barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
Big Joe Turner (1911 - 1985)
In de twintiger en dertiger jaren van de vorige eeuw ontstond het fenomeen 'bluesshouters'; zangers die zelfs zonder microfoon in staat waren om het geweld van het begeleidende orkest te overstemmen met hun volume. Big Joe Turner is wel de meest bekende exponent van deze zangstijl. Zijn grote bekendheid dankt hij aan het feit dat hij zich staande wist te houden in de tijd van de boogie woogie, jumpblues en zelfs de eerste golven van de rock 'n roll. Turner, wiens imposante statuur (ruim 187 cm en een dikke 140 kg) goed paste bij het immense geluid dat hij produceerde kwam voort uit de jazzscene van Kansas City. Songwriter Doc Pomus gaat zelfs zover door te stellen dat rock 'n roll nooit zou zijn ontstaan zonder hem.
Joseph Vernon Turner Jr. komt op 18 mei 1911 ter wereld in Kansas City, Missouri. Zijn liefde voor muziek ontdekt hij, zoals velen met hem, in de kerk. Zijn vader komt om het leven door een treinongeluk toen Joe nog maar vier jaar oud was. Als kind zingt hij al voor geld op straathoeken en hij verlaat school als veertienjarige om in de nachtclubs van Kansas City te werken.. Eerst als kok, later als zingende barkeeper. Hij wordt uiteindelijk bekend als The Singing Barman en werkt in gelegenheden als de Kingfish Club en The Sunset, waar hij samen met pianist Pete Johnson tot de vaste behoort.
Het partnerschap met Pete Johnson, dat dertien gaat duren, blijk zeer vruchtbaar Samen vertrekken zij in 1936 naar New York, waar zij o.a. met Benny Goodman optreden. Na deze optredens doen zij op verschillende plaatsen in New York auditie, maar, zoals Turner zelf zegt, “was NY nog niet klaar voor ons” en gaan zij weer terug naar Kansas City. Uiteindelijk worden zij in 1938 ontdekt door platenproducer en talentscout John Hammond, die hen uitnodigt deel te nemen aan een van zijn “From Spirituals To Swing”-concerten in Carnegie Hall, waarmee uiteindelijk jazz en blues aan een groter publiek wordt geïntroduceerd. Op deze concerten treden ook Big Bill Broonzy, Sonny Terry, The Golden Gate Quartet en Count Basie op. Turner en Johnson spelen "Low Down Dog" en "It's All Right, Baby" op deze historische show, waarmee zij de boogiewoogie-gekte aanslingeren.
In 1939 krijgen Pete en Joe samen met boogiewoogie-pianisten Albert Ammons en Meade Lux Lewis een vaste aanstelling bij Café Society, waar zij samenspelen met Billy Holiday en de band van Frank Newton. De eerste opnamen, zoals “Roll 'Em, Pete”, Cherry Red”, “I Want A Little Girl” en “Wee Baby Blues”verschijnen. Op “Cherry Red” worden Joe en Pete begeleid door trompettist Hot Lips Page en een volledige band. Een jaar later wisselt Turner van Vocalion naar Decca. Hij neemt “Piney Brown Blues” op met Pete Johnson aan de piano. Niet alle opnamen voor Decca zijn met begeleiding van Pete. Op “Careless Love” wordt hij begeleid door Willie 'The Lion' Smith en op “Rock In My Bed” uit 1941 neemt Freddie Slack's Trio dit waar.
                    
Dat jaar reist hij naar Los Angeles waar hij optreedt in de revue van Duke Ellington. Hij verschijnt als zingende politie-agent in een muzikale comedy-sketch genaamd “He's On The Beat” en in 1944 werkt hij voor de muziekfilms van zijn oude collega Meade Lux Lewis. Hoewel hij wel de soundtrack inzingt is hij niet aanwezig bij de filmopnamen. De komiek Dudley Dickerson playbackt op Turners stem.
In 1945 openen Big Joe Turner en Pete Johnson in Los Angeles een eigen nachtclub, genaamd The Blue Moon Club. Hetzelfde jaar tekent hij bij National Records waar hij tot 1947 blijft. “My Gal's A Jockey” wordt zijn eerste R&B-hit. Hij brengt regelmatig platen uit, waaronder het gewaagde “Around The Clock” en “Battle Of The Blues” met Wynonie Harris bereiken het, op “Still In The Dark” na, geen van allen grote verkoopcijfers.
Tijdens een optreden met het Count Basie Orchestra in het Apollo Theater in Harlem wordt hij gezien door Ahmet en Nasuhi Ertegun, die hem onder contract stellen bij hun platenlabel Atlantic Records. Bij hen scoort hij in de loop van de jaren vele hits, waaronder “Chains Of Love” en “Sweet Sixteen”. De laatste wordt meestal geassocieerd met B.B. King, maar Turner was toch echt de eerste. Turner maakt veel opnamen in verschillende bezettingen. Zo reist hij eind 1953 naar Chicago en neemt daar het rauwe “TV Mama” op met slidegitarist Elmore James en een kleine bluesband.
Zijn platen schieten naar de top van de hitlijsten. En zijn grote hit “Shake Rattle And Roll” uit 1954 zorgt er voor dat hij een tieneridool wordt en en passant ook de populaire muziek verandert. Hoewel de cover door Bill Haley and the Comets een grotere hit is, waarbij de gewaagde tekst was vervangen, weten veel luisteraars het origineel te vinden. Elvis Presley heeft er niet zo'n moeite mee en brengt Turners versie ongewijzigd uit. Het wordt echter niet zo'n succes als het origineel. Plotseling, als 43-jarige is Big Joe Turner een rockster geworden. De opvolgers "Well All Right," "Flip Flop and Fly," "Hide and Seek," "Morning, Noon and Night" en "The Chicken and the Hawk" krijgen allemaal hetzelfde vrolijke sfeertje mee. Turner verschijnt in het tv-programma “Showtime At The Apollo” en in de film “Shake Rattle & Roll”. In 1956 krijgt hij nog een gigantische hit met “Corrine, Corrina”. Daarnaast brengt hij het bluesalbum “Boss Of The Blues” uit. Op 26 mei 1958 komt “(I'm Gonna) Jump For Joy”, zijn twintigste en laatste R&B-hit de hitlijsten binnen.
 
Big Joe Turner keert terug naar zijn 'roots' en wordt zanger bij kleine jazzcombo's. In deze stijl neemt hij in de zestiger en zeventiger jaren talloze minder succesvolle albums op. Bill Haley helpt hem in 1966 door zijn begeleidingsband The Comets voor een aantal opnamen in Mexico ter beschikking te stellen. Hij treedt wereldwijd op diverse jazz- en bluesfestivals op, werkt met Jimmy Witherspoon en de Duitse boogiepianist Axel Zwingenberger. En doet hij met Wynonie Harris en T-Bone Walker mee met zgn. “Battles Of The Blues”. In 1977 brengt Turner de oude Guitar Slim-hit “Things I Used To Do”, wat een klein hitje wordt.
In de loop van de jaren heeft Turner vele prijzen in de wacht gesleept. Al in 1945 door Esquire Magazine als 'best male vocalist', in 1956 door Melody Maker als 'best new vocalist' en het Britse Jazz Journal prees hem in 1965 als 'top male singer'. In 1983 werd hij opgenomen in de Blues Hall of Fame. Datzelfde jaar verschijnt zijn laatste album, “Blues Train”, dat is opgenomen met de begeleiding van Roomful Of Blues.
Op 24 november 1985 komt de dan 74-jarige Big Joe Turner te overlijden aan de gevolgen van een hartaanval. Hij had al eerder een hersenbloeding gehad en leed aan reuma en diabetes. In 1987 wordt hij postuum opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.
 

Reacties

Zizy-Marlene op 26-05-2011 14:31
Weer een goed geschrevenstukje en muziek..zij het dan dat het wat zachtjes was..mijn geluid stond toch op vol... maar daarom niet minder fijn om te horen... op naar zaterdag... de bluesroute... de weersvooruitzichten zijn niet zo best...maar zolang het droog blijft is er geen vuiltje aan de lucht toch...
veel plezier!
 
liefs Wil/Zizy
barnowlblues op 26-05-2011 23:09
Hoi Wil
 
Ik laat het bluesfestival deze keer aan mij voorbijgaan. Toevallig is zaterdag ook mijn vriendin jarig en ben ik het hele weekend bij haar. Maar volgend jaar ben ik er weer bij, hoor.
 
Groeten
Eric
Zizy-Marlene op 27-05-2011 00:42
Nou dan ook veel plezier en dat zal best wel lukken ;-)gefeliciteerd met je vriedin.
 
groets Wil.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl