barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Lonnie Johnson (1899 - 1970)
Je kunt makkelijk stellen dat de ontwikkeling van de gitaar in de blues niet op dezelfde manier had plaatsgevonden zonder de genialiteit van Lonnie Johnson. Zijn melodieuze speelstijl verschilt enorm van die van zijn tijdgenoten en over een periode van meer dan veertig jaar speelde hij blues, jazz en ballads op zijn eigen wijze. Hiermee beïnvloedde hij generaties jonge muzikanten, waarvan B.B. King wellicht wel de belangrijkste genoemd kan worden.
Het opgroeien in een cultureel gevarieerde stad als New Orleans, waar hij op 8 februari 1899 werd geboren, heeft ongetwijfeld invloed gehad op Johnsons veelzijdigheid. Alonzo Johnson, zoals hij voluit heet, krijgt eerst interesse in de viool en piano, maar hij wisselt al snel naar de gitaar. Op dit instrument ontwikkelt hij een soepele en melodieuze speelstijl. Hij begint in de familieband van zijn vader, waarmee hij tijdens banketten en trouwerijen optreedt, en in de cafés van New Orleans. In 1917 reist hij al in Europa rond. Dit gebeurt onder meer in revues en als lid van Will Marion's Cook's Southern Syncopated Orchestra om de daar gelegerde troepen te vermaken. In 1918 keert hij terug naar New Orleans, waar hij ontdekt dat op een broer na zijn hele familie is omgekomen door een griepepidemie.
Samen met zijn broer, James 'Steady Roll' Johnson verhuist Lonnie naar St. Louis waar hij met Charlie Creath's Jazz-O-Maniacs en met Fate Marable op de Mississippi rivierboten optreedt.
 
Hij trouwt in 1925 met blueszangeres Mary Smith, die onder de naam Mary Johnson haar eigen opnamen maakt. Vreemd genoeg nooit samen met haar man. Zij krijgen samen zes kinderen voordat zij in 1932 scheiden. Datzelfde jaar wint hij een door Okeh Records uitgeschreven blueswedstrijd, waarmee hij een platencontract wint. Door deze wedstrijd krijgt hij tot zijn spijt onterecht een 'blueslabel' opgeplakt; hij speelt immers meer dan alleen maar blues. Tot 1932 brengt hij er tot 1932 zo'n 130 nummers uit. De vlammende duetten, die hij in 1928 en 1929 met gitarist Eddie Lang (als Blind Willie Dunn) opneemt gelden nog steeds als revolutionair. Naast zijn eigen opnamen wordt hij ook gevraagd als begeleider van Victoria Spivey en Alger 'Texas' Alexander. Ook staat Johnson aan de wieg van de jazz omdat hij in 1927 opnamen maakt met Louis Armstrong's Hot Five en Duke Ellington's Orchestra en hij maakt deel uit van de entourage van Bessie Smith.
Hij is pionier op het gebied van de gitaarsolo in “6/88 Glide” uit 1927 en op verschillende vroege opnamen speelt hij de 12-snarige gitaar en beïnvloedt zo jazzgitaristen als Charlie Christian en Django Reinhardt.
Vanwege de depressie is er weinig werk en is hij gedwongen elders emplooi te zoeken. Hij gaat aan de slag in een bandenfabriek en staalfabriek. In 1932 verhuist hij naar Cleveland, Ohio, waar hij met de Putney Dandridge Orchestra werkt. Na de depressiejaren vertrekt Johnson in 1937 naar Chicago, waar hij met Johnny Dodds en Jimmie Noone speelt. Vanaf 1939 maakt hij opnamen voor Decca en Bluebird-label. Tijdens een sessie in 1939 met pianist Joshua Altheimer voor Bluebird gebruikt Johnson voor het eerst een elektrische gitaar. Voor dit label zal hij de komende vijf jaar nog 34 nummers opnemen, waaronder "He's A Jelly Roll Baker" en "In Love Again".
In 1947 wisselt hij naar het in Cincinnati gevestigde King Records en scoort meteen een van de grootste hits uit zijn lange carrière met “Tomorrow Night”, dat in 1948 zeven weken aan de top van de R&B-hitparade staat. Meer hits volgen met "Pleasing You (As Long as I Live)”, "So Tired" en "Confused”. In 1952 toert Lonnie door Groot-Brittannië. Tony Donegan, een Britse muzikant die aan dezelfde tournee deelneemt, wijzigt zijn naam als eerbetoon in Lonnie Donegan.
                    
Aan het eind van de jaren vijftig blijkt Johnson te zijn ingehaald door de tijd. Hij werkte als conciërge in het Benjamin Franklin Hotel in Philadelphia wanneer banjospeler Elmer Snowden de radioman Chris Albertson wijst op diens verblijfplaats. Dit resulteert in een grootse comeback, waarbij Johnson een aantal albums maakt voor Bluesville. Met als eerste “Blues By Lonnie Johnson”. Hij treedt op in de Playboy Club in Chicago en een nieuwe generatie luisteraars omarmen hem.
Als lid van de American Folk Blues Festival-entourage van Horst Lippmann en Fritz Rau, waartoe ook Muddy Waters en Otis Spann horen, bezoekt hij in 1963 Europa. In 1966 besluit hij in Toronto een eigen club, Home of the Blues, te openen. Maar dit loopt uit op een grote mislukking en Johnson wordt uiteindelijk ontslagen door de man die de club weer van hem heeft gekocht.
 
In maart 1969 wordt Lonnie Johnson op een stoep in Toronto aangereden door een auto. Hij raakt behoorlijk zwaar gewond en heeft een gebroken heup en schade aan zijn nieren. Om mee te betalen aan de kosten wordt op 4 mei een benefietconcert georganiseerd. De gevolgen van dit ongeluk komt hij niet meer te boven en in augustus krijgt hij er nog een herseninfarct overheen. In februari 1970 keert hij nog een keer terug op het podium voor een optreden in Massey Hall, waar hij enkele nummers samen met Buddy Guy zingt. Lonnie Johnson overlijdt op 16 juni 1970 in Toronto, waar hij ook wordt begraven.
In 1997 wordt hij opgenomen in de Louisiana Blues Hall of Fame.
 
De invloed van Lonnie Johnson is gigantisch te noemen. Deze is al te horen bij Robert Johnson, die dezelfde unieke benadering had, en B.B. King, van wie vooral het single-note spel sterke overeenkomsten vertoont met dat van zijn voorganger. Veel van Johnsons muziek omvatten experimentele improvisaties, die nu in de categorie 'jazz' zouden vallen. In ieder geval was Lonnie Johnson degene die het noot voor noot spelen met een plectrum heeft ontwikkeld, dat de huidige norm is, die wordt aangehouden in jazz, blues, country en rock.
 

Reacties

Frenk op 28-04-2011 14:52
Mooi dat deze legende weer voor het voetlicht wordt gehaald. Zo zie je ze tegenwoordig toch niet meer.
 
Greetz
Frenk
Johnny op 28-04-2011 18:00
Een mooie biografie van een van de grootheden van de blues. Een genot om naar te luisteren. (en kijken)
Zizy-Marlene op 29-04-2011 23:01
Met plezier gelezen en genoten van de song, stem en de gitaar/muziek zit even te swingen in mijn bed maar een twaalfsnarige gitaar... kan mij niet herinneren er ooit een gezien te hebben..
 
Fijn weekend Eric. x
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl