barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Jeff Turmes - Five Horses, Four Riders
Ondanks het feit dat Jeff Turmes inmiddels zijn derde cd heeft uitgebracht is hij grotendeels bekend als begeleider van een inmiddels haast ontelbare rij artiesten, als multi-instrumentalist (bas, basgitaar, keyboards, accordeon, saxofoon, gitaar, klarinet, banjo), componist en eigenlijk als “musician's musician”. Hij heeft gespeeld met Mavis Staples, Richard Thompson, Phillip Walker, Janiva Magness, Fabulous Thunderbirds, Kid Ramos en nog een hele waslijst anderen.
Ook op dit derde album “Five Horses, Four Riders” heeft hij alle nummers weer zelf geschreven. Hij wordt hier ter zijde gestaan door Rick Holmstrom (gitaar), Stephen Hodges, Don Heffington en Steve Mugalian (drums) en Janiva Magness en Donny Gerrard (backing vocals). Zelf zingt en bespeelt hij de akoestische en electrische gitaren, bas, banjo, saxofoon en basklarinet. De stijl van het album wisselt tussen akoestische folk en rauwe electrische blues.
 
De opener “Something Must Have Happened” is meteen het makkelijkst in het oor liggende en aanstekelijke nummer. Het tweede “Honey Man” is wat minder toegankelijk en een duidelijke zwarte, droevige countryblues. Met “Give Satan A Chance” gaat hij de John Hiatt kant op en worden zijn teksten zowel filosofische en spiritueel. En het jazzy “Don't The Moon Look Real” laat heerlijke gitaarloopjes horen.
“Turn Your Heart In My Direction” is een tranentrekker met een droevige trompetsolo. “Weeds Like Us”, begeleid door basdrum, banjo en cello, is een eerlijke, sobere countrysong. “Hew To The Road” is doordrenkt van de oude countryblues a la Gus Cannon en Hammie Nixon. Met “Jack-A-Hammer” brengt Turmes een lekker swingende, rauwe bluesshuffle, waarop het moeilijk blijft niet mee te bewegen.
“Loser's History” is een mooi voorbeeld van Turmes' capaciteit als tekstschrijver; hij weet hier een klein verhaaltje in nog geen vier minuten te stoppen. Een prachtig, sober lied over een zwerver, begeleid door banjo en cello. In “God Came Down From Heaven” doet hij in feite hetzelfde, maar dan op een spirituele wijze. “When My Baby Wakes Up” is een echte blues, waar steeds meer instrumenten invallen en zo naar een hoogtepunt toewerken. De afsluiter “Iron City” is een solo door Turmes gespeelde instrumental, waarin hij mooi fingerpicking werk laat horen.
 
Als conclusie kan ik schrijven, dat dit een mooi album is geworden. Even wennen, ook vanwege het gebruik van a-typische instrument als cello, basklarinet en accordeon. En ook is het geen typisch bluesalbum, daarvoor zijn er teveel uitstapjes naar folk en country, maar in zijn totaliteit is het gewoon goed.
 
 

Reacties

Frenk op 07-10-2010 09:54
Zit een beetje tussen blues en country in. Klinkt goed overigens
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl