barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Peter Parcek 3 - The Mathematics Of Love

Peter Parcek is niet echt bekend in Europa, maar de goede man schijnt al zo'n kleine veertig jaar mee te draaien en de bluesscene van Boston en omgeving. Hij is geboren in de VS, maar woonde tijdens zijn jeugd een aantal jaren in Engeland. Toevallig tijdens de jaren van de Britse bluesexplosie en hij is dan ook zwaar beïnvloed door Eric Clapton, Jeff Beck en Peter Green. Hij heeft ook nog opgetreden in de Marquee Club en daar zelfs met Pink Floyd op het podium gestaan, voordat hij weer terugging naar de States. Toch is hij niet hier blijven stilstaan en heeft hij zich verder ontwikkeld door ook rock, jazz, folk en country in zijn muziek op te nemen.

“The Mathematics Of Love” werd geproduceerd door Ted Drozdowski en als gasten spelen o.m. Al Kooper en Ronnie Earl mee. De band, genaamd Peter Parcek 3, bestaat naast de naamgever uit bassist Marc Hickox en drummer Steve Scully.
Als eerbetoon aan Peter Green, door wie Parcek het meest is beïnvloed, opent het album met een geheel eigen versie van diens “Show Biz Blues”. Een boogie, die alleen nog maar een voorproefje is van wat komt. Op “The Mathematics Of Love”, een droevig aandoend nummer, begeleidt hij zichzelf op akoestische slidegitaar. Bij “Rollin' With Zah” wordt het meteen over een andere boeg gegooid. Een vlot rockabilly-achtig nummer met razendsnel gitaarwerk. In “Lord Help The Poor And Needy” van Jessie Mae Hemphill wordt de bedrukte sfeer en de typische klanken meteen naar de Mississippi Hills gevoerd. Heel knap uitgevoerd, een indrukwekkend en haast hypnotisch nummer.
“Get Right With God” van Lucinda Williams is een instrumentale rockuitvoering van een gospel, waarin Parcek een gitaarduel met zichzelf aangaat. Mooi om te horen hoe de verschillende stijlen (jazzy en blues) elkaar wisselen en aanvullen. Op “Tears Like Diamond” laat hij zich weer van een gevoelige kant zien. Somber gezongen, maar met lichtvoetig, op het eind zelfs, spacey gitaar. Dan is het weer de beurt aan een cover: “Kokomo Me Baby” van Mississippi Fred McDowell, die hier een rockabilly-achtige behandeling krijgt. Een vrolijk klinkend uptempo nummer met een vlotte virtuoze gitaarsolo. Een echte blues is “New Year's Eve”, waarop Parcek wordt begeleid door harmonicaman Mike Fritz en gitarist Ronnie Earl. Dit nummer was eigenlijk voor de eerste cd opgenomen en wordt hier in een speciale remix uitgebracht. Heerlijk om te horen hoe deze twee gitaarvirtuozen elkaar op deze rustige shuffle toch 'te lijf' gaan.
Gerockt wordt er weer op het van Ray Charles bekende “Busted”. Op deze instrumentale versie doet Al Kooper mee, maar Parcek zorgt er wel voor dat hij het middelpunt blijft. Zijn gitaarwerk benadert zelfs dat van Roy Buchanan, inclusief de van hem bekende loopjes en flageoletten. Het nummer eindigt in een orgie van gitaar- en orgelklanken. Als laatste nummer wordt weer een ouderwetse blues gebracht: “Evolution” van Cousin Joe Pleasant, inclusief een heerlijke slidesolo.
 
Na het beluisteren van deze cd is het voor mij duidelijk dat Peter Parcek een eersteklas gitaarvirtuoos is. Het album staat vol met juweeltjes en is gevarieerd. Parcek heeft geen geweldige stem, maar binnen die beperking weet hij hem goed te gebruiken. Voor mij is dit album een 'eye-opener'.
 

Reacties

Zizy-Marlene op 12-10-2010 16:32
Eric ik ben geen kenner op muziek gebied..zou ook niet kunnen beamen wat jij zegt.Ik altijd op mijn gevoel/gehoor af.. en in dit geval kan ik zeggen ..dat ik het gitaar spel lekker vond om te horen
Frenk op 13-10-2010 14:12
Hey Eric
 
Ook deze kende ik natuurlijk nog niet. Klinkt goed. Ik heb hem op YouTube opgezocht en daar staan nog veel meer filmpjes. Echt weer een openbaring
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl