barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Tinsley Ellis
De hardrockende, high-energy gitarist Tinsley Ellis wordt vaak vergeleken met Stevie Ray Vaughan. Maar het zou niet eerlijk zijn om hem op te nemen in de grote schare Stevie Ray-imitatoren. Wat dat betreft heeft Ellis toch een eigen stijl ontwikkeld en ligt ook zijn eigenlijke achtergrond veel verder terug dan Stevie Ray Vaughan. Zijn invloed ligt dan ook meer bij Freddie King en Clarence 'Gatemouth' Brown en de soulvolle blues van B.B. King en het rauwere karakter van de Memphis blues.
Tinsley Ellis werd geboren op 4 juni 1957 in Atlanta, Georgia en hij groeide op in Zuid-Florida. Hij begon al met gitaar spelen op de lagere school en zijn belangstelling voor electrische blues ontstond toen Amerika werd overspoeld door de British bluesinvasion met de Yardbirds, Animals, Cream en Rolling Stones. Na het bijwonen van een concert van B.B. King besloot hij ook maar bluesgitarist te worden.
In 1975 speelde hij met de Haygood Band, terwijl hij naar Emory University in Oxford, bij Atlanta, ging. Twee jaar later verhuisde hij naar Atlanta en sloot zich aan bij de Alley Cats, waar ook Preston Hubbard, later bij de Fabulous Thunderbirds, en Mike Marinelli, muziekleraar aan Berkley College of Music, bij zaten. Tinsley behaalde zijn graad in geschiedenis in 1979.
 
In 1981 richtte hij met zanger en harmonicaspeler Chicago Bob Nelson de Heartfixers op. Met deze band nam hij drie albums op, waarvan een met Nappy Brown. Toen Nelson de band verliet nam Ellis de vocalen voor zijn rekening. Na het uiteenvallen van de band tekende Tinsley Ellis in 1988 een platencontract met het in Chicago gevestigde Alligator-label. Zijn debuutalbum “Georgia Blue” kwam datzelfde jaar nog uit en Billboard schreef over hem: “nobody has released more consistently excellent blues albums than Atlanta’s Tinsley Ellis. He sings like a man possessed and wields a mean lead guitar.”
Alligator gaf daarop twee van de oudere albums van de Heartfixers uit: “Cool On It” en “Torn Up”, de laatste met Nappy Brown. Daarna volgden van Ellis bij Alligator “Fanning The Flames” (1989), “Trouble Time” (1992), “Storm Warning” (1994) en “Fire It Up” (1997). “Storm Warning” was de cd waarmee hij uiteindelijk doorbrak bij het grote publiek. Voor “Fire It Up” kon hij rekening op de steunen van de legendarische producer Tom Down (Derek & the Dominos, Allman Brothers Band) en bassist Donald 'Duck' Dunn (Booker T. & the Mgs, Blues Brothers).

In 2000 wisselde Ellis naar Capricorn en bracht daar “Kingpin” uit. Maar helaas ging Capricorn kort na het verschijnen van de cd failliet. Gelukkig kon hij redelijk snel bij Telarc onder contract, waar “Hell Or High Water” en “The Hard Way” uitkwamen. Ondertussen bleef hij constant aan het toeren en treedt hij nog steeds zo'n 150 keer per jaar op onder het mom van “A musician never got famous by staying home", zoals hij zelf ooit heeft gezegd.
In 2005 keerde hij weer terug bij Alligator, waar de live-cd “Live! Highwayman”, gevolgd door “Moment Of Truth” (2007) en “Speak No Evil” zijn uitgebracht.
 

Reacties

Frenk op 01-09-2010 13:18
Van hemj heb ik een paar cd's. Inderdaad een heel goede gitarist. Leuk om eens wat over zijn leven te lezen.
Overigens wel een oud filmpje. Maar de muziek blijft tijdloos
 
Greetz
Frenk
barnowlblues op 21-06-2011 09:00
Nieuw filmpje geplaatst
Crazy Martin op 19-10-2012 10:19
Mooie bio, hoewel ik niet zo veel heb met dit soort van bluesmuziek. Maar ach, zo af en toe kan ik het best waarderen.
 
Groeten
Martin
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl