barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Livin' Blues (deel 1)
Livin' Blues wordt nog steeds in één adem genoemd naast Cuby & the Blizzards als het gaat om de meest legendarische Nederlandse bluesbands. En net als Cuby & the Blizzards heeft Livin' Blues hoogte- en dieptepunten gekend, is uiteen gevallen, weer bij elkaar gekomen en hebben de diverse leden flinke stappen gezet in de Nederblues.
De band wordt in 1967 opgericht door gitarist Ted Oberg en bassist Ruud Franssen, die Andy Star & the Stripes kwamen. Zanger Björn Pool en drummer Niek Dijkhuis voegen zich bij hen en Livin' Blues is geboren. De naam werd ontleed aan een Amerikaanse theatergroep, genaamd Living Theatre. Al op 10 maart van dat jaar worden onder leiding van Hans Vermeulen een aantal nummers opgenomen, die pas in 1993 als “The Early Blues Sessions” zouden verschijnen.
Een jaar later voegt zich de groep Indiscrimination met John Lagrand (harmonica) en Nicko Christiansen (zang, saxofoon) bij hen. De laatste vervangt Pool. Kort daarop worden Franssen en Dijkhuis vervangen door respectievelijk Gerard Strötbaum en Cesar Zuiderwijk.
 
Livin' Blues krijgt steeds meer aandacht en dat resulteerte in een opnamecontract bij Phonogram. In begin 1969 staan zij in het voorprogramma van Fleetwood Mac tijdens een korte wintertournee van deze band.
Na het uitbrengen van twee onsuccesvolle singles, “Murphy McCoy” en “(You Better Watch Yourself) Sonny Boy” wordt Strötbaum vervangen door Henk Smitskamp, die van de Motions kwam. In deze formatie wordt in 1969 het hooggewaardeerde eerste album “Hell's Session” opgenomen met als producer Jaap Eggermont, die hiermee zijn eerste productie aflevert. Het is een zeer sterk album vol rauwe bluesrock dat de vergelijking met platen van andere witte bluesbands als John Mayall's Bluesbreakers, Fleetwood Mac en Cuby & the Blizzards glansrijk kan doorstaan. Ondanks het feit dat er geen single op dit album staat, groeit de populariteit in het clubcircuit en komt de groep op de tweede plaats te staan in de Muziek Express populariteitspoll in de categorie Bluesbands. In Nederland heeft de band een behoorlijk druk tourschema en ook in Duitsland worden steeds meer festivals en clubs aangedaan.
Een jaar later wordt Smitskamp vervangen door Ruud van Buuren en verhuisde Cesar Zuiderwijk naar de Golden Earring. Hij wordt opgevolgd door Dick Beekman (ex-Cuby & the Blizzards en -Ro-d-ys). De groep speelt op diverse grote festivals in Duitsland en Zwitserland en is te zien op het eerste Pinkpop festival. Nadat de LP “Wang Dang Doodle” een internationale hit werd begon de band aan een tournee door Europa met als hoogtepunt Palermo Pop Festival op Sicilië waar wordt gespeeld voor zo'n 30.000 bezoekers. Livin' Blues blijft een bluesband, maar de invloeden van progressieve rock zijn duidelijk waar te nemen.
 
In 1971 voltrekt zich een tragedie in het leven van Dick Beekman, die daardoor noodgedwongen de groep moet verlaten. Hij wordt vervangen door John Le Jeune. Met hem wordt de LP “Bamboozle” opgenomen, waarvan “L.B. Boogie” een internationale hit wordt. Voor het eerst wordt Polen bezocht, waar zij uiteindelijk een van de meest succesvolle bands ooit werden.
Le Jeune vertrekt ook weer en hij wordt vervangen door Arjan Kamminga. Hij doet mee met de opnamen van “Rockin' At The Tweed Mill” in Engeland onder leiding van Mike Vernon. Vanwege rugproblemen moet ook hij stoppen. In 1973 nam op voorspraak van Vernon de Engelsman Kenny Lamb de drumstokjes over. Lamb, die ook de titelsong schrijft, zou de laatste drummer worden van de eerste lichting van Livin' Blues. Hij speelt mee op het eveneens door Mike Vernon geproduceerde “Ram Jam Josey”.
Na een live-optreden voor het Vara televisieprogramma Nederpopzien in 1974 maakt de groep het uiteenvallen bekend. John Lagrand gaat spelen bij Water, Nicko richt Himalaya op, Kenny gaat terug naar Engeland en Ruud van Buuren voegt zich bij Long Tall Ernie & the Shakers. Ted Oberg moet verder met Livin' Blues omdat hun manager (de moeder van Ted) nieuwe platencontracten had getekend. John Fredriksz werd aangetrokken als de nieuwe zanger. Paul Vink speelde de keyboards, maar hij blijft maar enkele maanden. De rest van de band bestaatond uit de  teruggekeerde Henk Smitskamp op bas, Ronnie Meyjes op gitaar en drummer Michel Driesten. Er volgt een hit met het meer naar disco neigende “Boogie Woogie Woman”, maar tegen de tijd dat het live-album “Live '75” uitkomt zijn Meyes en Driesten alweer verdwenen en zit Cor van Beek achter de drums.
In 1976 bestaat Livin' Blues uit Ted, Johnny, André Reynen (bas) en Jacob van Heiningen op drums, die weer wordt vervangen door Ed Molenwijk. Door de komst van John Fredriksz verandert Livin' Blues in een melodieuze bluesrock band. Op het album “Blue Breeze” is deze nieuwe muzikale lijn sterk doorgevoerd. De plaat wordt door de band samen met John Sonneveld geproduceerd.
Ondanks het internationaal succes van dit album – het bestverkochte album van Livin' Blues ooit – zit de band vanwege een slechte verhouding met de A&R-manager in 1978 zonder platencontract.  
 
Harmonicaspeler Jan Piet Visser voegt zich er in 1979 bij, maar een jaar later komt het hart van de eerste Livin' Blues samen voor de Haagse Beatnach: Oberg, Lagrand en Christiansen worden vergezeld door Evert Willemstijn (bas) en Boris 'Beau' Wassenbergh (drums). In deze hoedanigheid wordt ook weer getoerd, maar vanwege het gebrek aan belangstelling voor de blues wordt het in de eerste helft van de tachtiger jaren voor gezien gehouden. Johnny Frederiksz, André Reynen en Pietjan Visser vormden Nitehawk, dat ook onsuccesvol blijkt. Ted Oberg vormt de J&T Band (Johnny & Ted met Frederiksz en Peter Vink (bas) en Fred van Vloten (drums).
In 1986 richten John Lagrand en Nicko Christiansen een eigen versie van Livin' Blues op. Andere leden zijn Aad van Pijlen (bas), Joop van Nimwegen (gitaar), Willem van de Wall (gitaar) en Art Bausch (drums). Deze keer zit voor het eerst sinds 1967 Ted Oberg er niet bij. In het live-circuit blijkt de band een welkome gast, maar het album “Now” valt tegen en wordt genegeerd. Hierna verlaat Lagrand de band voor de Muskee Gang. Christiansen is de komende twee jaar aktief in de urbanfunkgroep Timbuktu.
 
In deze periode ontstaat ook onmin tussen Oberg en Christiansen over het gebruik van de naam Livin' Blues. De rechten hiervan liggen bij de moeder van Oberg en Christiansen is gedwongen iets ander te verzinnen. Daarover meer in deel 2.
 

Reacties

barnowlblues op 15-04-2011 07:37
Probleem bij publicatie. Is nu opgelost.
Frenk op 15-04-2011 13:04
Ja, geweldige muziek. De nieuwe Livin'Blues Xperience heb ik al een paar keer egzien en ik vind ze ook nog steeds geweldig
 
Greetz
Frenk
zomertijd op 30-04-2011 17:05
Blues is voor mij mondharp en deze jongen kan er wat van :)
Frank op 21-01-2015 23:35

Er wordt in dit artikel gesproken over harmonicaspeler Pietjan Visser. Dat moet natuurlijk zijn: Jan Piet Visser. Zie: www.janpietvisser.nl

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl