barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Stevie Ray Vaughan
Met zijn virtuoze en opwindende gitaarspel was Stevie Ray Vaughan samen met Robert Cray en Gary Moore mede verantwoordelijk voor de bluesrevival van de tachtiger jaren. Hij nam de blues van Albert King, Otis Rush en Muddy Waters en smeedde die samen met de rock van Jimi Hendrix en Lonnie Mack en vormde zo een eigen unieke en vurige stijl, die nooit eerder te horen is geweest. En op zijn beurt beïnvloedde hij weer een jonge generatie gitaristen. In een periode van zeven jaar was Stevie Ray de absolute top in de blueswereld en het verlies was des te groter met zijn veel te vroege dood in 1990.
Stephen Ray Vaughan werd op 3 oktober 1954 geboren in het Methodist Hospital in Dallas, TX als kind van Martha Jean en Jimmy Lee Vaughan. Geïnspireerd door zijn drie jaar oudere broer Jimmy begon hij al als kind gitaar te spelen. Al op de middelbare school speelde Stevie Ray in allerlei bandjes. In 1971 valt hij als gitarist in bij de band A Cast Of Thousands. Hiermee maakt hij zijn eerste twee opnamen, die verschijnen op een verzamel-lp “A New Hi”, waarop allerlei schoolbandjes hun kunsten mogen vertonen.
In 1973 voegt hij zich bij de Nightcrawlers van Marc Benno, waarmee hij in Hollywood een lp opneemt. Deze wordt echter nooit uitgebracht. Op deze plaat speelt ook Doyle Bramhall mee en met hem ontstaat een songwriterrelatie, die tot 17 jaar zou duren. Nadat hij voor het vak Muziektheorie was gezakt besloot hij zijn school te verlaten en zich verder op de muziek te concentreren. Hij verhuisde hiervoor naar Austin, toen en nu de muzikale hoofdstad van Texas.
In 1974 schaft hij de verweerde Fender Stratocaster, genaamd “Number One” (en soms “First Wife”) aan, die hem de rest van zijn carrière zou begeleiden. Stevie's eerste serieuze band heette Paul Ray & the Cobras, waarmee hij halverwege de zeventiger jaren gemiddeld zo'n 5 optredens per week in de clubs en bars van Austin, TX speelde. In 1977 brachten zij een single uit en dat jaar winnen zij een “Band of the year” verkiezing. Na het uiteenvallen van de Cobras richtte hij in 1975 met o.m. zangeres Lou Ann Barton de band Triple Threat op. Toen Barton de groep in 1978 verliet gingen de overige leden verder onder de naam Double Trouble (naar de Otis Rush-song) met Stevie Ray als zanger.
In de volgende jaren trad Double Trouble voornamelijk op in de omgeving van Austin. Stevie trouwde in 1979 met Lennie. Op 1 april 1980 trad de band op in Steamboat 1874 Club in Austin. De opnamen van dit optreden werden in 1992 postuum als “In The Beginning” uitgebracht. Rond die tijd besloot de band om Stevie meer te profileren en voortaan gingen zij als Stevie Ray Vaughan & Double Trouble door het leven. Het volgende jaar werd een optreden gefilmd en aan Rolling Stones-voorman Mick Jagger gegeven.
 
Hierop werden zij door diens collega Charlie Watts uitgenodigd uitgenodigd voor een privé-optreden in New York. Zij waren oorspronkelijk voor 35 minuten geboekt, maar speelden meer dan 2 uur. Een recensie volgde in het tijdschrift Rolling Stone en geruchten deden de ronde dat zij opnamen mochten maken voor Rolling Stones Records. Dit werd door Mick Jagger afgewimpeld, omdat “blues just doesn't sell.”
In 1982 speelden zij op het Montreux Festival, waar zij de aandacht wisten te trekken van David Bowie en Jackson Browne. Na hun optreden vroeg Bowie aan Vaughan of hij interesse had om op diens volgende album mee te spelen en Browne bood gratis opnametijd aan in zijn studio in Los Angeles. Beide aanbiedingen werden aangenomen en Stevie Ray speelde gitaar op Bowie's album “Let's Dance”. Kort daarop wist manager Chesley Millikin via John Hammond Sr. een platencontract in de wacht te slepen bij Epic en de band nam hun debuutalbum “Texas Flood” in minder dan een week op in de studio van Jackson Browne. John Hammond Sr. is niet de eerste de beste; hij is ontdekker van o.a. Billy Holiday, Bob Dylan, Aretha Franklin en Bruce Springsteen.
                    
“Texas Flood” verscheen in 1983, enkele maanden na “Let's Dance” van Bowie. En hoewel zijn prestaties op deze plaat al positieve reacties veroorzaakten was iedereen zowel uit de rock- als blueswereld meteen enthousiast over “Texas Flood”. Bowie vroeg hem mee te gaan op zijn wereldtournee, maar Stevie sloeg dit aanbod af omdat hij liever met zijn eigen band speelde. Bowie was hier niet blij mee en in de videoclip van “Let's Dance” mag Stevie Ray dan ook niet meedoen en staat Bowie zelf diens gitaarsolo te playbacken.
Uit deze periode stamt ook de sessie met Albert King, die voor tv werd opgenomen en een kleine twintig jaar later op CD en DVD onder de naam “In Session” verscheen. Vaughan en Double Trouble maakten een uiterst succesvolle tour en namen al vrij snel het tweede album “Couldn't Stand The Weather” op, die in mei 1984 werd uitgebracht. Dit album werd nog succesvoller als het eerste. In dat jaar wint Stevie twee Grammy Awards, nl. die voor Entertainer Of The Year en Blues Instrumentalist Of The Year. Double Trouble werd in 1985 uitgebreid met toetsenist Reese Wynans en hij speelt al mee op “Soul To Soul”, dat in augustus 1985 uitkwam.
Hoewel het met zijn professionele carrière voor de wind ging zonk Stevie Ray diep weg in alcoholisme en drugsmisbruik. Ondanks zijn slechte gezondheid bleef hij hard werken, bracht het dubbele live-album “Live Alive” in oktober 1986 uit. Tijdens de Europese tournee stortte hij in het Duitse Ludwigshafen in. Hij spuwde bloed en werd in het ziekenhuis opgenomen. De volgende dag was hij alweer op de been en trad nog op in Zürich. Hierna liet hij zich in een Londens ziekenhuis opnemen, waar hij werd behandeld door Dr. Bloom, die ook Eric Clapton en Pete Townshend van hun heroïneverslaving af had geholpen. Stevie liet hij zich opnemen in een afkickkliniek en de rest van het jaar bleef het vrij rustig rond de band. In 1988 deed hij weer wat optredens, waaronder het New Orleans Jazz & Heritage Festival, waar zij de hoofdact waren. De rest van de tijd gebruikte hij om aan zijn vierde studio-cd te schrijven. Deze, “In Step” genaamd, verscheen juni 1989 en werd zijn meest succesvolle plaat, waarmee hij zelfs een Grammy won voor Best Contemporary Blues Recording.
Het huwelijk van Stevie Ray en Lenny liep al jaren niet goed en in 1988 werd de scheiding uitgesproken. Omdat ze het niet eens werden over een regeling besloot de rechtbank dat hij haar een bedrag van € 50.000,- moest betalen plus de advocaatkosten van € 130.000,-. Daarnaast zou zij 25% krijgen van de toekomstige opbrengsten van zijn vier albums.
 
Samen met Joe Satriana en Jules Shear trad Stevie op 30 januari 1990 op voor MTV Unplugged. Hij speelde hier een 12-snarige Guild JF65-12. In maart van dat jaar namen hij en  zijn broer Jimmy samen een album op, dat in de herfst uitgebracht zou worden. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble gingen in de zomer van dat jaar op tournee door de VS. Hun optreden in East Troy, WI op 26 augustus 1990 sloot af met een jamsessie, waaraan ook Eric Clapton, Buddy Guy, Jimmy Vaughan en Robert Cray meededen. Na het concert stapte Stevie Ray om half 1 's nachts in de helikopter, die hem naar Chicago zou brengen. Enkele minuten nadat de helikopter was opgestegen sloeg deze in dichte mist te pletter tegen een bergwand; alle vijf inzittenden kwamen hierbij om. Stevie Ray Vaughan was slechts 35 jaar oud geworden.
Hij werd begraven op Laurel Land Memorial Park in Dallas, TX.
“Family Style”, het album dat hij eerder dat jaar op had genomen met zijn broer, verscheen in september en kwam de hitlijst binnen op nummer 7. Hiermee begon een serie postume uitgaven, die minstens zo populair waren als de platen die hij tijdens zijn leven had uitgebracht.
Stevie Ray Vaughan was belangrijk voor de blues; door zijn ruige, swingende mix van blues en rock was hij enkele jaren de belangrijkste bluesartiest. Enkelen, zoals journalist Charles Shaar Murray schreef in de biografie van Jimi Hendrix, was hij de belangrijkste opvolger van Hendrix. Ik vind dat dat Vaughan toch wel te kort doet en dat zijn waarde voor de blues groter was; hij was een van de belangrijkste, zo niet dé belangrijkste artiest, die zorgde voor de revival van de blues in de tachtiger jaren. Een hele generatie jonge gitaristen, waaronder Joe Bonamassa, John Mayer, Johnny Lang enz. is schatplichtig aan hem.
De gouverneur van Texas, Ann Richards, besloot dat het vanaf 3 oktober 1991 (Stevie's verjaardag) voortaan 'Stevie Ray Vaughan Day' zou zijn en in Austin is inmiddels een beeld geplaatst aan de oever van Lady Bird Lake.
 

Reacties

KoR op 20-02-2011 10:38
SRV is zeker één van de grootste gitaristen. Zijn stijl werd veel nagedaan, maar niemand kon aan hem tippen. Waarom gaan de beste altijd veel te vroeg?
Gelukkig is er veel vastgelegd en kunnen we nog dagelijks genieten van al dit moois!
 
Een heel prettige en muzikale week gewenst!
Groet, KoR
Zizy-Marlene op 20-02-2011 14:09
Eric dank weer voor je verslag..... en ik vind ook wel dat het standbeeld verdient is... weer genoten.. Weet jij al of ... de bluesroute weer door gaat dit jaar... het was een groot succes... maar ja ..zal wel van geld afhankelijk zijn.
 
Groets Wil
Frenk op 22-02-2011 11:06
Geweldige gitarist. Ik draai nog regelmatig zijn cd's. Bedankt voor de bio
 
Greetz
Frenk
 
 
Han de Tekort op 30-07-2011 09:04
Blijft mij fascineren. Die energie en virtuositeit. Prachtig
 
Gr Han
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl