barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Muddy Waters - The Mississippi Years
Of je nu spreekt over de geschiedenis van de schilderkunst, de muziek, de politiek of wat dan ook, er zijn altijd personen geweest die een zekere revolutie teweeg hebben gebracht. Als we ons nu concentreren op de populaire muziek en in het bijzonder de blues dan is met zekerheid te bepalen wie in dit muziekgenre op gezette tijden gezorgd hebben voor een schop in een nieuwe richting. En Muddy Waters was zo iemand die een sleutelpositie in de omzetting van akoestische naar de elektrische blues.
De revolutie begon puur toevallig met het uitbrengen van Muddy Waters' eerste single “I Can't Be Satisfied”/”I Feel Like Going Home”, twee nummers in de Mississippi-stijl verrijkt met de donkere stem van Waters, die, door het gebruik van een elektrisch versterkte gitaar, een nieuw krachtig geluid lieten horen. Omdat het uit Mississippi kwam klonk het vertrouwd, maar toch vernieuwend. En deze single stond aan de wieg van een muziekstijl, die zich als een olievlek uitbreidde en vooral vanaf de zestiger jaren een explosie veroorzaakte, waarvan de schokgolven nog te voelen zijn.
 
Muddy Waters is geboren op 4 april 1913 als McKinley Morganfield in het gehucht Rolling Fork, MS. Toen hij drie was overleed zijn moeder en hij werd opgevoed door zijn oma Della Jones op Stovall's Plantation in Clarksdale, dat ongeveer 150 kilometer ten noorden van zijn geboorteplaats ligt. De bijnaam 'Muddy Waters' is ontstaan omdat hij als klein jongetje heel graag in de modder speelde. Hij verliet de school al in de derde klas en hij bleef de rest van zijn leven min of meer analfabeet.
In die tijd was al een rijk bluesleven aan het ontstaan in de Mississippi Delta, een gebied dat grofweg wordt begrensd door de rivieren Mississippi en Yazoo en de stad Memphis. Geboren en getogen in dit gebied is het dan niet verwonderlijk dat de jonge Muddy al vroeg in contact kwam met deze muziek. De blues uit deze regio representeerde het harde, ruwe leven daar en stond bol van de spanningen, bitterheid, kracht en passie van het leven, dat steeds balanceerde op de rand van de wanhoop. De bluesmuzikanten in die tijd, zoals Charley Patton, Son House, Tommy Johnson en de briljante Robert Johnson, zongen met een overtuiging, die hun muziek tijdloos maakte en ons nog tot op de dag van vandaag weet te raken.
In zijn tienerjaren werd Waters erg door de verhalende en expressieve kracht van de blues aangetrokken. Hij werkte al een jaar of drie op het land toen hij op zijn dertiende zijn eerste voorzichtige stappen in de blues leerde zetten. “How Long Blues” van Leroy Carr leerde hij op de mondharmonica, het instrument waarmee de muzikanten de basis van de muziek leren, meespelen. Een jaar of vier later stapte hij over naar de gitaar. Hij hield erg van de muziek van Son House en Robert Johnson, die rond die tijd de absolute meesters waren op het gebied van bottleneckgitaar. Met deze techniek kon de bluesman de gitaar prima gebruiken als verlengstuk van zijn stem. Binnen een jaar had Waters de techniek onder de knie en had hij ook leren zingen in de typische hartverscheurende wijze van de Delta-zangers.
Muddy Waters verhuisde voor korte tijd naar St. Louis, maar keerde weer terug naar Mississippi om voor zijn grootmoeder te zorgen. Met zijn familie pacht hij een stukje land op Sherrod Plantation. Een jaar lang probeerden zij hun geluk in Blairsville, AR, maar zij keren weer terug naar Sherrod. Met zijn Ford V8 uit 1934 rijdt Muddy enkele keren per week naar Clarksdale “om er wat rond te kijken” of naar het nabijgelegen Lula en Drew en enkele keren per jaar zelfs naar Memphis.  
 
In juli 1941 reisde een team van het Library of Congress, geleid door Alan Lomax, rond in de Delta op zoek naar Robert Johnson. Zij wisten niet dat Johnson drie jaar eerder was overleden. Tijdens deze reis, die is beschreven in het prachtige boek “The Land Where The Blues Began” van eerdergenoemde Lomax, werden zij door Son House en David 'Honeyboy' Edwards gewezen op de jonge, talentvolle Muddy Waters. Edwards noemde hem zelfs zijn favoriete bluesman uit de omgeving.
Deze werkte inmiddels als tractorchauffeur op Stovall's Plantation en speelde in zijn vrije tijd op plaatselijke feesten, barbecues en danspartijen. Lomax zette zijn apparatuur op in een kantoortje op de nabijgelegen Sherrod Plantation, een van de weinige die positief stonden tegenover het project. Muddy had een gitaar geleend van een vriend, maar maakte gebruik van de Martin, die Lomax had meegebracht. Het eerste nummer dat hij opnam was “Country Blues”.
Minutes seem like hours, and hours, now,
Oh, it seems like days,
Seems like my little woman oughta stop,
Stop her low-down evil ways.
 
Hij speelde nog wat songs in, waaronder “I Be's Troubled”, dat hij enkele jaren later als “Can't Be Satisfied” voor het Aristicrat-label van de gebroeders Chess zou uitbrengen. Voor bluesliefhebbers over de hele wereld wordt deze opnamesessie gezien als een heilige gebeurtenis in de blues. Ondanks diens verlegenheid zag Alan Lomax dat Muddy Waters overliep van het talent. Zijn samenspel tussen zang en gitaar en de finesses waarmee de songs werden gebracht waren van een hogere kwaliteit dan van zijn voorgangers als Blind Lemon Jefferson, Son House, Charley Patton en Willie Brown.
Lomax keerde een jaar later terug voor nieuwe opnamen van zowel Waters solo als de Son Simms Four (een band waar hij destijds bij speelde). Hierop is al duidelijk de krachtige en persoonlijke stijl te horen van de jonge Muddy Waters, zowel qua zang als gitarist. De Son Simms Four bestond uit violist Son Simms, die al met Charley Patton opnamen had gemaakt, Louis Ford op mandoline en Percy Thomas op tweede gitaar, terwijl Muddy de zang en eerst gitaar voor zijn rekening nam. De eerste sessie werd met deze band gespeeld, terwijl Muddy tijdens de tweede sessie zijn eigen composities ten gehore bracht.
Van zowel de opnamen uit 1941 en 1942 had Alan Lomax enkele opnamen op plaat uit laten brengen door zijn werkgever, de Library of Congress. Enkele exemplaren had hij naar Muddy gestuurd, zodat hij ze thuis en op de jukeboxen van de plaatselijke jukejoints kon afspelen.
Hierdoor groeide bij hem het besef dat hij eigenlijk niets meer te zoeken had in Mississippi en dat er een toekomst voor hem wachtte in het noorden. Een meningsverschil met zijn werkgever gaf Waters het uiteindelijke zetje. Na de zegen van zijn grootmoeder te hebben gekregen meldde hij zich ziek en stapte hij in de trein naar Chicago. 
 
 
 
 

Reacties

Frenk op 05-01-2011 10:19
Mooi verhaal en zeer goed verwoord. Ik ben benieuwd naar het vervolg
 
Greetz
Frenk
Johnny op 05-01-2011 19:10
Gevonden!
 
De Son Simms Four inclusief Muddy Waters:
 
barnowlblues op 06-01-2011 09:49
Hoi Johnny
 
Geweldig! Bedankt hiervoor
 
Groet
Eric
 
Hein de Kort op 06-01-2011 15:27
Eric
 
Wat een goed verhaal. Dat zorgt er voor dat ik een icoon weer wat beter heb leren kennen. Ik heb me voorgenomen vanavond zijn muziek te beluisteren
 
Bedankt en tot ziens
Hein
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl