barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Black Country Communion
Op het moment dat bekend werd dat zanger/bassist Glenn Hughes, gitarist/zanger Joe Bonamassa, drummer Jason Bonham en toetsenist Derek Sherinian lieten weten dat zij een band zouden gaan vormen was er direct sprake van de term “supergroep”. En terecht natuurlijk want de heren hebben allen een enorme staat van dienst opgebouwd in het rockwereldje. Glenn Hughes was zanger van Trapeze en Deep Purple, Joe Bonamassa is hard bezig met een eigen indrukwekkende carrière, Sherinian is afkomstig uit de prog-rockgroep Dream Theater en Jason Bonham is – behalve “zoon van” – ook een succesvolle drummer met een indrukwekkende staat van dienst in eigen bands en als begeleider van o.m. Paul Rodgers, Slash, Ted Nugent en als plaatsvervanger van zijn vader bij reünieconcerten van Led Zeppelin.
Nu het album eindelijk uit is kunnen we ons eens gaan concentreren op de muziek en bepalen of de hooggespannen verwachtingen worden waargemaakt. Het antwoord is eigenlijk heel simpel….ja! Al vanaf het eerste nummer is het duidelijk dat we hier te maken hebben met een ROCKband. Zoals verwacht ligt de muzikale koers van Black Country Communion in de jaren 70. Als je niet beter zou weten denk je te maken te hebben met een album uit 1970. Lang uitgesponnen nummers, gebaseerd op sterke gitaarriffs en prachtige solo’s van Bonamassa.
 
Dat Hughes (bijnaam The Voice of Rock) de meeste nummers zingt lijkt in eerste instantie niet meer dan logisch. Zoals ik al schreef is de opener “Black Country” een onvervalst rocknummer, waarin Hughes de sterren van de hemel brult. Met zij staat van dienst is het logisch dat hij ook het leeuwendeel van de vocalen voor zijn rekening neemt, hoewel Joe Bonamassa ook gezegend is met een formidabele stem zoals is te horen in het prachtige “Song Of Yesterday” en het geweldige “The Revolution In Me”. Misschien wel de twee beste nummers van dit album. Met name de vocale wisselwerking tussen Hughes en Bonamassa in “Song Of Yesterday” is weergaloos en zijn gitaar maakt Bonamassa er een juweeltje van. Ook in het zwaar rockende “Sista Jane” en afsluiter “Too Late For The Sun” zorgen beide heren voor vocaal vuurwerk. “Too Late For The Sun” is met ruim 11 minuten het langste nummer van het album en eveneens een van de hoogtepunten. Wat mij betreft hadden Hughes en Bonamassa alle nummers mogen verdelen qua zang want het klinkt geweldig.
Toch zijn niet alle songs even sterk. “Down Again” en “Beggarman” zijn vullertjes maar gelukkig valt er verder weinig tot niets aan te merken. Andere noemenswaardige nummers zijn het heerlijk groovende “The Great Divide” en een uitstekende uitvoering van de Trapeze klassieker “Medusa”. (Trapeze was ooit de band van Hughes). Ook Bonham en Sherinian mogen niet onvermeld blijven. Jason Bonham heeft natuurlijk altijd moeten opboksen tegen de legende van zijn vader John (Led Zeppelin) maar laat hier maar weer eens horen, dat hij niet alleen hard kan slaan maar ook zeer smaakvol kan drummen met veel nuances en gevoel. Sherinian (o.a. Dream Theater) vult de lege plekken perfect op met mooi toetsenwerk en dat lekkere Hammond soundje waardoor de songs een zeer warme sound krijgen.
 
Black Country Communion is een van de beste rockalbums van het afgelopen jaar. Een hele prestatie gezien het feit dat het album in amper twee weken tijd is gemaakt! 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl