barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Joe Pitts - Ten Shades Of Blue
De uit Arkansas afkomstige zanger/gitarist Joe Pitts is voor mij nieuw. Dat kan ook van voordeel zijn, want des te onbevangener luister je naar iemands werk. Ik laat me maar eens verrassen. Ik heb me expres ook niet verdiept in 's mans c.v. en laat het eens lekker op me afkomen.
“Ten Shades Of Blue” bestaat uit tien bekende en minder bekende covers. Ik ben benieuwd en laat de naald spreekwoordelijk in de groef zakken.
De opener “Breaking Up Somebody's Home” klinkt in ieder geval al aangenaam. Een lekker vloeiend ritme, een rauwe stem, die doet denken aan die van David Clayton-Thomas (Blood Sweat & Tears) en een gitaarsolo dat qua toon en aanzet nog wel het meeste weg heeft van Albert King. Een goed begin dus. Het volgende nummer is het van Muddy Waters afkomstige “Cross-Eyed Cat” met lekker harmonicawerk en een traktatie op de slidegitaar. Op “Clouds On The Horizon” van Walter Trout overschreeuwt hij zich naar mijn mening nog al. De felle gitaar maakt echter weer een hoop goed. Met Luther Allisons “Pain In The Streets” houdt hij zich in en komt zijn stem ook veel beter over. Een lekker Hammondorgel-geluid maakt het geheel zo lekker smeuïg. “Freedom From My Demons” (Eric Gale) is een lange, melodieuze bluesballad met een lekkere felle gitaar.
“Put The Shoe On The Other Foot” is een mooie versie van de Albert Collins-song. Je zou soms zweren dat zijn stem op die van Collins lijkt. Dan volgt “I'm Worried” van Elmore James, waarbij Pitts deze meer in een Allman Brothers Band-richting stuurt. Met een heerlijke slide. Het rustige “No Stranger To The Blues” laat hem van een heel andere kant horen: jazzy en bij wijlen zelfs in hoger sferen. Een mooie song. Op John Mayalls “Walking On Sunset” gaat hij weer lekker los. Een lekkere shuffle en een prachtige slidegitaar maken dit een van de meest opwindende nummers van de cd. En als fraaie afsluiting krijgen we akoestische versie te horen van Peter Greens “The World Keeps On Turning”. Een mooie combinatie van akkoordenwerk en fingerpicking zorgen voor een waardig slot.
 
Joe Pitts is duidelijk beïnvloed door mensen als Clapton, Vaughan en Albert King. Maar hij schuwt het niet ook Muddy Waters en Elmore James te vertolken. De covers worden niet klakkeloos nagespeeld, maar Pitts heeft genoeg klasse er zijn eigen versies van te maken. En hij laat zich vergezellen door uitstekende muzikanten. Een aangename cd en na het beluisteren hiervan ga ik me eens verder verdiepen in het werk van Joe Pitts.
 

Reacties

Frenk op 28-02-2011 14:13
Klinkt weer goed
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl