barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
C.W. Stoneking - Jungle Blues
Bij de eerste klanken van deze cd voel je je meteen zo'n 80 jaar teruggezet in het verleden. Het is het beeld van een oude jazzband, zoals je zag in de films van de Marx Brothers. Oldtime jazz, vaudeville of hokum. “Jungle Blues”, het vijfde album van de Australiër C.W. Stoneking, kwam oorspronkelijk al in 2008 uit en het is een soort conceptalbum geworden. Eigenlijk een kleine roman, maar dan vormgegeven in een tiental liedjes. Het verhaal is dat de verteller vier wetenschappers tegenkwam in een bar op Trinidad en hen volgt op hun reis in de jungles van West-Afrika. Het zijn typische jongensboekverhalen en Stoneking heeft er met de muziek, die in die tijd thuishoort, er dan ook een prachtig muzikaal jongensboek van gemaakt. De mysterieuze jungle van Afrika biedt natuurlijk een mooie voedingsbodem voor avontuurlijke verhalen. Voor de muzikale omlijsting gebruikt Stoneking de oude blues en jazz uit de twintiger tot veertiger jaren, deels solo en deels begeleid door de trompet, trombone en saxofoon van de Primitive Horn Orchestra.
De opener en titelsong “Jungle Blues” is een voorproefje van wat we op de rest van de cd kunnen verwachten: een lekker swingend nummer. Met “Talkin' Lion Blues” lijkt hij nog het meest op oerjodelaar Jimmy Rodgers. “Jungle Lullabye” verhaalt op een Tom Waits-achtige manier over de lange en luie dagen met een mooi meisje aan zijn zijde in de jungle. Dan volgt de uptempo “Brave Son Of America” met een prachtig blazersarrangement. Het oorspronkelijk door Wilmouth Houdini (The King Of Calypso) geschreven nummer is in feite een ode aan generaal MacArthur. Van calypso naar old-time blues gebeurt hierin een handomdraai met het solo gezongen en gespeelde “Jail House Blues”, een nummer over een verloren liefde terwijl hij in de gevangenis zit. Met wat babygehuil wordt “Housebound Blues” ingezet, een jazzy bluesnummer dat wordt gezongen door C.W.'s partner Kirsty Fraser. Qua stijl doet het nog het meest denken aan Bessie Smith. Met “I Heard The Marchin' Of The Drum” wordt teruggegrepen op de New Orleans marching bands en in “The Love Me Or Die” rommelt hij wat met voodoo en allerlei drankjes. Twee nummers die makkelijk van een Tom Waits album afkomstig zouden kunnen zijn. In laatstgenoemd nummer wordt zelf ene Matilda bezongen. Toeval? “Early In The Mornin'” is een typische hokum- of jugbandblues, hier dan origineel begeleid door een tuba in plaats van een 'jug'. “The Greatest Liar” laat Stoneking horen als grappenmaker/verhalenverteller begeleid door een jazzbandje. Een typische vaudeville-act.
 
Ieder nummer draagt bij aan het unieke karakter van het album. Goed bedacht, samengesteld en uitgevoerd. Oude blues, vaudeville, jazz en verhaalkunst maken van dit album een boeiend geheel. Boeiend, interessant, maar vooral eigenlijk gewoon leuk.
 

Reacties

Frenk op 16-10-2010 12:36
Deze heeft inderdaad heel erg goed naar Tom Waits geluisterd. Is geen schande, want het klinkt gewoon goed.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl