barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Big Bill Broonzy (1898 - 1958)
Voor wat betreft de lengte van zijn carrière, zijn omvangrijke repertoire en de lengte en diversiteit van zijn carrière is het niet meer dan terecht om Bill Broonzy “Big” te noemen. Hij is dan ook één van de belangrijkste figuren uit de blues. Onder zijn honderden songs zaten klassiekers als “All By Myself” en “Key To Highway”. Bovendien was hij een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de Chicagoblues en zijn toernees buiten de VS maakten van hem een van de ambassadeurs van de blues.
William Lee Conley Broonzy werd letterlijk aan de oevers van de Mississippi geboren, te weten in Lake Dick, Arkansas. Zoals met veel van zijn tijdgenoten is het niet helemaal duidelijk wanneer hij werd geboren. Hij zei zelf dat het 1893 is geweest, maar op het na zijn dood door twee van zijn zussen aangeboden geboortecertificaat stond 26 juni 1898; een datum die nu wordt aangehouden. Hij was een van de 17 kinderen van Frank Broonzy en Mittie Belcher en leerde van zijn oom Jerry Belcher een van een sigarenkistje zelfgemaakte viool spelen, waarmee hij al op tienjarige leeftijd tijdens bijeenkomsten en in de kerk speelde.
In 1915 trouwde Broonzy en werkte hij als sharecropper op een gepacht stukje land. Het daaropvolgende jaar mislukte de oogst door droogte en nam hij allerlei baantjes aan om aan de kost te komen. Na zelf vanaf de kansel te hebben gepreekt werd hij in 1917 opgeroepen voor het leger. Hij bracht tijdens de Eerste Wereldoorlog twee jaar door in Europa. Na zijn ontslag uit het leger vestigde hij zich in Pine Bluff, Arkansas en later in Little Rock.
 
In 1920 verhuisde hij naar Chicago, waar hij zijn aandacht van viool verlegde naar de gitaar. Hij speelde onder meer met Papa Charlie Jackson. In Chicago had hij allerlei baantjes voordat hij in 1927 zijn platencarrière bij Paramount begon. Zijn eerste opnamen verkochten erg slecht, maar toch behield Paramount hem als artiest. Pas in de vroege dertiger jaren nam hij een paar schitterende nummers op en speelde hij in en rond Chicago met muzikanten als pianist Black Bob en de gitaristen Will Weldon en Memphis Minnie.
Tijdens de depressie bleef Broonzy aan het werk en was een actief “label-hopper”. Hij nam bv. op voor Paramount, Bluebird, Columbia en Okeh. Naast solowerk begeleidde hij vaak ook muzikanten als Bumble Bee Slim, John Lee 'Sonny Boy' Williamson en anderen tijdens hun opnamen.
In 1938 trad Broonzy op tijdens het befaamde Spirituals to Swing Concert in New York. Hij kwam in plaats van de eerder dat jaar gestorven Robert Johnson. Ook in de editie van 1939 werd hij gevraagd. Datzelfde jaar verscheen hij met Benny Goodman en Louis Armstrong in de film “Swingin' The Dream”. In het begin van de veertiger jaren maakte hij deel uit van Lil Green's roadshow, waarmee hij vaak in het zuiden optrad, en werkte hij in Chicago samen met Memphis Slim.
                   
Broonzy's stijl had zich inmiddels ontwikkeld tot stadsblues, maar hij schuwde het niet zijn publiek te vermaken met de ouderwetse countryblues. Zijn werk breidde zich steeds meer uit en na de oorlog werkte hij afwisselend in Chicago en New York en tot 1951 trad hij over de hele Verenigde Staten op. Zijn bekendheid reikte zelfs overzees en Big Bill Broonzy was voor toernees en opnamen regelmatig in Europa, Afrika, Zuid-Amerika en de landen rond de Grote Oceaan te vinden. Pas in 1953 verdiende hij genoeg om alleen van zijn muziek te kunnen leven.
Tijdens een verblijf in Nederland werd hij verliefd op een Nederlands meisje met wie hij samen een zoon, Michael, kreeg.
In 1955 verscheen zijn levensverhaal Big Bill Blues, door hem verteld aan de Belgische journalist Yannick Bruynoghe. Na een laatste tournee door Engeland, in 1957, begon zijn levenstijl hem op te breken. Hij laatste jaar van zijn leven bracht Big Bill Broonzy regelmatig door in ziekenhuizen en hij overleed op 15 augustus 1958 aan de gevolgen van keelkanker.
 
Maar door zijn muziek leeft hij echter voort. Hij was grote voorbeeld van mensen als Muddy Waters en was ook een van de eersten, die de blues naar Europa en de rest van de wereld brachten.
Zelf werd hij beïnvloed door folk, spirituals, worksongs en ontwikkelde hieruit de Chicagoblues, die later door Muddy Waters, Howlin' Wolf en anderen doorevolueerde. Hij speelde al rond 1942 elektrisch gitaar, maar omdat het jonge blanke publiek graag countryblues hoorde nam hij de akoestische gitaar weer ter hand. Met een oeuvre van zo'n 350 opgenomen nummers en de enorme invloed die Big Bill Broonzy op de jongere generaties heeft gehad mag hij met recht een bluesgigant worden genoemd. 
 

Reacties

Frenk op 15-11-2010 17:21
Hey Eric
 
Ik had wel ván hem gehoord, maar mij er verder nooit zo in verdiept. Goed van je om aan zo'n icoon aandacht besteden.
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl