvolger “False Accusations” zette deze lijn verder voort. Hier was de drummer vervangen door David Olsen en op keyboards was Peter Boe aangetrokken. Met “Showdown!”, dat hij samen met Albert Collins en Johnny Copeland opnamen, leverde hem zijn eerste Grammy op. En “Strong Persuader” uit 1986 leverde hem zijn tweede Grammy binnen twee jaar op en zorgde ervoor dat Robert Cray zelfs op MTV te zien was. En twee jaar later herhaalde hij dat kunstje nog eens door er voor “Don't Be Afraid Of The Dark” nog een in de wacht te slepen.
In tegenstelling tot veel van zijn voorgangers ging Cray vrolijk door met experimenteren binnen de soul- en bluesgenres. Smaakvolle combinaties hiervan waren op zijn volgende albums, zoals het meer funky “Midnight Stroll” (1990), “I Was Warned” (1992) en dan weer twee traditionele bluesalbums met “Shame + A Sin”(1993) en “Some Rainy Morning (1995). Ook op “Take Your Shoes Off” uit 1999 en “Shoulda Been Home” (2001) bewijst hij dat de door hem 'bluesnatics' genoemde puristen niets hoefden te vrezen.
Terwijl hij ook regelmatig optreedt met andere artiesten als Eric Clapton en Bob Dylan blijft Cray vooral zelf actief en hij brengt in 2003 “Time Will Tell” en in 2005 “Twenty” uit, gevolgd door de live-albums “Live Across The Pond” (2006) en “Live At The BBC” (2008). In 2009 werd gevolgd door de studioplaat “This Time” en ook recent, in 2010, bracht hij zijn derde en overigens uitstekende live-cd “Cookin' In Mobile” uit, waarop opnamen te horen zijn van een concert in Mobile, Alabama uit februari 2010.
 

Reacties

Crazy Martin op 02-10-2012 09:37
Een geweldige artiest. Heeft in de 80er jaren geholpen de blues weer populaire te maken.
Mooie bio
 
Groeten
Martin
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl