barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Napoleon Washington - Mud And Grace
De in Zwitserland geboren Napoleon Washington wil zichzelf geen bluesman noemen. Hij zegt, dat de muziek, die hij maakt, is geïnspireerd door zij eigen leven. Volgens de hoestekst laat hij zich inspireren door literatuur en kunst. Maar vanwege zijn voorliefde voor de rauwe eerlijke stijl van Son House, Charley Patton en Skip James is hij toch duidelijk door de blues beïnvloed.
Hij maakte zijn eerste gitaar op 8-jarige leeftijd en kreeg op zijn twaalfde voor het eerst een echte gitaar. Veel optredens door Europa en de VS volgden. De cd, die ik hier heb, “Mud And Grace” is inmiddels zijn derde.
Het eerst nummer “Come Down, Blues” wordt zeer ingetogen gespeeld op een resonator gitaar. Ook door de fluisterende zang wordt het melodieus en is het haast mystiek te noemen. Met “Ashes From Ashes” wordt dezelfde stijl doorgezet. Het heeft een wat vlotter ritme, maar verder hetzelfde karakter. “In “Blue Curls Of Smoke” doet de zang nog het meest denken aan Tom Waits. Een prachtig nummer. Het titelnummer “Mud And Grace” is een heel aparte song: slechts met begeleiding van drums speelt hij slide op de resonator en zingt/praat met een stem als die van Wolfman Jack.
“The Day I Get In Monroe” heeft af en toe een psychedelisch-achtig geluid. Een heel intens nummer. Bij “Salt Water” wordt een uitstapje gedaan naar de gospel met een slide, die aan Ry Cooder doet denken. Op “Peephole Down” begeleidt Washington zich eerst op piano. Zodra de gitaar invalt wordt het kippenvelmuziek. Ook het volgende “It'll Be Poison” is een juweeltje. Een zware drumbegeleiding en de rauwe, hier sinistere stem en griezelige tonen van de gitaar zorgen dat het een nummer is dat in je hoofd blijft hangen. “Big River” is een ontroerende nummer, waarop hij zichzelf op piano begeleidt.
Ook “The Top Of The Shell” is opnieuw een prachtige en ontroerend lied. Mooi begeleid op de gitaar. Met “Write Yourself A Letter” heeft Washington een prachtig ode gemaakt aan Son House. Compleet met de van House zo bekende jagende slidestijl. In “My Love Is Still A Tree” benadrukt hij nogmaals zijn talent om teksten te schrijven . Een prachtig gedicht, begeleid door prachtig ingetogen fingerpicking op de reso. “Some Say They Have To” is een prachtige afsluiter. Rustige pianobegeleiding, lekkere reso-geluiden en de rauwe, fluisterstem van Napoleon Washington maken de cd helemaal af.
 
Nadat ik de cd uitgebreid heb beluisterd ben ik tot de conclusie gekomen, dat Napoleon Washington een nieuw pad voor de blues heeft gevonden. Voor de klassieke blues, welteverstaan. Buiten het muzikale aspect kan ik hem ook zeer positief beoordelen op zijn intelligente teksten. Je zou kunnen stellen dat Washington, die, zoals hij zelf zegt, zich laat inspireren door zijn eigen leven, een moderne troubadour is, die zijn leven in dicht- en liedvorm heeft gezet.
Een heel bijzondere cd, een heel bijzondere muzikant. Ik ben echt onder de indruk.
 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl