barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Twelve Bar Blues Band - Key To Your Heart
Dat het goed gaat met de blues in Nederland mag geen geheim zijn. En hoewel we er op radio en tv vrij weinig van horen bestaat er een levendige bluesscene. Er treedt altijd wel ergens in de buurt een band op, er ontstaan ook nieuwe bands met jonge gretige muzikanten, maar ook de al langer bestaande bands laten nog regelmatig van zich horen. En er verschijnen met regelmaat nieuwe cd's.
De cd die ik nu voor me heb liggen is al zo'n half jaar geleden verschenen maar door allerlei omstandigheden kom ik er pas nu aan toe om er iets over te schrijven. Het betreft “Key To Your Heart” van de Twelve Bar Blues Band. De band van gitarist Kees Dusink en zanger/harmonicaman Jan “J.J.” Scherpenzeel heeft met hun inmiddels derde album een prima blues-cd afgeleverd. Acht van de tien songs zijn zelfgeschreven.
Al met het openingsnummer “Can You Hear Me Howlin'” is het duidelijk welke kant de band op wil: stevige rock-achtige blues, gebaseerd op het strakke ritmewerk van Randy Pears (ritmegitaar), Patrick Obist (bas) en Marcel Bakker (drums). Voeg daarbij de heerlijke slide van Kees en rauwe stem en harmonica van JJ en dat is de Twelve Bar Blues Band ten voeten uit. Peter Greens “Love That Burns” is een heerlijke slowblues met een fraai V&A-spel tussen stem en gitaar en een prachtige gitaarsolo. Hierna schakelt de band een tandje hoger en zetten “Let's Talk About It” in. Een lekker swingende shuffle, waarin de geliefde wordt gevraagd het nog eens opnieuw te proberen. Helaas is met de tranentrekker “I'm Losing You” alle hoop vervlogen. Heel meeslepend gespeeld op de harmonica. Op hetzelfde thema wordt nog even voortborduurd in “Talk Of The Town”.
“I Can't Find The Key To Your Heart” is een prachtige, gevoelige song met een prachtige gitaarsolo. Maar dan is het toch echt afgelopen met al dit leed. Op “Saturday Night” wordt alle ellende vergeten en gaan de heren lekker los. “Marian” is – hoewel gezongen door JJ – de liefdesverklaring van Kees Dusink aan zijn vrouw met de subtiele gitaren van Kees en Randy. “I Ain't Born In Chicago” is een mooi biografisch nummer van JJ, gestoken in een Muddy Waters-jasje. Als uitsmijter is gekozen voor de tweede cover van het album: “Big Legged Woman” van Israel Tolbert.
 
Ik heb echt van deze cd genoten en, hoewel ik hem nu pas recenseer had ik hem al diverse malen afgespeeld. Het album bevat een goede mix van slowblues en uptempo nummers en alle nummers zijn van een bijzonder hoog niveau.
 
 

Reacties

Frenk op 07-01-2011 14:20
Hey Eric
 
Laat ik deze band nu toevallig eens een keer kennen en ook al gezien hebben. Het is waar wat je schrijft, het is een band van een hoog niveau
 
Prettig weekend
Greetz
Frenk
KoR op 09-01-2011 11:06
Deze babd klinkt zeker als een klok, heb de bijna 10 min. genoten van lekkere blues. Stuk voor stuk klasse muzikanten. Zalhun agenda eens in de gaten houden.
 
Een heel plezierige en muzikale week gewenst,
 
KoR
Hein de Korte op 10-01-2011 20:20
Dat klinkt geweldig. Wat een klasseband; daar ga ik eens achteraan
 
Groet
Hein
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl