barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Leroy Carr (1905 - 1935)
In de late twintiger en vroege dertiger jaren was er onder de Afrikaans-Amerikaanse artiesten nauwelijks een, die bekender was als Leroy Carr. De term 'stadsblues' heeft meestal betrekking op muziek van bluesbands uit de naoorlogse periode, maar pianist Carr en zijn vaste begeleider, de gitarist Scrapper Blackwell, hadden hier in de vooroorlogse jaren al een begrip van gemaakt. In zijn korte leven werd Carr één van de grootste bluessterren van zijn tijd. Hij nam bijna 200 nummers op, waaronder klassiekers als “How Long, How Long Blues”, “Prison Bound Blues”, “When The Sun Goes Down” en “Blues Before Sunrise”.
Leroy Carr werd op 27 maart 1905 geboren in Nashville. Nadat zijn ouders waren gescheiden verhuisde hij met zijn moeder en zus eerst naar Louisville, Kentucky en vervolgens naar Indianapolis, dat toen nog dé autostad van Amerika was. Pas toen Henry Ford zijn fabrieken naar het noordelijker gelegen Detroit verhuisde werd deze stad pas Motor City. De jonge Carr leerde zichzelf piano spelen. Waarschijnlijk verliet hij vroegtijdig de school, maar hij had wel een betere schoolopleiding dan de meeste bluescollega's.
Na een rusteloze periode, waarin hij met een circus meereisde, korte tijd in militaire dienst was en ook als bootlegger werkte, keerde hij in 1922 terug naar Indianapolis waar hij trouwde en vader werd van een dochter. Het huwelijk was echter geen lang leven beschoren. Een tijdje werkte Carr als vleesverpakker, maar het ruwe nachtleven trok hem toch meer. Hij was vaak te vinden op Indiana Avenue, hét uitgaanscentrum van de stad, waar hij zich in de muziek stortte, maar waar hij zich als drinker en bootlegger ook prima thuisvoelde. Het duurde niet lang voordat hij naam maakte als muzikant en uitgenodigd werd op houseparty's of rentparty's.
 
Rond die tijd speelde ook een gitarist met de naam Scrapper Blackwell (echte naam: Francis Black) in en rond Indianapolis. Blackwell had al enkele solo-opnamen gemaakt voordat hij een duo vormde met Leroy Carr. De eerste opname, die zij samen maakten, was “How Long, How Long Blues” uit 1928 wat onmiddellijk een grote hit werd. Het nummer werd door hen tussen 1928 en 1935 nog zes maal opgenomen; iedere keer met een wat andere tekst. Door het grote succes zorgde platenmaatschappij Vocalion binnen enkele weken voor de opvolger “Broken Spoke Blues”. De vraag zijn naar zijn platen bleef zo groot dat hij in de komende zeven jaren een vaste gast in de studio's was en zelfs de depressiejaren konden deze belangstelling niet remmen.
Carr en Blackwell reisden tot ver buiten Indiana en kwamen zelfs regelmatig tot St. Louis. In 1932 lukte het hen door het zuiden van de VS te reizen trokken zij naar New York voor het maken van opnamen. Met “Naptown Blues” en “Corn Licker Blues” braken zij door in Chicago en werden zij de grote concurrenten van die andere grote bluesster uit die jaren: Tampa Red.
In een muziekgenre waar het normaal is om van elkaar ideeën en teksten te 'lenen' schreef Leroy Carr bijna alles zelfs. Een enkele keer maakte hij een song samen met Blackwell en een heel enkele keer nam hij een nummer van een ander op.
               
Hoewel Carrs professionele carrière uiterst succesvol was had hij al jarenlang problemen met alcohol. Kortom, hij was alcoholist. In 1929 verscheen zijn “Straight Alky Blues”, een lang nummer, dat beide kanten van de 78-toerenplaat in beslag nam. Het beschrijft de beleving van een alcoholist: “My eyes saw double / They could not steer my feet” en “Oh, this alcohol is killing me”. Muzikaal gezien een prachtige song, goede interactie tussen Carr en Blackwell en Blackwell die zijn gitaar de zwalkende gang van de man laat nadoen.
In 1935 had jarenlange alcoholmisbruik zijn tol gevraagd. Tijdens de, wat nu blijkt, laatste opnamesessie van februari van dat jaar naam hij een aantal depressieve nummers op, waaronder “Six Cold Feet In The Ground”, waarin hij zijn eigen dood voorspelde. Op 29 april 1935 overleed de net 30 jaar oude Leroy Carr in Indianapolis aan nierversagen. Hij werd begraven op de Floral Park Cemetery, waar pas vele jaren later uit de opbrengst van een comedy-cd een grafsteen zou worden geplaatst.
 
Leroy Carrs invloed op andere artiesten was groot. “How Long, How Long Blues” is door talloze artiesten, waaronder T-Bone Walker en Eric Clapton, gespeeld en Muddy Waters beweerde dat dat de eerste bluessong was die hij ooit hoorde. Zelfs Robert Johnson was Carr het een en ander verschuldigd: zijn “Stones In My Passway” is duidelijk geïnspireerd op “Rocks In My Bed”.
Nadat zijn muziek decennia lang alleen maar op 78-toerenplaten of obscure lp's te verkrijgen was kwam Leroy Carr in de tachtiger en negentiger jaren eindelijk in de belangstelling door het Oostenrijkse Document-label, dat al zijn werk op zes cd's uitgebracht. Daarna volgde andere labels, zodat Leroy Carrs muziek eindelijk voor iedereen bereikbaar is.

Reacties

Johnny op 16-10-2010 08:45
Mooie biografie. Bedankt. Een mooie uit de roots van de blues. Leuk dat er via YT een hoop van die ouwe muziek te beluisteren is.
Frenk op 16-10-2010 12:35
Goed om aan zo'n 'vergeten' artiest weer aandacht te schenken.
 
Prettig weekend
Greetz
Frenk
Crazy Martin op 24-09-2012 10:16
Net als jij ben ik op vakantie geweest. Ben je al terug of geniet je nog van de zon? Ik heb weer met plezier deze bio gelezen. Groet Martin
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl