barnowlblues.punt.nl
by Eric Campfens
The 44's - Boogie Disease
Deze uit Los Angeles afkomstige rootsband is een van de snelststijgende sterren aan het bluesfirmament te noemen. Opgericht in 2007 wisten zij al snel de ogen op zicht gericht te krijgen en stonden zij in het voorprogramma van B.B. King, toerden met Los Lobos en werkten samen met o.a. Kid Ramos, Johnny Dyer en Rod Piazza. De samenwerking was Kid Ramos kennelijk zo goed bevallen dat hij zich als producer van dit debuutalbum aanbood. Ook neemt hij op vier nummers zelf de gitaar in de hand.
The 44's bestaat uit zanger, gitarist Johnny Main, harmonicaman Tex Nakamura (speelde ooit bij War), bassist Mike Turturro (v/h bij Candy Kane en Lynwood Slim) en drummer J.R. Lozano.
Bij de eerste tonen van “Pull My Strings” hoor je meteen de typische West Coast-sound: licht, vrolijk. Maar zodra de rauwe stem van Main en de smerige harmonica van Nakamura invallen hoor je wel dat het allemaal wat ruiger gaat worden. Het tweede nummer, “So Low Down” van Lester Butler, bevestigt dit alleen maar. Het nummer wordt gedragen door de harmonica, dat van de eerste tot de laatste tonen domineert. Willie Dixons “Take It Easy” is een ruige slowblues, rauw, met vette harmonicatonen en een gitaarsolo, die laag en traag begint en zich naar snijdend hoogtepunt werkt. Een juweeltje.
“Boogie Disease” is, wat de naam al zegt, een boogie. Maar dan van de betere soort. Een felle gitaarsolo van Kid Ramos maakt de zaak helemaal af. Een dreigende versie van Howlin' Wolfs “Commit A Crime” volgt. De band is ongetwijfeld fan van Lester Butler, want lied nr. 6, “Goin' To The Church” is de tweede song van hem die zij hier vertolken. Zij maken er een behoorlijk stevige versie van waarin vooral de pompende harmonica opvalt.
De instrumental “Blowin' Like Hell” van William Clarke dekt precies de lading; Nakamura blaast de longen uit zijn lijf. “Automatic” van Willie Love is een stevig rockende shuffle, waarop het moeilijk is stil te blijven zitten. In het eerste deel van de song toetert Nakamura dat het een lieve lust is en in het tweede deel duelleren Main en Ramos op de gitaren. Het laatste nummer, “Johnny Cochino” is een instrumental van de hand van Kid Ramos en hier laten allen nog maar eens hun kunstje zien.
 
Echt origineel is deze cd niet te noemen, aangezien maar twee van de negen nummers, “Pull My Strings” en “Boogie Disease” afkomstig zijn van de band zelf en de rest covers zijn. Maar het enthousiasme en vakkundigheid van de vier mannen maakt erg veel goed. En Kid Ramos heeft ervoor gezorgd dat alles lekker 'down-to-earth' blijft.
Kortom een prima debuut van een enthousiaste en enerverende band. Dit wordt een cd die ik zeker vaker zal draaien.
 

Reacties

barnowlblues op 06-05-2011 15:07
Er ging wat fout bij de installatie, maar nu moet alles weer kloppen
The 44s Band op 06-05-2011 22:48
Thanks for the great review
 
The 44s Band
Frenk op 07-05-2011 10:22
Klinkt weer lekker. Ik weet weer wat er op mijn verlanglijstje moet komen ;-)
 
Greetz
Frenk
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl