barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Watermelon Slim - Ringers
De als Bill Homan geboren Watermelon doet zijn bijnaam eer aan. Hij heeft verschillende baantjes gehad, zoals vrachtwagen- en heftruckchauffeur, maar ook heeft hij als boer ooit watermeloenen verbouwd. Ondanks zijn werkverleden heeft Homan universitaire graden in journalistiek en geschiedenis.
Na in Vietnam gewond te zijn geraakt leerde hij in het ziekenhuisbed gitaar spelen. Uit het ziekenhuis gekomen was hij anti-oorlog en hij begon dan ook met het zingen van protestliederen.
Naast zijn muziek bedroop hij zich met allerlei baantjes. Na in 2002 een bijna fatale hartaanval te hebben overleefd heeft hij besloten de muziek eens serieus aan te pakken. Inmiddels heeft hij al zes countryblues-albums op zijn naam staan.
Net als bij diens voorganger heeft Slim op zijn nieuwe cd “Ringers” de aandacht verlegd naar de countrymuziek. Maar dan de ouderwetse variant en niet die popmuziek-achtige Nashville country waarmee wij meestal worden geconfronteerd. Denk hierbij dan meer aan Hank Williams en Merle Haggard. En er zijn voldoende raakvlakken met de blues om de cd op deze site te kunnen vermelden. Slim heeft heel wat te vertellen en het interessant om via zijn site de teksten er een bij te pakken.
 
Het eerste nummer “Good Old Boys Never Change” is een vrolijke rocker, dat verhaald over barpraat. “Tight Fittin' Jeans” is een oud Conway Twitty song over een bemiddelde dame die zichzelf als cowgirl terugvindt in een bar. “He Went To Heaven” van Jimmy Buffet wordt door Slim's stem en slidegitaar een gevoelige ballade. Met “If There Is Any Heaven” wordt een vleugje gospel toegevoegd, waarin hij een toch wel donkere blik heeft op de huidige wereld en dat we er toch steeds in slagen wat hoop en licht te vinden.
“Please Take This Cup” is een nummer dat is gebaseerd op iemands strijd met 'de fles'. Een flinke aanbeveling om de drank te laten staan. De protestsong “End Of The Line”, dat terug doet denken aan zijn eerste muzikale jaren, beschrijft het einde van de spoorwegen door de grote oliemagnaten. Het oude Moe Bandy-nummer “Soft Lights And Hard Country Music” swingt de pan uit. “I Appreciate That” is een lichtvoetig honkytonk nummer, dat wordt overheerst door de bluesy pedalsteel van Paul Franklin.
 
Dit zijn een paar nummers van de cd, die op mij de meeste indruk hebben gemaakt. Maar alle nummers zijn het waard om goed beluisterd te worden en, zoals ik hierboven al schreef, het liefst met de tekst erbij. Er wordt losjes gemusiceerd en dan bedoel ik 'losjes' als in 'soepel, lekker klinkend'.
Een goede cd, sowieso voor de liefhebber van echte country, maar ook voor de blues- en americanafans, die over de rand van hun bord willen kijken.
 
Please Take This Cup

Reacties

KoR op 24-10-2010 11:22
Ben blij dat ik een brede muzieksmaak heb en dus ook van deze muziek kan genieten.
Altijd blij om weer eens een nieuwe artiest te ontdekken, nadeel is dat je daardoor wel op extra kosten gejaagd wordt ;-)
 
Even off-topic:
Ken jij Dave Knowles and Backdoor Slam. Ze spelen vrijdag ook op de "Guitar Night" maar ik heb er nog nooit van gehoord. De andere twee, Satriani en Landreth zijn me natuurlijk wel bekend.
 
Een heel prettige en muzikale week gewenst,
KoR
Frenk op 25-10-2010 07:31
Nooit van gehoord. Dit is inderdaad meer country dan blues. Ik heb hem op YouTube opgezocht en daar laat hij horen dat hij ook blues kan spelen. Klinkt heel goed
 
Greetz
Frenk
barnowlblues op 25-10-2010 07:54
Hallo KoR
 
Deze Dave Knowles and Backdoor Slam zijn mij ook onbekend. Die andere weten ken ik uiteraard wel. Het lijkt me een zeer gevarieerde avond te gaan worden.
 
Groeten
Eric
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl